[END]†IRATE WICKED† วายร้ายสยบรัก!

ตอนที่ 11 : IRATE † WICKED 08 [200%] H++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

  Upside Down Cross - Red
 
Upside Down Cross - Red
 

       

 

WICKED 08

"SIRENS"

 

I can hear the sirens , I can hear the sirens

I can hear the sirens , I can hear the sirens

 

 

 

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับนรกความเจ็บปวดเจียนตายความทรมานแสนสาหัส

 

ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องบ้าคลั่งดังกึกก้องอยู่ภายในหัว

 

ฉันเห็นภาพการเคลื่อนไหวอันแสนโหดร้ายของร่างกำยำ

 

ฉันสัมผัสกรีดเล็บลงบนผิวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อร้อนระอุ

 

ฉันระบายความเจ็บปวดออกมาจนถึงวินาทีสุดท้ายที่ประตูนรกปิดลง

 

ซ่า

 

เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังแผ่วๆ มาจากประตูห้องน้ำ สถานที่ที่บัดนี้มีปีศาจไร้หัวใจสิงสถิตอยู่ ฉันได้แต่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ความปวดร้าวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงตอกย้ำไปทั่วทั้งร่างกายของฉัน

 

ร่างกายโสมมที่ถูกปีศาจร้ายข่มเหงอย่างไม่เหลือชิ้นดี!

 

ฮึก…”

 

แกร๊ก

 

เสียงโซ่บริเวณข้อมือดังกระทบกันเมื่อฉันยกสองมือขึ้นปิดหน้า น้ำตามากมายไหลรินออกมาอย่างไม่อาจกักกั้น ฉันร้องไห้จนตัวโยน ปล่อยร่างกายเปลือยเปล่านอนทอดกายภายใต้ผ้าห่ม ร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเคียดแค้นและความชิงชังของผู้ชายสารเลวคนนั้น

 

กรี๊ดดดดดดด!!!!

 

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดผุดเข้ามาในหัวอีกครั้ง ฉันพยายามสะบัดภาพเหล่านั้นออกไปจากสมอง ไม่อยากจะจดจำภาพการกระทำอันแสนชั่วช้านั่นอีก

 

ไม่นะ! ฉันไม่อยากนึกถึงมัน!

 

ภาพของร่างสูงกำลังโถมกายเข้าใส่ฉันด้วยความรุนแรง เขาเคลื่อนไหวอย่างไร้ความปราณี เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าร่างกายและจิตใจฉันจะปวดร้าวเพียงใด แม้ตอนสุดท้ายที่ประตูนรกปิดลง หลังจากเขาถอดถอนตัวตนออกไปพร้อมกับเลือดสีแดงฉานที่อาบรดไปทั่วส่วนล่างของฉัน เขาก็ไม่ได้มีสีหน้ารู้สึกผิดเลยสักนิด

 

มีเพียงแววตาดำมืดหลุบมองชั่วครู่และริมฝีปากเหยียดยิ้มพึงใจกับสิ่งที่เห็น ก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

เขามันปีศาจจากขุมนรก!

 

ปึง!

 

ฉันสะดุ้งหลุดจากภาพความทรงจำอันเลวร้ายก่อนหน้าเพราะเสียงประตูห้องน้ำกระทบกับพนังห้อง ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองคนที่ทำให้เกิดเสียงนั้นเลยสักนิด รู้สึกได้ว่าร่างสูงค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาขณะที่ร่างกายฉันเริ่มมีอาการสั่นกลัว

 

ฉันกลัวฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันน่าสมเพชนี้

 

“...”

 

ฮาเดสหยุดยืนอยู่ปลายเตียงในสภาพกึ่งเปลือย เขาพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไว้รอบเอว ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักมากมายเต็มสองไหล่และท่อนแขนแกร่ง มีเพียงรอยสักเดียวที่อยู่บนแผงอกข้างซ้ายของเขาซึ่งก็คือสัญลักษณ์ขององค์กรต่ำช้าที่ปีศาจอย่างเขาสิงสถิตอยู่

 

กริ๊ก!

 

เสียงปลดล๊อคดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นๆ จากฝ่ามือใหญ่แตะลงบนข้อเท้าฉัน ฉันรีบยกศีรษะขึ้นมองและพบว่าโซ่ตรวนตรงข้อเท้าถูกปลดออกไปแล้ว และมันถูกแทนที่ด้วยฝ่ามือแข็งกระด้างแสนเย็นเฉียบ

 

“...จะทำอะไรฉันถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางชักเท้าหนี แต่มือหนาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขากระตุกแรงๆ จนร่างของฉันถลาไปตามทิศทางนั้น ส่งผลให้โซ่บริเวณข้อมือที่ผูกติดกับหัวเตียงกระตุกและตึงแน่นมากกว่าเดิม

 

เจ็บชะมัด

 

ฉันกัดฟันแน่น น้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงคราบแห่งความอดสู ฉันผงกศีรษะขึ้นอีกครั้งก่อนจะจ้องมองฝ่ามือหนาบนข้อเท้าตัวเองนิ่ง เพื่อหลบเลี่ยงการมองหน้าปีศาจร้ายอย่างเขา

 

ปล่อย

 

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันอยู่นานฉันก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหว ข้อมือมันเจ็บไปหมด โซ่มันรัดจนฉันอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ และดูเหมือนว่าฮาเดสจะรับรู้ถึงความรู้สึกของฉัน เพราะเขาโน้มตัวลงมาปลดล๊อคโซ่ที่ข้อมือทั้งสองข้างให้กับฉัน

 

“...”

 

ความเงียบกลืนกินรอบตัวอีกครั้ง ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ฉันมาก มันชัดจนมองเห็นหยดน้ำเกาะพราวตามใบหน้าและเรือนร่างของเขา ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเผลอจ้องแบบนั้นนานเท่าไหร่ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนถูกหยดน้ำจากเส้นผมสีเทาควันบุหรี่ของเขาไหลหยดลงมากระทบข้างแก้ม จึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังถูกดวงตาคมกริบจับจ้องอยู่เช่นกัน

 

เราสองคนสบตากันเพียงชั่วครู่ จู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างมันแล่นเข้ามากลางหัวใจฉัน มันเหมือนคมมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้ามาจนฉันต้องรีบเบือนหน้าหนี สองมือยกขึ้นผลักร่างสูงออกจากตัวทันที

 

ตอนนี้ข้อมือและข้อเท้าของฉันเป็นอิสระแล้ว และฮาเดสเป็นคนปล่อยฉันเอง แม้จะยังไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้เพราะอะไรก็ตาม

 

ไปอาบน้ำซะ

 

นั่นเป็นคำสั่งที่ไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ ในน้ำเสียง ฉันลุกขึ้นมานั่งนิ่งๆ โดยไม่ขยับไปไหน และไม่คิดจะทำตามที่เขาสั่งด้วย ถึงฉันจะขยะแขยงตัวเองเกินจะทน อยากจะล้างคราบเลวๆ พวกนี้ออกจากตัวมากแค่ไหนก็ตาม แต่ฉันจะไม่ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการอีกต่อไปแล้ว

 

ฉันจะไม่ทำ

 

ฉันไม่ชอบพูดซ้ำนะอัยย์

 

ฮาเดสจ้องฉันด้วยสายตาดุดัน และเมื่อเห็นว่าฉันยังคงนิ่ง เขาจึงตัดสินใจทำเรื่องเลวๆ กับฉันอีกครั้งด้วยการกระชากให้ลงจากเตียงโดยไม่สนใจว่าร่างกายฉันจะบอบช้ำแค่ไหน

 

ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!

 

พูดดีๆ ทำไมไม่ฟัง ชอบให้ใช้กำลังนักนิ!เขาตวาดใส่ขณะลากฉันมาที่ห้องน้ำด้วยความทุลักทุเล ความปวดร้าวส่วนล่างเล่นงานฉันอย่างหนัก มันรุนแรงจนเดินแทบไม่ไหว แต่ฮาเดสก็ยังดันทุรังที่จะลากฉันอยู่ดี และเขาก็ทำสำเร็จ

 

โอ้ย!เขาผลักฉันลงบนพื้นห้องน้ำเย็นเฉียบที่ยังคงเปียกน้ำอยู่ ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องเขา รู้สึกอยากจะลุกขึ้นไปจิกเล็บลงบนใบหน้าหล่อๆ ของเขาเสียให้หายแค้น เขาทำเกินไปแล้ว ทำแบบนี้มันเกินไปจริงๆ!

 

อาบน้ำเดี๋ยวนี้!ไม่สั่งเปล่า แต่กลับเปิดฝักบัวแล้วหันมันใส่ฉัน สายน้ำเย็นๆ รดลงมาจนเปียกไปทั่วทั้งตัวภายในเวลาไม่กี่วินาที ทำให้ฉันสะดุ้งสะท้านด้วยความหนาวสั่น ความหนาวเย็นกำลังจะฆ่าฉัน เขาเองก็เช่นกัน เขาจะฆ่าฉันหรือไง!

 

แค่กๆ หยุดนะ!ฉันสำลักหน้าดำหน้าแดง น้ำเสียงตัวเองสั่นไม่แพ้ร่างกายเลย แต่ฮาเดสกลับสนใจไม่ เขายังคงเดินหน้าสาดน้ำฝักบัวใส่ฉันไม่ยอมหยุด แถมยังใช้มือข้างที่ว่างมากระชากเสื้อผ้าที่ขาดรุยของฉันให้มันฉีกขาดยิ่งไปกว่าเดิมยะ หยุดนะฮาเดส! ฉันเจ็บ! โอ้ย!

 

ฉันพยายามยื้อหยุดเสื้อผ้าอันน้อยนิดของตัวเองจากเงื้อมมือปีศาจ แต่ยิ่งฉันขัดขืน ฮาเดสก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นั่นทำให้ฉันสู้แรงเขาไม่ได้ ผลสุดท้ายสิ่งเดียวที่ปกปิดร่างกายฉันก็ตกไปอยู่ในมือเขาในที่สุด

 

“สะ สารเลว”

 

นั่นเป็นคำเดียวที่ฉันสามารถพึมพำออกมาได้ ตอนนี้ร่างกายฉันเปลือยเปล่าหมดแล้ว สายน้ำเย็นๆ ไหลผ่านไปทั่วทั้งร่าง ฉันหลุบตามองพื้นที่เต็มไปด้วยสีเลือดจางๆ ที่คิดว่ามาจากส่วนล่างของฉันนี่แหละ คราบโสมมกำลังถูกชำระล้างแล้ว

 

“ปากดีนี่มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวหนึ่งกับสิ่งที่เธอต้องเจอเลยนะอัยย์” มือหนาล๊อคปลายคางฉันแล้วจับเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับเขา สายตาดุกร้าวชิงชังปรากฏชัดในแววตาคู่นั้น “ประตูนรกมันเพิ่งจะเปิด

 

 

“ฉันจะกระชากเธอลงไปในขุมนรกที่ลึกที่สุด!

 

“อ๊ะ!” ฉันร้องออกมาอย่างตื่นตกใจเมื่อจู่ๆ ถูกฮาเดสกระชากให้ลุกขึ้นยืน แต่เพราะสองขาของฉันมันอ่อนแรงเกินจะยืนไหวทำให้ร่างกายเซถอยหลังไปพิงกับเคาท์เตอร์ด้านหลัง “จะ จะทำบ้าอะไร?!

 

“ฉันจะลากเธอลงนรกอีกขุมไงอัยย์” เขายกตัวฉันขึ้นนั่งบนเคาท์เตอร์นั้น ก่อนจะแทรกกายเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้าง “ฉันจะไม่หยุดจนกว่าจะถึงขุมสุดท้าย”

 

“อึก!” ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นผ่านกลางกายเข้ามาด้วยความรุนแรงและรวดเร็วจนฉันแทบจะขาดใจตาย ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจับจ้องปีศาจร้ายตรงหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน

 

“ต่อให้เธอตาย ฉันก็ไม่มีทางหยุด!

 

“มะ ไม่! อ๊ะ! ยะ! หยุดนะ! กรี๊ดดด!” ฉันกรีดร้องสุดเสียงขณะที่ร่างกายสั่นสะท้านไปตามการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงของมัจจุราช เขาพิพากษาฉัน เขาข่มเหงฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากำลังฆ่าฉันทั้งเป็น

 

เขามันปีศาจ!

 

ความทุกข์ทรมานจากการถูกกระทำอย่างไร้ความปราณีแทบจะฉีกร่างฉันออกเป็นชิ้นๆ ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงกรีดร้องของตัวเอง และเสียงร่างกายกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วห้องน้ำ

 

มัจจุราชแสนโหดร้ายกำลังพรากลมหายใจไปจากฉัน มันทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น ฮาเดสทำให้ฉันรู้สึกอยากจะตายมากกว่าต้องทนอยู่กับปีศาจอย่างเขา!

 

“อึก! พะ พอแล้ว! เจ็บ!” ฉันวอนขอทั้งน้ำตาเมื่อถูกมือหนาลากลงมายืนบนพื้น แต่ขาฉันมันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว เขาใช้มือข้างหนึ่งจับฉันพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเคาท์เตอร์ ทำให้ฉันสามารถมองเห็นตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ได้อย่างถนัดตา น้ำตามากมายไหลรินลงมาทันทีที่เห็นสภาพอันน่าสมเพชของตัวเองผ่านเงาสะท้อนนั้น

 

ใครกัน ผู้หญิงน่าสมเพชในกระจกคนนั้นคือใคร ไม่ใช่ฉันใช่ไหม ไม่ใช่อัยย์ ผู้หญิงที่เคยเพียบพร้อมทุกอย่างใช่ไหม!

 

“โอ้ย!

 

ปลายคางของฉันถูกบีบบังคับให้จับจ้องภาพสะท้อนนั่นต่อไป ฉันจึงละสายตาเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำมืดแสนโหดเหี้ยมของผู้ชายด้านหลังผ่านกระจกเงาตรงหน้าแทน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั่นไร้อารมณ์สิ้นดี ก่อนริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มน่ากลัว

 

“มองดูตัวเธอตอนนี้สิอัยย์ ช่างน่าสมเพชจริงๆ เลยนะ” เสียงแหบต่ำกระซิบหลังหู ดวงตาคมจ้องลึกกลับมา มือข้างที่ยังว่างวางทาบทับลงบนผิวเนื้อของฉันก่อนจะลูบหนักๆ ตามร่องรอยบอบช้ำ “ร่างกายเต็มไปด้วยรอยราคีไม่ต่างจากโสเภณีข้างถนน”

 

อึก

 

ฉันสะอึกกับคำพูดร้ายกาจของเขาเหลือเกิน ใช่ เขาพูดถูก สภาพของฉันตอนนี้มันย่ำแย่จนฉันยังรับตัวเองไม่ได้ ฮาเดสทำลายฉันจนย่อยยับจริงๆ เขาทำลายฉันจนแทบไม่เหลือความเป็นคนด้วยซ้ำ!

 

“แต่นี่มันยังชดใช้ในสิ่งที่เธอเคยทำกับชอนซาไม่ได้”

 

“คะ แค่ไหน แค่ไหนนายถึงจะพอใจ!” ฉันตวาดถามอย่างคนเสียสติ

 

ไม่ไหวแล้ว ฉันทนรับมันต่อไปไม่ไหวแล้ว!

 

“ฆ่าฉันสิฮึก ฆ่าฉันสักที! เอาชีวิตฉันแลกกับผู้หญิงคนนั้นซะ!

 

“หึ แลกชีวิตเธอกับชอนซางั้นเหรอ? ง่ายเกินไปนะอัยย์” แววตาของฮาเดสมีประกายไฟบางอย่างผุดขึ้น มันคือไฟแห่งความเคียดแค้น ฉันสัมผัสได้ “ฉันต้องสูญเสียน้องสาวกับหลานไป เธอคิดว่าหนึ่งชีวิตไร้ค่าของเธอจะสามารถแลกกับสองชีวิตที่แสนมีค่าสำหรับฉันได้อย่างนั้นเหรอ?”

 

“แล้วนายต้องการอะไร?! เลิกทรมานฉันแบบนี้สักที!

 

“นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ ความทุกข์ทรมานของเธอ” เขาตอบกลับอย่างเยือกเย็น ฉันเองก็ไม่ต่างกัน

 

“ถ้าต้องอยู่กับผู้ชายสารเลวอย่างนาย... ฉันขอตายดีกว่า” ฉันพยายามขยับปากพูดเพื่อต่อสู้กับมือแกร่งที่บีบแน่นออยู่ปลายคาง “นายมันเลวยิ่งกว่าเดนมนุษย์เสียอีก!”

 

หลังจากสาดถ้อยคำรุนแรงใส่ฮาเดสจบ เขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา มีเพียงรอยยิ้มเย็นๆ มุมปากก่อนมือหนาจะพละออกจากปลายคางของฉัน

 

“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ทรมานเธออย่างเดียวคงยังไม่พอ”

 

“อ๊ะ หยุดนะ!” ฉันหวีดร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อถูกมือหนาจับกดให้คว่ำหน้าลงบนเคาท์เตอร์ หัวใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้น สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาภายในกาย

 

“หนึ่งชีวิตไม่สามารถแลกกับสองชีวิตได้ ฉันควรจะทำให้เธอมีอีกหนึ่งชีวิตเพิ่มขึ้นมาเพื่อให้คุ้มค่ากับการที่จะต้องแลก”

 

“ยะ อย่านะ! นายกำลังพูดบ้าอะไร! หยุดนะฮาเดส!

 

“เลือกมาว่าจะเอาอย่างไหน... ท้องแล้วแท้งหรือแท้งแล้วท้องอีกรอบ” เขาให้ฉันเลือกในขณะที่ไม่มีทางเลือกอื่นให้กับฉันเลย

 

ไม่สิ ต้องบอกว่าเขาไม่มีทางเลือกให้ฉันตั้งแต่แรกแล้วต่างหากล่ะ!

 

 

“แต่ไม่ว่าจะเลือกอะไร ยังไงเธอก็ต้องแท้ง!”

 

 



Loading...100%



 

“อะ อึก!!

 

ความเจ็บปวดราวกับร่างกายจะฉีกขาดแล่นเข้ามาเล่นงานฉันอีกครั้ง มันทรมานจนอยากจะกลั้นใจตาย ฉันกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซึมออกมาขณะร่างสูงโถมกายเข้าใส่อย่างไร้ความปราณี ฝ่ามือร้อนของเขาทาบลงบนแผ่นหลังฉันพร้อมกับกดมันลงทำให้ใบหน้าฉันแทบจะแนบชิดกับเคาท์เตอร์ห้องน้ำ

 

เมื่อไหร่ เมื่อไหร่ประตูนรกนี่จะปิดลงเสียที ฉันทนรับมันต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว!

 

 

 

[บทบรรยาย ฮาเดส]

 

02.15 AM

 

[อีกสองวันนายต้องติดตามหัวหน้าไปประชุมองค์กรที่ไทเปนะฮาเดส เตรียมตัวให้พร้อม]

 

คำสั่งจาก ไซโต้ รองหัวหน้าสาขาย่อยขององค์กร UG ดังมาจากปลายสายหลังกดรับ ผมปรายตามองผู้หญิงข้างกายเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วคุยต่อ

 

“นานไหม? ต้องไปกี่วัน”

 

[ถ้าไม่รีบก็…]

 

“ฉันรีบ และจะกลับทันทีที่การประชุมจบลง” ผมรีบตัดบททันที

 

ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะว่าการไปประชุมในแต่ละครั้งต้องใช้เวลานานแค่ไหน ทั้งที่การประชุมมันมีแค่วันเดียว แต่เพราะหัวหน้าชอบเข้ากาสิโนจนบางครั้งกลับช้าเป็นอาทิตย์ๆ เลยก็มี ซึ่งผมไม่มีทางยอมแน่ๆ

 

[เห้ย แต่ว่าหัวหน้ามีธุระต่อที่นั่นอีกสองสามวัน]

 

นั่นไง ธุระของหัวหน้าก็คือการเข้ากาสิโนนี่แหละ และยิ่งเป็นไทเปซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องกาสิโนรายใหญ่ขององค์กรด้วยแล้ว หัวหน้าคงไม่ยอมกลับง่ายๆ แน่นอน

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอปฏิเสธ”

 

[เดี๋ยวๆ ปฏิเสธไม่ได้ นี่มันเป็นคำสั่งนะ]

 

ไซโต้แย้งเสียงเครียด เขารู้จักนิสัยของผมดีว่าผมพูดคำไหนคำนั้น และถ้าผมคิดจะขัดคำสั่งองค์กรล่ะก็ ผมกล้าทำจริงแน่ ผมไม่มีอะไรให้เสียอยู่แล้ว ที่ผ่านมาผมทำเรื่องเลวๆ ให้กับองค์กรมาตั้งเท่าไหร่ ถ้าคิดว่าจะเก็บผมได้ง่ายๆ ก็ลองดู

 

 [โอเคๆ ถ้านายรีบจริงๆ จะไปแค่วันเดียวก็ได้ ฉันจะคุยกับหัวหน้าให้ ส่วนนายก็เตรียมตัวให้พร้อม เข้าใจนะ]

 

“อืม

 

ตุบ!

 

โทรศัพท์เครื่องบางถูกโยนลงบนโซฟาด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ผมปรายตามองร่างบางที่กำลังหลับสนิทบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะหยิบบุหรี่แล้วเดินออกมานอกระเบียง

 

ควันสีขาวขุ่นถูกพ่นออกมาหนักๆ ตามแรงอารมณ์ของผม พอคิดถึงเรื่องที่เพิ่งตอบรับกับปลายสายเมื่อครู่แล้วภายในอกมันร้อนรนแปลกๆ

 

อะไรวะ ก็แค่การประชุมองค์กรไร้สาระ ทำไมต้องสั่งให้ผมไปด้วยก็ไม่รู้ ถึงแม้ระยะเวลาในการเดินทางจากญี่ปุ่นไปไทเปมันแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็เถอะ แต่ผมก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

“เวรเอ๊ย” มือข้างที่คีบมวนบุหรี่ยกขึ้นทุบหัวตัวเองแรงๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องร่างบางบนเตียงอีกครั้ง

 

ก็เอาสิวะ ถ้าคิดว่าเธอมีปัญญาหนีผมได้ก็ลองดู

 

 

 

[บทบรรยาย อัยย์]

 

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันด้วยสภาพร่างกายที่เจ็บร้าวไปทั่วทั้งตัว ร่องรอยสารเลวปรากฏอยู่บนผิวของฉันแทบจะทุกตารางนิ้ว มันกลายเป็นเครื่องตอกย้ำถึงการกระทำอันแสนเลวทรามของผู้ชายชั่วช้าคนนั้น

 

“โอ้ย

 

ความเจ็บแปล๊บแล่นผ่านจากข้อมือลามไปตามท่อนแขน เขามันสารเลวจริงๆ เลย ฉันถูกทำร้ายจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงขนาดนี้ เขายังไม่คิดจะคืนอิสระให้กับข้อมือฉันอีกเหรอ สภาพของฉันตอนนี้จะหนีเขาไปไหนได้กัน!

 

“ตื่นแล้วก็กินซะ”

 

ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบตึง แววตาคมดุจปีศาจจ้องไปทางชามข้าวซึ่งวางอยู่ไม่ไกลจากข้างเตียงมาก ฉันเหลือบมองมันเล็กน้อยพลางบิดยิ้มสมเพชตัวเอง

 

บัดซบชะมัด ชีวิตฉันมันวนเวียนอยู่แค่นี้จริงๆ ลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับปีศาจร้าย ถูกเขาจองจำไม่มีที่สิ้นสุด ถูกเขาทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะจบลงด้วยการตกนรกทั้งเป็น

 

ฟึ่บ

 

ถุงยาสีขาวถูกโยนลงบนที่นอนตรงหน้า ฉันไม่ได้สนใจจะหยิบมันขึ้นมาดู แต่กลับส่งสายตานิ่งเรียบไปทางฮาเดสแทน

 

“กินข้าวเสร็จแล้วก็กินยาซะ ถ้าไม่อยากป่วยตาย”

 

ป่วยงั้นเหรอ

 

ฉันหยุดคิดตามคำพูดของฮาเดส ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ร่างกายฉันมันร้อนมากแค่ไหน นั่นสินะ เพราะไข้ขึ้นนี่เองฉันถึงได้ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่งด้วยซ้ำ

 

แต่ก็ดี เป็นอย่างนี้อย่างนี้ก็ดีแล้ว ตายๆ ไปเลยยิ่งดี มันคงจะดีกว่าต้องทนอยู่กับปีศาจอย่างเขา

 

ตุบ

 

ฉันปัดถุงยานั่นด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อเป็นการต่อต้านเขา สีหน้าของฮาเดสเรียบตึงขึ้นมาทันที เขาหลุบตามองถุงยาบนพื้นก่อนจะเลื่อนมองฉันอีกครั้ง แล้วร่างสูงก็ค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามา

 

“อะ ออกไป” ฉันไล่ขณะที่เขาก้มเก็บถุงยาขึ้นมาถือในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะหัวเตียงแล้วเปลี่ยนเป็นหยิบชามข้าวเข้ามาวางใกล้ๆ ตัวแทน ก่อนจะทำเรื่องสารเลวด้วยการใช้มือข้างหนึ่งล๊อคปลายคางของฉันแล้วพยายามบีบบังคับให้อ้าปาก “อื้อ! ปล่อยนะ!

 

“ให้กินเองดีๆ ไม่ชอบ อยากให้ฉันป้อนสินะ” เขาจ้องตาดุ มืออีกข้างตักข้าวต้มร้อนๆ ขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนจะเทมันเข้ามาในปากฉัน

 

ให้ตายสิ! เขาจะสารเลวกับฉันไปถึงไหนกัน!

 

“ไม่! อื้อๆ แค่กๆ!

 

แล้วเขาก็ทำมันจริงๆ ฮาเดสเทข้าวต้มร้อนๆ ใส่ปากฉันที่พยายามดิ้นรนหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำให้มันหกเลอะไปทั่วลำคอและหน้าอกของฉัน ถึงแม้ความร้อนจากข้าวต้มมันจะไม่ได้ร้อนมาก แต่มันก็สามารถทำให้ริมฝีปากและผิวเนื้อของฉันแดงเรื่อด้วยความปวดแสบปวดร้อนพอสมควร

 

“แค่กๆ!” ฉันยังคงสำลักไม่หยุด รู้สึกถึงข้าวเม็ดเล็กๆ ไหลลงไปติดอยู่ในคอ ฉันไอออกมาเสียงดังมากและเริ่มหายใจไม่ค่อยออก ฮาเดสจึงคลายมือออกจากปลายคางฉันก่อนจะหยิบน้ำมาส่งให้

 

“เอ้า กินน้ำซะ”

 

เพล้ง!

 

แก้วน้ำที่เคยอยู่ในมือของฮาเดสกระเด็นลงบนพื้นแล้วแตกกระจายด้วยฝีมือของฉัน บอกแล้วไงว่าฉันอยากจะตาย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดฉันก็จะทำ ฉันไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อให้คนสารเลวทำร้ายอีกต่อไปแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!

 

“เวรเอ๊ย คิดจะหนีจากฉันด้วยการตายโง่ๆ แบบนี้หรือไง คิดว่าจะทำได้เหรออัยย์!

 

ดูเหมือนว่าการต่อต้านของฉันจะทำให้ความเยือกเย็นของฮาเดสร้อนเป็นไฟขึ้นมาได้ เพราะเขาโวยวายออกมาเสียงดัง สีหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

 

ฉันแสยะยิ้มทั้งที่ตัวเองหายใจแทบไม่ออก จากที่ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้ว ตอนนี้เลยได้แต่นอนนิ่งๆ แล้วปล่อยให้ตัวเองหยุดหายใจไปช้าๆ ด้วยความที่ฉันไม่สบายอยู่แล้ว และร่างกายก็บอบช้ำจากการถูกทำร้าย มันยิ่งทำให้ลมหายใจฉันแผ่วลงกว่าเดิม

 

ช่วงเวลานั้นฉันจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาดุจปีศาจของผู้ชายตรงหน้า ฉันอยากจะจดจำทุกรายละเอียดและทุกการกระทำที่เขากระทำกับฉันเอาไว้จนลมหายใจสุดท้าย แม้ฉันจะต้องตายฉันก็ไม่มีทางลืมเรื่องสารเลวพวกนี้ ฉันจะไม่ลืมเด็ดขาด!

 

หากทว่า

 

ขณะที่เปลือกตาของฉันกำลังจะปิดลง ฉันกลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มและร้อนผ่าวทาบทับลงบนริมฝีปากตัวเอง ของเหลวเย็นเฉียบถูกส่งผ่านเข้ามาในโพรงปากของฉัน วินาทีนั้นฉันรับรู้ได้ทันทีว่านั่นคือน้ำที่กำลังถูกป้อนเข้ามา และร่างกายของฉันมันตอบสนองด้วยการกลืนของเหลวทั้งหมดลงโดยอัตโนมัติ ส่งผลให้ความอึดอัดเมื่อครู่ถูกปลดปล่อยพร้อมกับลมหายใจที่เข้ามาแทนที่

 

เฮือก!

 

สองตาของฉันลืมขึ้นพร้อมกับเห็นใบหน้าคมเข้มของฮาเดสอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกขณะที่ดวงตาดุดันจ้องมา วูบหนึ่งเหมือนเห็นความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น แต่มันเพียงวูบเดียวเท่านั้นก่อนที่เขาจะพละออกไป

 

นั่นมันอะไรกัน แววตาแบบนั้นมันอะไรกัน ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

 

ฉันอธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกใจเต้นกับแววตาของผู้ชายสารเลวคนนี้ เป็นเพราะเขาป้อนน้ำฉันด้วยปากอย่างนั้นเหรอ เพราะเขาไม่อยากให้ฉันตายอย่างนั้นน่ะเหรอ

 

หากทว่า คำพูดต่อมาของฮาเดสช่วยหยุดความคิดโง่ๆ ทั้งหมดทั้งมวลของฉันแทบจะทันที

 

“อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ อีก เพราะถ้าฉันยังไม่อนุญาตให้เธอตาย เธอก็ไม่มีสิทธิ์ตาย จำใส่หัวเอาไว้!

 

นั่นสินะ คนสารเลวอย่างฮาเดสน่ะเหรอจะเป็นห่วงฉัน เขาก็แค่ไม่อยากให้ฉันตายเพราะยังทรมานฉันไม่พอต่างหากล่ะ เขาแค่ต้องการยื้อชีวิตฉันเอาไว้เพื่อทำร้ายก็เท่านั้น

 

มันแค่เท่านั้นจริงๆ!

 

[จบบทบรรยาย อัยย์]


 

 


 

ปึง!


 

ประตูห้องนอนถูกปิดลงตามแรงอารมณ์ของร่างสูง เขาพิงหลังกับบานประตูก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าเพื่อขับไล่ความรู้สึกบ้าๆ ของตัวเองออกไป


 

เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น


 

ภาพของผู้หญิงที่เขาแสนจะชิงชังกำลังจะขาดใจตายไปต่อหน้า มันควรเป็นภาพที่น่ายินดีสำหรับเขาไม่ใช่หรือยังไง เขาควรจะยืนมองความทุกข์ทรมานของเธอ และปล่อยให้เธอตายไปอย่างช้าๆ แบบนั้นสิ


 

แล้วทำไม ทำไมร่างกายเขามันถึงทำเรื่องแบบนั้นลงไป เขาคว้าขวดน้ำขึ้นมากรอกเข้าปากแล้วประกบมันลงไปบนริมฝีปากซีดเซียวเพื่อป้อนน้ำให้กับเธอทำไม เขาทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นลงไปทำไม?!


 

แต่ที่มันน่าตกใจไปมากกว่านั้นคือ ความรู้สึกบางอย่างในหัวใจเขาวินาทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน และดวงตากลมสวยคู่นั้นลืมขึ้นมาสบตากับเขา มันช่าง


 

“ไม่ มึงไม่ใช่ชินซองอีกแล้ว”


 

ฮาเดสสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อไล่ความคิดสับสนในหัวใจออกไป เขาไม่ควรจะหวั่นไหวกับเรื่องแค่นี้สิ ทั้งที่ผ่านมาเขาอุตสาห์ทำมันได้มาโดยตลอด


 

“มึงไม่ใช่ คนคนนั้นมันตายไปนานแล้ว!

 

 

 

@LK CONDO


 

เสียงกดคีย์บอร์ดดังสะท้อนรับกับความเงียบรอบตัว ภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เท่านั้นที่เปิดอยู่ ชายหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการหาข้อมูลค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะถอดแว่นสายตาออกมาวางบนโต๊ะ


 

อาคิระจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งกำลังปรากฏภาพและรายชื่อของนักเรียนโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง เขาใช้เวลาพอสมควรในการค้นหาข้อมูลที่มันผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ


 

โอ ชินซอง

โรงเรียนมัธยม K

มัธยมปลายปี 1/1


 

ภาพของนักเรียนชายในชุดมัธยมปลายปรากฏขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยที่เติบโตมาพร้อมกับเขานั้นดูหล่อเหลา อบอุ่น และใจดีเหลือเกิน ซึ่งแตกต่างจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิง อาคิระเลื่อนอ่านประวัติของชินซองในสมัยมัธยมอย่างละเอียดอีกครั้ง


 

ชินซองเป็นเด็กเรียนดีและมีชื่อเสียงทางด้านวิชาการเป็นอย่างมาก เขาเรียนเก่งและเป็นที่ยกย่องของโรงเรียน เขามีความฝันที่อยากจะเป็นหมอจึงทำให้เขาทุ่มเทและตั้งใจเรียนมาโดยตลอด


 

จนกระทั่ง


 

ประวัติของชินซองจบลงเพียงแค่มัธยมปลายปีสองด้วยสาเหตุจากคดีความทางกฎหมายทำให้เขาต้องพ้นจากสภาพการเป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยม K ในขณะนั้นทันที


 

อ่านมาถึงตรงนี้อาคิระถึงกับถอนหายใจออกมา เขาจำเรื่องตอนนั้นได้เป็นอย่างดี ตอนที่ชินซองถูกดำเนินคดีในข้อหาเจตนาฆ่าคนตาย ทุกคนในครอบครัวตกใจเป็นอย่างมาก เพราะโดยปกติแล้วชินซองไม่ใช่เด็กหัวรุนแรง และไม่ชอบเรื่องต่อยตีด้วย ทำให้ไม่มีใครเชื่อว่าชินซองเป็นคนทำจริงๆ


 

แต่ชินซองกลับรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา และนั่นคือสิ่งที่อาคิระสัมผัสได้นับตั้งแต่วันนั้นว่าชินซองเปลี่ยนไป


 

ไม่มีใครรู้ถึงที่มาของการฆาตกรรมในครั้งนั้น ชินซองไม่เคยปริปากเล่าให้ใครฟัง แม้ทุกคนในครอบครัวจะพยายามถามเขาเพียงใดก็ตาม ตลอดเวลาที่ไปเยี่ยมเขาที่เรือนจำ เขาก็มักจะนั่งเงียบๆ ไม่พูดไม่จาอะไร เขาเปลี่ยนไปจนทุกคนรู้สึกเป็นห่วง


 

“กูจะต้องรู้ให้ได้ว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับมึงกันแน่ชินซอง” อาคิระพูดกับรูปของชินซองบนหน้าจอ เขาจ้องสักพักก่อนจะเลื่อนดูรายชื่อนักเรียนคนอื่นๆ ต่อไป และมาสะดุดตรงที่ชื่อของใครคนหนึ่งซึ่งปรากฏขึ้นมาพร้อมกับรูปภาพของใบหน้ายิ้มแย้มแสนสดใส

 


ยามาดะ อัยย์

โรงเรียนมัธยม K

มัธยมปลายปี 1/1

 

 

“ผู้หญิงคนนี้คืออัยย์อย่างเหรอ?”

 

 

TO BE CONTINUED

        

สำหรับใครที่อยากจะอ่านต่อจนจบสามารถหาซื้อรูปเล่มและ E-Book ได้นะคะ
รับประกันความดาร์ก คุ้มค่าคุ้มราคาแน่นอน!
สั่งซื้อ E-Book ฮาเดสสุดโหด!! 
ราคา 299 บาท คุ้มเว่อร์!
รีวิวติด 5 ดาวให้เฮียด้วยนะ
(มีหลายเว็บใหลือกซื้อเลยจ้า)

 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,104 ความคิดเห็น

  1. #667 นิก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:16
    ฮือออออ ดีงามมากมาย

    ร้ายก็รักค่ะ

    มาต่อเร็วๆนะคะ

    สู้ๆค่ะคุณไรท์
    #667
    0
  2. #624 Palmyzii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 14:40
    ปมเริ่มมาาาาาา
    #624
    0
  3. #623 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 08:09
    รีบหาข้อมูลมาให้ไวเลยอาคิระ อยากรู้เหมือนกัน

    อดีตระหว่างอัยย์กับชินชองเป็นยังไรกันแน่
    #623
    0
  4. #622 Phapatsara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 20:05
    โหดจัง งือออ
    #622
    0
  5. #621 katicknam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 18:06
    สับสน หรือ ใจแข็ง กันแน่
    #621
    0
  6. #620 Sawada Tsunayoshi Boss Vongola X (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 17:42
    มีความอยากอ่านต่อมากๆๆ
    #620
    0
  7. #619 นิก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:24
    ไรท์ๆๆๆๆๆๆๆๆ

    มาต่อเถอะนะคร้าาาาาา
    #619
    0
  8. #617 Hunny1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:12
    เจิมมมมม
    #617
    0
  9. #616 janeny_nut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:30
    เจิมมมมมมม เฮียนี้เลวได้ใจจริงๆ55555
    #616
    0
  10. #615 Hunny1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:56
    เจิมมมค่ะ อิเฮียร้ายจิงๆ ทำนางเอกของฉันได้ลงคอ
    #615
    0
  11. #614 JKeawwanich (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:30
    เจิมมมนะคะ

    อิเฮียโคตรจะทำร้าย...
    #614
    0
  12. #613 popexol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:16
    เจิมมมมมม
    #613
    0
  13. #609 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #609
    0
  14. #608 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #608
    0
  15. #607 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #607
    0
  16. #606 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #606
    0
  17. #605 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #605
    0
  18. #604 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #604
    0
  19. #603 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:23
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #603
    0
  20. #602 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:22
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #602
    0
  21. #601 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:22
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #601
    0
  22. #600 katicknam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 08:28
    เจิมมมม ที่600
    #600
    0
  23. #599 katicknam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 08:28
    เจิมมมม
    #599
    0
  24. #598 katicknam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 08:28
    เจิมมมม
    #598
    0
  25. #597 katicknam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 08:28
    เจิมมมม
    #597
    0