Love in Debt: WonHyuk

ตอนที่ 14 : #13 กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 มิ.ย. 59

#13 กลับบ้าน

“คุณชีวอนครับ คุณหนูซองมินโทรมาบอกว่าคุณฮยอกแจหมดสติตอนคาบพละครับ คุณชีวอนครับ…”

“อืม เตรียมเอารถออกให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะพาฮยอกแจไปหาหมอซะหน่อย” ชีวอนหันไปมองคนสนิทของตัวเองพร้อมสั่งเสร็จสรรพ

“อีกสองนาทีรถจะพร้อมครับ เชิญรอที่หน้าตึกได้เลยครับ” ชีวอนพยักหน้ารับ มือวางปากกาลง กองเอกสารถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างไม่สนใจใยดี ในเมื่อตอนนี้หัวใจของเขากำลังป่วย ทั้งทางกาย และ ทางใจ…

ไม่น่าปล่อยไปโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ งวดนี้คงต้องจับขังไว้ในห้องจนกว่าจะหายดี...




รถคันหรูจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียนที่ปิดสนิท เพื่อกันคนภายนอกเข้าและคนภายในออก ร่างสูงก้าวลงมาจากรถเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะปีนข้ามแบบไม่สนใจยามที่ยืนมองตาปริบๆ ครั้นจะวิ่งเข้าไปจับกุม ก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อมีชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ใส่ชุดสูทอีกเกือบสิบชีวิตปีนตามเข้าไป

เด็กนักเรียนที่นั่งอยู่ในห้องเรียนกรูกันมาที่ริมหน้าต่างเมื่อเห็นกลุ่มคนท่าทางน่ากลัวเดินเข้ามาในโรงเรียน คนที่ดูจะตกใจมากที่สุดคงไม่พ้นเหล่าแก๊งค์คุณหนูที่โตสุดในโรงเรียน

“ไอ้ลู่ ห้องพยาบาล” เพียงแค่พูดแค่นั้นเจ้าของชื่อก็เดินนำไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียนทันที


ครืนนนนน…


“เทา อี้ฟาน เช็คอาการฮยอกแจ”

“ครับ” ทั้งสองคนก้าวออกมาเช็คอาการของฮยอกแจที่นอนหลับอยู่บนเตียง เมื่อมีคนมาสัมผัสร่างเล็กที่หลับได้เพียงชั่วครู่ก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง “ขออนุญาตนะครับคุณหนู”

“เทา อี้ฟาน...มาได้ยังไงกัน…”

“พี่สั่งเอง ลุกไหวมั้ย ถ้าไหวก็กลับบ้านเรากัน” ฮันเกิงยื่นมือมาตรงหน้าร่างบาง คนที่นอนชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะสะบัดหน้าหนี “ฮยอกแจ…”

“พี่กลับไปคนเดียวเถอะครับ ผมยังไม่เลิกเรียน”

“ฮยอกแจอย่าดื้อ”

“หึ ผมไม่ได้ดื้อ แต่โรงเรียนยังไม่เลิกจริงๆ แล้วก็อีกอย่าง พี่ยกผมให้เขาแล้วไม่ใช่หรอ ผมเป็นของเขา เป็นของเขาก็เพราะคำโกหกของพี่!”

“ได้ จะเล่นงี้ใช่มั้ย พวกมึงจับฮยอกแจมัด กูพากลับบ้านเดี๋ยวนี้”

สิ้นเสียงคำสั่งของฮันเกิง เทากับอี้ฟานก็เปลี่ยนจากตรวจเช็คร่างกายฮยอกแจมาเป็นล็อคให้อยู่เฉยๆ เพื่อให้ลู่หานเอาเข็มขัดมามัดแขนมัดขาของฮยอกแจเอาไว้ตามที่ฮันเกิงสั่ง

“ปล่อยนะ ปล่อย!!!”

“เอาตัวมันกลับไป เห็นทีงวดนี้ต้องสั่งสอนอีกยาว”

“ฮึก...พี่ฮันใจร้าย...ฮือ…” กลายเป็นเสียน้ำตาอีกครั้งสำหรับฮยอกแจ ตั้งแต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมา เขาต้องเสียน้ำตากี่ครั้งแล้ว

“ฮยอก...คือพี่…”

“ไอ้พวกบ้า...ฮึก ปล่อยฮยอกนะ ฮึก...ฮึก ปล่อย” ฮยอกแจออกแรงดิ้น ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่ เข็มขัดหนังก็บาดเข้าเนื้อมากเท่านั้น เหล่าลูกน้องพากันทำตัวไม่ถูก จริงอยู่ที่คุณหนูอีฮยอกแจเป็นเจ้านายอีกคน แต่คำสั่งขาดมันขึ้นอยู่กับอีฮันเกิง

“พาตัวฮยอกแจกลับบ้าน ฮยอกจะว่าพี่ใจร้ายก็ได้ แต่พี่มีเหตุผลของพี่ เรื่องทั้งหมดนั้น เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟังเอง ไอ้หมินไปที่ห้องของฮยอกแจ เอากระเป๋าน้อง แล้วก็ไปห้องพักครู บอกว่าฮยอกแจขอลาพักหนึ่งอาทิตย์ ถ้าเขาถามก็ให้ตอบไปว่า กลับบ้านที่จีน”

“พี่ฮัน...ฮึก...ฮยอก...ฮยอกไม่อยากไป…” เมื่อเห็นว่ายังไงฮยอกแจก็ยังคงดื้ออยู่ ฮันเกิงเลยตัดสินใจเข้ามาอุ้มน้องชายด้วยตัวเอง เท้าเขี่ยประตูให้เปิดออกอย่างชำนาญ ก่อนจะเดินย้อนกลับไปทางเก่า

“พี่จะพาฮยอกกลับบ้าน กลับบ้านของเรา พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆฮยอกแจ”


ตลอดทางเดินไปหน้าโรงเรียน มีเพียงแค่เสียงสะอื้นไห้ของฮยอกแจกับเสียงพร่ำขอโทษของพี่ชายที่เจ็บแพ้ไม่กับน้องชายตัวเองเลย




ชเวซีวอนเดินหน้ายุ่งออกมาจากห้องพักครู หลังจากที่จะมารับตัวฮยอกแจกลับบ้าน แต่กลายเป็นว่ามีคนมารับตัดหน้าเขาไปแล้ว

“พี่ชีวอน” เสียงหวานคุ้นหูเรียกเอาคนหล่อหันไปเมื่อเห็นเป็นน้องชายตัวเองก็ยกยิ้มให้

“ว่าไงมินนี่ จะกลับบ้านเลยมั้ย พี่ได้ไปส่ง”

“มินยังไม่เลิกเรียนเลย นี่โกหกอาจารย์ว่ามาเข้าห้องน้ำ ว่าแต่พี่ชีวอนโอเคมั้ยครับ?” ซองมินเดินเข้ามากอดพี่ชายไว้แน่น ในขณะที่ชีวอนเองก็ยกแขนกอดตอบเช่นกัน

“พี่โอเค ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ ซองมินกลับเข้าห้องเรียนได้แล้ว”

“พี่แน่ใจหรอว่าพี่ไม่เป็นอะไร”

“แน่ใจสิ นี่ใคร ชเวชีวอนนะ ไม่ยอมเป็นอะไรไปง่ายๆหรอก พี่แข็งแรงจะตาย”

“มินไม่ได้หมายถึงร่างกาย แต่หมายถึงจิตใจพี่ต่างหาก เจ็บมั้ยน่ะ มินรู้ว่าพี่ทำไปเพราะอะไร แต่ฮยอกแจไม่ได้รู้ด้วย ที่สำคัญ ตอนที่พี่ฮันมารับฮยอกแจ มินได้ยินว่าพี่ฮันจะบอกฮยอกแจทุกอย่าง ซึ่งนั่นก็รวมถึงสิ่งที่พี่ไปหลอกฮยอกแจเอาไว้…”

“ไม่ต้องให้ไอ้ฮันมันบอกหรอกซองมิน ฮยอกแจรู้แล้วว่าพี่หลอกเขามาตลอด”

“ถ้างั้นที่ฮยอกแจมาเรียนสภาพเหมือนโดนข่มขืนมาล่ะ?” ซองมินผละออกจากกอดของชีวอนก่อนจะยืนจ้องหน้าพี่ชายเขม็ง

“พี่...พี่ทำเองแหละ พี่ไม่อยากให้ฮยอกแจหนีพี่ไป…”


เพี๊ยะ!!!!


ฝ่ามือนิ่มตวัดเข้าที่ใบหน้าหล่ออย่างจัง น้ำตาคลอเต็มเบ้าคนตบ

“มินเกลียดพี่ เกลียดพี่ที่สุดเลย” ว่าเสร็จก็สะบัดหน้าเดินหนีไปจากร่างสูงอีกคน

ชีวอนได้แต่ยืนกุมแก้มพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินย้อนกลับไปยังหน้าโรงเรียน ขึ้นรถที่ชานยอลเปิดประตูรอเอาไว้

“ไปบ้านไอ้ฮัน”

“ครับคุณชีวอน”




“ฮืออออออ ทะ ทุกคน ฮึก หลอกฮยอก...ฮือออออ”

ฮีชอลหันมามองหน้าฮันเกิงพลางทำหน้าเครียดคิ้วขมวด ยิ่งได้ยินเสียงน้องร้องไห้ก็ยิ่งเครียด เครียดจนถึงขั้นต้องโทรเรียกคิบอมกลับมาช่วยอีกแรง

“เอาไงดีอ่ะฮันนี่ น้องไม่ยอมคุยกับเราเลยนะ เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ไม่ฟังอะไรเลย”

“อือ มันก็สมควรที่ผมจะโดนแบบนี้แล้วล่ะ ไปหลอกน้องไว้ซะเยอะ แถมยังเชื่อใจเพื่อนสนิทตัวเองว่ามันจะดูแล ที่ไหนได้กลับเอาฮยอกแจไปย่ำยี ถ้าผมรู้อย่างงี้ ผมก็คงจะไม่ช่วยชีวอนมัน”

“ฮันนี่…”

“ผมผิดเอง ผิด ผิดที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป จนทำให้น้องชายตัวเองเจ็บปวดขนาดนี้ ฮยอกแจไม่เคยร้องไห้หนักแบบนี้จนกระทั่งชเวชีวอนเข้ามาในชีวิต ซึ่งมันก็เพราะผม ฮีชอล เพราะผมคนเดียว”

“ไม่ เรื่องนี้ชอลเป็นคนขอฮันเอง ถ้าจะผิดก็ผิดที่ชอลสิ ถ้าไม่เห็นแก่เพื่อนมากเกินไป น้องก็ไม่...ฮึก…” ฮีชอลเดินเข้าไปกอดฮยอกแจเอาไว้แน่น “พี่ขอโทษนะฮยอกแจ…”

“ฮึก...ฮยอกโง่เอง...โง่ที่ให้ทุกคนหลอก โง่ที่เชื่อใจทุกคน" คนในอ้อมกอดเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายจนพี่ชายต้องถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่

“ฮยอก หยุดร้องแล้วฟังพี่อธิบายเรื่องทั้งหมดก่อน นะครับ พี่ขอร้องล่ะ” ฮันเกิงคุกเข่าลงตรงหน้าร่างบาง

“ฮึก...ฮึก...คะ ครับ…”




ราวกับเจ้าของบ้านจะรู้ ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายบีบแตร ประตูรั้วบ้านใหญ่ก็เปิดออกกว้าง ขบวนรถหรูเคลื่อนเข้าไปอย่างไม่รอช้า พอจอดสนิท ก็พอดีกับที่เจ้าของบ้านเดินออกมา


ผลั๊วะ !!!


ไม่ต้องว่ากล่าวให้มากความ หมัดหนักถูกเสยเข้สไปที่ใบหน้าหล่ออย่างจัง ก่อนจะตามด้วยอีกหลายหมัด ชนิดที่ว่าคนโดนก็ไม่ปัดป้องเลยแม้แต่น้อย เหมือนกันเตรียมใจรับสภาพมาอย่างดี


“พอแล้วฮัน พอแล้ว!” จะมีก็แต่คุณนายของบ้านที่กล้าเข้ามาขวางหมัดเอาไว้

“ถอยไปฮีชอล มันสมควรที่จะรับรู้ความเจ็บปวดบ้าง ให้สมกับที่มันทำฮยอกแจ”

“พอเถอะฮัน ซีวอนก็เพื่อนสนิทฮันนะ พูดกับดีๆไม่ได้หรือไงกัน” ฮีชอลยังไม่ยอมแพ้ พูดกล่อมจนอีกฝ่ายยอมลดหมัดลง ก่อนจะหันมาทางซีวอน “นี่ก็อีกคน รู้ทั้งรู้ว่าฮยอกแจเป็นน้องของเพื่อนสนิทตัวเองยังทำร้ายน้องได้อีก ที่สำคัญไหนซีวอนบอกเราว่ารักฮยอกไง ทำไมถึงทำกับน้องอย่างนั้น”

“...” คุณชายชเวได้แต่ยืนนิ่ง ตอบคำถามนั้นไม่ได้

“ฮีชอลช่วยคุยกับมันทีนะ ถ้าฮันคุยตอนนี้ก็คงต้องคุยกันด้วยหมัดล้างแค้นกันด้วยเลือด มึงเข้าใจกูนะไอ้วอน กูขอตัวก่อน” ว่าจบฮันเกิงก็เดินกลับเข้าบ้านไปทันที ทิ้งไว้คนรักเคลียกับเพื่อนสนิทแทน

“เฮ้อ ฮันนี่ก็เป็นงี้แหละ ขอโทษด้วยนะซีวอน ที่เสียมารยาทแบบนี้”

“ขอโทษอะไรกัน เราสิต้องขอโทษในทุกๆเรื่องที่ทำลงไป ทั้งๆที่ทั้งสองคนไว้ใจเราขนาดนี้ แต่เรา...เรายัง…”

“ข่มขืนน้อง...ตอนแรกเรานึกว่าฮยอกแจก็สมยอม ที่น้องช้ำขนาดนั้นก็ไม่แปลก คือก็เข้าใจรสนิยมของนายนะ แต่พอวันนี้ตอนที่น้องเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังว่าตอนที่อยู่กับนายเป็นยังไงบ้าง เรากับฮันถึงได้เพิ่งรู้ ว่าส่งน้องไปอยู่ในนรกทั้งเป็น” ใบหน้าที่เรียบสนิทของฮีชอลเป็นสัญญาณที่ดีว่าตอนนี้กำลังอยู่ในอารมณ์ไหน แต่ซีวอนก็เลือกที่จะยอมเสี่ยง

“ชอล เราขอโทษจริงๆ เราแค่ไม่อยากจะเสียน้องไป…”

“คนที่นายควรขอโทษไม่ใช่เรานะ แต่เป็นฮยอกแจต่างหาก นายรู้มั้ยว่าน้องโดนทำร้ายจิตใจไปมากเท่าไหร่ กว่าน้องจะหลับได้ฮันเกิงต้องสั่งให้หมอมาฉีดยานอนหลับ” คำพูดของฮีชอลยิ่งจี้ต่อยความรู้สึกผิดให้แก่ซีวอนมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว “อีกอย่างตอนนี้น้องรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่แค่นายที่ฮยอกจะโกรธจะเกลียด แต่หมายถึงพวกเราทุกคนที่รู้เรื่องนี้...โดยเฉพาะเรากับฮันเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมด ไม่ใช่แค่นายที่ต้องรับมือกับฮยอกแจหรอกนะ ฮยอกแจเป็นน้องคนเล็กที่ทุกคนในครอบครัวดูแลเอาใจใส่อย่างดี ฮยอกแจแทบไม่ต้องมาเจอเรื่องลำบาก ก่อเรื่องซนไปตามประสาเด็กวัยรุ่นที่อยากรู้อยากลอง ฮันก็แค่แกล้งน้องตัวเองไปอย่างนั้น แต่ความจริงแล้วไม่ว่าฮยอกแจจะพูดอะไรจะขออะไร ฮันเกิงก็ทำให้หมดทุกอย่าง ขนาดเราคิดว่าเราสปอยล์คิบอมกับรยออุคมากแล้วนะ ฮยอกแจนี่คูณสองเข้าไปเลย เพราะฉะนั้นการที่ฮยอกแจมาเจอเรื่องที่ทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายหนักขนาดนี้ มันก็ไม่แปลกที่น้องจะฟูมฟายจนถึงขั้นต้องใช้ยาระงับประสาท ฮยอกแจบอบบางกว่าที่นายคิดนะซีวอน ถ้าไม่ได้รักน้องจริงก็ปล่อยน้องไปเถอะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของพวกเราสามคนก็ได้ ขอร้องล่ะซีวอน”

ซีวอนยืนนิ่งฟังสิ่งที่ฮีชอลพูดออกมาจนหมด ไม่คิดจะขัดขึ้นมากลางปล้อง แต่ประโยคหลังๆกลับทำให้ซีวอนหน้านิ่งไปกว่าเดิมมาก

“เรามาเพื่อจะมาสารภาพทุกอย่างกับฮยอกแจ เรารู้ว่าเราผิดที่ทำแบบนี้ เรารักฮยอกแจจริงๆนะฮีชอล แต่ก่อนอื่นเลย เล่าให้เราฟังได้มั้ยว่าคุยอะไรกับฮยอกไปบ้าง”

“เอาสิ เข้ามาในบ้านก่อนแล้วกัน ป่านนี้ฮันน่าจะสงบลงไปเยอะแล้วล่ะนะ...หวังว่า”


-ก่อนหน้าที่ซีวอนจะมา-

“เรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของพี่เอง...พี่เป็นคนวางแผนทั้งหมด ตั้งแต่ตอนที่น้องติดหนี้พนันบอล ซีวอนเสนอตัวใช้หนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างพี่รู้เรื่องหมด ซีวอนเขารับปากพี่ว่าจะดูแลน้องอย่างดี แต่พี่ไม่รู้ว่าน้องจะเสียใจ โดนทำร้ายมาขนาดนี้ พี่ขอโทษฮยอกแจ พี่แค่อยากให้คนที่พี่ไว้ใจมาดูแลฮยอก ซีวอนมันก็เพื่อนสนิทพี่ แล้วอีกอย่างมันเองก็ชอบฮยอกมานานแล้ว พี่เลยยิ่งสนับสนุน...” ยังไม่ทันที่ฮันเกิงจะพูดจบ ฮยอกแจก็ดิ้นออกจากกอดของฮีชอลแล้วตรงเข้าทุบที่อกแกร่งของฮันเกิงอย่างแรง

“ฮึก...พี่ทำทำไม พี่ทำแบบนี้ทำไม!!! ฮือ…ผมยังเป็นน้องพี่อยู่มั้ย ฮึก...ฮึก”

“ขอโทษ พี่ขอโทษฮยอกแจ พี่ไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดไปขนาดนี้” คนเป็นพี่ดึงน้องเข้าไปกอดแน่ พยายามลูบหลังปลอบ แต่สิ่งที่ฮยอกพูดออกมากลับทำให้ฮันเกิงแทบจะฆ่าคนตายได้

“พะ...พี่ฮัน...รู้มั้ยว่าฮยอก...ฮยอก...โดนเขาข่มขืน โดนเขาย่ำยีมาขนาดไหน…”

“ข่มขืน!!”

“ว่าไงนะฮยอก ฮยอกโดนข่มขืนหรอ!? โธ่ ฮยอกแจ…”

“ไอ้วอนมันไม่ได้ตายดีแน่ๆ เอาความไว้ใจของเพื่อนมาทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน ไอ้ลู่ ไอ้เทา!!! หายหัวไปไหนกันหมดวะ”

“มาแล้วครับๆ มีอะไรครับ อะ อ้าว...คุณฮยอกแจ…”

“พวกมึงไปรอเปิดประตู ไอ้เหี้ยวอนมันมาเมื่อไหร่ก็เปิดให้มันเข้ามาเลย เตรียมปืนไว้ให้กูด้วย!”

“ครับคุณฮันเกิง”

“ฮัน!!! ใจเย็นๆหน่อยสิ เราเข้าใจว่าฮันหงุดหงิด ฮันโมโหที่น้องโดนทำร้าย แต่ซีวอนก็เพื่อนสนิทฮันนะ ตั้งสตินิดนึง ต้องเล่นปืนกันเลยหรอ ฮันคิดดีๆนะ ชอลว่าซีวอนทำไปก็เพราะชอบเพราะรักฮยอกแจ อยู่ใกล้กันก็ต้องอยากสัมผัสเป็นธรรมดา ฮันเองก็น่าจะเข้าใจนะ” ฮีชอลรีบพูดเตือนสติ ก่อนที่เรื่องราวจะใหญ่โตไปมากกว่า ถ้าเกิดฮันเกิงเปิดศึกกับซีวอนตอนนี้มีแต่แพ้กับแพ้ก็ในเมื่อตอนนี้พวกเขาอยู่ในเขตของซีวอน

“ไอ้เข้าใจก็เข้าใจ แต่มันยอมไม่ได้ ถ้ารยออุคโดนเยซองมันข่มขืนล่ะ ชอลจะยอมหรอ นี่น้องของฮันนะ ฮันไม่รู้ล่ะ ยังไงไอ้เห้ียวอนมันก็ต้องรับผิดชอบ!!!” คำพูดของฮันเกิงทำเอาฮีชอลสะอึก ฉุกคิดได้ถึงความเป็นจริงอีกแง่ ถ้าเกิดน้องชายเขาโดน ทั้งเขาทั้งคิบอมก็คงไม่เอาเยซองมันไว้แน่ๆ

“ไม่เอานะพี่ฮัน...ฮึก...อะไรก็ได้...ไม่เอาเขาแล้ว...ฮยอก...ฮยอก...กลัว…ไม่เอา เกลียด ฮืออออ....”

“โอ๋นะฮยอกแจ ไม่ร้องนะ เจี่ยไม่ชอบให้ฮยอกร้องเลย…” ฮีชอลรีบเข้ามาปลอบอีกแรง

“งื้อออออ ไม่เอาแล้ว ฮยอกกลัว ปล่อยฮยอกไปนะ ฮึก...ให้ฮยอกทำอะไรก็ได้ แต่อย่าเอาฮยอกไปให้เขา...ไม่เอา…ฮึก...ฮึก...ฮึก…”

“ใจเย็นๆนะฮยอก หายใจเข้าลึกๆ...ฮันทำยังไงดี…”

“พวกเอ็ง ใครอยู่แถวนี้บ้างวะ!? ไปตามหมอมาฉีดยานอนหลับให้น้องกูหน่อยโว้ย!!!”

“ฮึก...ไม่เอา...ฮึก...ฮึก…”




**************************

มาอัพแล้ววววววววว ขอโทษนะคะที่หายไปเลย พอดีไปญี่ปุ่นมา กลับมาก็เปิดเทอมพอดี น็อคไปหลายวัน เหนื่อยเดินทาง T_T
จะพยายามอัพให้ต่อเนื่องค่ะ ตอนนี้นั่งแต่งฟิคในห้องเรียนเอา ฮ่าๆๆๆ แอบเบื่อเบาๆถึงมากๆ ตอนนี้กำลังลองแต่งออริดู ไม่รู้จะรอดมั้ย เป็นเรื่องเกี่ยวกับหนุ่มร้านกาแฟกับลูกค้า อิอิ ถ้าแต่งไปได้พอประมาณแล้วจะเอาลงนะคะ ^^ ยังไงก็ฝากติดตามด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #86 Blue Opal (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 01:57
    ณ จุดนี้คือสงสารฮยอกแจมากๆ ค่ะ T__T เจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะมาก มากจนถึงขั้นที่เราคิดว่าอาจจะเสียสติไม่ก็ฆ่าตัวตายได้เลยอ่ะ งื้ออ ถ้าเป็นฮยอกแจก็คงไม่เชื่อแน่นอนอ่ะว่าพี่วอนทำไปเพราะรัก แบบการกระทำมันไม่ใช่เลยอ่ะ...
    #86
    0
  2. #85 ihypha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 00:09
    ฮยอกแจกบัวชีวอนมากเลยใช่มั้ย โดนทำร้ายมาตลอด สงสารอ่ะ อย่ายอมชีวอนง่ายๆนะ
    #85
    0
  3. #84 eunning (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 00:04
    ฮยอกแจน่าสงสารอ่ะโดนทำจิตใจขนาดนี้ พี่ฮันจัดการหนักๆเลยนะ
    #84
    0
  4. #83 angle (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 22:29
    พอกันทั้งวอนทั้งเกิง ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    แต่เรื่่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้วอ่ะ ปล่อยไปคงไม่ได้

    รีบๆมาสารภาพกับฮยอกซะนะวอน ไม่งั้นจะไม่ยกให้แน่
    #83
    0
  5. #82 Avgous (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 18:57
    ต้องดัดนิสัยให้เข็ดนะ
    ทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้เลยนะ
    แล้วแบบนี้ เวลาเจอกันฮยอกแจจะไหวเรอะ

    แต่จะได้เจอกันรึเปล่าเหอะ
    #82
    0
  6. #81 MiNiEun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 18:48
    ฮยอกแจน่าสงสาร เอาคืนพซว หนักๆเลยนะเอาให้เยอะๆไปเลยให้รู้บ้างว่าฮยอกแจโดนเยอะแค่ไหน
    #81
    0
  7. #80 Piefah (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 18:45
    ฮยอกน่าสงสารอ่ะ ร้องไห้ตามเลย
    จัดการพี่ซีวอนหนักๆเลยนะพี่ฮัน
    #80
    0