THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 4...ซีนที่ 1-2 (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ย. 58

ตอนที่ 4

อยู่ห่างๆนังนั่นเอาไว้นะ ฉันขอเตือน

เสียงของผู้เป็นมารดายังคงดังก้องอยู่ในหู ขณะที่ก้าวไกลขับรถออกจากบ้าน ถ้อยคำด่าทอสารพัดถึงเลอดาว ทำให้เขาอดเคืองมารดาไม่ได้ เพราะมันเป็นการดูถูกดูแคลนและหมิ่นในความเป็นลูกผู้หญิงของเลอดาว โดยที่เจ้าตัวไม่มีโอกาสได้แก้ตัวสักคำ ที่สำคัญมารดาของเขาไม่เคยว่าร้ายใครอื่นให้เขาได้ยินแบบนี้มาก่อน ตลอดชีวิตตั้งแต่เขาเติบโตจนเป็นหนุ่มอย่างทุกวันนี้ มารดาคือผู้หญิงเก่งและแกร่งที่ดูแลเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี พูดจาไพเราะเสนาะหูเสมอ แต่หลังจากที่บิดาของเขาเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน แม้มารดาของเขาจะอารมณ์ไม่คงที่ขึ้นๆลงๆอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยแสดงอาการเกรี้ยวกราดให้เขาได้เห็น

เขายังคงเก็บความคับข้องใจนี้เอาไว้ และเชื่อมั่นว่าตัวตนของเลอดาวที่เขารู้จักจากการได้พูดคุยเมื่อวานนี้ ก็ไม่เห็นมีพิษสงหรือร้ายกาจแต่อย่างใด

ผมว่าแม่อาจจะมองคุณดาวในแง่ร้ายเกินไป

แกมันยังอ่อนหัดนัก อย่าคิดว่าไปอยู่เมืองฝรั่งมังค่าแล้วจะเจนโลกเสมอไปนะ ผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมีผัวมาแล้วตั้งสองครั้ง แกยังคิดว่ามันจะบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่รึไง อีกอย่างนะ...ชาวบ้านชาวช่องเขาก็รู้กันทั่วนั่นแหละว่านังนั่นมันแต่งงานยังไม่ทันข้ามคืน ผัวมันก็ทิ้งซะแล้ว

แม่พูดไม่ให้เกียรติคุณดาวเลยนะครับ

ผู้หญิงอย่างมันยังมีเกียรติมีศักดิ์ศรีด้วยเหรอยะ เรื่องงานแต่งของมันที่ล่มกลางคันออกจะฉาวโฉ่น่ะ ใครๆก็รู้กันทั้งนั้นแหละ...ยังไงก็แล้วแต่ ฉันขอยื่นคำขาดกับแกไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวกับมันเป็นอันขาด เพราะมันคือคู่แข่งทางธุรกิจของเรา และมันก็คือผู้หญิงสองผัว ใครได้เป็นลูกสะใภ้ก็เหมือนชักนำตัวกาลกิณีเข้าบ้านนั่นแหละ

คุณแม่...

เขาพูดไม่ออก ได้แต่อ้ำอึ้งผุดลุกจากเก้าอี้ เบียร์เย็นๆที่จิบอย่างอารมณ์ดีนั้นก็จืดกร่อยไปทันตา ตรงเข้าไปคว้ากุญแจรถยนต์หลังเปลี่ยนใจออกไปข้างนอกบ้านแทน

แกนี่ยังไง ฉันเตือนด้วยความหวังดีกลับมาทำหัวเสียใส่ใกล้รุ่งยังคงไม่ลดละ เดินตามมาด่าเลอดาวเต็มสองหูจนกระทั่งเขาขึ้นนั่งบนรถ 'นังนั่นมันก็เหมือนเสื้อผ้าขี้ริ้วนั่นแหละ ของที่ใช้แล้วมันก็สกปรก ต่อให้ซักไม่รู้กี่รอบมันก็คือเสื้อที่ใช้แล้ว ไม่มีใครริจะเอามาใส่ให้มันเป็นเสนียดจัญไรหรอก ถ้าใครเอาเสื้อโสโครกพรรค์นั้นขึ้นมาใส่ ก็คงจะหลงโง่งมดักดานไม่ต่างจากควายให้มันสนตะพายนั่นแหละ

สุดท้ายเขาก็ต้องไปหาที่ดื่มเบียร์เย็นๆเพื่อความสบายใจนอกบ้านจนได้ เพราะถ้อยคำเผ็ดร้อนของมารดา และตลอดทางที่ขับรถไปจนถึงร้านเหล้า เขาก็ไม่อาจลืมความสวยและรอยยิ้มของเลอดาวได้สักนาทีเดียว มันติดตรึงอยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของเขา

นึกถึงริมฝีปากกลีบสีแดงสดยามเอื้อนเอ่ยนั้น พลอยทำให้เลือดในกายหนุ่มแล่นพล่านทีเดียว!

//////////////////////////////////////

ใกล้รุ่งเดือดปุดๆ ที่ลูกชายออกอาการหัวเสียจัดจนถึงกับขับรถออกจากบ้านหนีไปข้างนอกดื้อๆ ทั้งที่ครู่ใหญ่หล่อนเพิ่งจะออกปากชักชวนเพลงพิณให้มาทานข้าวเย็นที่บ้าน ไม่เข้าใจว่าเขาจะคอยออกโรงปกป้องผู้หญิงอย่างเลอดาวทำไม ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นก็คือคู่แข่งทางธุรกิจและพี่สาวของเลอดาวก็เป็นเสี้ยนหนามตำลึกหัวใจหล่อนมานานหลายปี

แล้วหล่อนก็ฉุกใจคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว...หวังแต่ว่าลูกชายคนเดียวของหล่อนจะไม่เข้าข่ายผู้ชายโง่งมที่หล่อนเพิ่งจะด่าสาดเสียเทเสียเมื่อครู่นี้ เมื่อคิดดังนั้นก็โทรศัพท์ไปหาเพลงพิณ เร่งให้ออกมาพบหล่อนโดยเร็ว

เกินกว่าชั่วโมงระหว่างนั่งรอเพลงพิณนั้น ใกล้รุ่งนั่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่ติดที่ สัญชาติญาณของการเป็นแม่คนและเป็นผู้หญิงจึงมีสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้น เมื่อเพลงพิณขับรถเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดกว้าง ยังไม่ทันลงจากรถ หล่อนก็เดินเร็วรี่มาถึงตัว

“มีอะไรหรือคะคุณป้า ถึงได้โทร.ตามเพลงให้รีบมาด่วน ในเมื่อพี่ก้าวก็ไม่ได้อยู่บ้านเสียหน่อย”

ใกล้รุ่งไม่มีพิธีรีตองใด ดึงมือหญิงสาวผู้ที่หล่อนหมายมั่นจะให้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกับลูกชายลงนั่งที่ชุดรับแขก แล้วก็ระบายความอัดอั้นในใจเมื่อชั่วโมงก่อนให้อีกฝ่ายฟัง

“ก็ตาก้าวน่ะสิ ทำท่าเหมือนจะปลาบปลื้มคู่ปรับของป้า”

“คุณดาวน่ะเหรอคะป้า”

ใกล้รุ่งค้อนขวับ “อย่าไปเรียกมันว่าคงว่าคุณเชียวนะ ผู้หญิงพรรค์นั้น”

เพลงพิณซึ่งไม่เคยรู้ตื้นลึกหนาบางในอดีตมาก่อน มีความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา “ทำไมคุณป้าถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ละคะ ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรให้ป้าของเพลงเจ็บใจกัน”

“จะไม่ให้ป้าโกรธได้ยังไง เพลงลองคิดตามป้านะ...ตั้งแต่ตาก้าวกลับมาจากเมืองนอก ยังไม่พอครบเดือนเลยก็เอาแต่ออกเที่ยวกลางคืนไม่เว้นวัน ขนาดงานเปิดตัวสินค้ารุ่นใหม่เมื่อวาน แทนที่จะมีความรับผิดชอบไปให้ทันก่อนงานเปิด แต่นี่กลับไปสายจนป้าต้องวิ่งวุ่นรับหน้าเสื่อแทนเกือบทั้งงาน...ที่สำคัญเลขาฯของป้าบอกว่าตาก้าววิ่งตามแม่นั่นหลังโดนป้าไล่ตะเพิดออกจากงานด้วยสิ”

“พี่ก้าวน่ะเหรอคะ”

“ป้าถึงมานั่งกลุ้มใจอยู่นี่ยังไงละ เพราะเมื่อกี้ป้าลองถามตรงๆ ตาก้าวก็ยอมรับว่าคนที่วิ่งตามคือนังนั่น ป้าก็เลยโกรธ ด่ามันชุดใหญ่ แต่ตาก้าวกลับเป็นเดือดเป็นร้อนแทนมันหาว่าป้าพูดจาส่อเสียดให้ร้าย”

“หรือว่าพี่ก้าวจะสนใจมันคะ”

คำพูดของเพลงพิณเหมือนน้ำมันราดบนกองไฟดีๆนี่เอง ทำให้ใกล้รุ่งยิ่งฉุน

“ป้าไม่มีทางยอมให้มันมาจูงจมูกลูกชายของป้าเด็ดขาด คนที่เหมาะกับตาก้าวก็มีแต่หนูเพลงเท่านั้นแหละ ผู้หญิงอย่างนังนั่นมันไม่มีราคาค่างวดหรอก”

คำพูดของใกล้รุ่งราวกับฉมวกปลายแหลมจิกกัดเลอดาวอย่างเจ็บแสบ ขนาดเพลงพิณยังสะดุ้งโหยง แต่ก็อดคันปากที่จะถามลึกลงไปไม่ได้

“เพลงว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมีเรื่องบาดหมางกับคุณป้ามากกว่านี้...ใช่ไหมคะ คงไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจอย่างเดียวแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคุณป้าคงไม่อารมณ์เสียขนาดนี้ กับแค่เรื่องนังนั่นเอาดอกไม่ที่แห้งเหี่ยวมาอวยพรอย่างเดียว ชนวนเหตุมันดูเบาเกินไปนะคะ”

เมื่อใกล้รุ่งอึดอัดคับอกจวนจะระเบิด พอเพลงพิณซักถูกจุด หล่อนซึ่งต้องการระบายให้คนอื่นฟังอยู่แล้ว จึงไม่รอช้าเพราะเห็นว่าอนาคตเพลงพิณก็คงไม่แคล้วเกี่ยวดองกันเป็นลูกสะใภ้ อีกอย่างมารดาของเพลงพิณก็คบหาสมาคมกันมายาวนานจนใกล้ชิดสนิทสนม ไม่ต่างจากญาติสนิททีเดียว

“เรื่องมันก็นานนมแล้วล่ะหนูเพลง แต่ป้าจะเล่าให้ฟังแล้วกัน...จริงๆแล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับนังดาวยั่วนั่นโดยตรงหรอก แต่พี่สาวของมันที่ชื่อนภานั่นสิ...ก่อนที่สามีของป้าจะเสียด้วยโรคมะเร็ง ป้าเคยจับได้ว่าสามีของป้าไปติดพันพี่สาวของมัน ทะเลาะกันจนบ้านแทบแตกแต่ก็ไม่มีหน้าไหนยอมรับ ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่ จนวันหนึ่งป้าจับได้คาหนังคาเขานั่นแหละ...สามีของป้าแอบนัดไปกินข้าวกับมัน ขนาดเห็นตำตามันยังไม่ยอมรับ”

เพลงพิณยกมือทาบอก สีหน้าตื่นเต้นไปตามคำเล่าของผู้เป็นป้า

“แล้วคุณป้าทำยังไงต่อละคะ”

“ตอนนั้นป้าก็เลือดร้อน ใครมันจะไปทนได้ เห็นสามีตัวเองไปนั่งหน้าระรื่นกับผู้หญิงคนอื่น ป้าก็เลยตบมันเข้าให้สองสามฉาด แต่สามีของป้าก็เลวพอกัน เข้าไปปกป้องมันแล้วบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด...แต่มันไม่จบแค่นั้นหรอกนะ”

ใกล้รุ่งเห็นดวงตาของคนฟังวาวเป็นประกายด้วยความใคร่รู้ จึงเล่าเรื่องราวต่อจากนั้นไปอีกกะบิ เป็นเรื่องราวของหล่อนที่ตามไปราวีนภา...จนสุดท้ายเรื่องมันก็ลุกลามบานปลายใหญ่โต เมื่อคนที่มาต่อกรแทนนภาคือเลอดาว ท่าทางอวดดียโส ตีฝีปากไม่ลดละของเลอดาว ยิ่งทำให้หล่อนไม่อาจยอมลงรอยให้ง่ายๆอย่างที่สามีขอร้อง

เรื่องมันจบลงก็ตอนที่สามีของหล่อนตายแล้วนั่นแหละ!

ทว่าความเกลียดชังก็ฝังแน่นเข้าไปในความรู้สึกของใกล้รุ่งเสียแล้ว ซึ่งหล่อนไม่เคยลืมเลือน ยังคงคิดจะหาทางเล่นสงครามประสาทกับฝ่ายนั้นเสมอ

เรื่องนมหมดอายุนั่นก็ใช่...ฝีมือของหล่อนเอง!

เรื่องปล่อยลมยางรถยนต์ของอีกฝ่าย...ก็คำสั่งของหล่อนเอง!

คุยกับเพลงพิณไปได้สักพัก ใกล้รุ่งก็เปรยด้วยการขอร้องเชิงออกคำสั่งกลายๆว่า “ต่อไปหนูเพลงต้องเป็นหูเป็นตาแทนป้าหน่อยนะ ตามประกบตาก้าวอย่าให้คลาดสายตาทุกฝีก้าวล่ะ”

//////////////////////////////////////

วางแผงแล้ววันนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

41 ความคิดเห็น