[END]†IRATE WICKED† วายร้ายสยบรัก!

ตอนที่ 4 : IRATE † WICKED 02 [200%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Upside Down Cross - Red
 

 

 

 

WICKED 02

 

 

 

But I'm only human

And I bleed when I fall down

I'm only human

And I crash and I break down

Your words in my head, knives in my heart

You build me up and then I fall apart

'Cause I'm only human

 

 

 

 

 

“กรี๊ดดดด! ปล่อยฉันนะ!! อย่ามายุ่งกับฉัน!! ฮือออ!

 

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไปทั่วโถงทางเดินของโรงพยาบาล สร้างความตื่นตกใจให้กับคนไข้และเหล่าพยาบาลเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มที่กำลังเดินออกจากลิฟต์ในมือถือของพะรุงพะรังหยุดชะงักเท้านิ่ง เขาจำเสียงนี้ได้ดี เสียงหวานคุ้นเคยที่เขาได้ยินมาเป็นสิบๆ ปี

 

“ชอนซา” สองเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินซึ่งทอดไปสู่ห้องผู้ป่วยวีไอพีที่เขาใช้ชีวิตหลับนอนมากว่าสามวันแล้ว มือหนาผลักบานประตูเข้าไปด้วยหัวใจเต้นรัว ดวงตาคมเข้มจับจ้องไปทางเตียงผู้ป่วยที่ขณะนี้มีนางพยาบาลในชุดสีขาวคนหนึ่งพยายามกดร่างบางบนเตียงให้นอนนิ่ง

 

พรึ่บ

 

ถุงในมือตกลงบนพื้นทันที ร่างสูงรีบวิ่งเข้าหาน้องสาวตัวเองพร้อมกับคว้าเธอมากอดเอาไว้แน่น นางพยาบาลคนนั้นจึงยอมปล่อยมือออกจากร่างบาง

 

“เกิดอะไรขึ้น น้องสาวผมเธอเป็นอะไร” เขาถามพลางจับจ้องไปทางนางพยาบาลซึ่งคาดแมสปิดปากเอาไว้เหลือเพียงดวงตา เขาลูบผมปลอบประโลมน้องสาวอย่างแผ่วเบาขณะที่เจ้าตัวหมดสติไปแล้ว

 

“คนไข้ฟื้นขึ้นมาแล้วร้องโวยวายเสียงดังค่ะ พอดิฉันเข้ามาก็เห็นว่าเธอกำลังจะใช้มีดปลอกผลไม้ทำร้ายตัวเอง”

 

นางพยาบาลคนดังกล่าวชี้นิ้วไปทางมีดปลอกผลไม้ที่ตกอยู่บนพื้น ชินซองหัวใจหล่นวูบทันที เขาเป็นคนวางมีดนั่นไว้บนหัวเตียงเอง เพราะไม่คิดว่าชอนซาจะฟื้นขึ้นมาแล้วทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้นอีก

 

“คุณต้องระวังให้มากนะคะ อย่าปล่อยให้คนไข้อยู่คนเดียวอีก เพราะสภาพจิตใจของคนไข้ตอนนี้บอบช้ำมากค่ะ ส่วนของมีคมพวกนี้ควรจะเก็บให้ห่างจากคนไข้เป็นดีที่สุดค่ะ”

 

“ครับ ขอบคุณ”

 

“ค่ะ ถ้าต้องการความช่วยเหลือสามารถกดปุ่มเรียกฉุกเฉินได้เสมอนะคะ” เธอก้มลงหยิบมีดปลอกผลไม้ขึ้นมาถือแล้วหันกลับมาหาสองพี่น้องอีกครั้ง ดวงตาเรียวเล็กหลุบมองชอนซาที่หมดสติไปแล้วเล็กน้อยก่อนจะละขึ้นมองชินซอง “ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”

 

ชินซองไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยืนมองพยาบาลคนนั้นเดินออกจากห้องไปพร้อมมีดปลอกผลไม้นั่น เขาค่อยๆ ขยับตัวชอนซาให้นอนลงบนเตียงช้าๆ อย่างทะนุถนอม ใบหน้าขาวซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงก้มลงจุมพิตหน้าผากมนแผ่วเบา หัวใจเขาเต้นช้าลงเรื่อยๆ เหมือนกับว่ามันจะหยุดเต้น

 

ทำไมทำแบบนี้ทำไมชอนซา อยากจะฆ่าพี่ให้ตายทั้งเป็นใช่ไหม ทำไมถึงไม่รักชีวิตตัวเองเลย

 

 

 

07:34 PM

 

Rrr

 

อือ” น้ำเสียงเข้มกรอกรับปลายสาย สองเท้าเร่งก้าวเดินบนฟุตบาทหน้าโรงพยาบาล มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบพลางขยับกระเป๋าสะพายไหล่ให้เข้าที่เข้าทาง

 

[ชอนซาฟื้นหรือยัง] ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยปนเคร่งเครียด ชินซองรู้ดีว่าอาคิระเป็นห่วงชอนซามากแค่ไหน แม้ช่วงนี้เขาจะไม่ว่างแวะเข้ามาหา แต่ก็ยังอุตสาห์โทรมาไถ่ถามแทบจะตลอดเวลา

 

“ฟื้นแล้ว แต่หลับไปแล้ว”

 

[เหรอ อืม เดี๋ยวดึกๆ กูแวะเข้าไป] ริมฝีปากหนาติดคล้ำบิดยิ้มนิดๆ ขณะพ่นควันสีขาวขึ้นฟ้า เขาชะงักฝีเท้าบริเวณสวนสาธารณะหน้าโรงพยาบาลเพื่อสูบบุหรี่ให้หมดมวนบวกกับต้องการจะคุยเรื่องบางอย่างกับปลายสายด้วย

 

“แล้ว เรื่องนั้นว่ายังไง?”

 

[…] อาคิระเงียบไปอึดใจก่อนจะตอบ [กูยังไม่แน่ใจ ขอเวลาสักพักแล้วจะบอก]

 

“มึงรู้ใช่ไหมไอ้คิระ คนอย่างกูไม่ชอบรออะไรนานๆ”

 

พูดไปสายตาก็เหลือบมองหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยของน้องสาวตัวเองบนชั้นเจ็ดไปพลาง แสงไฟสลัวๆ รอดผ่านมาจากผ้าม่านทำให้รู้ว่าคนในห้องนั้นยังคงหลับใหลอยู่ เขาละสายตาจากหน้าต่างลงมาที่ถนนเบื้องล่างก็ต้องชะงักสายตาค้างเพราะร่างบางของใครคนหนึ่ง

 

“แค่นี้ก่อนนะ”

 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่กดตัดสายพร้อมกับโยนบุหรี่ในมือทิ้ง สายตาเขาตอนนี้จับจ้องไปทางร่างบางแสนคุ้นตาที่กำลังเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยท่าทางดุจนางพญา

 

ใบหน้าสวยเรียบตึงขึงดวงตาเย็นชากวาดมองชายชุดดำรอบตัวเล็กน้อยก่อนจะก้าวขึ้นรถลีมูซีนคันหรู ชินซองก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งยื่นไปทางรถคันนั้นที่ค่อยๆ ขับเคลื่อนออกจากหน้าโรงพยาบาลช้าๆ

 

ภายในหัวใจของเขามันเต้นกระหน่ำรัวอย่างบ้าคลั่ง นี่คือสิ่งที่เขารอคอยมาแปดปีเต็ม การได้พบกับเธอคนนั้นอีกครั้งคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด เขาอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไร

 

ความโกรธ ความผิดหวัง ความเสียใจ เหมือนมันเจือจางลงไปเพียงได้เห็นหน้าของเธอ

 

ความคิดถึง ใช่ เขากำลังต่อต้านความรู้สึกนี้อยู่

 

ตลอดเวลาแปดปีที่ชินซองต้องทุกข์ทรมานอยู่ในขุมนรกนั่น เขาพยายามดับความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดที่เคยมีให้กับเธอคนนั้นลง เขาพยายามฆ่าความรู้สึกอ่อนแอเหล่านั้นทิ้งเพื่อมีชีวิตรอดออกมาจากที่แห่งนั้นให้ได้

 

และเขาก็ทำมันได้มาตลอด

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”

 

เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ชินซองหันกลับมามองตามทิศทางเสียงนั้นทันที เพราะตำแหน่งที่เสียงดังมันไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่ ร่างสูงรีบสาวเท้าเดินเข้าไปในบริเวณนั้นทันที

 

“ตายแล้ว! มีคนไข้พลัดตกตึก! เรียกบุรุษพยาบาลที!

 

เมื่อมาถึงบริเวณดังกล่าวก็พบกับผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังยืนมุงอะไรบางอย่าง ได้ยินเสียงตะโกนบอกให้รู้ถึงสถานการณ์ตรงหน้าอย่างโกลาหล ชินซองรีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างห้องพักของน้องสาวตัวเองตามสัญชาตญาณทันทีเพราะตำแหน่งที่ทุกคนมุงอยู่นั้นมันตรงกับห้องของเธอพอดีและนั่นก็ทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น!

 

หน้าต่างห้องของชอนซาถูกเปิดออก ผ้าม่านปลิวไหวออกมาเพื่อตอกย้ำว่าเขาไม่ได้ตาฝาด

 

“ไม่จริง” ชินซองบอกกับตัวเองก่อนจะหลุบสายตาลงมองรอยเลือดสีแดงฉานที่ค่อยๆ ไหลกระจายไปทั่วพื้น เขาเดินเข้าหาฝูงชนช้าๆ แต่ละก้าวที่เดินมันหนักอึ้งจนแทบจะก้าวขาไม่ออก มือหนายกขึ้นผลักผู้คนตรงหน้าให้หลบทาง ทุกคนพากันเปิดทางให้กับเขาทีละคน จนกระทั่งภาพตรงหน้าค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา

 

หัวใจอันแข็งแกร่งกระตุกวูบอย่างรุนแรง ดวงตาพร่ามัวกะทันหัน สองหูอื้ออึ้งตัดการรับรู้ชั่วขณะ มือทั้งสองชาหนึบลามไปทั้งตัวก่อนจะทรุดเข่าลงบนพื้นที่ชโลมไปด้วยเลือดสีแดงเข้ม

 

“ไม่ ไม่ใช่” ริมฝีปากหนาสั่นระริก ใบหน้าหล่อส่ายช้าๆ สองตาจับจ้องร่างบางตรงหน้านิ่ง ภาพตรงหน้าของเขาคือภาพของร่างบางซึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นในลักษณะแขนขาบิดเบี้ยว เธอสวมชุดคนไข้สีขาวชโลมไปด้วยเลือดสีแดงฉานน่ากลัว แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มใจแทบจะขาดก็คือใบหน้าสวยที่หันมาทางเขาอย่างพอดิบพอดี

 

ดวงตาสวยเบิกค้างเปรอะเปื้อนคราบน้ำตากำลังจับจ้องมาที่เขาซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้างราวกับว่าเธอต้องการจะจดจำเขาไว้เป็นภาพสุดท้าย

 

“อึก” หญิงสาวกระอักเลือดออกมาจำนวนมากก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะถูกมัจจุราชพรากไป และนั่นก็ทำให้ชินซองได้สติทันที เขาช้อนตัวเธอขึ้นมากอดอย่างทะนุถนอมแม้ว่าร่างกายตัวเองจะเลอะเลือดมากมายแค่ไหนก็ตาม

 

“ไม่ ไม่ๆ ชอนซา มองพี่สิ! ได้โปรด อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้!

 

เขาคร่ำครวญแทบขาดใจ สองมือตะกองกอดร่างของน้องสาวอันเป็นที่รัก ริมฝีปากหนาจุมพิตหน้าผากมนนิ่งค้างพยายามยื้อคนในอ้อมกอดเอาไว้ ก้อนสะอื้นภายในตีรวนขึ้นมาเรียกหยาดน้ำตาจากชายหนุ่มผู้ไม่เคยร้องไห้ให้ใคร เขาปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น เสียงสะอื้นจวนเจียนจะขาดใจดังก้องไปทั่วบริเวณ

 

ยามนี้ชินซองไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขาหวาดกลัวจนแทบจะเสียสติ เขากอดร่างบางไร้วิญญาณแนบแน่นราวกับว่าชีวิตของเขาสูญสิ้นไปพร้อมกับลมหายใจของเธอแล้ว

 

สิ่งสำคัญสุดท้ายของชีวิตถูกพรากไปจากเขาแล้ว

 

 

“กลับมา! ชอนซา! อย่าทิ้งพี่ไปนะ! ไม่!!!

 

 

 

Loading...100%

 

       

01.20 AM


แอด


ธนบัตรหมื่นเยนจำนวนมากตกกระจายทั่วพื้นห้อง ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนเตียงผู้ป่วยด้วยสภาพไร้วิญญาณ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักกวาดมองธนบัตรเหล่านั้นนิ่ง สายลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามาจากบานหน้าต่างซึ่งถูกเปิดออก ม่านสีขาวพริ้วไหวไปตามแรงลมสร้างความปวดร้าวให้กับเขาอย่างแสนสาหัส


ตึก ตึก ตึก


“นี่มัน” เสียงทุ้มหน้าประตูห้องไม่สามารถเรียกสายตาจากชายหนุ่มได้เลย เขายังคงจับจ้องธนบัตรเหล่านั้นเช่นเดิม เขามองมันสักพักก็ขยับตัวนั่งยองบนพื้น มือหนาหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งขึ้นมาถือแล้วค่อยๆ กำมันแน่น


ชั่วช้าสิ้นดี


ชินซองสบถในใจซ้ำไปซ้ำมา หลังจากเขาส่งร่างไร้วิญญาณของชอนซาให้พยาบาลรับช่วงไปดูแลต่อ เขาก็รีบวิ่งกลับขึ้นมาบนห้องของเธอทันที และนี่คือภาพทั้งหมดที่เขาเห็น


ธนบัตรจำนวนนับไม่ถ้วนปลิวว่อนอยู่ภายในห้อง!


ก่อนหน้านี้มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านเค้าท์เตอร์ไปทางห้องของคุณชอนซาค่ะ ดิฉันเข้าเวรอยู่คนเดียวจึงไม่ได้เอะใจตามไปดูแล


นั่นคือคำบอกเล่าของพยาบาลเฝ้าเวร ซึ่งมันตรงกับสภาพของห้องที่บ่งชี้ให้รู้ว่าชอนซาไม่ได้เจตนาจะฆ่าตัวตายจริงๆ แต่มีใครบางคนจงใจให้เธอทำแบบนั้น และเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันผู้นั้นเป็นใคร!


เขาสูญเสียทั้งสองคนไปแล้ว... น้องสาวเขา... หลานของเขา... เขาเสียทั้งคู่ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ... ทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่าจะปกป้อง... สัญญาแล้วว่าจะดูแล... แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้... 


ไม่มีทาง... เขาไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ แน่


แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต... แม้จะต้องตาย... ไม่ว่าด้วยวิธีไหนเขาก็จะทำ!



หลายวันต่อมา


[ข่าวการพลัดตกตึกตายอย่างปริศนาของหญิงสาวคนหนึ่งในโรงพยาบาลชื่อดังเมื่อสองวันก่อน ขณะนี้ได้มีการสรุปคดีออกมาแล้วว่าเกิดจากการฆ่าตัวตาย เนื่องจากผู้ตายมีอาการซึมเศร้าและพยายามจะฆ่าตัวตายมาก่อนหน้านี้ถึงสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นเจ็ดและเสียชีวิตดังกล่าวค่ะ]


เพล้ง!


“ไอ้สารเลวเอ๊ย!” แก้วในมือถูกปาลงพื้นทันทีที่ฟังข่าวจากโทรทัศน์จบ ชายหนุ่มเรือนผมสีเทาควันบุหรี่ลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์ดำมืด เขาหันมองรูปภาพของน้องสาวผู้เป็นที่รัก ใบหน้าสวยส่งยิ้มเศร้ามาให้กับเขาเหมือนรับรู้ถึงความอยุติธรรม


ข่าวบ้านั่นมันบิดเบือนความจริงชัดๆ ชอนซาไม่ได้ฆ่าตัวตายอย่างที่ข่าวนั้นรายงาน ชินซองรู้ดีว่าน้องสาวเขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่เธอถูกฆ่าตายต่างหาก!


วันนั้นเขาพบหลักฐานน่าสงสัยหลายอย่างภายในห้องนั้น ทั้งธนบัตรที่ตกกระจายอยู่เต็มพื้น ทั้งกระจุกเส้นผมที่ตกอยู่บริเวณขอบหน้าต่าง นั่นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ชอนซาไม่ได้ฆ่าตัวตายเอง แต่เธอถูกใครบางคนบังคับให้กระโดดลงไปต่างหาก!


และหลักฐานที่จะทำให้รู้ว่าใครเป็นคนเข้าไปในห้องเธอคนสุดท้ายก็คือกล้องวงจรปิดหน้าประตูห้อง เขาจะต้องไปขอเช็คกับทางโรงพยาบาลให้ได้ เพราะนั่นคือทางเดียวที่จะทำให้รู้ว่าใครคือคนสุดท้ายที่อยู่ในห้องนั้น!


“จะไปไหนชินซอง” อาคิระที่เดินสวนเข้ามาทักขึ้นจังหวะเดียวกับชินซองที่กำลังจะเดินออกไป เขาคว้าแขนเพื่อนรักเอาไว้เพราะพอจะรู้ว่าชินซองกำลังจะไปที่ไหน


“กูจะไปขอเช็คกล้องวงจรปิด”


 นั่นไง เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ชินซองจะต้องพลุนพลันกลับไปที่โรงพยาบาลนั้นแน่ๆ


“ตำรวจเอาเทปไปแล้ว”


“มึงว่าไงนะ” คนอารมณ์ร้อนถามกลับ เขาหันมาสบตากับอาคิระนิ่งราวกับต้องการคำตอบ


“สิ่งที่มึงต้องการจะค้นหา ถูกตำรวจเก็บไปหมดแล้ว ไม่มีประโยชน์แล้วชินซอง”


“งั้นกูจะไปหาตำรวจพวกนั้น กูไม่ยอมให้สรุปคดีว่าฆ่าตัวตายง่ายๆ แบบนี้หรอก!” ชินซองทำท่าจะเดินออกไปอีกครั้งแต่ถูกอาคิระรั้งแขนเอาไว้ เขาดึงชินซองเข้ามาในบ้านเหมือนเดิม


“กูบอกแล้วไงว่าไร้ประโยชน์! ตำรวจเหี้ยพวกนั้นมันไม่ฟังที่มึงพูดหรอก!


“ทำไมวะ! กูไม่เข้าใจ น้องกูไม่ได้ฆ่าตัวตาย! ชอนซาไม่ได้ฆ่าตัวตายมึงได้ยินไหมไอ้คิระ! เธอถูกฆ่า! ทำไมตำรวจพวกนั้นมันสรุปคดีแบบนี้!” ชินซองทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น เขาชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นพลางซบหน้าลงบนแขนเหมือนคนเสียสติ


อาคิระยืนมองเพื่อนตัวเองด้วยความรู้สึกคับแค้นกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้มา เขากำลังชังใจว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับชินซองดีไหม เรื่องที่เขาแอบไปสืบมาอย่างลับๆ


พรึ่บ!


ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงบนพื้นตรงหน้าชินซอง เขาเงยหน้าขึ้นมองซองนั้นก่อนจะเงยมองอาคิระ สีหน้าเจ็บปวดฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา


“มึงพูดถูก ชอนซาไม่ได้ฆ่าตัวตาย”



“และนั่นคือสิ่งยืนยันความคิดของมึง”


ชินซองมองปรายนิ้วที่ชี้ไปทางซองเอกสารนั้นก่อนจะรีบคว้ามันมาเปิดออก ภาพถ่ายในซองค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาชายหนุ่มทีละใบ มันช่างบีบหัวใจอันแข็งแกร่งจนแทบจะแหลกเหลว


“มึง ไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน” เขาเอ่ยถามเสียงสั่นขณะไล่ดูภาพในมือทีละใบ มันคือภาพถ่ายร่องรอยบอบช้ำบนร่างกายของชอนซาหลังจากเสียชีวิต เป็นภาพที่ตำรวจใช้ในการประกอบคดีซึ่งมันยากมากที่จะได้ภาพเหล่านี้มา


“ไม่มีอะไรยาก สำหรับองค์กรที่กูอยู่” อาคิระนั่งลงบนโซฟาพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เขาจ้องเพื่อนตัวเองนิ่งก่อนจะพูดต่อ “ชอนซาไม่ได้ฆ่าตัวตาย เธอถูกทำร้ายก่อนจะตกลงมา ตามร่างกายของเธอมีร่องรอยชัดเจน และกล้องวงจรปิดในวันนั้นก็ถูกตำรวจเก็บอย่างแน่นหนา กูเอามาได้แค่ภาพพวกนี้เท่านั้น”


“หมายความว่า คนที่ทำร้ายชอนซามีอิทธิพลต่อพวกตำรวจนั่นสินะ”


“ใช่ กูถึงบอกไงว่ามึงทำอะไรไม่ได้แล้ว มันไม่มีประโยชน์”


“เวรเอ๊ย! น้องกูต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมแบบนี้! มึงจะให้กูอยู่เฉยได้ยังไง!


ชินซองกำรูปในมือแน่น แววตาโกรธแค้นฉายชัดขึ้นมา ภายในใจเขาร้อนอย่างกับเปลวไฟที่พร้อมจะระเบิด เขาอยากจะตามไปฆ่าพวกมันทุกคนที่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ


“กูไม่ได้บอกให้มึงอยู่เฉยนะชินซอง แต่กูอยากให้มึงมีสติมากกว่านี้ ไม่ใช่มึงคนเดียวที่เสียใจกับการจากไปของชอนซา กูก็เสียใจไม่ต่างจากมึง กูรักชอนซามากแค่ไหนมึงก็รู้”


ควันสีขาวถูกอัดเข้าปอดแรงๆ เพื่อดับความเสียใจ อาคิระใช้สายตาดำมืดจับจ้องชินซองที่ยังนั่งชันเข่าบนพื้นอย่างกับคนสิ้นหวัง เขาปลดกระดุมเสื้อสองสามเม็ดก่อนจะเปิดออกข้างหนึ่ง เผยให้เห็นรอยสักรูปงูเลื้อยพันรอบมีดที่มีด้ามเป็นไม้กางเขน ชินซองจ้องมองรอยสักนั้นด้วยความรู้สึกคุ้นตามาก เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าอาคิระมีรอยสักลักษณะนี้อยู่บนแผงอกข้างขวาด้วย


“นี่คือสัญลักษณ์ขององค์กร UNDER.G ทุกคนที่เข้าองค์กรจะต้องมีรอยสักนี้อยู่บนร่างกาย อย่างที่เห็น กูเป็นคนขององค์กรนี้”


” ชินซองละสายตาขึ้นมองเพื่อนรักอย่างคาดเดาความคิดไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าอาคิระต้องการอะไรกันแน่ แปดปีที่ผ่านมาทำให้หลายๆ อย่างเปลี่ยนไป รวมไปถึงเพื่อนของเขาคนนี้เช่นกัน


“หลังจากที่กูเสียพ่อและแม่ไป ชีวิตกูก็สิ้นหวังไม่ต่างจากมึงในตอนนี้ เวลานั้นกูเหมือนคนตายทั้งเป็น ไอ้เหี้ยที่มันขับรถชนพวกท่านก็ลอยนวลอยู่ในสังคมได้เหมือนเดิม กูรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลย เงินอยู่เหนือกฎหมายเสมอ คนธรรมดาๆ อย่างมึงกับกูทำเหี้ยอะไรกับกฎหมายเวรนั่นไม่ได้หรอก มันต้องกฎหมู่ที่กูบัญญัติขึ้นเองเท่านั้นถึงจะจัดการกับไอ้เหี้ยนั่นได้”


“มึงเข้าองค์กรนี้เพราะเรื่องนั้นสินะ”


“ใช่ ตอนแรกกูแค่ต้องการอำนาจที่จะสามารถฆ่าไอ้เวรนั่นได้ และหลังจากกูส่งมันลงนรกไป กูถึงได้รู้ว่าการเข้าองค์กรนี้มันไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจะออกจากมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน ความตายเท่านั้นที่จะปลดปล่อยมึงจากองค์กรนรกนี่ได้”



“แต่ผลตอบแทนของมันก็น่าสนใจใช่ไหมล่ะ ถ้ามันสามารถทำให้มึงได้ตามหาความจริงเกี่ยวกับการตายของชอนซาได้สำเร็จ และยังตามหาฆาตกรตัวจริงที่มึงจะลากมันลงนรกได้ มึงจะยังสนใจอยู่ไหมไอ้ชินซอง?”


ชินซองนิ่งคิดตามในสิ่งที่อาคิระพูด ชีวิตเขาตอนนี้มันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เขาสูญเสียสิ่งสำคัญสิ่งสุดท้ายของเขาไปแล้ว เขาไม่มีอะไรให้ต้องเสียอีกต่อไป หากการเข้าองค์กรนรกนี่มันจะทำให้เขาตามหาคนที่ฆ่าน้องสาวเขาได้จริงๆ ล่ะก็ เขาก็พร้อมที่จะทำ!


ในเมื่อความยุติธรรมมันไม่มีจริงบนโลกแสนโสมมนี้ เขายอมแลกด้วยทุกอย่างแม้แต่ชีวิตเพื่อตามทวงมันคืนด้วยตัวของเขาเอง!


“นานแค่ไหน



“ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกูถึงจะได้ในสิ่งที่ต้องการ” ชินซองเงยหน้าถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง อาคิระขยี้บุหรี่ในมือทิ้งก่อนจะหันมาตอบ


“จนกว่ามึงจะแข็งแกร่ง และเลือดเย็นมากพอ”



“เมื่อไหร่ที่มึงฆ่าคนได้โดยไม่รู้สึกผิด เมื่อนั้นแหละที่มึงจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”


TO BE CONTINUED


สำหรับใครที่อยากจะอ่านต่อจนจบสามารถหาซื้อรูปเล่มและ E-Book ได้นะคะ
รับประกันความดาร์ก คุ้มค่าคุ้มราคาแน่นอน!
สั่งซื้อ E-Book ฮาเดสสุดโหด!! 
ราคา 299 บาท คุ้มเว่อร์!
รีวิวติด 5 ดาวให้เฮียด้วยนะ
(มีหลายเว็บใหลือกซื้อเลยจ้า)

 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,104 ความคิดเห็น

  1. #1087 Min_lovefic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:45
    จะว่าไป ซอนชส นางก้สมควรตายอยู่นะ เพราะ นางไปแย่งคู่หมัานของ นางเอกไง แล้วนางยังขู่อีกว่าถ้าไม่มานางจะฆ่าตัวตายกับลูกของนาง พอคู่หมั่นตาย นางเอกนางเสียใจอะดิ แล้วนางแค้นไง นางเลยทำ ที่จริง นางเอกไม่ผิดไรด้วยซ้ำ(ยกเว้นเรื่องบังคับให้ซอนชาตาย[รึเปล่าก็ไม่รู้]) แต่โดยเรื่องทั้งหมดคือ
    พระเอกเป็นตัวซวย อยู่กับใครก้ตาย 5555 สงสารนางเอก ในอีกหลายตอนข้างหน้า
    #1,087
    0
  2. #924 neweryyyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 21:57
    สงสารรรร
    #924
    0
  3. #903 2305 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 20:47
    รอวันชินซองโหด
    #903
    0
  4. #165 I'm me. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 16:36
    แอบปาดน้ำตาเบาๆเลยยยย
    รอนะะะะ
    #165
    0
  5. #164 กมรสน. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:48
    รอฮับบบบ
    #164
    0
  6. #163 AnnChS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:17
    มาต่อเลยยยย รออยู่นะเนี่ยยยยย
    #163
    0
  7. #161 MINNY16 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:00
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านต่อมากๆเลย
    #161
    0
  8. #160 Thananya Chanthima (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 21:37
    ไรท์มาอัพต่อเถอะนะ รีดเดอร์อยากอ่านต่อ นะนะนะนะนะนะนะ มาต่อเถอะ อัพวันจันทร์พุธศุกร์เถอะนะplease ~~~~~
    #160
    0
  9. #158 Caroline H. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 02:05
    แค่นี้ก็ดราม่าปวดหัวใจแล้ว นางเอกน่ะหรอ อย่าหวังเลย อิชั้นร้องไห้หนักมากแน่เจ้าค่ะ 55555555555555555
    #158
    0
  10. #157 Thananya Chanthima (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 22:17
    อยากอ่านต่อมากกกกก ค้างหนักมากจริง อยากให้อัพอาทิตย์ละสามครั้งก็ได้นะะะะะะะ
    #157
    0
  11. #156 Backchanqii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 22:13
    น่าติดตามมากค่ะ ดูมีปมเยอะดี มาอัพต่อน้าาา เค้ารออยู่ ฮาเดสจะมาแล้ววววววว
    #156
    0
  12. #155 Sawada Tsunayoshi Boss Vongola X (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 21:41
    ดูท่าเเล้ว นางเอกเราเละเเน่5555
    #155
    0
  13. #153 kookpk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 20:38
    เจิมมมมมม
    #153
    0
  14. #152 Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 20:06
    ความสนุกกำลังจะเริ่มขึ้น!!! กรี๊ดดด! รออออ
    #152
    0
  15. #151 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 18:42
    ใครเป็นคนฆ่ากันแน่
    เป็นนางเอกเราจริงเหรอ
    #151
    0
  16. #150 mind_md1995 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 18:29
    มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #150
    0
  17. #149 ไอ'ทอม ยิ้มหวาน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 11:38
    ต่อเร็วๆน้ะค้าบอยากอ่านๆๆๆๆๆ ชอบแบบเถื่อนๆ555555
    #149
    0
  18. #148 pokkae79 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 07:50
    ติดตามอยู่จร้า
    #148
    0
  19. #147 CDD (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 22:29
    ติดตามค่ะ~~
    #147
    0
  20. #146 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #146
    0
  21. #145 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #145
    0
  22. #144 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #144
    0
  23. #143 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #143
    0
  24. #142 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #142
    0
  25. #141 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ดาร์กได้ใจ ต่อเร็วๆ นะคะ
    #141
    0