[Fic Tokyo Ghoul] Ordeal :(Amon x kaneki)

ตอนที่ 15 : X : MANIA (III)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

( X )

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MANIA

(III)

 

 


 



 

         "นี่พวกแกทำบ้าอะไรกันอยู่วะ?"

          อายะโตะที่อยู่ๆก็กระโดดลงมาจากด้านบน โผล่มากลางวงการโจมตีของหมาบ้าสองตัวยืนจั้งก้าขวางทาง พลางกล่าวนิ่งๆ 

 


          "ไอ้เด็กปากเสีย!!มาทำบ้าอะไรฮ้าาาาาา~!!!!!"นากิบ่นกล่าวเกรี้ยวกราด แต่ร่างที่ถูกกล่าวบ่นกลับไม่ได้ฟังแม้แต่น้อย

 

 

          "พวกโดฟกำลังเข้ามาที่นี่ กลุ่มนึงไปหาไอ้เจ้าตาเดียว อีกกลุ่มกำลังตรงมาทางนี้"

 

 

          "นายจะให้ฉันกับเจ้าพวกสวะนี่ขวางทางไว้ว่างั้นสิ?" ทสึกิยาม่ากล่าวเสียงฉุนๆทั้งที่เผยยิ้มอย่างไม่พึงพอใจ

 

 

           "อย่าเมินกันเซ่!!"นากิโวยวาย

 

 

          "อา ฉันจะไปช่วยเจ้าบ้านั่นยื้อเวลาเจ้าพวกขยะ CCG นั่นก่อนส่วนนายช่วยกันทางนี้ให้ทีแล้วกัน" อายาโตะยังคงเมินนากิราวกับอากาศธาตุ

 

 

          "ทำไมฉันจะต้องทำตามคำพูดของนายด้วยหล่ะเจ้าหนู Rabbit Boy ฉันจะไปด้วย"ทสึกิยาม่ากล่าวเสียงกดต่ำพร้อมใบหน้าที่หุบยิ้มลงและสายตาเกรี้ยวกราดราวกับสัตว์ป่า อายาโตะมองคนเอาแต่ใจนิ่งๆก่อนจะยิ้มแสยะมองราวกับดูถูก

 

 

          "ฉันว่าหมาอย่างแกคงสนใจเหยื่อ...ไม่สิ ศัตรูที่อยู่ข้างหลังนายมากกว่านะ"

 

 

 

          โครม ปัง!!! เสียงพังประตูเข้ามาดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาสูงที่ซาวท้าวมาอย่างเร็ว

 

 

 

          "ฝากด้วยหล่ะ" อายาโตะวิ่งหายลับไปพุ่งตรงไปหาคาเนกิทิ้งให้พวกอาโอกิริและพวกทสึกิยาม่าไว้ ร่างใหญ่ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง เพียงทสึกิยาม่าเห็นเงานั้นก็หยิบหน้ากากเสี้ยวมาสวมทันที

 

 

 

          "หยุดก่อน!!"

 

 

          ร่างหนาที่กำลังสั่งเหล่าโดฟว่าอย่าเพิ่งเข้ามานั้นมีใบหน้าขึงขังและหาจหาญ ชายที่กำลังยืนประจันหน้ากับพวกกูลนั้นก็คือ...

 

 

 

 

อาม่อน โควทาโร่

 

 

 

          อาม่อนที่เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับนิ่งอึ้ง คากุเนะพวกนั้นอย่าบอกนะว่านั่นมัน... เจ้านักชิม กับกูลที่หลบหนีมาจากเขตที่ 13 นากิ!!!

 

 

          "โดฟเรอะ!!!"นากิเหลือกตาคาคุกันมองกลุ่มโดฟที่ค่อยๆทะยอยเข้ามา

 

 

           "ก็ว่าอยู่ว่าได้กลิ่นคุ้นๆ" ทสึกิยาม่ากดหน้ากากเบาๆพร้อมมุมปากที่ไม่เผยถึงใบหน้ายิ้มแย้มสักนิด ผิดแล้วหล่ะเจ้ากระต่าย นี่ไม่ใช่ทั้งเหยื่อและศัตรูแต่เป็น...คู่แข่งต่างหากหล่ะ

 

 

 

         ร่างของหญิงสาวที่ดูสวยสง่าเคร่งขรึมก้าวนำหน้าอาม่อนขึ้นมาพลางมองจิกไปยังพวกกูล เธอคือ มาโดะ อากิระ

 "ตัวปัญหาของเขตที่20 กับหนึ่งใน 5 ที่หลบหนีมาจากโคคุเรียวชั้น S ....ถ้าจะเป็นวัตถุดิบที่ดีทีเดียวนะ"หยิงสาวแสยะยิ้มน่าขนลุกเหมือนกับบิดาของเธอราวกับมองของเล่นชิ้นใหม่

 

 

          "แม่งเอ๊ย!!! คราวนี้พวกโดฟก็มาอีกแล้วเราจะจัดการกับสองคนนั้นกับเจ้าอเมริกันได้ยังไงวะเนี่ย" นากิสบถไม่สบอารมณ์ ทสึกิยาม่าที่ยังคงยืนเอียงข้างไม่เผยใบหน้าอีกด้านที่กำลังสื่ออารมณ์บางอย่างออกมาให้ผู้ใดเห็น อารมณ์ที่คุกกรุ่นภายในทำเอากลุ่มของคาเนกิต่างพากันขนลุกซู่ และกลุ่มของอาโอกิริที่สัมผัสได้เช่นกันเว้นแต่นากิที่ยังคงไม่รู้สึกตัว

 

 

          "...มองสิเออร์"ทสึกิยาม่ากล่าวขึ้นมานิ่งๆไร้อารมณ์

 

 

           "ก็บอกว่านั่นไม่ใช่ชื่อฉันยังไงหล่ะว้อย!!!"นากิหันมาสบถใส่ทสึกิยาม่าที่สงบนิ่งผิดจากทุกที

 

 

           "ฉันมีข้อเสนอ" ทสึกิยาม่าหันมาเผยใบหน้าจริงๆให้เห็นเล็กน้อย "พวกเรามาร่วมมือกัน...ชั่วคราวดีมั๊ย?"

 

 

          "หา? ไข่ดาว?" นากิตอบงงๆ

 

 

          "เอ็งนี่มันโคตรโง่จนน่าประหลาดใจเลยวุ้ย= =* ฉันหมายถึงพวกเรามาร่วมกันสู้กับไอ้พวกโดฟนี่กันเถอะ"

 

 

          นากิยังคงนิ่งงงอยู่อีกพักนึงก่อนจะทำหน้าราวกับเข้าใจแล้วกล่าวคำตอบที่ทำเอาทสึกิยาม่าปวดจิตโคตรๆ

 

 

           "ย่อมได้งั้นเรามาทำไอ้ไข่ดาวนี่กันเถอะ!!!" นากิตอบเสียงดังพลางหันไปชี้หน้าใส่พวกโดฟด้วยท่าทีหยาบคาย"ท่านอเมซิ่งนากิผู้นี้ ไม่ยอมกลับไปนอนในคุกโคคุเรียวอีกเป็นครั้งที่สองหรอกเฟ้ยจำไว้ไอ้พวกกร๊วก!!!"

 

 

           "งั้นฝากระวังหลังให้ฉันด้วยหล่ะ ,มองสิเออร์" ทสึกิยาม่าหันหน้าตรงมากลับมาเผยรอยยิ้มอีกครั้งแต่มันไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

 

 

          นากิหันมาพยักหน้าให้พลางคิดว่า ถึงหมอนี่จะแปลกๆแต่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรแฮะ แล้วหันกลับไปหาพวกเจ้าหน้าที่สืบสวนโดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งเขาควรระวังที่สุดคือเจ้านักชิมคนนี้นี่แหละ

 

 

 

          พอแกเหนื่อยฉันจะปิดฉากแกซะ ทสึกิยาม่าคิดในใจ สุนัขโง่ๆพรรค์นี้ไม่ช้าก็เร็วมันก็ต้องตายไปอยู่แล้วแต่กอนหน้านั้น เขาหันไปสบมองกับอาม่อนที่ทำหน้าตกใจเมื่อได้เห็นใบหน้าส่วนนึงของทสึกิยาม่าที่ฉีกยิ้มแสยะน่าขนลุก ฉันจะต้องฆ่าแกซะก่อนไอ้มนุษย์น่ารังเกียจที่บังอาจทำให้คาเนกิของฉันต้องเจ็บปวด แกต้องหายไปซะ!!!

 

 

          เสียงเครื่องสื่อสารที่ดังขึ้นทำให้อาม่อนต้องกลับมาสนใจเหตุการณ์ ณ ปัจจุบันเขาหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมารับด้วยสีหน้ากึ่งวิตกกังวล

 

 

          "ครับคุณชิโนฮาระ"

 

 

           'ทางนี้ฉันถ้าจะแย่ จูโซวมันหายหัวไปไหนไม่รู้ แต่ปัญหาคือมีเจ้ากระต่ายดำขวางทางอยู่ มันกันไม่ให้ใครเข้าไปข้างในห้องได้เลยแต่ในนั้นมีเสียงแปลกๆออกมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว บางทีอาจมีตัวอันตรายอยู่ในนั้นก็ได้ ไม่สิ....มันต้องอันตรายสุดๆแน่'

 

 

           "ทางนี้ก็แย่ครับ เสร็จแล้วจะตามไปสมทบทันที" อาม่อนดับสาย โควคาคุก็ฟาดใส่เขาทันที นากิใช้โควคาคุที่เหมือนดาบแต่อาม่อนชักโควคาคุสองมือที่ชื่อคุระมากันได้ทัน ไอ้นี่แรงมาก อาม่อนกันด้วยใบหน้าตึงเครียด

 

 

           "โทรหามะม้าอยู่เหรอพี่เบิ้ม~โอร๊า" นากิฟาดโควคาคุกระแทกอีกฝ่ายอีกรอบก่อนจะคว้าศรีษะหนากระแทกกับหัวเข่าตนเสียงดังปั้ก และถีบส่งจนร่างของอาม่อนกระเด็นไปกระแทกกับพื้น

 

           "อึ้ก!!"

 

 

          "ต่อให้แกมี ควิ้ง อยู่ แขนขาแกก็ยังหักได้อยู่เฟ้ย คากุเนะหน่ะเจ๋งกว่ากันเยอะ!!" นากิยกโควคาคุขึ้นสูงหวังแทงคากุเนะลงบนร่างหนาให้เป็นลูโหว่แต่กลับถูกควิ้งคากุเนะสายบิคาคุที่เหมือนแส้คว้าเอาไว้แล้วเหวี่ยงร่างของเขาขึ้นกลางอากาศ

 

 

         "เอ่า เฮ้ยยยยย!!!"

 

 

          "น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เอาควิ้งสายรินคาคุมาด้วย มีแต่สายบิคาคุ...." เธอกดปุ่มควิ้งก่อนจะพุ่งแส้ไปหานากิแต่มันเปลี่ยนไปหมุนอีกด้านนึงของแซ่กลายเป็นหอกสั้น

 

 

         "กับโควคาคุแค่สองอัน"

 

 

          "อั๊ก!!" หอกนั้นทิ่มทะลุร่างนากิมีนามว่า อามัตสึ มันตัดผ่าผ่านผิวหนังหน้าอกทะลุกร้ามเนื้อ และลำไส้ข้ามไปยังแผ่นหลังอย่างง่ายดาย เลือดกระอักออกมาจากปากของเขาพร้อมดวงตาคาคุกันที่ลุกวาว ปอดของเขาทะลุแต่หากได้กินอะไรก็คงยังสามารถรักษาตัวเองได้อยู่ อาวุธบ้านั่นมันคือคิเมร่าควิ้งที่เกิดจากคากุเนะสองอัน!!! 

 

 

          "ขยะต้องถูกกำจัดทิ้ง จงตายซะเถอะ" หญิงงามกล่าวก่อนกระชากควิ้งออกจากร่างนั้นพร้อมเสียโอดโอยครวญคราง

 

 

          "อ๊ากกกก!!! เจ็บหน้าอกเป็นบ้าเลยเว้ย!!" พวกโดฟค่อยๆพุ่งไปโจมตีกลุ่มคาเนกิและอาโอกิริที่ฝีมือด้อยกว่านากิ

 

 

          "ให้ตายสิ วุ่นวายชะมัดยาดเลยว่าไหม ,มองสิเออร์?" ทสึกิยาม่าพุ่งไปโจมตีโดฟสาวอย่างรวดเร็ว ตัดตัวปัญหาอย่างยัยนี่ไปน่าจะดีที่สุด กว่าหญิงสาวจะรู้ตัวคากุเนะก็กำลังจะพุ่งใส่เธอแล้ว แต่อาม่อนก็ใช้คุระนำมารวมกันแล้วตัดผ่าอากาศกันสองคนนั้นได้ทัน 

 

 

          เมื่ออากิระได้โอกาสจึงเรียบถอยออกมา แล้วทสึกิยาม่าจึงต้องไปสู้กับอาม่อนแทน

 

 

            "ojama (เกะกะเฟ้ย)"ทสึกิยาม่าด่าอาม่อนถึงจะถูกขัดก็เถอะ แต่ได้โอกาสฆ่ามันแล้วสินะ

 

 

           อาม่อนที่สู้กับทสึกิยาม่าก็พบว่าเจ้าตัวนั้นตึงมือใช่ย่อย แบบนี้ฝ่ายเราจะเสียเปรียบมากกว่า ผีดิบที่นี่มันอะะไรกันแถมที่คุณชิโนฮาระบอกว่ากระต่ายดำขวางทางอยู่หมายความว่าไง เจ้าตัวที่อยู่ในห้องนั้น อย่าบอกนะว่า....

 

 

 

 

 

เจ้าตาเดียว?

 

 

 

          "มัวเหม่ออะไรอยู่?" ทสึกิยาม่าฟาดใส่อาม่อนอย่างแรงจนเขาต้องเซถอยหลังไป อาม่อนพยายามตั้งหลักแล้วฟาดกลับแต่ทสึกิยาม่ากลับหลบได้อย่างสบายๆ"นี่รู้อะไรไหม"

 

 

           " ? " อาม่อนมองกูลนักชิมตรงหน้า กำลังคุยกับฉัน?

 

 

           "เจ้านายผู้สง่างามของฉันหน่ะ ต้องเจ็บปวดมาตลอด"เขาฟาดรัวไม่ยั้งใส่อาม่อนจนเขาต้องพยายามสร้างระยะห่างออกมา"ก็เพราะแก!!!"

 

 

           "ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า!!!ฉันไม่รู้จักเจ้านายของแกสักหน่อย" อาม่อนเหวี่ยงคุระเป็นวงกว้างเพื่อเพิ่มพื้นที่ช่องว่างแต่ทสึกิยาม่าก็พรุ่งตรงเข้าใส่ได้อยู่ดี เขากระโดดหลบฟาดลงมาที่ศรีษะของอาม่อน แต่ร่างสูงก็หลบได้ทันพอดิบพอดี เขาเอียงตัวหลบอย่างลำบากจนลงไปล้มกับพื้นอีกครั้ง

 

 

           "แน่ใจเหรอ?ถ้าคิดแบบนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ผ่านไปจากตรงนี้เลย!!!" 

 

 

          ทสึกิยาม่าเหวี่ยงมันลงมาใส่ร่างหนาอีกครั้งอาม่อนยกคุระขึ้นกันอย่างยากลำบาก ดาบสีม่วงกดลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ ส่องแสงสว่างวูบวาบออกมาพร้อมดวงตาคาคุกันข้างใต้หน้ากากที่รุกวาวอย่างโกรธแค้น แกหน่ะไม่เหมาะสมกับเขาหรอก!!!

 

 

           อาม่อนกัดฟันกรอดต้านแรงที่กดทับลงมาอย่างเคร่งเครียด หมอนี่แข็งแกร่งแต่ฉันจะมายอมแพ้ที่นี่ไม่ได้ฉันยังต้องกลับไปหาคนสำคัญของฉันอยู่ไม่ยอมมาตายอยู่ที่นี่หรอก!!! อาม่อนผลักร่างนั้นอย่างแรงกลับไปจนนักชิมกระเด็นไปอีกด้านแต่ยังคงสามารถตั้งหลักยืนไว้ได้ไม่ล้มลงไป

 

 

          แต่ไม่รู้ทำไม อาม่อนลุกขึ้นยืนเต็มตัวมองร่างที่ดูโกรธจัดแต่ก็ดูสงบราวกับต้องการจะฆ่าเขา ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าจะแพ้ไอ้กูลนี่ไม่ได้? อยู่ๆก็นึกถึงตอนที่เจอคาเนกิที่มหาลัยนั่น....ไม่สิไม่ได้เรากำลังทำงานอยู่นะ อาม่อนกระชับควิ้งในมือไว้แน่นพลางจ้องกลับไปยังร่างที่ยืนมองเขาอย่างฮึดสู้ 

 

 

 

           ทสึกิยาม่าเชิดหน้าขึ้นมองพลางยกแขนชื้หน้าเขาด้วยคากุเนะ "เข้ามาสิ ถ้ายังอยากได้คนสำคัญของแกกลับคืนมา"

 

 

          อาม่อนถึงกับสะดุ้ง ไอ้หมอนี่รู้เรื่องคาเนกิ!!! อาม่อนพุ่งเข้าใส่ร่างที่สงมือท้าทายใส่โดยไม่จำเป็นต้องคิด ทั้งสองร่างซัดกันต่อไป และคนอื่นๆก็เช่นกันทุกคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด อากิระกับนากิ อาม่อนกับทสึกิยาม่า โดฟกับกูล แน่นอนว่าฝั่งที่รุนแรงที่สุดคือร่างของชายสองคนที่สู้กันเพื่อคนๆเดียวกัน เพื่อคนที่พวกเขารักมากที่สุด ร่างหนาสูงและร่างเพรียวผมสีม่วง ดวงตาของทั้งคู่ที่แสดงถึงความมุ่มั่นฉายชัดจนทำให้รู้สึกร้อนไปหมด

 

 

 

เพื่อคาเนกิ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

          คาเนกิที่ยืนส่งโยโมะที่อุ้มร่างริเสะออกไปทิ้งเขาไว้กับความสงสัยที่ตีกันจนยุ่ง นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?ทำไมกันคุณโยโมะพาริเสะไปเพื่ออะไร?ผู้จัดการเกี่ยวอะรกับเรื่องนี้ด้วย?เขาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้งั้นเหรอ? คาเนกิที่เผยสีหน้างุนงงก้มหน้าหลับตาควบคุมสติ

 

 

           บัดซบ...เราไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรเลยซักนิด

 

 

 

          แต่ว่า โดฟมาอยู่ที่นี่แล้ว กลิ่นมนุษย์ใกล้เขามาเรื่อยๆ เราต้องรีบกลับไปหาทุกคน แต่เราต้องคุยกับคาโน่ให้เสร็จก่อน--- คาเนกิที่ทำท่าตัดสินใจได้เมื่อเงยหน้าก็พบกับซาจิที่คว้าร่างคาโน่เอาไว้

 

 

          "จะทำอะไรหน่ะ!!! ซาจิ---อั้ก!!!"

 

 

          ไม่ทันสิ้นคำคากุเนะยักษ์ของซาจิฟาดทับลงกับท้องของคาเนกิจนร่างนั้นล้มลงกับพื้น

 

 

           "เจ้าหนู แกหน่ะมันดื้อดึงเกินไป ความดื้อรั้นที่ว่านี้จะต้องโค้งงอไม่มีทางอื่นอีกแล้ว ตัวแกตอนนี้เอาชนะข้าไม่ได้หรอก จงเรียนรู้ความอ่อนแอของตนเองซะ"

 

 

           "ด...เดี๋ยว---"

 

 

           "คาเนกิคุง"คาโน่ที่ถูกคว้าร่างไว้สบตามองใบหน้าสวยหวานที่ดูสับสนน่าเอ็นดู"ฉันอยากได้เธอมาจริงๆนะ" 

 

           "หา"

 

           "ฉันอยากได้เธอจริงๆ"คาโน่มองร่างเล็กตาลุกวาว"เธอมีความงดงามที่น่าสนใจมากแต่"

 

 

          เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาแล้วกดปุ่มดันกริ๊ก รอบข้างคาเนกิก็สั่นสะท้านไปหมด ร่างทดลองรอบด้านพังหลอดทดลงแล้วก้าวออกมาพร้อมร่างกายของมนุษย์ครึ่งกูลที่ผิดรูปผิดร่างอย่างรุนแรงในระดับที่ว่าไม่อาจมองว่าเคยเป็นมนุษย์ได้อีก

 

 

           ร่างบางรีบลุกขึ้นมองรอบด้านที่ส่งเสียงครวญครางทรมาณเดินมาหาเขา"บัตซบ"

 

 

 

           "เล่นกับน้องชายให้สนุกนะคาเนกิคุง ถึงเขาจะเป็นผลงานที่ล้มเหลวแต่ก็คงตึงมือเธอไม่ใช่น้อยเลย"

 

 

           " แก "คาเนกิกัดฟันหรอด

 

 

           "พวกโดฟหน่ะจัดการพวกนี้ไม่ไหวหรอกถ้าไม่รีบมันอาจจะหลุดออกไปฆ่าเพื่อนๆของเธอกับพวกโดฟก็ได้นะ" คาโน่กล่าวเรียบๆ"ฉันจะตั้งตารอวันที่พวกเราได้พบกันอีก"

 

 

           "คาโน่!!!"  ในตอนนั้นร่างของblackที่อุ้มwhiteก็กระโดดออกมาด้วยสภาพชุ่มเลือดกระโดดตามซาจิที่อุ้มค่าโน่ออกไป ในตอนนั้นเองที่เหล่าครึ่งกูลที่ผิดพลาดพยายามคว้าร่างของคาเนกิ ร่างบางสะบัดพวกมันออกจนหลุดก่อนจะใช้คากุเนะฟาดผ่าร่างพวกมันเป็นจนไม่เหลือสภาพ

 

 

          "อย่ามาขวางทางฉันนะว้อย!!!" อาโอกิริคงได้ตัวคาโน่ไปอยู่แล้วแต่เราจะมีโอกาสได้คุยกับหมอนั่นรึไงกัน!!! แต่เราต้องจัดการพวกนี้ให้หมดก่อนที่ทุกคนจะมา คาเนกิฉีกร่างพวกมันเป็นชิ้นๆก่อนจะคว้าร่างนั้นมากิน ต้อรีบเก็บกวาดให้หมด

 

 

           เสียงอาระวาดที่ดังจนมาถึงนอกห้องทำให้อายาโตะที่มาถึงหน้าประตูชะงักกึก เขาบีบมือเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

 

 

           "เจ้าตา--"ร่างๆหนึ่งกระเด็นกระแทกมายังข้างประตูเสียงดังปั้กก่อนที่คากุเนะสีแดงจะคว้าร่างที่กระเด็นกลับมา ร่างบางสวยที่กำลังกวาดล้างพวกครึ่งกุูลอย่างเอาเป็นเอาตายทำเอาอายาโตะนิ่งอึ้ง

 

 

           "เจ้าตาเดียว นั่นแกใช่ไหม?"

 

 

           "ออกไป!!! กันอย่าให้ใครเข้ามในนี้ได้แม้แต่คนเดียว"

 

 

           "จะบ้าเรอะ เยอะขนาดนี้แกจะ---"

 

 

          "ทำตามที่พูดเถอะน่า!!!"ตอนนั้นเองที่ครึ่งกูลทั้งหมดลงมาทับร่างของคาเนกิจนจมทับลงไป อายาโตะที่กะจะเข้าไปช่วงนั้นก็เห็นคากุเนะที่เริ่มบิดเบี้ยวสะบัดร่างที่กระโจนเข้าใส่นั้นกระเด็นไปเป็นบริเวณกว้าง"เร็วเข้า!!!"

 

           "..."

 

 

           "ไป!!!" คาเนกิเฉือนร่างที่พุ่งเข้าหาเป็นสองท่อนแต่จำนวนมันก็แทบไม่ลดลงไปเลย อายาโตะมองร่างบางตรงหน้าที่ดิ้นรนสู้อย่างบ้าคลั่ง

 

 

           "ชิ" เขายอมเดินออกจากห้องไปยืนกันอยู่หน้าประตู เสียงการต่อสู้เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่หยุด "ถ้าแกตัดสินใจแบบนั้นครั้งนี้ฉันจะยอมทำตามที่แกพูดก็ได้"แค่กันไม่ให้ใครเข้ามาใช่ไหม..."อายาโตะกล่าวกับตัวเอง ก็ได้ แต่พอกลับไปเมื่อไหร่ แกจะต้องเจอดีแน่ คาเนกิ รอโดนฉันลงโทษบ้างแล้วกัน

 

 

           "อายาโตะ!!" บันโจที่วิ่งมาล้มลงไปหอบอย่างเหนื่อยล้าตรงหน้าอายาโตะ"คาเนกิอยู่ข้างในใช่ไหมฉันจะ--..."

 

 

           "กลับไปซะ" ไม่ทันพูดจบอายาโตะก็ตัดบทเสียก่อน

 

 

            "หา!!! ฉันเพิ่งมาถึงนะเฮ้ย"

 

 

            "ทะลุไปอีกทางนึงจะมีอีกประตูเป็นทางที่เชื่อมกับห้องนี้กับพวกไอ้หัวม่วงนั่น ทางนั้นสามารถทะลุไปยังทางออกได้ฉันลองสำรวจดูแล้วนายต้องเป็นคนช่วยนำทางพวกนั้น"

 

 

 

             "แล้วนายหล่ะ!!" บันโจถามเสียงแข็งลุกขึ้นมา

 

 

 

           "โดฟจะพุ่งมาทางนี้ฉันจะต้องยื้อเวลาให้ไอ้เจ้าตาเดียวไว้ให้มากที่สุด ถ้านายเป็นโล่ของหมอนั่น นายต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เพื่อเป็นโล่หลังจากที่คาเนกิต้องสู้กับพวกโดฟ"

 

 

            "...." บันโจนิ่งเงียบไปพักก่อนตอบ"เข้าใจแล้ว แล้วพวกนายหล่ะ"

 

 

           "เอโตะคงจะกลับมารับพวกฉัน ไปรออยู่ที่ทางนั้นกับพวกอาโอกิริซะ จะเป็นดาบหรือโล่อะไรก็ช่างแต่พาร์ทเนอร์ของคาเนกิคือฉัน ฉันไม่ยอมทิ้งหมอนั่นไว้หรอก นายรึบไปซะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจฆ่าแกที่นี่ซะเลย"


             บันโจอ้ำอึ้งอยากจะเถียงแต่ก็เงียบลงไป และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ

 

           "...ก็ได้ แต่รีบตามมาหล่ะ" บันโจรีบวิ่งกลับเพื่อไปอีกทางให้ทันก่อนที่โดฟจะมาถึงที่นี่ด้วยความเร่งรียบ

 

 

 

          อายาโตะยืนจั้งก้ารอให้พวกโดฟมา โดยมีเสียงการต่อสู้ของคนร่างบางดังไม่หยุด ได้แต่ยืนฟังโดยไม่สามรถทำอะไรได้ การรอคอยนั้นไม่ได้นานมากนักแต่ก็นานพอที่จะแน่ใจว่าบันโจสามารถไปอีกทางได้ทัน เขาหยิบหน้ากากครึ่งหน้าล่างมาใส่

 

 

          ชิโนฮาระเดินมาพร้อมกับคนในกลุ่ม เมื่อพบกับอายาโตะที่ยืนขวางประตูอยู่เขาก็กันทุกคนสั่งให้ห้ามเข้ามาแล้วเป๋นตัวเขาที่ก้าวไปหา

 

 

          "แก...เจ้ากระต่ายดำสินะ พวกอาโอกิริมาทำอะไรที่นี่กันหล่ะ"

 

 

           อายาโตะยืนนิ่งไม่ขยับสังเกตุมองชายแก่ร่างใหญ่โดยไม่กระพริบตา ชิโนฮาระที่ไม่ได้คำตอบอะไรและไม่ได้หวังว่าจะได้อยู่แล้ว จึงได้แต่ยืนมอง แล้วเสียงการต่อสู้ที่ดังก้องจนข้ามผ่านประตูมายังห้องกว้างนี้ทำให้ทุกคนสะดุ้ง มีเพียงอายาโตะที่สงบนิ่ง

 

 

          "ดูเหมือนฉันจะมาถูกทางสินะ ข้างในนั้นคงจะมีอะไรที่ไม่อยากให้ฉันเข้าไปยุ่งรึไงกัน"

 

 

           อายาโตะยังคงไม่ยอมตอบแต่คากุเนะที่เหมือนกับปีกก็ได้เผยออกมาส่องแสงจ้าประกายสวยงาม ชิโนฮาระที่เห็นแบบนั้นจึงต่อสายเครื่องสื่อสารระยะไกลขึ้นมา

 

 

           'ครับคุณชิโนฮาระ'

 

 

           "ทางนี้ฉันถ้าจะแย่ จูโซวมันหายหัวไปไหนไม่รู้ แต่ปัญหาคือมีเจ้ากระต่ายดำขวางทางอยู่ มันกันไม่ให้ใครเข้าไปข้างในห้องได้เลยแต่ในนั้นมีเสียงแปลกๆออกมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว บางทีอาจมีตัวอันตรายอยู่ในนั้นก็ได้ ไม่สิ....มันต้องอันตรายสุดๆแน่"

 

 

           'ทางนี้ก็แย่ครับ เสร็จแล้วจะตามไปสมทบทันที'

 

           

 


 

 

...

 

Amour


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อันนี้เขียนเสร็จตั้งแต่ปี 59 แล้วมั้ง555 ก็เป็นงานสุดท้ายในปีนั้นหลังจากนี้ภาษาที่ใช้ก็คงจะเปลี่ยนไปจริงๆ

แต่ก็แก้คำพูดกับคำผิดนิดหน่อยในตอนนี้ให้เรียบร้อยแล้วล่ะแต่คงการเขียนเดิมไว้ มีผิดตรงไหนเพิ่มบอกได้นะครับ

 แล้วก็คงจะลงงานไม่เป็นเวลาด้วย

หวังว่าจะเข้าใจกันเพราะผมต้องทำงานเยอะมาก Workshop เรียน ทำหนังสั้น และอะไรต่ออะไรอีกเยอะแยะ

เพราะงั้นก็จะลงช้าบ้างเร็วบ้าง แต่ก็คงลงตลอดแหละ แต่ถ้าผมเพิ่งลงแล้ววันต่อมาใครทวงเร่งผมจะเลื่อนลงนิยายไปสามวัน

จากที่ตั้งใจไว้ทันทีช่วงไหนว่างผมก็จะเขียนให้ตลอดแหละ เหลือแต่ว่าจะลงไม่ลง แค่งานที่มีตอนนี้ผมก็แทบไม่ได้นอนโต้รุ่งบ้าน นอนตี4-5บ้างต้องตัดต่อนั่นนี่ขอให้เข้าใจกันด้วยนะครับ ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ บาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

297 ความคิดเห็น

  1. #288 thedarksun1986 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2564 / 16:54
    รูปสุดท้ายน่ารักจังน่ารักมากๆ
    #288
    1
    • #288-1 Ravise(จากตอนที่ 15)
      29 เมษายน 2564 / 09:00
      ทสึกิยาม่าคืออาหารฉุกเฉิน ฮะๆ
      #288-1
  2. #145 Kurikara (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 18:12
    รอเธออยู่นะจ๊ะ
    #145
    1
    • #145-1 Kuro - Ro(จากตอนที่ 15)
      21 เมษายน 2562 / 12:03
      ไม่รู้ว่ายังรออยู่ไหม แต่ขอบคุณที่รอนะครับ ;)
      #145-1
  3. #144 C-Chinemon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 12:04
    รูปสุดท้ายน่ารักกกก~
    #144
    1
    • #144-1 Kuro - Ro(จากตอนที่ 15)
      21 เมษายน 2562 / 12:06
      คาเนกิ : กรุบๆหวานๆอร่อยดีครับ
      #144-1
  4. #143 Tenyacha1130 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 11:23
    เย้! มาแล้วค่าาาาา
    #143
    1
    • #143-1 Kuro - Ro(จากตอนที่ 15)
      21 เมษายน 2562 / 12:06
      ขอบคุณที่รอนะครับ^^
      #143-1