1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 ยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.พ. 60

Chapter 4

ความวุ่นวายยามเช้าดำเนินไปเรื่อยๆ เอสคุปส์เพียงนั่งมองเฉยๆ อ่า รู้สึกหนักหัวแปลกๆ

“ฮัดเช้ย!” เขาถูจมูกฟุดฟิด ไอค่อกแค่ก พลันสะดุ้งกับสัมผัสที่หน้าผากจากรุ่นน้อง

“ฮยอง ตัวร้อนจี๋เลย” มินกยูเอ่ย

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ว่าแล้วก็จามอีกครั้ง มินกยูถอนหายใจ

“เดี๋ยวผมไปหายามาให้กิน” มินกยูผละออกไป ไม่นานวอนอูก็เดินเข้ามา  ส่งชามบะหมี่ให้ เขารับมา ตักเข้าปากคำแรกฝืดคอชะมัด ทนไม่ได้ต้องไออีกที

“ฮยอง ยาหมด” มินกยูวิ่งมาหน้าตาตื่น ทันใดนั้นอีกกว่าสิบชีวิตก็หันให้ความสนใจเอสคุปส์เป็นตาเดียว

“เดี๋ยวพวกผมไปซื้อยาให้ ฮยองป่วยอยู่ อย่าไปไหนนะ” โฮชิเอ่ย

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง พวกนายไปซ้อมเถอะ” คุปส์เอ่ยเสียงพร่า

“ไม่เป็นไรได้ยังไง ฮยอง แค่นี้เอง เดี๋ยวผมไปซื้อยาให้” ดิเอ้ทเอ่ยบ้าง

คุปส์ถอนหายใจ พลันเสียงใสของใครคนหนึ่งโพล่งขึ้น

“เอ่อเดี๋ยวฉันไปซื้อยาให้คุปส์เอง พวกนายไปซ้อมเถอะ” จองฮันเอ่ย ถึงแม้จะไม่รู้ว่า ยาหน้าตาเป็นยังไงก็เถอะ เท่าที่จำได้ เหมือนในหนังสือบอกว่า มนุษย์จะมีอาการป่วย เมื่อป่วยต้องกินยารักษา

“ไม่เป็นไรครับนูนา” วอนอูเอ่ย

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันหายาให้คุปส์เอง” จองฮันยิ้มแป้น

“แต่ว่า

“พวกนายรีบไปซ้อมเถอะ เดี๋ยวพี่ผู้จัดการดุเอา ระวังโดนลงโทษนะ” จองฮันก็พอจะรู้อยู่นะว่าที่ห้องซ้อมมีกฎระเบียบ

“ถ้าอย่างนั้น ฝากนูนาด้วยนะครับ” อูจีพูดขึ้นด้วยสีหน้าเจื่อนจ๋อย

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ไปซ้อมเถอะ ไม่ต้องห่วงคุปส์” น้ำเสียงอ่อนหวานเอื้อนเอ่ย จองฮันต้องหว่านล้อมอีกหลายประโยคกว่าทุกคนจะยอมไปห้องซ้อม คุปส์ได้แต่มองตามจองฮันเงียบๆ ไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มประดับบนใบหน้าตั้งแต่เมื่อไร

“ต้องไปซื้อยายังไง?” จองฮันพึมพำ ทว่าคุปส์ได้ยินชัดเจน

“เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง” คุปส์เอ่ย ตั้งท่าจะลุก จองฮันถลามาขวางทันที

“ไม่ นายไม่ต้องไปไหน เดี๋ยวฉันไปซื้อให้เอง” จองฮันเลิ่กลั่ก หันซ้ายหันขวาเขาต้องทำยังไงต่อ?

“นายนอนอยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันไปซื้อยาให้” ว่าจบก็ถลาไปใส่รองเท้าก่อนผลุบหายไปจากห้อง พลันประตูห้องที่เพิ่งถูกปิดกลับเปิดออกอีกครั้ง จองฮันปราดเข้ามาในห้องอีกครา คุปส์มองตามอย่างไม่เข้าใจ ชั่วขณะหนึ่งสองสายตาบังเอิญสบประสานกัน

“เอ่อฉันลืม ลืมไอ้นี่” จองฮันชูธนบัตรหลายใบเป็นเชิงตอบคำถามทางสายตาของเอสคุปส์ 

จองฮันออกไปแล้ว ทั้งห้องเหลือเพียงเอสคุปส์ อาการมึนศีรษะคอยเล่นงานเป็นระยะ ทนไม่ไหวจนต้องเดินโงนเงนเข้าห้องนอน ปีนขึ้นเตียงชั้นสองก่อนผล็อยหลับไป

 

จองฮันเดินเลียบทางเดินไปเรื่อยๆ สวนทางกับหญิงสูงวัย ในมือเธอมีตะกร้าเปล่า จองฮันมองตามด้วยความสนใจ เดินไปไม่กี่ก้าวก็มีกลุ่มเด็กชายและเด็กหญิงวิ่งสวนมา เสียงหัวเราะร่าเริงของพวกเขาทำให้จองฮันยิ้มตาม

ขาเรียวลัดเลาะตามซอกตึก ด้วยสภาพภูมิศาสตร์ที่เป็นภูเขา ทำให้เขาต้องเดินขึ้นและลงบันไดชันหลายครั้ง ทิวทัศน์รอบด้านมีทั้งตึกสูง หลังคาบ้าน และสวนสาธารณะสลับกันไป เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ซึมซับความสดชื่นของเช้าวันใหม่

เหมือนจะลืมอะไรไปนะ อ๋อ ยาไง ต้องซื้อยา แล้วต้องซื้อที่ไหน?

“สวัสดี” เสียงดังขึ้นจากด้านหลัง จองฮันหันขวับ เลิกคิ้วเล็กน้อย

ชายหนุ่มประมาณห้าคนเดินตรงเข้ามา จองฮันสบตาคนเหล่านั้น เดาว่าน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา ใบหน้าหวานระบายยิ้มสดใส

“สวัสดี” เสียงใสทักทาย

“จะไปไหนเหรอ?” หนึ่งในนั้นเอ่ยทัก

“ไปซื้อยาน่ะ พวกนายพอจะบอกทางฉันได้ไหม?” จองฮันยู่หน้าเชิงขอร้อง เห็นกลุ่มชายตรงหน้าหัวเราะลั่น

“ได้สิ เดี๋ยวพวกฉันพาเธอไปเอง” ชายคนหนึ่งพูดพลางเดินนำ จองฮันยิ้มร่า ก้าวตามทันที

“ว่าแต่ซื้อยาอะไรเหรอ?” ชายอีกคนถาม เดินเข้าใกล้จองฮันจนแขนบางสัมผัสท่อนแขนของคนผู้นั้น

“ยาแก้ป่วยน่ะ” จองฮันตอบแล้วก็ต้องยู่หน้า ไม่แน่ใจว่าตอบถูกคำถามหรือเปล่า

“เธอป่วยเป็นอะไรเหรอ?” ชายคนเดิมถามซ้ำ

“ฉันไม่ได้ป่วยหรอก เพื่อนฉันป่วยน่ะ”

“แล้วเพื่อนเธอป่วยเป็นอะไร?”

“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจแฮะ

จองฮันสนทนากับชายคนนั้นตลอดทาง จึงไม่ทันสังเกตว่าเส้นทางที่ตัวเองกำลังเดินอยู่นั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

“เอาละ” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ตอนนั้นเองที่จองฮันเริ่มหลุดจากภวังค์ ตรงหน้าเขาคือสังกะสีเปื้อนสนิมผุพังพิงบนกำแพงสูงชื้นด้วยตะไคร่ทางตัน

“เรามาคุยกันดีกว่าเนอะ” จองฮันขมวดคิ้ว ชายคนหนึ่งถือวิสาสะเข้าโอบไหล่เขา

“คุยเหรอ?”

“ไม่อยากคุยเหรอ? งั้นมาเล่นอะไรสนุกๆ กันดีกว่า” ชายอีกคนจับแขนขาวแน่น อีกคนตรงเข้าถลกเสื้อยืดตัวบาง จองฮันเบิกตากว้าง

“ทะทำอะไร! ปล่อยนะ!” เขาดิ้น ไม่รู้มือใครเป็นมือใคร ดวงตาใสปิดแน่น ไม่กล้ามองเหตุการณ์ตรงหน้า

“ปล่อย! อะ.. อื๊อออ”  เสียงหวานกลืนกลับเข้าไปในลำคอ ริมฝีปากเล็กถูกประกบ ร่างขาวกัดฟันแน่น อาศัยจังหวะที่มันกำลังเคลิ้มกัดริมฝีปากมันสุดแรง ได้ยินมันร้องลั่น

“ชะช่วยด้วย! ปล่อย! คุปส์!

“เงียบสิ ไม่ร้องนะ” พวกมันหัวเราะลั่นอย่างถูกใจ

“คุปส์! ช่วยด้วย! คุปส์

 

“จองฮัน!

เอสคุปส์สะดุ้ง

ดวงตาคมเบิกกว้าง หอบหายใจถะถี่ ใบหน้าคมชื้นเหงื่อ

ฝันเหรอเนี่ย

เขาเหลือบมองนาฬิกา บ่ายแล้ว

หลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

เอสคุปส์ลงจากเตียง ตามหาใครอีกคนที่บอกว่าจะไปซื้อยาให้ตั้งแต่เช้า

“จองฮัน” ร้องเรียกพลางเดินไปทั่วห้องพัก ประตูห้องน้ำเปิดทิ้งไว้เผยให้รู้ว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น เอสคุปส์เดินเข้าห้องนั้นออกห้องนี้ แต่ไม่เจอจองฮัน

“จองฮัน!” ตะโกนเรียกอีกครั้ง

เงียบ

ทำไมเงียบขนาดนี้

ไม่นะ

“จองฮัน!” เอสคุปส์พรวดพราดใส่รองเท้า วิ่งออกจากห้องพัก

ไม่ ต้องไม่เป็นเหมือนในฝัน เขาไม่ยอมให้เป็นเหมือนในฝันหรอก!

จองฮันต้องไม่เป็นอะไร!

เอสคุปส์วิ่งสุดฝีเท้าไปยังร้านขายยาที่ใกล้ที่สุด ทว่าไร้วี่แววของคนที่ตามหา

เขาสบถลั่น สาวเท้าไปยังที่หมายใหม่ ร้านยาที่ไกลออกไป ไร้วี่แววคนตัวขาวเช่นเคย

เอสคุปส์เปลี่ยนเป้าหมายจากร้านขายยาเป็นห้างสรรพสินค้า ร้านขายของชำ ร้านเสื้อผ้า ร้านปิ้งย่างข้างทาง สองเท้าพาเจ้าของร่างไกลออกไปเรื่อยๆ

ไปไหนของเธอนะ!

จองฮัน…. เธออยูที่ไหน?!

พลันภาพในความฝันฉายชัดในห้วงความคิด เอสคุปส์ขบกรามแน่น

เขาไม่ยอมให้เป็นเหมือนในฝันแน่ๆ ไม่มีทาง

“โธ่เว้ย!” เสียงทุ้มดังลั่น

เขาน่าจะลงมาซื้อยาเองให้รู้แล้วรู้รอด! ไม่สิ อันที่จริงเขาไม่ควรป่วยเลย!

เขาไม่ได้ป่วยหนักขนาดนั้นแค่ได้พักผ่อนก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ควรเดือดร้อนจองฮันแบบนี้

“จองฮัน!” เอสคุปส์ตะโกนออกไปอย่างหมดหวัง แผ่นอกกว้างกระเพื่อมถี่ตามจังหวะหายใจ เหลียวซ้ายแลขวาเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะไปทางไหนต่อ

มือหนาทุบเสาไฟฟ้าข้างทางสุดแรง สองเท้าพาเจ้าของเดินเอื่อยเฉื่อย แสงอาทิตย์ฉาบฉายเบื้องหลัง เงาบนพื้นเบนตามแสงอาทิตย์ใกล้เย็นแล้ว

เอสคุปส์เดินทอดน่องไปยังสวนสาธารณะ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาว เงยหน้าพิงพนัก ดวงตาคมกล้าปิดลง สูดลมาหายใจเข้าลึกๆ

“คุปส์” เสียงนี้เอสคุปส์ยกยิ้ม เขากำลังฝันอยู่สินะ แม้แต่ในฝันก็ยังได้ยินเสียงเธอนะจองฮัน

“คุปส์ ตื่นเถอะ” เสียงนี้ช่างชัดเจน ประหนึ่งไม่ใช่ความฝัน

“คุปส์” สัมผัสที่ต้นแขนทำเอาเอสคุปส์เบิกตาโพลง

“ตื่นแล้วเหรอ?” เจ้าของเสียงส่งยิ้มหวานให้ เอสคุปส์มองตาไม่กระพริบ

เขาไม่ได้ฝันเหรอ?

“จองฮัน” ท่อนแขนหนาโอบรั้งคนตรงหน้าไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าคมซุกลาดไหล่เนียน กอดกระชับแน่น

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? พวกมันไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม?” เอสคุปส์จับไหล่คนตรงหน้า สอดสายตาประสาน

“ฉันไม่เป็นอะไร แล้วใครทำอะไรฉันเหรอ?” จองฮันหน้าเหรอหรา

“ก็พวกมัน!” สีหน้าสงสัยของจองฮันทำเอาเอสคุปส์ชะงัก

“ไม่มีใครทำอะไรเธอใช่ไหม?” เสียงทุ้มถามย้ำ

“ไม่มี”

“เธอไปไหนมา?” คำถามของเอสคุปส์ทำเอาจองฮันได้แต่ยิ้มแหย

“ฉันหลงทางน่ะ”

“ฮะ?!

“แต่ฉันได้ยามาให้นายแล้วนะ”  ชูถุงยาสารพัดสรรพคุณให้ร่างหนาดู จองฮันไม่รู้จะซื้อยังไงเลยเอายามาทุกชนิดเลย ทั้งแก้ปวดหัว ปวดท้อง แก้ไอ แก้หวัด

“เรื่องยาน่ะไว้ก่อน ที่เธอกลับช้าเพราะหลงทางเหรอ?”

จองฮันพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ

เอสคุปส์ถอนใจพรู ใบหน้าคมเปื้อนยิ้ม ขยี้ศีรษะคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“แล้วทำไมถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?” เอสคุปส์ถาม

“ฉันไม่รู้จะไปไหน เดินวนตั้งนานก็หาทางกลับไม่เจอ ฉันเลยนั่งพักแถวนี้ แล้วก็เห็นนายเดินเข้ามา”

 เอสคุปส์อมยิ้ม นิ่งมองใบหน้าหวานเพลินตา

“รู้ว่าหลงทางง่ายแล้วยังจะออกมาข้างนอกคนเดียวอีก” เอสคุปส์เอ็ดเสียงเบา

“ขอโทษ” จองฮันก้มหน้า ไม่ทันไรใบหน้าใสก็เงยขึ้น

“นายป่วย! ต้องกินยา รีบเอายาไปกินเร็วเข้า” จองฮันยัดถุงยาใส่มือหนา เอสคุปส์รับมาถือไว้

ตอนนี้ยาคงไม่จำเป็นเท่าไรแล้วละ

แค่เจอจองฮันก็หายป่วยแล้ว

ร่างหนาลุกขึ้น ฉุดมือขาวให้ลุกขึ้นตาม

“กลับกันเถอะ”

 

“ฮยอง!

“นูนา!

ทันทีที่ประตูห้องเปิด สิบเอ็ดชีวิตต่างร้องเรียกคนมาใหม่

เอสคุปส์พาจองฮันไปนั่งรวมกับทุกคน

“หายไปไหนกันมา?”

“พวกผมตกใจแทบแย่ที่กลับมาแล้วไม่เจอใคร”

“คุปส์ฮยองหายป่วยหรือยัง?”

เสียงที่ดังไม่หยุดเกือบทำให้เอสคุปส์ป่วยรอบสอง ไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใคร เอสคุปส์มึนตื้อไปหมด

จองฮันเลี่ยงตัวออกมา ปล่อยให้เอสคุปส์โดนรุม ใบหน้าหวานระบายยิ้มอ่อนโยน

“นูนา”

จองฮันหันตามเสียงเรียก

อ่าจะว่าไป เหมือนเขาจะชินกับคำเรียกคำนี้ไปแล้วแฮะ

ไม่ได้การละ ต้องรีบหาโอกาสแก้ความเข้าใจผิดนี้ให้ได้สักที

“นูน่าไปไหนมาเหรอ?” จุนถามใสซื่อ

“ไปซื้อยาน่ะ ฉันหลงทาง คุปส์เลยไปตาม”

“ถ้านูนาหลงทาง นูนาต้องโทร. บอกทุกคนนะ”

จองฮันขมวดคิ้ว โทรอะไรนะ?

“นูน่ามีโทรศัพท์ไหม?”

จองฮันส่ายหน้า อย่าว่าแต่มีเลย มันคืออะไรเขายังไม่รู้จัก

จุนนิ่งคิดอะไรไปไม่นานก็คว้ากระดาษกับปากกามา นั่งลงตรงหน้าจองฮัน คนเป็นพี่ทรุดตัวนั่งตามด้วยความอยากรู้

“ทำอะไรเหรอ?”

“วาดแผนที่ นูนาจะได้เอาไว้ใช้ เป็นแผนที่ละแวกนี้” จุนส่งยิ้ม ลงมือวาดแผนที่ด้วยท่าทางจริงจัง

“นางฟ้าตัวน้อยโลดแล่นตามท้องทุ่ง เธอบินโฉบไปมาราวกับผีเสื้อเคล้าเสรดอกไม้ รอยยิ้มสดใสระบายบนใบหน้าอ่อนเยาว์”

ดวงตาคู่สวยละสายตาจากแผนที่ไปยังโทรทัศน์ เสียงจากโทรทัศน์เรียกความสนใจจากจองฮันเป็นอย่างดี

“นิทานเรื่องนี้สนุกมากเลยนะ ผมชอบ ศัพท์ก็ไม่ยาก” จุนเปรยเสียงเบา

“เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอ?”

จุนละสายตาจากแผนที่ เอ่ยตอบคนตรงหน้า

“นางฟ้า”

จองฮันพยักหน้าช้าๆ จุนกลับไปลงมือวาดแผนที่ต่อ

คนสวยมองแผนที่ตรงหน้าด้วยความสนใจ ได้ยินเสียงเอสคุปส์คุยกับคนอื่นๆ แว่วมาเป็นพักๆ  เขาจะเข้าไปขัดดีไหมนะ? อย่างน้อยคุปส์ก็จะได้กินยาที่เขาซื้อมาให้สักที

 

 

1004

 

 

 

มาแล้วค่ะ ^^

ขอโทษนะคะที่มาช้ามากๆ T T  มาครั้งนี้ก็มาพร้อมวันเกิดจีฮุน ^^

Happy Birthday จีฮุน <3 ^/////////^

อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วอย่าลืมแฮชแท็ก #fic1004 ด้วยน้า ^^ แอมแอบส่องอยู่เรื่อยๆ ฮี่ๆๆ  

ทักทายพูดคุยกับคนเขียนได้ทั้งเพจและทวิตเตอร์เลยน้า ^^

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #186 kannal (@kanco) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 22:56
    คือฝันใช่มั้ยคุปส์ โล่งอกมากๆ ลุ้นจนจะตกเก้าอี้ โว้ยยยย ยงๆยาๆ ไม่กินแล้ว หายเลยหรอคุปส์ ชอนซาน่ารัก>< ชอบการ์ตูนของที่จุนดูจัง อารมณ์แบบชาวสวรรค์เอามาสร้าง~
    #186
    0
  2. #91 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 10:47
    ใจหายแว้บตอนแรก 555
    #91
    0
  3. #78 B2dky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 05:38
    โอ้ยยยยย ยัยจองฮันนนนนน คิดภาพหน้าตานางออกเลย น่ารักกก ><

    คุปส์ลูกกกก ชอบเขาแล้วใช่ไหม? ถึงกับเจอหน้าก็หายไม่ต้องกินยาเลยทีเดียว
    #78
    0
  4. #72 Mymimz :) (@mymim123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 08:58
    น่ารักจีๆ ?///? จองฮันนูนาจ๋า
    #72
    0
  5. #67 supamas1 (@supamas1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 17:45
    จองฮันนูนาาา
    ทำไมน่าระกกันอย่างนี้
    มาต่อไวๆนร้าาาาาาา
    #67
    0
  6. #62 Aom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:47
    มาอัพเร่วๆนะค้าาาาาาา น่ารักมากเลยยยยย><
    #62
    0
  7. #61 RidaPark11 (@RidaPark11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 23:44
    ชอบมากเลยค่ะ พล็อตน่ารัก ละมุนมาก ยืนยันอีกเสียงว่า คุปส์ฮัน น่ารักจริงๆ
    #61
    0
  8. #60 kwanracha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 11:14
    รีบมาต่อไวๆนะคะ รออยู่ๆสนุก น่ารักดีคะ
    #60
    0
  9. #59 MUAI_1004 (@MUAI_1004) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 21:15
    คุบส์ฮันเนี่ย มันเรียลจริงๆนะ >//< #อัพไวๆนะค่าาา
    #59
    0
  10. #57 Kim Hayuong (@patsyiow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 12:11
    เมื่อไร ทุกคนจะรู้ว่าจองฮันคือฮยอง ไม่ใช่นูน่า คริคริ คิดถึงมากเลยเรื่องนี้อยากให้มาอัพต่อไวๆจัง
    #57
    0
  11. #56 Pinkgrey (@wiewwy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 06:54
    ฝันซะเราตกใจเลย55555
    งื้อออเมื่อไหร่ทุกคนจะเช์อว่าจองฮันคือฮยอง55555
    สู้ๆนะไรต์ ฟิคอัพทีนึง
    มันดีกับใจมากกกก -3- ?
    #56
    0
  12. #55 SiverRia - SaMa (@vun4551) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 01:13
    คิดถึงงงงง สนุกมากเลยค่ะ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่เราภาวนาให้ตื่นเช้าขึ้นมาแล้วเจออัพทุกวันเลยจริงๆ จองฮันไร้เดียงสากับคุปสึหนุ่มซึน ดีงามมากค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ คนตามจะขาดใจ ;__; 💜
    #55
    0
  13. #54 PiersSupatida (@PiersSupatida) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 21:32
    ในที่สุดก็มาต่อออ ดีงามมากเลยค่าาาาา แอบตกใจเบาๆแค่ฝันสินะ55555
    #54
    0