Love in Debt: WonHyuk

ตอนที่ 16 : #15 แผนการเอาคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59

#15 แผนการเอาคืน

ชเวซีวอนลืมตาขึ้นมาด้วยรำคาญแสงไฟที่แยงลูกตา ทันทีที่สติกลับเข้ามาครบถ้วน อาการปวดหนึบก็แล่นร้าวขึ้นมาตรงศีรษะ ด้วยเฉพาะตรงบริเวณที่แตก มือหนาเลื่อนขึ้นไปจับเบาๆ ก็เจอเข้ากับผ้าก็อตแปะเอาไว้อย่างหนา

“ตื่นแล้วหรอวอน? เจ็บแผลมั้ย เอามอร์ฟีนมั้ย?” คนร่างสูงที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงหันมามองตามเสียง ก็เห็นฮีชอลนั่งเล่นเกมอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้อง แม้จะไม่หันมา แต่ก็ยังถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่เราเย็บไปกี่เข็ม?”

“ห้าน่ะ ฮยอกแจเล่นฟาดซะเต็มแรงขนาดนั้น รอแป๊บนะ เดี๋ยวจบตานี้จะไปเรียกคนยกข้าวมาให้ กินเสร็จจะได้กินยา” ว่าจบฮีชอลก็หันกลับไปเล่นเกมต่อตามเดิม ก็ขืนละสายตาเพิ่งสักครู่เดียว มีหวังตัวที่เขาเล่นโดยฆ่าตายแน่ๆ

คนเจ็บไม่มีทางเลือกนอกจากต้องนอนอยู่เฉยๆ อาการปวดแผลในตอนแรกตอนนี้มันเริ่มทำพิษให้สมองเขาไม่ทำงาน ขืนบ้าเลือดลุกตอนนี้ก็คงทรุดลงไปเหมือนเดิมซะมากกว่า เผลอๆล้มหัวฟาดพื้นก็ได้ ใครจะรู้

ผ่านไปเกือบสิบนาที ฮีชอลก็เดินมาดูคนเจ็บที่เอาแต่นอนลืมตามองเพดานอย่างรำคาญใจที่ทำอะไรไม่ได้

“สภาพนี้ลุกไม่ไหวแน่ๆเลย เมื่อกี้พิมพ์ไปบอกพวกที่อยู่ข้างล่างให้บอกแม่บ้านแล้ว รอหน่อยแล้วกันนะ”

“เออ ขอบคุณที่ยังเห็นกูในสายตาบ้าง ชีวิตมึงนี่มันดีจริงๆ วันๆอ้อนผัว ช็อปปิ้ง แล้วก็เล่นเกม สบายกว่าคุณนายฮีชอลแล้วคงไม่มี โอ๊ย โอ๊ย ฮีชอล กูเจ็บ!!!” ซีวอนถึงกับร้องลั่นบ้านเมื่อคิมฮีชอลหมั่นไส้จัดจนเอานิ้วมาจิ้มแผลอย่างแรง

“สมน้ำหน้า รีบๆหายได้แล้วนะมึง กูบอกได้แค่ว่า...มึงรับศึกหนักแน่ นี่มันเทศกาลเอาคืนมึง”

“หึ ต่อให้ฮยอกแจเอาปืนมายิงกู เอามีดมาเสียบ หรือเอาเชือกมาผูกคอกู กูก็ยอม ถ้าฮยอกแจจะยอมรับคำขอโทษของกู ยอมเริ่มต้นใหม่กับกู”

“กูว่าไอ้วิธีทรมานแบบนั้น มันกระจอกไป ใบ้ให้อีกอย่างนะ…” คิมฮีชอลแกล้งลากเสียงยาก เว้นจังหวะนานจนเพื่อนที่นอนเจ็บแทบจะลุกมาเอาหัวโขกให้แผลแหกอีกรอบ

“มึงอย่ามาลีลา มีอะไรจะพูดก็รีบพูด”

“โอเคๆ ไม่แกล้งล่ะ จะบอกให้ว่า แผนงวดนี้ ฮยอกแจไม่ได้จัดการคนเดียว แต่พี่ชายมันช่วยด้วย เพราะงั้น กูว่าเรื่องนี้สนุก กูจะรอติดตาม”


ก๊อก ก๊อก

“เปิดเข้ามาเลย” ฮีชอลตะโกนบอกให้แม่บ้านยกข้าวเข้ามาในห้อง “มึงก็จัดการอาหารให้เรียบร้อย อ้อ กูลืมบอกไป ฮันรอเจอมึงอยู่ แดกเสร็จแล้วไปที่ห้องทำงานมันแล้วกัน กูไปก่อนล่ะ”

ฮีชอลพูดแค่นั้นก็เดินเชิดหน้าออกไปอย่างไม่ใยดีเพื่อนที่นอนอยู่แม้สักนิด ซีวอนได้แต่ถอนหายใจปลงๆ งี้แหละเพื่อนเขา อารมณ์แปรปรวนเป็นที่หนึ่ง นึกจะแคร์ก็แคร์ ใจดีก็ใจดี แต่ถ้าไม่ใส่ใจหรือเบื่อแล้วก็ทิ้งแบบไม่ต้องคิดมากเลย

“คุณซีวอนทานอาหารแล้วอย่าลืมทานยาหลังอาหารนะคะ กินเสร็จแล้ววางไว้ที่ห้องนะคะ เดี๋ยวป้าขึ้นมาเก็บเอง”

“ขอบคุณครับป้า”




วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่อีฮยอกแจโดดเรียน แต่วันนี้กลับมีเพื่อนฝูงอยู่เป็นเพื่อนครบทุกคน หนึ่งก็เพราะกลัวร่างบางจะเหงา สองก็เพราะกลัวร่างบางจะคิดสั้นทำร้ายตัวเองตอนที่ไม่มีใครสนใจ สามก็เพราะกลัวอีฮยอกแจคว้าปืนไปยิงซีวอนที่นอนน็อคเพราะโดนร่างบางฟาดหัวแตกเลือดอาบจนต้องเย็บไปห้าเข็ม

หลังจากที่ฮยอกแจเข้าไปคุยกับฮันเกิงแบบส่วนตัว พอออกมาก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นเยอะพอสมควร แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่าสงสัยนั้นต่างหากที่ทำให้ความสดใสของฮยอกแจถูกบั่นทอนออกไป ทำไมใครจะไม่รู้ว่าฮยอกแจมีแผนการอะไรอยู่ในใจ ตอนที่ฟาดหัวซีวอนจนซีวอนสลบไปนั้น ก็ดูห่วงอย่างชัดเจน มันก็น่าจะรู้สึกอะไรกับซีวอนบางล่ะ แต่สิ่งที่ผ่านมาทำให้ฮยอกแจกลัวและไม่แน่ใจ เพราะงั้นตอนนี้คงเป็น...ช่วงเวลาแห่งการล้างแค้นและเอาคืนชเวซีวอนอย่างสาสม ยิ่งมีฮันเกิงร่วมด้วย...อาจจะเรียกได้ว่าหายนะสำหรับมาเฟียเกาหลี ชนิดที่ว่าซองมินอ้อนวอนเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมคลายความลับแม้แต่น้อย

ที่สำคัญเมื่อกี้แค่เผลอหลุดชื่อซีวอนออกไป ฮยอกแจก็อาการแย่อีกครั้ง กว่าจะกลับมาดีเหมือนเดิมก็ใช้เวลานานพอดู เพราะงั้นตอนนี้บทสนทนาทั้งหมดจงเบี่ยงเบนไปที่เรื่องของคนอื่นทั้งสิ้น ไม่มีการวกกลับมาที่เรื่องของร่างบางเลยแม้แต่น้อย

“แล้วนี่ทงเฮกับพี่คิบอมก็ไปได้ด้วยดีสินะ”

“อะ...อื้ม…” ทงเฮตอบอย่างเขินๆ

“ดีใจด้วยนะทงเฮ จากแฟนคลับตัวยงที่ติ่งยิ่งกว่าซาแซงกลายมาเป็นแฟนจริงๆ”

“บะ...บ้าฮยอกแจ...ใครซาแซงกัน” ยิ่งถูกแซวใบหน้ายิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งถ้าคิบอมมาเห็นตอนนี้คงจับคนหน้าแดงมาฟัดแก้มไม่ให้ห่างกาย

“หึ ปลาเน่ามันเขินเป็นด้วยหรอ หืม?”

“ไอ้ฮยอกแจ แกก็ไปแกล้งมัน ทงเฮคนเดียวที่ไหนที่มันได้ผัว นู้นเลยอีกคน คิมรยออุค รายนี้ก็อีกคน จากแฟนคลับกลายเป็นแฟนจริงๆ” ซองมินได้ทีรีบเเซวเพื่อนอีกคน

“นี่พี่ฮียอมแล้วหรอ? อืม...พลาดอะไรไปเยอะเหมือนกันนะ…ตั้งแต่ไปอยู่กับเขา...” ประโยคสุดท้ายเหมือนพูดกับตัวเองแต่ทั้งวงกลับได้ยินหมดเล่นเอาวงสนทนาเงียบกริบสนิทไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อ

แม้แต่ฮยอกแจก็ดูเหมือนกันโซนเอ้าท์หลุดเข้าไปสู่โลกของตัวเองเรียบร้อย ร่างบางพึมพำไม่หยุดจนคนอื่นเริ่มจะกลัว

“...ตาย...ต้องเอาให้ตาย...เอาให้จำ...จำว่าอีฮยอกแจไม่ใช่ของเล่นของใคร...ฮึก...ไม่ใช่ของเล่นนะ...ฮือออออ ฮยอกไม่ใช่ของเล่นของใคร...ไม่นะ ไม่!!! ฮึก...ฮึก...ฮืออออ ฮยอกเจ็บ ปล่อยนะพี่ซีวอน...ปล่อยฮยอกแจ ปล่อยยยยยย…!!!” ฮยอกแจเอามือทึ้งหัวตัวเอง เริ่มร้องไห้ฟูมฟายออกมา สะอึกสะอื้นจนเพื่อนๆทำอะไรไม่ถูก อาการฟูมฟายของฮยอกแจกำลังทำให้เพื่อนๆเริ่มกลัว เมื่อกี้ยังดีๆอยู่ แต่เพียงแค่กระพริบตาอารมณ์ก็เปลี่ยน

สุดท้ายก็เป็นรยออุคที่กอดฮยอกแจเอาไว้แน่นไม่ให้เพื่อนดิ้นหรือทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้

“ไม่เป็นไรนะฮยอก เขามาทำอะไรฮยอกไม่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้ฮยอกมีพี่ฮันอยู่ด้วยไง เรื่องที่แล้วมาก็ปล่อยมันไปเหอะ”

“ไม่...ฮึก มะ ไม่มีทาง...ฮะ...ยอกจะไม่ยอม…”

ทั้งกลุ่มไม่รู้จะจัดการยังไงกับฮยอกแจให้สงบลงได้ ไม่ว่ารยออุคจะพูดอะไรเท่าไร่ ฮยอกแจก็ต้องโต้กลับทุกครั้งไป จนสุดท้ายก็เป็นซองมินที่ลุกขึ้นไปตามฮันกยองมาดู แล้วฮันกยองก็ไม่ได้มาคนเดียวแต่กลับพ่วงผู้ชายใจร้ายมาด้วย ฮยอกแจเห็นอย่างนั้นความกลัวที่ถูกฝังในใจก็ถูกแสดงออกมาให้เห็น ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมทั้งดีดดิ้นไปมาจนขนาดที่ซีวอนเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะทำร้ายน้องไปขนาดนี้

“ฮยอกแจ…” ร่างสูงเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงร้องขออ้อนวอนให้ปล่อยตัว

“ฮืออออออ ไม่เอาแล้ว พะ พี่ซีวอนปล่อยฮยอกแจไปนะ...ฮึก...ปล่อยฮยอกแจไป...ฮือออออออ ฮะ ยอก ฮะ ยอก...กะ กลัวแล้ว...อย่าทำฮยอกเลย ฮึก...ฮยอกกลัว…”

“ซองมินไปบอกอาลู่หานให้มาฉีดยาสลบให้ฮยอกแจหน่อย จะได้ให้พักผ่อน”

“ครับพี่ฮัน” เป็นซองมินอีกครั้งที่วิ่งออกไปทำตามคำสั่งของฮันเกิง

“มึงดูเอาเหอะ มึงทำร้ายน้องกูจนเป็นแบบนี้...มึงจะรับผิดชอบยังไง? นี่ยังไม่นับที่ฮยอกแจพยายามจะฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตากูหรอกนะ” ฮันเกิงหันมาพูดเสียงเครียดกับเพื่อนสนิท “นี่ถ้าไม่ติดว่ารู้จักมึงมานานก่อนฮยอกแจจะเกิด กูคงเป่าสมองมึงจริงๆ”

“กูขอโทษไอ้ฮัน กูยอมรับผิดทุกอย่าง...ให้กูทำอะไรกูก็ยอม…”

“งั้นมึงออกไปจากชีวิตน้องกูได้มั้ยล่ะ!? เผื่อว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นบ้าง แม้สักเล็กน้อยก็ยังดี นี่มึงรู้มั้ย ไม่ใข่แค่เห็นหน้า แต่แค่ฮยอกแจได้ยินชื่อมึง หรือมีอะไรไปสะกิดความทรงจำให้นึกถึงมึง น้องก็โวยวายฟูมฟาย ทั้งกลัวมึง เกลียดมึง ขอให้มึงปล่อยไป ไม่นับกับที่จะล้างแค้นกับฆ่ามึงนะ เหมือนเป็นพวกไบโพล่าร์ แต่ยังไม่หนักขนาดนั้น”

“ฮัน...กู…”

“แต่...ในสิ่งที่ฮยอกกลัว ฮยอกมันก็รู้สึกอย่างอื่นอีก...มึงรู้มั้ยว่าถึงมึงจะเถื่อน จะน่ากลัว จะกระทำชำเราน้องขนาดไหน ฮยอกยังบอกกับกูว่า...เป็นห่วงมึง กลัวมึงจะตายตอนที่เอาโคมไฟฟาด ฮยอกไม่อยากให้เขาตาย…”

“ฮึก...ไอ้ฮัน...มึงพอก่อนได้มั้ย…” คราวนี้ถึงทีของลูกผู้ชายตระกูลชเวที่เสียน้ำตาให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า


ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็เหมือนเขาทำร้ายน้องจนจิตใจเริ่มบิดเบี้ยวผิดปกติ หวาดกลัวเขา

แต่ทำไมถึงยังเหลือความห่วงใยให้แก่ผู้ชายใจร้ายคนนี้อีก

นางฟ้าตัวน้อยๆของเขา ต่อให้มีคนมาทำร้ายแค่ไหน จิตใจจะหวาดกลัวอย่างไร แต่ความใจดี อ่อนโยน ห่วงหาอาทรยังคงเต็มเปี่ยม

แค่นี้เขายังรู้สึกแย่ไม่พอใช่มั้ย…

แค่นี้เขายังรู้สึกผิดไม่พอใช่หรือไม่…

พระเจ้าถึงต้องให้เขายืนทนทรมานดูคนที่เขารักมาเนิ่นนาน ทุกข์ทรมานอย่างนี้

เจ็บปวดเพราะการกระทำของเขา…


“กูหยุดตอนนี้ แล้วเราจะคุยกันรู้เรื่องเมื่อไหร่วะ? สู้คุยให้จบไปเลยดีกว่าซีวอน…” ฮันเกิงตบบ่าเพื่อน พยายามดึงเพื่อนเข้ามาโลกแห่งความจริงที่เขาต้องยอมรับ ว่าได้ทำพลาดลงไปจริงๆ และผลลัพท์ของการกระทำครั้งนี้คืออะไร “กูรู้นะเว้ยว่ามึงรักน้องกูมาก และกูก็คิดด้วยซ้ำว่ามากกว่าที่กูรักฮีชอลเสียอีก แต่มึงต้องยอมรับได้แล้วว่าตอนนี้ฮยอกแจไม่เหมือนเดิมก็เพราะการกระทำของมึง...ในฐานะที่กูเป็นเพื่อนมึง และมึงเป็นคนที่กูขาดไม่ได้ในชีวิต กูไม่ไล่มึงหรอกแต่กูให้โอกาสมึงเลือก...จะอยู่หรือจะไป…?”

“ไอ้ฮัน…”

“ถ้ามึงเลือกที่จะอยู่มึงต้องยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น มึงจะต้องดูแลฮยอกแจพาฮยอกแจไปรักษาจนกว่าจะหาย มึงห้ามทำร้ายฮยอกแจ ห้ามแตะต้องน้องก่อนยกเว้นเรื่องจำเป็น จะมีเซ็กซ์ก็ไม่ได้นอกจากฮยอกแจจะอนุญาต มึงจะทำรุนแรงกับน้องกูไม่ได้อีกเป็นอันขาด ขืนน้องกูเจ็บอีก ครั้งนี้แหละกูจะฆ่าล้างตระกูลมึงเอง ที่สำคัญไม่ว่าฮยอกแจต้องการอะไร มึงก็ต้องทำ ต่อให้น้องกูสั่งให้มึงไปตาย มึงก็ต้องไปตาย…เข้าใจใช่มั้ยซีวอน?”

“อือ…”

“แต่ถ้ามึงเลือกที่จะไป มึงก็จงไปซะ ไปในที่นี้คือหายไปจากชีวิตน้องชายกู อย่าโผล่มาให้เห็นหน้าอีกเป็นอันขาด กูจะเป็นคนพาฮยอกแจไปรักษาเอง กูจะให้เขาสะกดจิตฮยอกแจ บังคับให้ลืมช่วงเวลาที่อยู่กับมึงทั้งหมด...ที่สำคัญความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองตระกูล จะลดลงเหลือแค่คู่ค้าธรรมดาไม่ว่ามึงจะเลือกทางไหน…จนกว่ากูจะเห็นว่ามึงทำตามที่กูให้เลือกได้จริงๆ”

“...”

“ถ้ามึงเข้าใจแล้วทั้งสองข้อ กูก็ขอให้มึงเลือก...ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ กูต้องการให้ทุกคนในห้องนี้เป็นพยานให้กู ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ กูหวังว่ามึงจะเป็นลูกผู้ชายพอที่จะทำตามโอกาสที่กูให้เลือก”

“หึ...ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ มาเฟียอย่างชเวซีวอนย่อมไม่กลืนน้ำลายตัวเอง...จริงๆมึงก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่ากูจะเลือกอะไร กูรักฮยอกแจมานานนะเว้ย รักขนาดที่คิดว่ากูตายแทนได้ กูไม่มีทางหนีไปไหนอยู่แล้ว ฮันเกิง...กูขอสาบาน กูจะพาฮยอกแจไปรักษากับหมอที่เก่งที่สุดในเกาหลีใต้ กูจะไม่แตะต้องตัวฮยอกแจหากไม่จำเป็น กูจะดูแลฮยอกแจ...ด้วยชีวิตของกูเอง” ซีวอนยื่นมือมาข้างหน้า ซึ่งฮันเกิงก็จับมันเอาไว้

“กูถือว่ามึงสาบานแล้ว ชเวซีวอน ขอให้ทุกคนในห้องนี้เป็นพยาน...รวมทั้งฮยอกแจเองด้วย…” ทุกคนพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน “ลู่หาน ฉีดยาให้ฮยอกแจได้แล้ว รยออุคจะเอาไม่ไหวอยู่แล้วนั่น”

ลู่หานที่ยืนดูสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อถึงกับลืมภารกิจของตัวเองที่จะต้องมาฉีดยาให้คุณหนูฮยอกแจถึงกับสะดุ้ง กุลีกุจอเข้าไปจัดการอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ ฮยอกแจหลับคาอ้อมกอดของคิมรยออุค ดวงหน้าหวานดูซีดเซียว ดวงตาบวมฉึ่งขึ้นเป็นจ้ำๆที่ถุงใต้ตาเนื่องด้วยร้องไห้และฟูมฟาย ซีวอนที่เห็นฮยอกแจหลับคาอ้อมกอดรยออุคอยู่ ก็จะรีบเข้าไปช่วย แต่ยังไม่ทันที่จะแตะตัวฮยอกแจ เสียงของฮันเกิงก็ดังขึ้นมาก่อน

“ไหนมึงจะว่าไม่แตะตัวฮยอกแจ”

“เออ กูลืม…”

“หึ...พวกมึงมาช่วยกันพาคุณหนูไปนอนดีๆไป” สุดท้ายฮันเกิงก็หันไปสั่งลูกน้องที่ยืนสแตนด์บายอยู่ใกล้ๆ

“ขอบคุณมากนะฮันเกิง”

“เรื่องเล็กน้อย กูเองก็ไม่อยากให้น้องกูเป็นม่ายเพราะผัวมันผิดคำพูด…”

“ไอ้ฮัน!!!!”

“เอาหน่า ทีนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว ส่วนพวกเธอ พรุ่งนี้พี่หวังว่าทุกคนจะไปเรียนนะ ให้ซีวอนดูแลฮยอกแจพอ ขืนขาดเรียนกันไปมากกว่านี้เวลาฉุกเฉินจริงๆจะแย่เอา โดยเฉพาะทงเฮ นายไม่ควรจะหยุดอีก ไม่ว่าจะหาอะไรมาอ้างก็ตาม เห็นว่าคิบอมมันกักตัวเราไว้หลายวันอยู่ใช่มั้ย”

“อ่า...คือว่า…”​

“เอาเหอะ ช่างมัน เอาเป็นว่าถ้าโดนเจ้าคิบอมมันทำแบบนั้นอีก ให้บอกพี่ไม่ก็ฮีชอลนะ จะจัดการให้” ทงเฮแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าจะได้ยินอย่างนั้น แน่นอนว่าเพื่อนต่างก็ตกตะลึงไม่คิดว่าคนอย่างฮันเกิง...จะใจดี…

“ขอบคุณครับคุณ...เอ่อ...พี่ฮันเกิง” ทงเฮสะดุ้งเมื่อโดนสายตาคมหันมาจ้องมองด้วยความไม่พอใจเมื่อจะขึ้นคำสรรพนามด้วยคำว่า คุณ

รยออุคเองก็อดจะยืนงงไม่ได้ ปกติพี่ฮันไม่เห็นจะใจดีกับใครง่ายๆ ยกเว้นก็แต่คนในครอบครัวเท่านั้น หรือนี่จะหมายความว่า…

รับทงเฮเข้ามาเป็นคนในครอบครัวแล้ว?

คนตัวเล็กได้แต่ยกยิ้มอย่างดีใจที่ในที่สุดเพื่อนรักในกลุ่มก็ได้มาเป็นคนในครอบครัวของเขา และคิดว่าอีกไม่นานซองมินเองก็จะเข้ามาอยู่ด้วยเช่นกัน เพราะถ้าพี่ฮันยอมรับพี่ซีวอนเข้ามา ซองมินที่เป็นน้องชายก็ต้องเข้ามาด้วย เรื่องนี้จะต้องเล่าให้พี่เยซองฟังซะแล้ว

“แล้วรยออุค วันนี้นอนที่บ้านใหญ่นะ กว่าเราจะกลับไปถึงบ้านเจ้าคิบอมก็คงดึก เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ให้อี้ชิงขับไปส่งที่โรงเรียน อยู่เป็นเพื่อนฮีชอลหน่อย คืนนี้พี่ไม่อยู่ ส่วนมึงก็พาน้องกลับบ้านไปได้แล้วไอ้ชเว แวะส่งคยูด้วย พรุ่งนี้มาถึงบ้านกูก่อนฮยอกแจตื่น เข้าใจมั้ย?” พอสั่งรยออุคเสร็จก็หันมาสั่งเพื่อนสนิทตัวเองต่อทันที

ซีวอนได้แต่ถอนหายใจเฮือก เมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนเพื่อนสั่งอย่างกับเป็นเจ้านาย ทั้งๆที่ก็อยู่ระดับเดียวกัน ทั้งอำนาจและเงินทอง จะแพ้อยู่แค่อย่างเดียวก็ตรงที่ดันไปรักน้องชายไอ้ฮันมันเนี้ยแหละ ถ้าไม่อยากได้เป็นเมียคงไม่ยอมให้มันมาสั่งได้ขนาดนี้จริงๆ เสียเชิงฉิบหาย

“ถอนหายใจเหี้ยไร ถอนหายใจก็ไม่ต้องมา คิดว่ากูแคร์ มึงไม่มาก็ดี กูจะได้หา ผู้ชาย คนอื่นมาดูแลน้องกู”

ซีวอนกัดฟันกรอดเมื่อโดนเพื่อนสวนกลับมาอย่างนั้น ในใจนี่แทบอยากจะเตะก้านคอมันสักรอบ ถ้าไม่ติดว่ามันจะไม่ยกฮยอกแจให้ แถมร่างกายยังเดี้ยงอยู่ ที่สำคัญไม่ติดว่าจะโดนมันเตะกลับจนสลบเนี้ย เขาทำมันไปนานแล้ว!

“มึงยกฮยอกแจให้คนอื่น...กูจะทำให้มึงมาเหยียบเกาหลีไม่ได้อีก เอาสิ!”

“ก็ลองดู จีน ฮ่องกง ไต้หวัน มึงก็อย่าหวังจะค้าขายรอดเลย”

“โว๊ย! เออไอ้เหี้ย กูยอมมึงทุกอย่างแล้วเว้ย พอใจมึงยัง แค่มึงยกฮยอกแจให้กูพอ ห่าเอ้ย กูแทบจะลงไปกราบตีนมึงอยุ่แล้ว อย่ามางกนักเลยมึง”

“งกเหี้ยไรนี่น้องชายหัวแก้วหัวแหวนของกู ทนไม่ได้ก็ไสหัวไปเลยมึง”

“สัส!” เมื่อทำร้ายร่างกายอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ก็สะบัดนิ้วกลางแจกไปหนึ่งที ก่อนจะขอตัวกลับบ้านก่อนจะโดนมันกวนประสาทไปมากกว่านี้

“สวัสดีครับพี่ฮัน” เด็กๆทุกคนต่างยกมือไหว้ฮันเกิง แม้แต่ซองมินเองก็ยังทำ ยิ่งทำให้ซีวอนหมั่นไส้ขึ้นไปอีก ทีกับเขาไม่มีหรอกที่ซองมินจะมายกมือไหว้แบบนี้ รอไปอีกชาติเถอะที่น้องชายเขาจะกลัวแบบนี้

ทำไมพอถึงขาลงของเขา ทุกอย่างมันดูส้นตีนไปหมดเลยวะเนี้ย!!!

อย่าให้เป็นทีเขาบ้างนะ กูจะเล่นให้หนักเลยฮันเกิง!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #97 Piefah (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 20:30
    ฮยอกอาการรุนแรงจังน่าสงสาร
    หรือว่าอาการนี้คือส่วนหนึ่งของการแก้แค้นน่ะ
    แบบห้ามวอนได้ทุกอย่างเลย ให้วอนทรมานเล่นไรงี้
    ขอบคุณค่ะไรท์ มาอัพไวๆน้าาาารออยู่ค่ะ
    #97
    0
  2. #96 angle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 20:08
    นี่มันสงครามประสาทระหว่างเกิงกับวอนชัดๆเลย 55555555

    แต่อาการฮยอกน่าเป็นห่วงจริงๆด้วยสิ แทบเสียการควบคุมตัวเองไปเลย

    งานนี้ถ้าวอนรักษาฮยอกไม่หายนะ โดนรุมเละแน่ หึหึ
    #96
    0