[END]†IRATE WICKED† วายร้ายสยบรัก!

ตอนที่ 16 : IRATE † WICKED 13 [160%] CUT+NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Upside Down Cross - Red
 

 

WICKED 13

"FALLING"

 

Falling, crash into my arms

Never breaking what we got

Still falling for you

Still falling for...

 


หนึ่งสัปดาห์ต่อมา


ยัยอัยย์! เธอฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย”


ร่างเล็กในชุดสีขาววิ่งเข้ามากอดฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอน ฉันหันมองเจ้าของใบหน้าสวยใสอย่างแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจเมื่อพบว่าคนคนนี้เป็นใคร


“ฮานะ! ฮานะใช่ไหม?!


“อื้อ! ฉันเอง เธอเป็นยังไงบ้างเนี้ย”


ฮานะ เป็นเพื่อนรักสมัยเรียนมัธยมปลายของฉันเอง เราสองคนค่อนข้างสนิทกันมากเพราะมีนิสัยคล้ายกันหลายอย่าง ตอนนั้นเรามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่เสมอ และนอกจากฮานะจะสนิทกับฉันแล้ว เธอยังรู้จักกับชินซองอีกด้วย


น่าแปลกที่ฉันกลับจำไม่ได้ว่าเราห่างหายกันไปตั้งแต่เมื่อไหร่


“ฉันไม่เป็นไรแล้ว ว่าแต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” ฉันขมวดคิ้วถาม ฮานะชะงักไปเล็กน้อย เธอมองเลยผ่านไปด้านหลังของฉันซึ่งเป็นฝั่งเดียวกับประตูห้อง พอฉันมองตามสายตานั้นไปก็พบกับร่างสูงของใครคนหนึ่ง


“ก็แหม ปกติเราสองคนก็ติดต่อกันอยู่ตลอดนิ เธอไม่สบายฉันก็ต้องมาเยี่ยมสิ”


“งั้นเหรอ” ฉันขานตอบแบบลอยๆ เพราะตอนนี้ภายในหัวสมองมันว่างเปล่าไปหมด ฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย สิ่งที่ฉันพอจะจำจำได้ก็คือเรื่องราวตั้งแต่ฉันเกิดจนถึงเหตุการณ์เลวร้ายนั่น


ความจริงชินซองเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ฉันฟังหมดแล้วล่ะ แปดปีที่ผ่านมาฉันกับเขาผ่านอะไรด้วยกันมามากมายเหลือเกิน ทั้งเรื่องที่คุณพ่อที่ไม่เห็นด้วยกับความรักของเรา ทั้งเรื่องที่เขาต้องสูญเสียครอบครัวไป จนกระทั่งเราสองคนตัดสินใจหนีมาใช้ชีวิตด้วยกัน แต่กลับถูกคนของพ่อติดตามจนฉันประสบอุบัติเหตุ สมองได้รับการกระทบกระเทือนทำให้ความจำบางส่วนขาดหายไปชั่วคราว


ฉันรับฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยหัวใจสงบนิ่ง ส่วนหนึ่งก็รู้สึกดีใจที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าคนที่ฉันรักมากที่สุดยังคงอยู่ข้างๆ ฉัน แต่อีกใจก็รู้สึกกลัว ฉันกลัวกับการที่ต้องสูญเสียความทรงจำแบบนี้


ฉันอยากจะจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมากกว่า ฉันไม่ชอบความรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้เลย ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าฉันเพิ่งจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป ฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ


 


หลังจากนั่งพูดคุยกันถึงเรื่องราวสมัยเรียนกับฮานะสักพักใหญ่ๆ เราสองคนก็พากันเดินออกมาจากห้องเพื่อตรงไปที่ระเบียงซึ่งมีโต๊ะให้นั่งพัก บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยท้องทะเลสวยงามอย่างที่สุด


“เธอดีขึ้นแล้วจริงๆ ด้วยสินะ เฮ้อ ค่อยโล่งใจหน่อย” ฮานะพยุงฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้ริมระเบียงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม สีหน้าของเธอดูผ่อนคลายลงอย่างที่พูดจริงๆ


“ขอบใจเธอมากนะที่มาหาฉันน่ะ แล้วเธอมาที่นี่ยังไงเหรอ ใครมาส่งล่ะ”


“อ้อ ฉันให้คนขับเรือมาส่งน่ะ เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้วล่ะ เห็นว่าช่วงเย็นๆ จะมีพายุเข้า” เธอพลิกข้อมือเพื่อดูนาฬิกา ขณะที่ฉันรู้สึกได้ถึงผ้าอุ่นๆ คลุมลงบนไหล่ พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับร่างสูงคนเดิมยืนอยู่ด้านหลัง และเขาคือคนที่นำผ้าพันคอมาห่มให้ฉัน


“ฉันก็ได้ยินข่าวมาเหมือนกันว่าวันนี้พายุเข้านะ ตอนแรกยังคิดเลยว่าเธอจะมาได้หรือเปล่า” ชินซองเลื่อนสายตาจากฉันไปทางฮานะ การพูดคุยของเขาทำให้ฉันรู้สึกคิดถึงวันเวลาเก่าๆ สมัยเรียนมัธยมปลายชะมัด


“แหมๆ ที่พูดเนี้ยจะรีบไล่ฉันใช่มั้ยชินซอง” ฮานะแซวยิ้มๆ ตามประสา นั่นทำให้ฉันรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก


“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยเนอะอัยย์” ชินซองยิ้มตอบพลางหันมาหาแนวร่วมทันที


“สองคนนี้นี่ชอบแกล้งกันประจำเลยนะ สงสัยหลังจากเรียนจบมาพวกเราคงจะสนิทกันมากแน่ๆ” ฉันพูดขำๆ อย่างไม่ค่อยใส่ใจกับสิ่งที่พูดมากนัก หากทว่ามันกลับทำให้ทั้งสองคนตรงหน้าชะงักไปชั่วครู่ และทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที ก่อนฮานะจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง


“เอ๊ะ ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่าเนอะ ก่อนที่มันจะเย็นไปมากกว่านี้อ่ะ” เธอลุกขึ้นยืน ฉันจึงลุกตาม


“งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่งนะ”


“เห้ยไม่ต้อง เธอยังไม่หายดีเลยนะอัยย์ เดี๋ยวฉันเดินไปเองดีกว่า เอาไว้วันหลังจะแวะมาเยี่ยมใหม่นะ” ฮานะโบกมือปฏิเสธแล้วเข้ามากอดฉันอีกครั้ง “ดูแลตัวเองด้วยนะอัยย์ นายด้วยนะชินซอง ฝากดูแลเพื่อนฉันดีๆ ด้วยล่ะ”


ประโยคแรกเธอบอกฉัน แต่ประโยคหลังเธอพูดแกมสั่งชินซองที่ยังยืนอยู่ด้านหลังฉัน


“กลับดีๆ นะฮานะ ขอบคุณอีกครั้งที่มาหากัน”


“ก็เธอเป็นเพื่อนรักฉันนี่” เธอยิ้มให้ขณะพละตัวออก ฮานะโบกมือลาฉันอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไป


“เดี๋ยวฉันไปดูเรือส่งฮานะหน่อยดีกว่า เธอรอฉันอยู่นี่ก่อนนะอัยย์”


“อ้อ อื้ม ฝากด้วยนะชินซอง” ฉันพยักหน้าตอบรับชินซอง สองตาก็มองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ


ฉันเดินมาหยุดยืนริมระเบียงซึ่งมองจากตรงนี้สามารถมองเห็นทางไปท่าเรืออย่างชัดเจน ฉันเห็นร่างสูงเดินตามฮานะไปติดๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดคุยกันบริเวณท่าเรือ ฉันไม่เห็นว่าสองคนนั้นทำสีหน้าแบบไหนอยู่ แต่ดูแล้วเรื่องที่คุยกันคงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีแน่ๆ เพราะท่าทางของคนทั้งคู่ดูเคร่งเครียดแปลกๆ


อะไรกันนะ เรื่องที่สองคนนั้นคุยกันน่ะ เรื่องอะไรกันนะ


Loading...50%




[บทบรรยาย ฮาเดส]


“ขอบใจเธอมากเลยนะฮานะที่ยอมปิดเรื่องนั้นเอาไว้”


ผมเอ่ยเป็นคำแรกหลังจากที่เดินตามฮานะมาจนถึงท่าเรือเพื่อส่งเธอกลับบ้าน วันนี้ฮานะกลับมาเยี่ยมอัยย์อีกครั้งหลังจากผ่านไปอาทิตย์กว่าๆ ซึ่งตอนนี้อัยย์อาการดีขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ความทรงจำยังคงขาดหายไปเช่นเดิม ซึ่งผมคิดว่ามันคงเป็นเรื่องที่ดีแล้วสำหรับสภาพจิตใจของอัยย์ในตอนนี้


“ไม่เป็นไรหรอก แค่เห็นอัยย์ฟื้นขึ้นมาฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะ” ฮานะตอบผมด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด


“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าฮานะ”


“ฉันก็เข้าใจนายอยู่นะชินซองสำหรับเรื่องการสูญเสียลูกที่นายอยากให้ฉันช่วยปิด แต่ฉันอยากจะรู้ว่านายคิดจะทำยังไงต่อไปเหรอ ถ้าวันหนึ่งอัยย์เกิดได้ความทรงจำส่วนนั้นกลับมาจริงๆ น่ะ นายจะทำยังไงต่อไป”


คำถามของเธอทำผมนิ่งไปเกือบนาที ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าหากเวลานั้นมาถึงผมจะทำยังไงต่อไปดี ผมไม่ได้คิดเผื่อเอาไว้เลยสักนิด เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่คิดคืออยากจะอยู่ดูแลอัยย์แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ อยากจะซึมซับความสุขเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุด


“เงียบแบบนี้แสดงว่ายังไม่ได้คิดไว้สินะ”



“ถ้าอย่างนั้นฉันขอเปลี่ยนคำถาม” ฮานะมองกลับไปทางบ้านซึ่งมีร่างบางกำลังยืนมองพวกเราอยู่บนระเบียงชั้นสอง เธอโบกมือให้อัยย์ด้วยท่าทางร่าเริงขณะที่พูดกับผมต่อ “นายจะทำยังไงถ้าพ่อของอัยย์ตามเจอ”


“เรื่องนั้น” ผมพูดได้แค่นั้นก็เงียบไปอีก


“ฟังนะชินซอง” เธอหันกลับมาจ้องตาผมจริงจังเมื่อเห็นว่าผมไม่มีคำตอบใดๆ ให้กับเธออีกแล้ว “ตอนนี้พ่อของอัยย์กำลังพลิกญี่ปุ่นตามหาตัวนายเลยนะ ท่านส่งคนตามหาอัยย์ทุกโรงพยาบาลเลย ไม่เว้นแม้แต่ชายแดนและท่าเรือต่างๆ ถ้านายไม่อยากสูญเสียอัยย์ไป นายต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมนะ”


ผมนิ่งฟังในสิ่งที่ฮานะเตือน ผมรู้ว่าตอนนี้คนของพ่ออัยย์กำลังตามหาตัวเธออย่างหนัก และอำนาจของท่านคงจะหาเธอพบได้ในไม่ช้านี้แน่ๆ


“ขอบคุณเธอมากที่ช่วยเหลือฉันกับอัยย์ทุกอย่าง” ผมขอบคุณจากใจจริง ฮานะยิ้มรับพร้อมกับก้าวลงเรือ


“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก แค่ได้เห็นนายรักและดูแลอัยย์แบบนี้ฉันก็ดีใจแล้ว”



“ฉันฝากยัยอัยย์ด้วยนะชินซอง”


ฝากเหรอ


ผมมองตามเรือยนต์ของฮานะไปจนลับสายตา ท้องฟ้ายามเย็นค่อยๆ มืดลงช้าๆ ไม่ต่างจากจิตใจของผมที่มันมืดลง มืดลง ด้วยความกังวล


ผมไม่รู้ว่าเกาะแห่งนี้จะปลอดภัยสำหรับอัยย์มั้ย ไม่รู้ว่าคนของพ่ออัยย์จะหาที่นี่เจอเมื่อไหร่ และไม่รู้ด้วยว่าความทรงจำของเธอจะกลับคืนมาวันไหน


เพราะฉะนั้น ก่อนจะถึงเวลานั้น ผมควรจะมีความสุขร่วมกับอัยย์ให้มากที่สุด อย่างน้อยๆ ขอแค่ช่วงเวลานี้ก็เพียงพอแล้ว


ขอแค่ได้รักเธอในตอนนี้ก็พอแล้ว

 


หลายวันต่อมา


“ว้าว หอมจังเลย วันนี้มีอะไรกินน้า” เสียงหวานดังขึ้นจากทางบันได วันนี้อัยย์สวมเดรสสีขาวดูสดใสเข้ากับสีหน้ายิ้มแย้มของเธอเป็นอย่างมาก เธอเดินเข้ามาชะโงกตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้เพื่อมองสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ในมือ “อือหื้อ น่าทานจังเลยอ่ะ”


“เชิญนั่งรอได้เลยครับคุณผู้หญิง ใกล้เสร็จแล้วล่ะ” ผมตักข้าวต้มสาหร่ายร้อนๆ ใส่ถ้วยแล้วยกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าอัยย์ เธอทำหน้าตื่นเต้นอย่างน่ารัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม


“แล้วนายไม่กินด้วยเหรอ?”


“ฉันยังไม่ค่อยหิวน่ะ” ผมตอบเธอยิ้มๆ แต่กลับถูกชักสีหน้าใส่เสียได้


“ไม่เอาสิ ฉันไม่ชอบกินข้าวคนเดียวนะ มากินด้วยกันน้าๆๆ”


นั่นประไร! ผมคิดอยู่แล้วเชียวว่าอัยย์จะต้องพูดแบบนี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอก็ชอบให้ผมนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนเสมอ เพราะเธอไม่ชอบอยู่คนเดียวและไม่ชอบที่จะนั่งทานข้าวคนเดียวด้วย


“นะๆ กินด้วยกันสิ ไม่รู้ล่ะ ถ้านายไม่กินฉันก็ไม่กินอ่ะ” เมื่อเห็นว่าผมยังคงยืนมองเธอนิ่ง อัยย์จึงเปลี่ยนจากอ้อนมาเป็นงอนแทน


หึ น่ารักใช่ไหมล่ะ ผู้หญิงคนนี้เนี้ย


“โอเคๆ กินด้วยก็ได้ครับ”


และผมก็เป็นฝ่ายยอมแพ้เธอเหมือนเดิม ไม่ใช่ว่าแพ้ลูกอ้อนลูกงอนเธอหรอกนะ ผมแพ้ความน่ารักของเธอต่างหากล่ะ


จากนั้นเราสองคนได้นั่งทานข้าวและพูดคุยกันอย่างมีความสุข สองตาจับจ้องกันไปมาให้ความรู้สึกเหมือนกับตอนแรกๆ ที่เราคบกันเลย มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมากสำหรับผม มันมีค่าจนผมอยากจะหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้


“อื้ม เดี๋ยวทานข้าวเสร็จฉันจะพาเธอไปที่ที่หนึ่งนะ”


“หืม ที่ไหนเหรอ?”


ดวงตากลมโตวาววับด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาทันที ผมอมยิ้มให้กับความน่ารักของเธออีกครั้ง หลังจากที่อัยย์เริ่มอาการดีขึ้นเรื่อยๆ ผมยังไม่เคยพาเธอออกไปเที่ยวไหนเลยนอกจากอยู่แต่ในบ้านหลังนี้ ผมเลยคิดอยากจะพาเธอไปเที่ยวชมท้องทะเลรอบๆ เกาะดูบ้าง และหวังว่าเธอจะชอบในสิ่งที่ผมพยายามทำเพื่อเธอ


“บอกก็ไม่เซอร์ไพส์สิ”


Loading...100%



“โอ้โห ที่นี่สวยจังเลย”


ร่างบางอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น สายตากวาดมองท้องทะเลสีครามแสนสวยงามเบื้องหน้า มือบางทั้งสองวางลงบนขอบราวจับของเรือที่กำลังชะลอความเร็วลงช้าๆ เมื่อมาถึงจุดหมาย


ผมพละออกจากการบังคับเรือและลุกขึ้นเดินมาหาร่างบางช้าๆ ผมยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอก่อนจะค่อยๆ ประคองกอดเบาๆ อัยย์สะดุ้งตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็ถูกผมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร และปล่อยให้ผมยืนกอดเธอต่อไป


ความรู้สึกอบอุ่นแล่นเข้าสู่หัวใจของผม นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะทำร่วมกับเธอมากที่สุด อยากกอดเธอ อยากเก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆ ร่วมกับเธอเยอะๆ เผื่อว่าวันหนึ่ง หากความทรงจำของอัยย์กลับคืนมา ผมยังคงแอบหวังว่าในความทรงจำอันแสนเลวร้ายที่ผมเคยกระทำกับเธอไว้นั้น.. มันอาจจะมีเรื่องดีๆ หลงเหลืออยู่บ้างไม่มากก็น้อย


ชินซอง ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่งสิ”


ขณะที่เราสองคนปล่อยให้เสียงลมและคลื่นทะเลครอบคลุมอยู่นาน จู่ๆ อัยย์ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


“อืม ถามมาสิ”


“เอ่อ คือฉันอยากจะรู้ว่า” น้ำเสียงหวานอึกอัก ผมจึงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง ใบหน้าสวยกำลังเรื่อแดงน้อยๆ ราวกับเขินอายอะไรบางอย่าง “ความสัมพันธ์ของเราสองคนน่ะ มันอยู่ในระดับไหนเหรอ”


ผมอมยิ้มกับคำถามแสนน่ารักของอัยย์ ผมเข้าใจในคำถามของเธอนะ เพราะเธอจำได้แค่ช่วงเวลาที่เราเป็นแฟนกันเท่านั้น มันจึงไม่แปลกที่เธอจะสงสัยในเรื่องเหล่านี้


“ฉันพูดไม่เก่งซะด้วยสิ



“งั้นขอตอบด้วยการกระทำแทนแล้วกันนะ”

 


[บทบรรยาย อัยย์]


“อ่ะ อื้อ”


หลังจบคำพูดแสนเจ้าเล่ห์ของผู้ชายร่างสูงตรงหน้า มือหนาก็ค่อยๆ บรรจงประคองสองข้างแก้มของฉันแผ่วเบา ก่อนจะทาบทับริมฝีปากร้อนลงมาบนริมฝีปากของฉันช้าๆ


ความอบอุ่นแสนหวานแล่นผ่านเข้ามาในโพรงปากของฉัน หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ยามมือหนาเคลื่อนจากแผ่นหลังลงสู่สะโพก ฉันกำลังถูกความร้อนรุ่มรุกรานโดยไม่ทันตั้งตัว


“อืม” เสียงคำรามในลำคอดังขึ้นขณะที่สองขาของฉันเริ่มอ่อนแรง โชคดีที่ชินซองคว้าตัวฉันเข้าไปแนบชิดเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นฉันคงจะล้มลงบนพื้นเรือไปแล้ว เขาพละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดายก่อนจะพาฉันกลับมานั่งลงข้างที่นั่งคนขับ “บอกต่อตอนนี้มันคงจะไม่เหมาะ เรากลับไปคุยกันต่อที่บ้านดีกว่าเนอะ”


“มะ ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากรู้แล้ว” ฉันก้มหน้าก้มตาปฏิเสธด้วยความเขินอายสุดๆ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองชินซองอีกเลย ฉันไม่รู้หรอกว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ รู้แต่ว่าตอนนี้ 


ฉันเขินหนักมาก!


 


“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนกันฮะ”


“เอ่อ คือ


แขนซ้ายถูกดึงเอาไว้ขณะฉันกำลังจะก้าวขึ้นบันได ฉันไม่กล้าหันกลับไปมองหน้าชินซองเลยให้ตาย หลังจากเขาขับเรือกลับมาจอดเทียบท่าเสร็จ ฉันก็รีบเดินหนีขึ้นบ้านอย่างที่เห็นนี่แหละ


“ว่ายังไงครับ ไม่อยากฟังต่อให้จบเหรอ?” ฉันย่นคอเล็กน้อยเมื่อถูกริมฝีปากหนากระซิบข้างใบหู ลมหายใจกรุ่นร้อนของเขากำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า!


“มะ ไม่อยากรู้แล้ว พอดีฉันเพลียๆ น่ะ”


“เพลียเหรอ งั้นฉันอุ้มไปส่งนะ”


“ดะ เดี๋ยวๆ ชินซอง ว้าย!


เชื่อแล้วว่าชินซองเป็นคนพูดจริงทำจริงเสมอ เพราะเขาอุ้มฉันอย่างที่บอกจริงๆ นั่นทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้นมันคืออะไรน่ะ! นี่เขาคิดจะแกล้งฉันจริงๆ ใช่มั้ย?


“ชินซอง ปล่อยฉันลงนะ” ฉันพยายามร้องบอกเขาขณะร่างสูงอุ้มเดินเข้ามาภายในห้องนอน หัวใจฉันเต้นแรงทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับเตียงนอนอันแสนนุ่ม


ร่างสูงเคลื่อนกายคร่อมทับพร้อมกับบรรจงจูบหน้าผากฉันด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาครอบครองริมฝีปากฉันอย่างอ่อนหวานและลึกซึ้ง ฉันปล่อยให้การทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณและหัวใจนำพา ปล่อยให้เขาครอบครองและสูบความหอมหวานจนพอใจ


“ฉันรักเธอนะ” คำบอกรักกระซิบข้างใบหูเมื่อเขายอมพละริมฝีปากออกในที่สุด ก่อนจะขบเม้มหนักๆ เรียกความร้อนแล่นวูบวาบไปทั่วทั้งกาย ฉันสะดุ้งรับสัมผัสอบอุ่นที่ค่อยๆ ไล้ลงมาตามลำคอช้าๆ


“อ๊ะ!” 


+

++CUT++

+

หาอ่านฉาก NC ได้จากใน Ebook หรือ หนังสือนะคะ

สามารถหาซื้อได้จากลิ้งด้านล่างเลยเน้อ


#ต่อจากฉาก CUT


“หิวจัง


“หืม นายหิวข้าวเหรอ?” ฉันลืมตาขึ้นพลางเอียงหน้ากลับมาถามร่างสูงด้านหลังด้วยความแปลกใจปนสงสัย


นี่เขาเหนื่อยมากถึงขนาดหิวรอบดึกเลยหรือไงกันนะ


“เปล่า ฉันหิวเธอต่างหากล่ะ ขอกินอีกรอบได้ไหม?”


ดะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ?!


ฉันหลบสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมาทันที ชินซองบ้า! เขาพูดเรื่องแบบนี้ด้วยสีหน้าแบบนั้นได้ยังไงกันเนี้ยให้ตาย! ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้ไปได้นะ!


“เงียบแบบนี้ฉันจะถือว่าตกลงนะ”


“อ๊ะ อื้อ! เดี๋ยวสิ” คำห้ามของฉันถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อถูกคนเอาแต่ใจจับพลิกตัวให้นอนหงายก่อนเขาจะคร่อมตัวมาทาบทับอีกรอบ แถมยังกดริมฝีปากลงมามอบจูบอันแสนวาบหวามให้กับฉันอีกด้วย


ให้ตายสิ นี่เขาคิดจะเอาเปรียบฉันแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม?


ผู้ชายบ้าอะไรเนี้ย มันจะหื่นเกินไปแล้วนะ!

 

TO BE CONTINUED


TALK

หาอ่านได้จากหนังสือหรือ Ebook ได้แล้วนะคะ

อุดหนุนกันเยอะๆ น้าาา

สำหรับใครที่อยากจะอ่านต่อจนจบสามารถหาซื้อรูปเล่มและ E-Book ได้นะคะ
รับประกันความดาร์ก คุ้มค่าคุ้มราคาแน่นอน!
สั่งซื้อ E-Book ฮาเดสสุดโหด!! 
ราคา 299 บาท คุ้มเว่อร์!
รีวิวติด 5 ดาวให้เฮียด้วยนะ
(มีหลายเว็บใหลือกซื้อเลยจ้า)

 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,104 ความคิดเห็น

  1. #1096 Min_lovefic (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:49
    ความสุขมักอยู่กับเราสั้นเสมอ
    #1,096
    0
  2. #1035 Baibua2424 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 11:01
    ฟินมากๆคะ #หาncไม่เจอ T^T อยากอ่าน
    #1,035
    0
  3. #1033 chanchan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:06
    โอ้ยยย! ฟินนนนน

    #1,033
    0
  4. #1032 mayang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:01
    น่าร้ากกกก ที่สุด
    #1,032
    0
  5. #1031 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 19:14
    หวานขนาดนี้คงไม่มีพายุเร็วๆ นี้หรอกใช่มั้ย
    #1,031
    0
  6. #1030 katicknam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:29
    โอ้ยย ไม่อยากให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปเลย
    #1,030
    0
  7. #1029 นิก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 23:14
    โอ้ยยยยยยยหือออออออ

    เฮียยยยยยย

    ดี ต่อ ใจ จริงๆ

    รักเฮียยยย
    #1,029
    0
  8. #1028 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:03
    รอความฟินนน
    #1,028
    0
  9. #1027 mayang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:10
    รออย่างมีความหวัง 😄
    #1,027
    0
  10. #1026 katicknam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 16:36
    ความลับไม่มีในโลก
    #1,026
    0
  11. #1025 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 12:42
    ถึงความจำจะเสื่อมแต่ความรู้สึกนางไม่เสื่อมนะชินซอง
    #1,025
    0
  12. #1024 Phapatsara (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:25
    หน่วงแบบแปลกๆ
    #1,024
    0