[END]†IRATE WICKED† วายร้ายสยบรัก!

ตอนที่ 2 : IRATE † WICKED 00 [200%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    30 พ.ย. 60


Upside Down Cross - Red

 

 

 

WICKED 00

 

 

Dear world, slow down, you're killing me now

Dear world, slow down, you're killing me now 

 

 

 

 

 


ชินซอง…’


เสียงหวานครางเรียกแผ่วๆ ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาหวานสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายบอบบางสั่นเทาจนตัวโยน เธอยกสองมือขึ้นช้าๆ มือข้างหนึ่งยังคงกำวัตถุปลายแหลมแน่นไม่ยอมปล่อย คราบของเหลวสีแดงฉานหยดลงบนพื้นและไหลลงตามแขนขาวจนถึงข้อศอก


เลือด


กลัว ฉันกลัว


เสียงหวานพึมพำซ้ำไปซ้ำมาขณะที่ร่างสูงคว้าเธอเข้ามากอด เขาปลดมีดออกจากมือเธอแล้วกระชับกอดแน่นขึ้น มือข้างหนึ่งลูบผมเพื่อปลอบประโลม ริมฝีปากหนาขยับพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ


ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้วนะ


ฮึก กลัว…'


ชินซอง”


ฉันกลัว ชินซอง


“โอ ชินซอง!!


เฮือก!!


เสียงหวานจางหายไปพร้อมกับเสียงเรียกชื่ออันแสนดุดันเข้ามาแทนที่ ผมถลันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ หยดลงบนแผงอกเปลือยเปล่า เสียงหอบหายใจราวกับคนที่เพิ่งผ่านการวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายดังก้องไปทั่วห้อง ภายในหัวยังมีภาพของผู้หญิงคนนั้นลอยเด่นชัดเจน จนกระทั่งมันจางหายไปเพราะเสียงวัตถุบางอย่างกระทบกับเหล็กหนาเสียงดัง


แกร๊ง! แกร๊ง!


“เลิกทำท่าเหมือนคนเพิ่งตื่นจากนรกเสียที เพราะนับจากวันนี้ไปแกจะได้ออกจากนรกนี่แล้ว”



“รีบไปเตรียมตัวต้อนรับอิสรภาพของแกซะ โอ ชินซอง”


หลังจากพูดจบ ผู้คุมจ้องผมด้วยสายตานิ่งๆ ชั่วครู่ก่อนจะเดินออกไปจาก ห้องขังของผม


ใช่แล้วพวกคุณฟังไม่ผิดหรอก ห้องที่ผมกำลังนอนอยู่นี้คือห้องขังไม่ผิดแน่ เพราะที่แห่งนี้คือสถานที่ที่ใครๆ เรียกกันว่า เรือนจำ และมันคือสถานที่ที่จองจำผมมากว่าเจ็ดปีแล้ว


” ผมยกสองมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติให้กลับมาคงเดิม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมฝันถึงผู้หญิงคนนั้น ตั้งแต่อิสรภาพของผมถูกจองจำ ผมก็ฝันถึงเธอทุกคืน ไม่เคยมีคืนไหนเลยที่จะไม่ฝันเห็นเธอ


เธอเปรียบเสมือนสิ่งเดียวที่คอยตอกย้ำการมีชีวิตอยู่ของผม


มีชีวิตอยู่ แบบไร้หัวใจ มีลมหายใจ แต่ไร้ความรู้สึก


ผมลุกขึ้นจากเตียงเหล็กแข็งๆ สายตาเย็นชากวาดมองไปรอบห้องขังเพื่อมองมันเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ผมจะได้อยู่ในนรกแห่งนี้ มันเป็นวันที่ผมรอคอยทุกลมหายใจเข้าออก


วันที่ผมจะได้อิสรภาพกลับคืน



 

“ออกไปแล้วก็ทำตัวดีๆ หวังว่าจะไม่ได้เห็นหน้าแกที่นี่อีกนะ โอ ชินซอง”


ผู้คุม หรือ พ่อสำหรับนักโทษทุกคนพูดขึ้น ผมมองหน้าเขานิ่ง ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ในห้องชำระบาป ใครก็ตามที่จะได้อิสรภาพคืนจะต้องเข้ามาชำระบาปตามประเพณีของชาวญี่ปุ่น


โอ ชินซอง คือชื่อของผม แน่นอนถ้าฟังจากชื่อก็คงจะรู้ว่าผมไม่ใช่คนญี่ปุ่น ถึงแม้ว่าผมจะได้สัญชาติญี่ปุ่นอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็ตาม แต่โดยสายเลือดแล้วผมคือคนเกาหลี


“ชำระบาปในห้องนี้หนึ่งชั่วโมง แล้วแกจะได้อิสรภาพทั้งหมดคืน” ผู้คุมเดินออกจากห้องไป ประตูห้องชำระบาปปิดลง ผมมองตรงไปทางห้องเล็กๆ เบื้องหน้า ผมรู้ว่าในห้องนั้นมีอะไร และมีใครบางคนกำลังนั่งอยู่


“บาปของคุณคืออะไร โปรดสารภาพมันออกมาเพื่อเป็นการชำระบาปก่อนจะคืนสู่อิสรภาพ”


เสียงพูดดังมาจากห้องเล็กๆ นั่น ผมถอนหายใจหนักๆ อย่างชังใจเล็กน้อย พูดกันตามตรงคือผมไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องของตัวเองออกมาหรือเปล่า เพราะมันคือสิ่งที่ผมเก็บกดเอาไว้มาตลอดระยะเวลาแปดปีเต็ม ผมไม่เคยบอกใคร ไม่เคยแม้แต่จะปริปากพูดกับใครสักครั้ง


“คุณทำความผิดอะไรถึงถูกจองจำอยู่ที่นี่รึ?”


เมื่อเห็นว่าผมเอาแต่ยืนเงียบ ไม่พูดและไม่ตอบอะไร เสียงนั้นก็ถามคำถามใหม่ขึ้นมา ผมนิ่งคิดชั่วครู่ก่อนตัดสินใจยอมตอบออกมาเบาๆ


“ฆ่าคนตาย


“งั้นรึ เจตนาหรือไม่ล่ะ ตั้งใจหรือพลั้งมือฆ่า?”


คำถามเดิมๆ ที่ผมได้ยินมาตลอดเวลาแปดปี ตอกย้ำให้ผมนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


ฆ่าเหรอ เหอะ! คิดแล้วบัดซบชีวิตสิ้นดี!


“ปกป้องคนรัก หรือปกป้องตัวเองล่ะ” เสียงนั้นยังคงถามต่อไปเมื่อไร้คำตอบกลับจากผม คำถามนี้บีบหัวใจผมอย่างดี เพราะจนถึงทุกวันนี้ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นเพื่อใคร ในเมื่อคนที่ผมปกป้องด้วยชีวิตและอิสรภาพ เธอกลับไม่เคยมาหาผมเลยสักครั้ง


เธอคนนั้นจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าผมต้องพบเจอกับเรื่องบัดซบแค่ไหน เธอจะรู้บ้างไหมว่าการตกนรกทั้งเป็นมันเลวร้ายขนาดไหน


ไม่เลย เธอไม่เคยรู้เลยสักนิด เพราะขณะที่ผมกำลังตกนรก เธอกลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในสรวงสวรรค์ของเธอ


หนึ่งปีในสถานกักกั้นเยาวชนกับเจ็ดปีในเรือนจำนรกแห่งนี้ มันทุกข์ทรมานจนเปลี่ยนผมให้กลายเป็นคนไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับผม ชีวิตต่ำทรามที่ผมพยายามตะเกียกตะกายหลบหนี บัดนี้ผมไม่สามารถหนีมันได้อีกต่อไปแล้ว ชีวิตที่ผมเคยคิดว่าจะดี มันถูกทำลายจนแหลกเหลวไปตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อนแล้ว!


“หลังจากได้รับอิสรภาพคืน สถานที่ที่แรกที่คุณต้องการจะไปคือที่ไหน”


ผมละสายตาขึ้นจ้องห้องเล็กๆ ตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง คำตอบนี้ผมมีอยู่ในใจนานแล้ว ผมเฝ้ารอคอยโอกาสนี้มานานมากแล้ว เรียกได้ว่าตั้งแต่วันแรกที่ผมถูกจองจำ ผมก็เฝ้ารอมาตลอด


“นรก



 

06:20 PM


@โรงแรมยางุไซ


โรงแรมระดับเจ็ดดาวซึ่งหรูที่สุดในย่านนี้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มือหนายกขึ้นขยับหมวกฮู้ดขณะสอดส่ายสายตามองชายชุดดำนับสิบที่ยืนกระจายอยู่ล้อมๆ ทางเข้า เนื่องจากวันนี้ทางโรงแรมกำลังจัดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ที่กำลังเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งเกาะญี่ปุ่น แม้แต่ในเรือนจำที่ผมเพิ่งได้รับอิสรภาพมายังเปิดข่าวนี้แทบจะทั้งวันเลยทีเดียว


แน่ล่ะ! ข่าวต้องดังมากอยู่แล้วเพราะมันเป็นงานแต่งงานระหว่างลูกสาวรัฐมนตรีกับทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านของญี่ปุ่น


ยามาดะ อัยย์ และ ทานากะ ริวตะ


ผมรีบก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาภายในโรงแรมโดยรอดพ้นจากสายตาของพวกชายชุดดำเหล่านั้นสำเร็จ เมื่อเข้ามาถึงด้านในก็พบกับบรรยากาศวุ่นวายที่ไม่คุ้นตาสักนิด ผู้คนมากมายสวมชุดราคาแพงเดินกวักไกวไปทั่ว บางคนจิกตามองการแต่งกายของผมด้วยสายตาเหยียดๆ และดูถูกกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ผมไม่สนใจพวกคนไร้สมองแบบนั้นหรอก เพราะสิ่งเดียวที่ผมสนใจคือผู้หญิงคนนั้น


[เอ่อ ต้องขออภัยแขกที่มาร่วมงานทุกท่านด้วยนะคะ เนื่องจากตอนนี้ทางเราต้องขอยุติการจัดงานแต่งงานไว้เพียงเท่านี้ค่ะ]


เสียงฮือฮาดังแข่งระงมแทบจะกลบเสียงประกาศของผู้หญิงร่างบางบนเวทีจนหมด ผมจับจ้องเธอคนนั้นที่มีท่าทีกระสับกระส่ายราวกับว่าเกิดเรื่องใหญ่โตบางอย่างขึ้นในงาน และไม่ต้องสงสัยนานเมื่อเธอคนนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดใส่ไมคโครโฟนในมืออีกครั้ง


[งานแต่งงานครั้งนี้ต้องยุติลงเนื่องจากคุณริวตะ เจ้าบ่าวเพิ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกะทันหันค่ะ]


“ว่าไงนะ! ตายแล้ว”


“เจ้าบ่าวเสียชีวิตงั้นเหรอ?!


“โอ้ นี่มันข่าวช๊อควงการมากเลยนะเนี้ย!


เสียงพูดคุยจากแขกเหรื่อภายในงานเริ่มทวีความดังอย่างน่ารำคาญ ผมกระชับเสื้อโค้ชเล็กน้อยก่อนจะถอยหลังเดินออกมาจากงาน ข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของเจ้าบ่าวเป็นที่ฮือฮาไปทั่วทั้งโรงแรม และเหมือนว่าจะไร้วี่แววของเจ้าสาวคนสวยภายในงานเช่นกัน นั่นหมายความว่าวันนี้ผมคงหมดโอกาสที่จะได้พบกับเธอคนนั้นอย่างแน่นอน ผมจึงยอมล่าถอยออกมา


ไม่เป็นไร ไม่ช้าก็เร็ว ผมต้องได้เจอกับเธอแน่!



 

09:25 PM


ท้องฟ้าเวลานี้มืดลงจนเหลือเพียงแสงไฟจากสองข้างทาง ผมก้าวเท้าไปตามพื้นถนนซึ่งเป็นทางลาดลงจากเนินเขา อากาศเย็นเฉียบแทรกซึมผ่านเสื้อโค้ชตัวหนาเข้ามา ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกถึงความหนาวเหน็บเลยสักนิด ผมกวาดสายตามองไปทางบ้านหลังหนึ่งซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรั้วสูงที่กลืนกินเนื้อที่กว่าสิบไร่ แสงไฟภายในบ้านเปิดเพียงริบหรี่ราวกับว่าไม่ใครอาศัยอยู่ในนั้น


บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ชานเมืองซึ่งห่างจากโตเกียวพอสมควร พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยป่าเขาและไร้ผู้คนสัญจร ถ้าให้พูดง่ายๆ ก็คือชนบทนั่นแหละ พื้นที่ห่างไกลความเจริญ ที่นี่จึงมีผู้คนอาศัยอยู่น้อยคนนัก บ้านเรือนแต่ละหลังตั้งห่างกันเป็นไมล์ ซึ่งผมชอบนะ มันเป็นส่วนตัวและไม่วุ่นวายดี เหมือนกับที่เจ้าของบ้านหลังนี้ชอบเช่นกัน


กริ๊ก


เสียงปลดล๊อคประตูรั้วเล็กดังขึ้น กุญแจในมือถูกเก็บใส่กระเป๋าเสื้อโค้ชเช่นเดิม ผมผลักประตูเข้ามาด้านในสองตากวาดมองไปรอบๆ ตัวบ้านหลังใหญ่ที่ผมไม่เคยเห็นและไม่เคยกลับมาร่วมแปดปีเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้กลับมา แต่ความรู้สึกโหยหาในใจผมเวลานี้มันไม่ได้มาจากบ้านหลังนี้หรอก มันมาจากคนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ต่างหาก


ผมก้าวเท้าลงบนพื้นถนนเล็กๆ ซึ่งทอดยาวจากประตูรั้วไปสู่ประตูหน้าบ้าน บรรยากาศเดิมๆ และความทรงจำเก่าๆ เริ่มย้อนกลับเข้ามาภายในหัวสมองผมช้าๆ


พี่ชายกลับมาแล้วเหรอคะ ชอนซาคิดถึงพี่ชายจังเลย


เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในหัว ภาพของเด็กผู้หญิงวัยแปดขวบวิ่งเข้ามากอดด้วยความคิดถึง ผมยังจำสัมผัสนั้นได้ไม่เคยลืมเลือน สัมผัสอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์ เป็นสัมผัสเดียวในชีวิตที่ทำให้ผมมีความสุขอย่างที่สุด


ชอนซา คือลมหายใจของผม เธอคือสิ่งเดียวบนโลกใบนี้ที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่เพื่อดูแลเธอ คือสิ่งสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของผมยังเต้นอยู่


และนั่นคือความรู้สึกเมื่อแปดปีก่อน ก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้นซึ่งมันเปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล มันทำให้ผมต้องจากกับชอนซา ผมไม่สามารถทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอได้


แต่วันนี้ผมกลับมาหาเธอแล้ว ผมได้กลับมาทำตามสัญญาเพื่อดูแลเธออีกครั้งหลังจากละทิ้งเธอไปแปดปีเต็ม ใช่ ผมกลับมาแล้ว


พี่กลับมาแล้วนะชอนซา นางฟ้าของพี่


ความคิดทั้งหมดหยุดลงเมื่อผมเดินมาถึงประตูบ้านหลังใหญ่ ความเงียบครอบคลุมรอบตัว มือหนายกขึ้นผลักบานประตูเปิดออกช้าๆ แสงไฟจากห้องรับแขกเรียกสายตาของผมทันที ผมค่อยๆ ก้าวเท้าไปยันทิศทางนั้นช้าๆ ระยะการมองเห็นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และเมื่อปลายเท้าหยุดลงข้างโซฟาสีทองตัวยาว หัวใจของผมก็แทบจะหยุดเต้นกับภาพตรงหน้าที่เห็น


ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดนอนสีขาวกำลังนอนคว่ำอยู่บนพื้นหน้าโซฟา ใบหน้าสวยซีดเซียวอย่างน่ากลัว ดวงตาปิดสนิทราวกับไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ในมือของเธอถือกระปุกยาสีขาว บริเวณเดียวกันมียาเม็ดเล็กๆ ตกกระจายเต็มพื้นไปหมด


นี่มัน เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไม ทำไม เธอถึงอยู่ในสภาพแบบนี้


“ชอนซา ชอนซา!!

 

TO BE CONTINUED

 

สำหรับใครที่อยากจะอ่านต่อจนจบสามารถหาซื้อรูปเล่มและ E-Book ได้นะคะ
รับประกันความดาร์ก คุ้มค่าคุ้มราคาแน่นอน!
สั่งซื้อ E-Book ฮาเดสสุดโหด!! 
ราคา 299 บาท คุ้มเว่อร์!
รีวิวติด 5 ดาวให้เฮียด้วยนะ
(มีหลายเว็บใหลือกซื้อเลยจ้า)

 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,104 ความคิดเห็น

  1. #105 Owl-shy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 17:13
    เอาแล้วววว ลุ้นน
    #105
    0
  2. #83 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 12:59
    ดำมืดดดดดดดดด
    #83
    0
  3. #73 boomconw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 19:12
    เปิดเรื่องมาดีมากเยย อ่านเพลินสุดดด
    #73
    0
  4. #72 Qwpcy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:38
    โถ่ ชีวิตโอชินซอง เปิดเรื่องมาน่าติดตามมาก ชอบๆ^^
    #72
    0
  5. #70 kookpk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 08:55
    แซ่บๆๆๆๆๆแน่นอน..รอค่ะ
    #70
    0
  6. #69 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 08:32
    น่าติดตามอีกแล้ว รอตอนต่อไปนร้า
    #69
    0
  7. วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 05:13
    โธ่ ชินชอง ออกจากคุกก็ต้มมาม่าเลย
    #68
    0
  8. #67 Lamoodty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 23:59
    พระเอกน่าสงสารตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
    #67
    0
  9. #65 skynbsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 18:42
    เปิดตัวมาก็น่าติดตามเเล้วววว อยากรู้เรื่องราวในอดรตของเฮียยยย
    #65
    0
  10. #64 พันเก้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 18:41
    #64
    0
  11. #63 kookpk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:44
    เจิมมมมมมม
    #63
    0
  12. #62 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:36
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #62
    0
  13. #61 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:36
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #61
    0
  14. #60 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:36
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #60
    0
  15. #59 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:36
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #59
    0
  16. #58 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:36
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #58
    0
  17. #57 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:35
    รอนร้าาาาาาาาาา
    #57
    0
  18. #56 gj0880106779 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 06:40
    อยากอ่านแบ้ววววว
    #56
    0
  19. #55 gj0880106779 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 06:39
    เจิมมมมมม
    #55
    0
  20. #54 Rtypp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 03:43
    เจิมมมมม
    #54
    0