เมียอุปถัมภ์

ตอนที่ 3 : เมียลับๆ1-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 พ.ย. 59





      “โอ้ย”

 

 

       แก้วกานดายกข้อศอกที่ถลอกปอกเปิกมีเลือดไหลซึมออกมา ประคองไว้ด้วยความเจ็บแต่ก็กัดฟันสู้ พยุงร่างตัวเองลุกขึ้น

 

 

       “ฉันขอเข้าไปข้างในหน่อยนะ” แก้วกานดาเอ่ยขอร้องต่อชายฉกรรจ์ทั้งสอง

 

 

       “ไปซะเถอะ อย่ามาเกะกะแถวนี้” หนึ่งในนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

 

 

       “แต่ฉันอยากจะกราบศพเจ้าสัวอีกสักครั้ง”

 

 

       แม้ว่าหล่อนจะมีความผูกพันธ์กับรังสรรค์มานาน เขาก็คือผู้มีพระคุณคนหนึ่งที่โอบอุ้มหล่อนจนเติบใหญ่ แก้วกานดาถูกพ่อแม่ทอดทิ้งตั้งแต่เด็ก อาศัยอยู่กับน้าที่เลี้ยงดูหล่อนมาตามยถากรรมในสลัมที่เต็มไปสภาพแวดล้อมที่ไม่เจริญหูเจริญตา หล่อนโชคดีที่ได้รังสรรค์พาออกมาจากสลัมพร้อมกับน้องชายอีกคน เขาเลี้ยงดูและเชิดชูหล่อนกับน้องชายราวกับเป็นลูกอีกคน จนกระทั่งรังสรรค์บอกสาเหตุว่าทำไมเขาถึงได้พาหล่อนกับน้องชายออกมาจากสลัมนั้น พร้อมกับกำชับให้หล่อนรักษาความลับเรื่องนี้ไว้จนกว่าจะถึงเวลา  

 

 

       “อย่าเลย เธอก็เห็นว่าคุณนายไม่ชอบ” ชายหนุ่มคนเดิมกล่าวตอบ

 

 

       “ฉันไหว้ล่ะ” หล่อนพนมมือขึ้น ส่งสายตาอ้อนวอนไปที่ทั้งสองอย่างขอความเห็นใจ “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้พบกับท่าน”

 

 

       “ไม่ได้ก็คือไม่ได้ อย่ามาบีบน้ำตานะ ฉันไม่ใช่คนที่ขี้สงสารใคร”  

 

 

       “แต่...

 

 

       “อย่าให้ฉันต้องทำร้ายเธอนะ” ชายฉกรรจ์อีกคนขู่ขึ้น

 

 

       แก้วกานดาถึงกับหน้าซีด รีบถอยห่างด้วยความกลัว หมดปัญญาที่จะเข้าไปกราบศพรังสรรค์เป็นครั้งสุดท้ายหรือวาสนาของหล่อนจะมีเพียงเท่านี้หล่อนมาส่งผู้มีพระคุณได้เท่านี้จริงๆ

 

 

       แก้วกานดากำลังหมุนตัวเดินออกไป แต่เมื่อเห็นร่างสูงตระหง่านที่กำลังเดินออกมาจากศาลามายังลานจอดรถ หญิงสาวจึงรีบปรี่เข้าไปหาเขาทันที เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ทุกคนในงานให้ความยำเกรงแม้แต่คุณนายชื่นยังเกรงใจเพราะฉะนั้นเขาต้องช่วยหล่อนได้

 

 

       “คุณคริสคะ” หล่อนจำชื่อเขาได้เพราะเห็นมุกระวีเรียกเขาแบบนั้น


       เจ้าของชื่อชะงักฝีเท้า ค่อยๆ หมุนกายมาประจันหน้า เขามองหล่อนด้วยสายตาอย่างพินิจพิจารณาอยู่ครู่นึงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

 

 

       “ผมคิดว่าคุณกับผมเราไม่เคยรู้จักกัน” น้ำเสียงเขาเข้มลึกทว่ามันสาดซัดไปทั่งร่างทำเอาหล่อนสะพรึง

 

 

       “ฉะฉะฉันชื่อแก้วกานดาค่ะ” แก้วกานดาแนะนำตัวเองเสียงสั่น ไม่กล้าสบตาดุเข้มคู่นั้น

 

 

       “ผมไม่ได้ถาม และก็ไม่ได้อยากรู้จักคุณ” เขาพูดเรียบๆ แค่นยิ้มออกมาน้อยๆ

 

 

       แก้วกานดาถึงกับหน้าตึง เขามีมาดเป็นสุภาพบุรุษ แต่พูดจาราวกับมะนาวไม่มีน้ำ

 

 

       คริสเตียนพูดจบเขาคนขับรถก็เปิดประตู เขาเตรียมจะก้าวขึ้นไปทว่าแก้วกานดาถือวิสาสะคว้าแขนของเขาไว้ การกระทำนั้นทำให้ร่างหนาสั่นเกร็งมองหล่อนด้วยดวงตาวาวโรจน์

 

 

       แก้วกานดาเพิ่งจะรู้ตัวว่าได้ล่วงเกินเขา รีบปล่อยมือทันที

 

 

       “อย่าแตะต้องผมโดยไม่ได้รับอนุญาต” เขาบอกเสียงดุแล้วปัดแขนเสื้อที่ถูกหญิงสาวแตะสัมผัส

 

 

       “แก้วขอโทษค่ะ” หล่อนรับคำตอบอย่างกลัวๆ รู้ทันทีว่าการขอความช่วยเหลือจากคนๆ นี้อาจจะไม่ได้ผล

 

 

       “มีอะไร” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น

 

 

       “ฉะฉะฉัน”

 

 

       “ถ้าจะมาอึกๆ อักๆ ตรงนี้ล่ะก็ ผมคงต้องขอตัว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญหล่อนเต็มแก่ ก้าวขึ้นนั่งบนรถคันหรูหราอย่างรวดเร็ว คนขับรถทำท่าจะปิดประตูลงทว่ามือบางกับยึดเอาไว้

 

 

       “ขอความกรุณาช่วยพาฉันเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมคะ” ใจของแก้วกานดาเต้นระรัวเมื่อเขาช้อนตามองหล่อนขึงขัง บ่งบอกว่าไม่พอใจกับการกระทำของหล่อนสุดๆ

 

 

       “ทำไมผมต้องช่วยคุณด้วย”

 

 

       “คุณคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถพาฉันไปหาท่านได้” ท้ายประโยคน้ำเสียงของหล่อนเครือ น้ำตาคลอหน่วย

 

 

       “แล้วไง”

 

 

       “ขอร้องเถอะค่ะคุณคริส” แก้วกานดาทรุดตัวลงคุกเข่า พนมมือไหว้ อ้อนวอนขอความเมตตาและความเห็นใจจากเขา

 

 

       คริสเตียนไม่แม้แต่หันมามองหล่อน เขากอดอกนั่งหลังตรงอยู่ที่บนเบาะหนังในรถคันหรูหราที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

 

 

 

 

       “ฉันยอมทำทุกอย่าง ถ้าคุณช่วยพาฉันไปกราบศพคุณท่านเป็นครั้งสุดท้าย” งานนี้แก้วกานดายอมทุ่มหมดหน้าตัก ขอแค่ได้ไปคุกเข่าพนมมือไหว้อยู่ที่หน้าศพของรังสรรค์ หล่อนยอมทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ

 

 

       คราวนี้คริสเตียนก้าวออกมาจากรถยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองหล่อนด้วยสายตาเป็นประกายก่อนจะกลับกลายเป็นแข็งกระด้างอีกครั้ง

 

 

       “คุณกับรังสรรค์คงจะผูกพันกันมาสินะ ถึงได้ยอมคุกเข่าขอร้องผมแบบนี้” เขายิ้มหยัน เมื่อเห็นหล่อนน้ำตาไหลพราก คงจะสะเทือนใจน่าดูที่ต้องเสียบ่อเงินบ่อทองไปอย่างปัจจุบันทันด่วน

 

 

       “ฉันกับคุณท่านเรามีความผูกพันในระยะเวลาอันสั้น ท่านเหมือนพ่อพระมาโปรดของฉันเลยค่ะ”

 

 

       “หึ ! พ่อพระงั้นเหรอ” ท้ายประโยคเขาจงใจเยาะ รู้สึกขำผู้หญิงตรงหน้าที่เห็นรังสรรค์เป็นพ่อพระ รายนั้นขึ้นชื่อเสือผู้หญิงตัวพ่อ นอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า สงสัยเจ้าหล่อนยังใหม่ ถึงได้เห็นแต่ด้านดีๆ ของรังสรรค์

 

 

       “ค่ะ” แก้วกานดาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นครั้งแรกที่หล่อนกล้าสบตากับเขาตรงๆ

 

 

       เขาหล่อ ดูดี มีชาติตระกูลจนผู้หญิงจนๆ อย่างหล่อนเทียบไม่ติด คริสเตียนทำให้หล่อนเห็นแล้วเทพบุตรเดินดินนั้นมีอยู่จริง

 

 

       “ก็ได้ ผมจะช่วย”

 

 

       ดวงตากลมสวยวาววับขึ้นมาด้วยความดีใจจนเผลอเอื้อมมือไปเกาะที่แขนของเขา

 

 

       “จริงๆ นะคะ”

 

 

       “ลุกขึ้นมาสิ” เขาไม่ตอบ แต่สั่งให้หล่อนลุกขึ้น

 

 

       แก้วกานดารีบลุกขึ้นอย่างว่องไว แต่เพราะหล่อนคุกเข่านานไปหน่อยทำให้จังหวะที่กำลังจะหยันตัวขึ้นจึงเซถลาเข้าไปหาเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

 

       คริสเตียนโอบรับร่างที่โถมเข้ามาด้วยความตกใจ นึกอยากจะด่าหล่อนเพราะความซุ่มซ่าม แต่แล้วความคิดหนแรกก็ถูกกลืนหายไปเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของหน้าอกที่พุ่งทะลุชุดเดรสสีดำตัวนั้นกำลังพลาดผ่านอยู่บนลำแขนแข็งแรงของเขา และน่าแปลกหล่อนทำให้ร่างกายของเขารู้สึกซู่ซ่าราวกับมีกระแสไฟไหลผ่าน

 

 

       “ขะขอโทษค่ะ” แก้วกานดารีบผละออกจากเขาเพราะกลัวว่าคริสเตียนจะเอ็ดหล่อนที่ถูกเนื้อต้องตัวเขาเพราะความเซ่อซ่า

 

 

       “ระวังหน่อยสิ” และเป็นดังที่หล่อนคิด เสียงเข้มตะคอกกลับมา จนคนตรงหน้าคอหด

 

 

       “คะค่ะทีหลังฉันจะระวังค่ะ” บอกเขาน้ำเสียงอ้อมแอ้มเหลือบตามองเขาเล็กน้อย ใจหวิวๆ เมื่อลมหายใจของเขาปะทะโดนแก้มของหล่อน

 

 

       “เอานี่” เขายื่นผ้าเช็ดหน้าสีเทาออกมา

 

 

       แก้วกานดาทำหน้าสงสัย

 

 

       “อะไรคะ”

 

 

       “เช็ดเลือดที่ข้อศอกคุณซะ”

 

 

       “อ่อขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไร แผลนิดเดียวเอง” ความมีน้ำใจของเขาทำให้แก้วกานดายิ่งปลาบปลื้มชายหนุ่มเข้าไปอีก

 

 

       “มันเลอะสูทผมหมดแล้วคุณเห็นไหม” เขาตะคอกบอกและชี้ไปที่แขนเสื้อของเขา

 

 

       แก้วกานดาหน้าเจื่อน

 

 

       “ขะขอโทษค่ะ” แก้วกานดายกมือไหว้เป็นการขอโทษแล้วรีบเช็ดเลือดที่แขนของเขาออก

 

 

       “ทำบ้าอะไรเนี่ย!” ทว่าเขาสะบัดออกอย่างแรง จ้องหล่อนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้

 

 

       “กะ...แก้ว” ปากเล็กจิ่มลิ้มสั่นระริก หมายจะอธิบายแต่อีกฝ่ายก็เอ่ยเสียงขุ่นแทรกขึ้นมา

 

 

       “เอาไปเช็ดเลือดซะ แล้วเดินตามผมมา” คริสเตียนไม่รอให้แม่ซุ่มซ่ามได้เอ่ยต่อ เขาจึงพูดขึ้นและยัดผ้าเช็ดหน้าหน้าใส่มือนุ่มพร้อมกับเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

       แม้แก้วกานดาจะงงๆ กับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเขา แต่หล่อนก็วิ่งตามหลังเข้าไปติดๆ  และไม่ลืมที่จะใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาเช็ดเลือดที่ข้อศอก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #18 Soodteerak San D (@vanilla-seal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 12:40
    น่าสงสารจริงๆ เลย นางเอกของเรา
    #18
    0
  2. #14 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 21:31
    รันทดแท้นางแก้ว
    #14
    0