1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 13 : Chapter 12 คำถาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ต.ค. 59

Chapter 12

 

หลังประโยคนั้นของเอสคุปส์ จองฮันทำได้เพียงมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม ใช้เวลาหลายนาทีเพื่อหาคำตอบของคำถามว่าเอสคุปส์ล้อเล่นหรือพูดจริง ท่ามกลางสักขีพยานสิบเอ็ดชีวิต จองฮันไม่คิดว่าเอสคุปส์จะล้อเล่น ทว่าสุดท้ายคนตัวขาวเลือกที่จะแสร้งหัวเราะ แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“เล่นอะไรกันอยู่เนี่ย?” จองฮันกลั้วหัวเราะ กวาดสายตามองทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น แต่ไม่พบแววตาล้อเล่นจากใครเลย ทั้งห้องไร้การสนทนา ในระหว่างที่ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือหายใจแรง จุนก็เอ่ยขึ้นมา

“ฉันไปนอนก่อนนะ”

อูจีได้ยินอย่างนั้นก็ลุกขึ้นบ้าง “ฉันเข้าห้องน้ำนะ”

“ฮยอง! อย่าเพิ่ง ผมขอเข้าก่อน” ดีโน่กระวีกระวาดวิ่งแซงอูจีไปยังห้องน้ำ

“ผมไปนอนบ้างดีกว่า” วอนอูพูดขึ้น จากนั้นสมาชิกแต่ละคนก็แยกย้ายกันไป ปล่อยให้พี่ใหญ่ของวงอยู่กันสองคน

เอสคุปส์นิ่งมองร่างขาวตรงหน้า เขาคิดว่าเขาควรพูดอะไรมากกว่านี้ ตัดสินใจจูงมือร่างขาวออกมานอกห้องพัก แต่แค่นั้นยังไม่พอใจเอสคุปส์ เขาต้องการความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้ จึงจูงมือร่างขาวลงไปยังด้านล่างตึก พาเข้าไปในซอยตันใกล้ๆ

เอสคุปส์มั่นใจว่าเมื่อหลายนาทีก่อน เขาต้องการพูดอะไรมากกว่านี้ แต่พออยู่กันสองคนแล้วเขากลับ... พูดไม่ออก

“นาย...” จองฮันเอ่ยเสียงเบา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่รู้ว่าเอสคุปส์คิดอะไรอยู่ พลันเสียงทุ้มดังขัดขึ้น เอ่ยประโยคที่ทำเอาร่างเล็กเบิกตากว้าง

“เป็นแฟนกันไหม?”

“อะไรนะ?”

เอสคุปส์สบตาใสนิ่งงัน จองฮันมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม คล้ายค้นหาความล้อเล่นที่อาจแฝงอยู่ในประโยคเมื่อครู่

“เป็นแฟนกันไหม? ...จองฮัน” ร่างหนาเอ่ยย้ำ จองฮันไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ จนเอสคุปส์ใจเสียเล็กน้อย ชั่ววินาทีนั้นความกล้าจากไหนไม่รู้ก็ถาโถมเข้าใส่ร่างกาย เอสคุปส์จึงเอ่ยความรู้สึกที่อยู่ในใจมานาน

“ที่ฉันหลบหน้านายตอนนั้น เพราะฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ใกล้นาย ฉันทำตัวไม่ถูก ฉันไม่เคยโกรธนายเลยนะ ฉันแค่ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง แต่ที่ฉันแน่ใจคือ ฉันไม่ชอบตอนที่นายยิ้มให้คนอื่น หัวเราะกับคนอื่น โดยเฉพาะตอนที่นายอยู่กับมินฮยอกฮยอง ฉันไม่ชอบเลย ฉันอยากให้นายยิ้มให้ฉันคนเดียว หัวเราะกับฉันคนเดียว

“ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีฉันก็ไม่อยากให้นายคลาดสายตา กระวนกระวายทุกครั้งที่ไม่เห็นนายอยู่ใกล้ๆ ฉันคงชอบนายจริงๆ แล้วละ จองฮัน”

ประโยคยาวเหยียดที่ทำเอาจองฮันไม่กล้ากระพริบตา ไม่กล้าหายใจแรง เขาฟังประโยคนั้นจนจบ แล้วความรู้สึกวูบวาบจากไหนไม่รู้ก็โลดแล่นเข้ามาในอก เหมือนมีอะไรบางอย่างดันก้อนแข็งๆ ในอกขึ้นมาที่ลำคอ ส่งความรู้สึกวาบหวามขึ้นมาที่ใบหน้า พลันคิดไพล่ไปว่าเอสคุปส์อาจจะไม่ได้ชอบเขาจริงๆ ก็ได้ เอสคุปส์อาจจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป ร่างขาวโพล่งออกมาอย่างใจนึก

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ นายจะชอบฉันได้ยังไง?” จองฮันคิดว่าเอสคุปส์น่าจะยอมรับเรื่องนี้ได้สักที เหมือนที่คนอื่นยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชาย ทว่าร่างหนาสวนกลับมาด้วยประโยคที่ทำเอาใบหน้าหวานเห่อร้อนมากกว่าเดิม

“นายจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายมันไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ ฉันชอบนาย”

จองฮันไม่สามารถสบสายตาคู่คมได้นานกว่านี้ เขาทำได้เพียงก้มหน้างุด ซ่อนแก้มเรื่อที่เห่อร้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่นึกว่าเขาจะเจอเรื่องแบบนี้บนโลกมนุษย์  ไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะเจอคนบนโลกมนุษย์บอกชอบ และคนๆ นั้นก็เป็นผู้ชาย

แน่นอนว่าเขาเคยมีความรักเมื่อครั้งอยู่บนสวรรค์ เธอเป็นนางฟ้าที่น่ารัก แต่ความรักครั้งนั้นไปไม่รอด เพราะต่างคนต่างรู้ว่ายังไม่ใช่ สุดท้ายต้องเลิกกัน แต่กระนั้นพวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยรู้สึกดีกับใคร จนกระทั่งเขามายังโลกมนุษย์ และได้พบผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้...

มันไม่น่าเป็นไปได้ แต่ในเวลานี้ เขาปฏิเสธไม่ได้จริงๆ

เขากำลังเขิน...

เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะรู้สึกเช่นนี้กับผู้ชาย ชั่ววินาทีเขาเผลอคิดไปถึงความรู้สึกเมื่อครั้งที่คนตรงหน้านอนกอดเขา ยังจำสัมผัสอุ่นที่ศีรษะได้ เหมือนว่าเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน วูบวาบในอกทุกครั้งที่เอสคุปส์ดูแล หยิบน้ำ ยื่นขนมให้ กระวนกระวายเมื่อครั้งที่ร่างหนาไม่คุยด้วย

เขาชอบเอสคุปส์หรือเปล่า?

จองฮันรู้สึกถึงสายตาของคนตรงหน้าที่มองมาอย่างไม่ลดละ นั่นทำให้ร่างเล็กทำตัวไม่ถูก เขาคิดว่าควรพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบนี้ ทว่าร่างหนากลับเป็นคนทำลายความเงียบนี้ลง ด้วยการย้ำประโยคเดิมที่เอ่ยไปก่อนหน้านี้

“เป็นแฟนกันไหม?”

คนถูกถามก้มหน้างุด ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไง หลังจากหาที่วางมือไม่ได้ คนตาหวานก็เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง

“ฉัน... เอ่อ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” พูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้ร่างหนาอยู่เพียงลำพัง เอสคุปส์ใจแป้วเล็กน้อย แค่เล็กน้อยเท่านั้นละ เพราะเขาทันเห็นรอยยิ้มเขินอายของคนตัวขาวก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหนีไป

น่ารักชะมัด...

เอสคุปส์ก้าวตามร่างเล็กกลับขึ้นไปบนห้อง ในใจทบทวนทุกความรู้สึกที่ได้เอ่ยออกมา เขาจะให้เวลาจองฮันทบทวนความรู้สึกตัวเองบ้าง เขาจะรอคำตอบจากจองฮัน ไม่ว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร เขาก็พร้อมรับฟัง

 

ระยะเวลาของวันหยุดสิ้นสุดลง สมาชิกเซเว่นทีนกลับมาฝึกซ้อมอีกครั้ง สำหรับการเตรียมตัวโปรโมทเพลงต่อไป ในแต่ละวันพวกเขามาที่ห้องซ้อม ขลุกตัวอยู่ในนั้นทั้งวันจนดึกดื่น ซ้อมแล้วก็ซ้อมจนแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่น และแล้วสิ่งที่สมาชิกเซเว่นทีนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นในคืนหนึ่ง เมื่อพวกเขากลับมาถึงห้องพัก

“ฮยอง!” ดีโน่ร้องลั่นอย่างเดียวดายมาจากในห้องน้ำ ในมือมีแปรงสีฟัน เขาหวังให้พี่ชายสักคนในวงหันมาสนใจ แล้วก็มีพี่ชายใจดีเดินไปหาดีโน่ในที่สุด

“เป็นอะไร?”  เวอร์นอนเดินเข้าไปหาน้องเล็ก ดีโน่ยื่นหลอดยาสีฟันให้

“หมดแล้ว”

เวอร์นอนบีบหลอดยาสีฟันสุดแรง รีดจนหลอดแทบจะแบนเท่าไม้บรรทัด ยาสีฟันก็ปลิ้นออกมาเพียงน้อยนิด

“ไว้วันหลังไปซื้อกัน” เวอร์นอนว่าพลางวางยาสีฟันไว้บนอ่างล้างหน้า กำลังจะกลับออกไป ทว่าดีโน่เรียกให้เด็กหนุ่มลูกครึ่งต้องหันกลับไปอีกครั้ง

“ยาสระผมก็หมด สบู่ก็หมด ครีมโกนหนวดก็หมด หมดทุกอย่างเลย” ดีโน่ยื่นขวดเปล่าให้คนเป็นพี่ เวอร์นอนเลิกคิ้ว

“ยังมีอยู่ในลังไม่ใช่เหรอ? เพิ่งซื้อมาไว้เอง”

ดีโน่วิ่งไปยังลังที่เคยใส่ของใช้ ซึ่งตอนนี้มันว่างเปล่า ชูลังเปล่าให้พี่ชายดู

“ของในลังนี้ซื้อเมื่อสองเดือนที่แล้วแน่ะ”

เวอร์นอนเงียบกริบ มองน้องเล็กกรอกน้ำเปล่าใส่ขวดยาสระผมและขวดสบู่เหลว

“ใช้อย่างนี้กันไปก่อนแล้วกัน” ดีโน่เอ่ยพลางปิดฝาขวดทุกขวด เวอร์นอนเห็นอย่างนั้นก็เลี่ยงออกมา ปล่อยให้น้องเล็กจัดการธุระส่วนตัวต่อ หนุ่มลูกครึ่งตรงเข้าไปหาพี่ชายคนหนึ่งที่นั่งเหยียดขาอยู่หน้าโทรทัศน์ บอกเล่าสิ่งที่เพิ่งรับรู้มาจากน้องเล็ก

“วอนอูฮยองของใช้หมด”

วอนอูเลิกคิ้ว

“เพิ่งซื้อมาเองไม่ใช่เหรอ?”

“ซื้อเมื่อสองเดือนที่แล้วน่ะฮยอง”

“ในลังหมดแล้วเหรอ?”

“หมดแล้ว”

ยังไม่ทันที่จะคุยกันเสร็จ มินกยูก็ร้องลั่นมาจากห้องครัว

“น้ำมันหมด!

ในห้องครัวนั้นเองมีเสียงซึงกวานดังตามมา

“นมก็หมด”

และตามมาด้วยเสียงหวานของนางฟ้าของวง

“ขนมปังก็หมดแล้ว”

เอสคุปส์เดินออกมาจากห้องนอนของน้องๆ หลังจากที่เขาเข้าไปคุยกับอูจีถึงเรื่องเนื้อเพลง เขาเดินมาตามเสียงโหวกเหวกของทุกคน

“มีอะไรกันเหรอ?” พี่ใหญ่ถามเสียงเรียบ และคนที่ตอบกลับมาเป็นคนแรกคือมินกยู

“น้ำมันหมดแล้วฮยอง ผมทอดไก่ไม่ได้เลย”

ดีโน่ได้ยินอย่างนั้นก็วิ่งมาบอกบ้าง

“ของใช้ในห้องน้ำก็หมดแล้วฮยอง”

“ของกินก็หมดแล้ว” ซึงกวานเอ่ยสมทบ

เอสคุปส์เลิกคิ้ว

“หมดทุกอย่างเลยเหรอ?” พี่ใหญ่ถามอีกครั้ง

ได้รับการยืนยันคำตอบกลับมาจากทุกคน

เอสคุปส์เผลอมองไปยังร่างขาวของรูมเมทที่จงใจเลี่ยงการสนทนากับเขา จองฮันเข้าไปหาวอนอูทันทีที่เขาออกมาจากห้องนอนของอูจี

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปซื้อมาให้ใช้ไปพลางๆ ก่อน แล้วอย่าลืมโทร.สั่งของใช้ทั้งหมดนะ” เอสคุปส์เอ่ยขึ้น เด็กๆ รับคำ มองหัวหน้าวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ซาบซึ้งในน้ำใจของพี่ใหญ่

“ฮยองจะไปกับใคร?” วอนอูถาม เอสคุปส์ยังไม่ทันตอบ และยังไม่มีใครอาสา วอนอูก็เอ่ยต่อ “พรุ่งนี้ผมกับอูจีมีนัดคุยเรื่องเพลงกับทีมโปรดิวเซอร์”

ทุกคนมองวอนอูเป็นตาเดียว แววตาแปลกใจส่งมาให้วอนอู ทุกคนรู้ว่าวอนอูไม่ได้มีนัดในวันพรุ่งนี้ เอสคุปส์เลิกคิ้วกับประโยคนั้นของวอนอู สายตาของวอนอูกวาดมองสมาชิกทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น สื่อนัยยะบางอย่างไปยังสมาชิกทุกคนยกเว้นพี่ใหญ่ของวงและรุ่นพี่ตาหวานที่นั่งข้างเขาตอนนี้

“ผมก็ไม่ว่าง” ดิเอ้ทเอ่ยขึ้น “ผมกับโฮชิฮยองมีนัดคุยเรื่องท่าเต้นกับครูสอนเต้น”

โฮชิมองดิเอ้ทนิ่งงัน ไม่แน่ใจว่ามีนัดที่ว่าจริงหรือเปล่า พลันเสียงจุนก็แทรกขึ้นมา

“ผมด้วย ผมก็มีนัดกับครูสอนเต้น”

“เอ้อ ผมด้วย” ดีโน่เอ่ยแทรก

แล้วเด็กๆ ก็ส่งเสียงเอ่ยบอกนัดหมายในวันพรุ่งนี้กันทุกคน เอสคุปส์มองทุกคนอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าทุกคนจะมีนัดอย่างพร้อมเพรียงในวันพรุ่งนี้ นัดกับที่บ้าน นัดกับเพื่อน นัดกับครู และอีกต่อหลายนัด ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่ดูเหมือนว่ายังไม่มีนัดกับใคร

“จองฮันฮยอง พรุ่งนี้ไปไหนหรือเปล่าครับ?” วอนอูเอ่ยถาม ประโยคที่ทำเอาทุกคนในห้องหุบปากฉับ ทุกสายตาจับจ้องคนตัวขาวจนคนถูกจ้องรู้สึกกดดัน

“ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก” จองฮันตอบอ้อมแอ้ม ไม่กล้าสบสายตาคมของคนที่เพิ่งขอเขาเป็นแฟนไปเมื่อหลายวันก่อน

“ผมรบกวนให้ฮยองไปเป็นเพื่อนคุปส์ฮยองได้หรือเปล่าครับ?” วอนอูถามต่อ เอสคุปส์นิ่งมองร่างบางที่มีทีท่าอึกอัก แก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ หัวหน้าวงยกยิ้มบางอย่างถูกใจ

“ฉัน... เอ่อ ฉัน... ไปซื้อของกับคุปส์ก็ได้”

จบประโยคของคนตัวขาว เสียงถอนหายใจจากทุกคนดังขึ้นมาเกือบพร้อมกัน โล่งอกจากการกลั้นใจลุ้นกับคำตอบของรุ่นพี่ตาหวาน เอสคุปส์ยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

“ผมฝากด้วยนะครับจองฮันฮยอง” วอนอูเอ่ยทิ้งท้ายก่อนขอตัวไปอาบน้ำ

จองฮันตรงไปยังห้องนอนเพื่อหลบสายตาทุกคน เอสคุปส์มองตามร่างขาวจนบานประตูปิดลง หัวหน้าวงตรงไปยังเก้าอี้หน้าโทรทัศน์ คิดไพล่ไปถึงช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลังจากวันที่เขาสารภาพความรู้สึกที่มีต่อจองฮัน จนถึงตอนนี้ จองฮันก็ยังไม่ให้คำตอบเขาว่าจะตอบตกลงหรือปฏิเสธ คนตัวบางก็เอาแต่หลบหน้าเขา แต่เขาสังเกตทุกครั้งว่าใบหน้าหวานมีสีชมพูระเรื่อเมื่อเขาจ้องมอง ทุกกิริยาดูเก้ๆ กังๆ  คล้ายคนตัวขาวไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ตรงไหน หรือต้องทำอะไร แม้จะนอนห้องเดียวกัน แต่ก็แทบไม่ได้คุยกัน จองฮันจะพยายามเข้าห้องนอนช้ากว่าเขา บางวันเขาเห็นร่างบางตาปรือหน้าโทรทัศน์แต่ไม่ยอมเข้าห้องนอนก่อนเขา และจองฮันจะตื่นเช้ากว่าปกติไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหน เป็นอย่างนี้มาหลายวัน เด็กๆ ก็คงสังเกตถึงความผิดปกตินี้ได้เช่นกัน

 

ซูเปอร์มาเกตในละแวกที่พักคือสถานที่ที่เอสคุปส์และจองฮันต้องไปในวันนี้ เอสคุปส์ตื่นแต่เช้ามาทำกิจวัตรปกติดังเช่นทุกวัน ทว่ากับอีกคนไม่ใช่ จองฮันไม่สามารถควบคุมร่างกายให้ทำกิจวัตรได้ตามปกติ ด้วยความที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงทำทุกอย่างด้วยความตะกุกตะกัก เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องที่ต้องทำในวันนี้มาตั้งแต่เมื่อคืน เด็กๆ ลอบมองกิริยาของพี่ใหญ่กับรุ่นพี่ตาหวานเป็นระยะ และทำหน้าที่น้องๆ ที่ดี ด้วยการตามมาส่งรุ่นพี่ทั้งสองถึงประตูเมื่อถึงเวลาอันสมควร

เอสคุปส์เดินนำจองฮันออกจากห้องพักในยามสาย ระหว่างทางแทบไม่มีการสนทนากันเลย เอสคุปส์เพียงเดินนำจองฮันไปเรื่อยๆ มีคนตาหวานเดินตามไปเงียบๆ  ใช้เวลาไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงซูเปอร์มาเกต แม้จองฮันจะทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่กับเอสคุปส์ แต่เขาอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ที่ได้มายังซูเปอร์มาเกตครั้งแรก ดวงตาคู่สวยกวาดมองทั่วบริเวณ เห็นผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ พนักงานร้องเรียกลูกค้า แคชเชียร์ประจำตำแหน่งทุกจุดบริการ ร่างบางเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะคลาดกับเอสคุปส์

“จะไปไหน?” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับที่มือหนาคว้าข้อมือบางไว้ จองฮันสะดุ้ง มองเจ้าของมือแข็งแรงนี้ ได้ยินร่างหนาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“มาทางนี้”

เอสคุปส์จูงมือบางไปยังชั้นขายของใช้ในห้องน้ำ เอสคุปส์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยบอก

“ฉันจะไปเอารถเข็น นายอยู่ตรงนี้นะ” ว่าจบก็เดินจากไป จองฮันมองตามร่างสูงจนลับสายตา รอไม่ถึงอึดใจเอสคุปส์ก็เข็นรถเข็นช็อปปิ้งกลับมา จองฮันมองร่างหนาเลือกยาสระผมใส่รถเข็น ทั้งยาสีฟัน สบู่ ครีมโกนหนวด โฟมล้างหน้า และอะไรต่อมิอะไร เอสคุปส์หยิบมาในจำนวนที่เยอะสมควร

“เสร็จแล้ว ไปโซนอาหารกันเถอะ” เอสคุปส์เอ่ยพลางเข็นรถนำหน้า จองฮันเดินตามไป คนตัวขาวนิ่งมองร่างสูงที่สาละวนเลือกขนมปังและเนยเทียม เห็นเอสคุปส์หยิบขนมขบเคี้ยวติดมือมาด้วยอีกห้าถุงใหญ่ หลังจากนั้นเอสคุปส์ก็เข็นรถไปเรื่อยๆ จองฮันมีหน้าที่เพียงเดินตาม เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง เขาเลือกอะไรไม่เป็นเลย

 

หลังจากได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว จองฮันและเอสคุปส์จึงเดินกลับห้องพักในเวลาบ่าย พวกเขาหิ้วของพะรุงพะรังกันคนละหลายถุง แต่ถุงที่อยู่ในมือเอสคุปส์หนักกว่าถุงที่อยู่ในมือบาง มือหนาฉวยของหนักทั้งหมดไปถือไว้ตั้งแต่ตอนชำระเงิน  ปล่อยให้คนตัวขาวถือถุงที่เบากว่า จองฮันบอกให้เอสคุปส์แบ่งของหนักมาให้เขาช่วยถือบ้าง ทว่าร่างหนาเอาแต่ปฏิเสธ

ตลอดทางกลับแทบไร้การสนทนา ทว่าอยู่ๆ ร่างหนาก็เริ่มต้นสนทนาด้วยประโยคที่ทำเอาจองฮันต้องเม้มปากแน่น

“เรื่องที่ฉันเคยถาม... นายได้คำตอบหรือยัง?”

จองฮันก้าวเท้าช้าลงกว่าเดิมจนเอสคุปส์ผิดสังเกต ดวงตาคมนิ่งมองใบหน้าหวาน ร่างขาวก้มหน้างุดซ่อนแก้มสีระเรื่อ เอสคุปส์อมยิ้ม เลือกที่จะเดินนำร่างบาง ปล่อยให้คนตัวขาวทบทวนคำตอบ

จองฮันนิ่งมองแผ่นหลังกว้าง เขาคิดว่าเอสคุปส์ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

จองฮันสับสนในคำตอบ เขาคิดเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่วันที่เอสคุปส์บอกชอบ รู้สึกหวั่นไหวกับความอบอุ่นของเอสคุปส์ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาไม่กล้าคิดว่านั่นคือความชอบ เพราะมันเร็วเกินไป เขาเพิ่งรู้จักเอสคุปส์ได้ไม่นาน และที่สำคัญ ถ้าเขาตอบตกลงเป็นแฟนกับเอสคุปส์แล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นยังไงต่อ? เพราะเขาไม่ใช่มนุษย์ วันหนึ่งเขาก็ต้องกลับบ้าน เขาคงอยู่กับเอสคุปส์ตลอดไปไม่ได้ 

แต่จะเป็นอะไรไหม ถ้าเขาจะปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต เวลานี้ขอทำตามใจตัวเองก่อน เขาไม่อยากปฏิเสธคำถามของเอสคุปส์ เพราะเขาคิดว่าตัวเองก็คงชอบเอสคุปส์เหมือนกัน

จองฮันเว้นระยะห่างจากร่างหนาไปหลายช่วงตัว เบื้องหน้าคือทางโค้ง เอสคุปส์เดินนำเลี้ยวโค้งไปแล้ว จองฮันรวบรวมความกล้า เขาทบทวนความรู้สึกตัวเองจนแน่ใจแล้วจึงส่งเสียงเรียก

“คุปส์”

เอสคุปส์ชะงัก รอฟังสิ่งที่คนตัวขาวจะเอ่ยต่อ

“ที่นายเคยถามฉันน่ะ... ฉัน...” เสียงของร่างบางเว้นช่วงไป เอสคุปส์กลั้นใจฟังคำตอบโดยไม่รู้ตัว เขาหันกลับไปทางร่างบาง ช่วงโค้งของถนนทำให้ไม่เห็นร่างของตัวขาว เอสคุปส์เดินย้อนกลับไปหา แม้ในใจจะหวาดหวั่นกับคำตอบของจองฮันก็ตาม

ทว่าสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาทำให้เอสคุปส์ต้องทิ้งทุกอย่างในมือ

เขาพบเพียงถุงใส่ของจากซูเปอร์มาเกตวางเกลื่อนพื้น ของที่จองฮันเคยถือกระจายอยู่นอกถุง... ไร้ร่องรอยของคนตัวขาว

“จองฮัน” เอสคุปส์ส่งเสียงเรียก ตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณ ถนนเส้นนี้ไม่มีซอยแยก ไม่มีซอยตัน ไม่มีที่หลบซ่อน และเขาไม่เห็นจองฮันทั้งที่เดินห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว

เกิดอะไรขึ้นกับจองฮัน?

“จองฮัน” เอสคุปส์ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง ทว่าไร้การตอบกลับ เอสคุปส์วิ่งย้อนกลับไปทางซูเปอร์มาเกตด้วยความกระวนกระวาย แต่ไม่พบจองฮัน เขาเปลี่ยนเส้นทาง วิ่งกลับมายังทางไปห้องพัก ไม่พบจองฮันเช่นกัน

“จองฮัน อย่าเล่นแบบนี้สิ” เอสคุปส์ตะโกนลั่น เขาวิ่งวนหาร่างบางจนเหงื่อแตกพลั่ก ทว่าไม่พบร่องรอยของคนที่กำลังตามหาเลย

 

1004

 

 

 

 

ฮ่าาาาา  มาอีกตอน

 

เจอกันใหม่ตอนต่อไปนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

234 ความคิดเห็น

  1. #195 supamas1 (@supamas1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 17:02
    ค้างมากครับมาต่อเร็วๆนะไรท์รออ่านอยู่ อยากให้เขาได้คู่กัน
    #195
    0
  2. #194 kannal (@kanco) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 01:44
    ชาวสวรรค์เอาตัวกลับคืน เพราะจะพูดเรื่องที่ชอบคุปส์อ้ปป้า ?? หรือใครจะทำอะไร ไม่นะไม่นะ โอ้ย~ ขอบคุณที่ทำให้ติดตามจนได้นะไรต์ มาอัพเร็วๆนะค่าบบ
    #194
    0
  3. #180 Winner-JinHo (@chanunun1212) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 01:15
    ไรท์จ๋าาาากลับมาอัพเลยได้ไ-ากรู้จองฮันกลับสวรรค์ไปแล้วเหรอ...จองฮันไปไหน.รอลุ้นอยู่นะครับ???
    #180
    0
  4. #179 love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 10:00
    รีบมานร้าาาาารออยู่ จองฮันหายไปหนายยยยยยยย
    #179
    0
  5. วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 09:47
    หายไปไหนง่าาาา
    #177
    0
  6. #176 NaChon (@klouy-love) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 22:17
    นางฟ้าหายยยยย 
    #176
    0
  7. #175 อาจู'ไนซ์กี้ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:14
    เอ้าหายไปไหนอ่ะ พี่คุปส์ตามหานางฟ้าให้เจอนะเอาใจช่วยสู้ๆๆๆๆนะ
    #175
    0
  8. #174 NongplaSomsanho (@NongplaSomsanho) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:24
    จองฮันอย่ารีบกลับสวรรค์นะอย่านะ!!T^T....ต่อไวๆนะคะไรท์สู้ๆ
    #174
    0
  9. #173 sirilaknaksuk321 (@sirilaknaksuk321) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 18:30
    ไม่นะจองฮันนน
    #173
    0
  10. #172 KK_cbk (@KK_cbk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 18:06
    พี่จองไปไหน หายไปไหน
    #172
    0
  11. #171 SiverRia - SaMa (@vun4551) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 13:26
    ทำมัยยยยยย ;;;;;
    #171
    0
  12. #170 Jumko_Jobo (@pujung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 09:00
    อย่าบอกนะจองฮันโดนพากลับสวรรณ์ง่ะ...งื้อไม่เอาน๊าาาา
    #170
    0
  13. #169 besthhh (@besthunsa4) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 03:21
    อยากรู้ตอนต่อไปแล้วอ่าาาา
    #169
    0
  14. #168 besthhh (@besthunsa4) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 03:21
    อยากรู้ตอนต่อไปแล้วววววววววววววววววว
    #168
    0
  15. #167 myangeljh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 03:19
    ทำไมหายไปล่ะ เพราะจะบอกชอบหรอหรือเพราะอะไร ฮือออออออ
    #167
    0