✰Cute Soulmate กระซิบรักข้างหัวใจยัยมุ้งมิ้ง

ตอนที่ 14 : ➳ศรรักดอกที่ 12 : เมวี่!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 มิ.ย. 58




นมสดยังไม่เข้าใจตัวเองค่ะว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่เมื่อเห็นคุณพระเอกหัวเราะกับคนอื่นที่ไม่ใช่นมสด แค่นั้นก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

และยิ่งเห็นว่าเมวี่เองก็ดูสนุกสนาน นมสดยิ่งรู้สึกไม่ชอบๆ ><

“หิวข้าวแล้วกินอะไรดี?”

คุณพระเอกที่เดินอยู่ข้างๆ ถามขึ้นเมื่อเราอยู่ที่โรงอาหารแล้ว แงงงง ทำไงดีนมสดไม่ได้หิวค่ะนมสดแค่อยากให้คุณพระเอกออกมาอยู่กับนมสดแค่นั้นเอง

“เออ...นมสด” ฉันอึกอักมองไปรอบๆ

อ๊ะ!

“อยากกินเค้กค่ะ” ฉันบอกและเดินถลาเข้าไปยังร้านเค้กแทน

“ไหนบอกหิวข้าว..งั้นเดี๋ยวฉันมานะ” คุณพระเอกบอกก่อนจะขอตัวไปที่ไหนสักแห่ง

บอกตามตรงว่าตอนนี้นมสดระแวงมาก ไม่รู้ว่าคุณพระเอกขอตัวไป แล้วเขาไปไหน หรือว่าทิ้งนมสดเอาไว้และไปหาเมวี่ คิดแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนสติหลุดหายไปครึ่งหนึ่งแล้วล่ะ

“เอาอะไรดีครับ?” เสียงของคนขายเค้กทักขึ้น เรียกสติฉันให้กลับเข้าร่าง...

“เอาสตอเบอร์รี่ค่ะ”

“สักครู่นะครับ”

หลังจากสั่งเสร็จ ฉันก้มหน้าหงุดๆ หาเหรียญจากกระเป๋าตังค์ เอ๋จำได้นะคะว่าเมื่อกี้ยังเห็นเหรียญสิบอยู่เลย หรือว่าใช่ไปแล้วนะ ทำยังไงดีล่ะ มีแต่แบงค์ใหญ่ซะด้วย

ทว่า ยังไม่ทันที่จะหยิบเหรียญเสร็จ

แหม่ะ!

ความเย็นจากอะไรบางอย่างถูกวางลงบนศีรษะ  ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง...กระทบเข้ากับดวงตาคมกริบดุๆ ของเขา

“คะ...คุณพระเอก”

ก่อนจะพึมพำออกมา พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

“ครับ?”

แค่คำว่าครับ แค่คำว่าครับเท่านั้นทำให้นมสดรู้สึกว่า...คุณพระเอกดูน่ารักขึ้นเป็นกอง!

“คือ...คือว่า”

“ได้แล้วครับ” เสียงของคนขายดังขึ้นซะก่อน

“นี่ค่ะ” ร่างฉันสะดุ้งเฮือกและรีบคว้าเอาถ้วยเค้กมาไว้ในมือพร้อมจ่ายตังคือย่างรวดเร็ว โอ๊ยยยตายๆ เมื่อกี้ฉันจะทำอะไรน่ะ T^T เท่าที่จำได้

นมสดเกือบพูดว่า อยู่กับนมสดนะคะ...ด้วยล่ะ

“...” คุณพระเอกทำหน้าฉงนสงสัยแต่ก็ไม่ได้ปริปากถามอะไรต่อ

“ไปกันเถอะค่ะ” ฉันบอกและเดินนำหน้าไปพร้อมถ้วยเค้กในมือ

“เฮ้ เดี๋ยวสินมสด” หากแต่ว่าเสียงใหญ่ๆ ของคุณพระเอกทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้าและหันไปหาเข้าอย่างสงสัย

“คะ?” ฉันถามอย่างสงสัย หากแต่ว่ามือหนาๆ กลับยื่นมาตรงหน้าฉันพร้อมรอยยิ้ม

“จับมือหน่อย J

คำพูดอ้อนๆ กับการกระทำเด็กๆ นมสดคิดว่าคุณพระเอกน่ารักที่สุดเลยค่ะ ก็ในเมื่อไม่ได้รังเกียจ และอีกอย่างแค่จับมือคงไม่เสียหาย

สิ่งที่นมสดเลือกทำคงตรงกับสิ่งที่หัวใจอยากทำ ฉันยื่นมือไปสัมผัสมือหนาๆ ของคุณพระเอก

“ไปกันเถอะค่ะ” และออกแรงดึงให้เขาเดินตามมา

 

ถ้าถามว่าตอนนี้นมสดยังกลัวคุณพระเอกอยู่มั้ยคำตอบที่ให้ได้คือ...ไม่เลยค่ะ...และถ้าถามว่าทำไม...คงเพราะคุณพระเอกก็มีด้านที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ก็ในเมื่อมันลิขิตมาแล้ว ยังไงเขาคนนี้ก็เป็นพระเอกของนมสดแหละค่ะ

“อ้าว นมสดพระเอก มาอยู่ตรงนี้นี่เอง” เสียงของเมวี่ทักขึ้นเมื่อเห็นว่าเราสองคนกำลังเดินมาที่หน้าห้องสมุด

แต่จะดีกว่านี้นะคะถ้าไม่มีมารมาผจญ - -*

“เฮ้ยเมวี่เธอออกมาแบบนี้แล้วงานล่ะ” เสียงใหญ่ๆ ที่เดินอยู่ข้างๆ โวยวายขึ้นแถบจะทันที

ร่างบางๆ ของเมวี่กลับยิ้มรับพร้อมกับพูดต่ออย่างไม่เดือดร้อน

“อ๋อ ก็เปิดวางเอาไว้ในห้องสมุดนั่นแหละ ไม่หายหรอก”

“โถ่ยัยบ้า คิดบ้าอะไรของเธอว่ะเนี่ย” คุณพระเอกสะบัดมือฉันออกและรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องสมุดทันที...ท่าทางรีบร้อนแหละหงุดหงิดนะ

“- -* ฉันว่านายนั้นมันแปลกๆ นะ” เมวี่เดินมาข้างๆ พูดขึ้น ฉันขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนจะกัดเค้กข่มอารมณ์กับความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อเมวี่

“คุณพระเอกน่ะหรอ? ฮ่าๆ เมวี่คิดมากไปเองหรือเปล่า” ฉันหัวเราะออกมาเหมือนไม่ได้คิดอะไร ทำไมเธอต้องพูดลับหลังคุณพระเอกด้วยนะ

“ไม่นะ ฉันคิดว่า...” เมวี่หยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองหน้าฉัน

“ไม่นะ ฉันคิดว่า...” เมวี่หยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองหน้าฉัน “เขาดูดึงดูด”

คำพูดของเมวี่ราวกับเข็มเล็กๆ ปักลงหัวใจหลายร้อยเข็ม ความรู้สึกหวงๆ แทรกเข้ามาในสมอง

“ฮ่าๆ หรอ? แต่คุณพระเอกดูดุนะ ไม่กลัวหรอ? เขาเข้ากับคนยากจะตาย”

ถ้าจะให้บอก นี่เป็นครั้งแรกของนมสดเลยค่ะที่กำลังให้ร้ายคนอื่นแบบที่ทำอยู่ ตอนนี้มันอึดอัดที่สุดในสามโลก ราวกับว่าคุณพระเอกเป็นแฟนกับนมสดไปแล้วยังงั้นแหละ

“แต่ฉันอยากถามนมสดหน่อย” เมวี่ดูจริงจังมากกว่าเดิม บรรยากาศเริ่มมาคุ และฉันอยากให้คุณพระเอกมาเร็วๆ ทำยังไงดีล่ะ....

เซลก้า นายอยู่มั้ย เซลก้าอยู่ไหนนะ...

“นมสดเธอเป็นอะไรกับนายพระเอก!

 

“ฮัดชิ้ว><” ทันทีที่คำถามอันตรายหลุดออกมาจากปากของเพื่อนสาว เสียงจามของฉันดังขึ้นแทรก...อย่างตั้งใจ

เมวี่ผงะออกนิดหน่อย

“ฮ่าๆ ขอโทษนะเมวี่เมื่อกี้พูดว่าอะไรหรอ? (‘^’)” ฉันหันมาถามเธออีกรอบ คราวนี้เห็นแววหงุดหงิดออกมาแบบชัดเจน นมสดทำอะไรผิดหรอ?...ถึงรู้อยู่แก่ใจ ว่าเมวี่หงุดหงิดเรื่องอะไรแต่นมสดไม่คิดว่ามันคือเรื่องของนมสด

“ฉันแค่อยากรู้ว่า...”

“นี่จะยืนอยู่อีกนานมั้ย เข้ามาช่วยกันเก็บของดิ” เสียงโหดๆ ดังขึ้นขัดจังหวะการพูดของเมวี่อีกรอบ คราวนี้ฉันเลิกสนใจหญิงสาวตรงหน้า และเดินผ่านตัวเมวี่เพื่อขึ้นไปหาคุณพระเอก

เรื่องบางเรื่องนมสดก็ไม่สมควรจะสนใจ ใช่มั้ยคะ?...คิดแบบนี้ถูกแล้วใช่มั้ย

“เดี๋ยว นมสดเรายังคุยกันไม่จบนะ” เสียงเมวี่ดังมาแว่วๆ ทำให้ฉันต้องชะงักขาที่กำลังเดินเข้าห้องสมุด และหันกลับไปตอบคำถามของเธอ

“เรื่องอะไรหรอคะ?”

“เรื่อง” เสียงหวานๆ กำลังจะตอบกลับมา

“เข้าไปช่วยคุณพระเอกกันเถอะค่ะ” แต่ยังพูดไม่ทันจบนมสดพูดแทรกขึ้นอีกครั้ง

ถ้าเมวี่ฉลาดพอ เธอจะรู้เองว่าตอนนี้นมสดกำลัง ตัดบท!

 

@หน้าตึกคณะ

หลังจากเก็บอุปกรณ์การทำงานเรียบร้อย พวกเราก็อพยพมาที่ใต้ตึกคณะ เพราะว่าคลาสต่อไปเมวี่ต้องไปเรียนต่อเราเลยตกลงกันว่าจะนั่งทำรออยู่ที่นี่

“นมสด ส่วนที่เธอแปลอยู่ไหนเอามารวมกันเลยสิ”

เมื่อได้รับคำสั่ง ฉันจัดการค้นหากระดาษงานที่อยู่ในแฟ้ม...เอ๋ จำได้ว่าทำมาแล้วนะ...อยู่ไหนหว่า ฉันเปิดกระเป๋าทุกช่องเพื่อค้นหาแผ่นกระดาษที่อุตส่าห์นั่งคิด...แต่ก็

“เอามาด้วยหรอนมสด เมื่อเช้าไม่เห็นถืออกมานะ” เสียงของคุณพระเอกที่เพิ่งผงกหัวขึ้นมาทักเรียบๆ และนั้นทำให้ฉันฉุดคิดได้ว่า

“อยู่ตรงเครื่องปริ้นอ่ะเมวี่ เราลืมหยิบมาทำไงดีT[]T” ฉันเริ่มเบ๊ะปาก คิดหาวิธีแก้ปัญหาตอนนี้ ถ้าฉันลืมเอามา งานก็ไม่คืบหน้า และเราจะพรีเซ็นท์ไม่ได้ แงงงงง นมสดเป็นตัวถ่วงหรอคะ? ไม่น้า!!

“แบบนี้ก็ไม่ได้พรีเซ็นท์ งานเราก็ไม่เดิน” เมวี่พูดแต่สายตามองไปที่จอคอม เป็นการพูดที่...เหยียบย้ำความรับผิดชอบของนมสดมากถึงมากที่สุด

แต่มันก็ถูกของเมวี่ เรื่องนี้โทษใครไม่ได้นอกจากนมสด...เพราะนมสดเองแหละ

“เฮ้ย! นมสดไม่เอาดิไม่ร้อง” คุณพระเอกที่นั่งเงียบอยู่นานเขยิบมาใกล้ๆ ก่อนจะโยกศีรษะฉันอย่างปลอบประโลม

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้ตัวอีกทีน้ำตาก็ไหลอีกแล้ว

“ถ้างั้นพระเอก...นายไปเอาของที่บ้านนมสดได้มั้ยล่ะ กำหนดการจะได้ไม่เลื่อนไง” เมวี่พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ก็ได้” คุณพระเอกตอบรับสั้นๆ ดูเหมือนเขาไม่เกี่ยงที่จะทำเพื่อฉันเลยสักนิด เมวี่เหลือบตามองหน้าฉันเล็กน้อยและสนใจงานต่อ

“ฝากด้วยนะคะ” คราวนี้ฉันหันมาหาคุณพระเอกที่ลุกขึ้นยื่นเต็มความสูง

“อื้อ” เมื่อคุณพระเอกตอบรับ ฉันจึงยื่นเอากุญแจบ้านให้คุณพระเอกอย่างว่าง่าย มือหนารับกุญแจไปแล้วพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

...ก่อนจะเดินหายไปตามทางเดิน

คราวนี้ก็เหลือแค่ฉันกับเมวี่อีกครั้ง!

“ถ้างั้นให้นมสดเช็คอะไรมั้ย พวกแกรมม่านมสดถนัดนะ”

เนื่องจากบรรยากาศอันแสนอึดอัดเกิดขึ้นรอบๆ ฉันจึงเลือกที่จะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาเพื่อทำลายมัน หากแต่ว่าเมวี่กลับไม่ตอบกลับเลยสักนิด

“นมสด!” เธอไม่ตอบคำถาม แต่เรียกชื่อของฉันแทน

“หื้อ?”

“เธอเป็นจริงอย่างที่พวกเขาลือกันหรือเปล่า”

 

UntitledJiae

 

TALK

ครบแล้วค่า ช่วงนี้มีอะไรหลายๆ อย่างให้ต้องชะลอการอัพ ฮา!

หลักๆ เลยคือการยุ่งกับการไป สัมภาษณ์ เตรียมแฟ้ม

 และเดินทาง หนักสุดคือเดินทางนี่แหละ โฮ้ววววT[]Tเอาเป็นว่า ใครยังติดตามอยู่

 ต้องขอบคุณมากๆ นะคะ อ๋องปลื้มมาเลย  ลงอาทิตย์ล่ะครั้งไม่พอ ยังเบี้ยว

ไม่เบี้ยวหรอกน้า เดี๋ยวอ๋องลงอีก 50% ของอาทิตย์หน้าให้ด้วย!

เรื่องนี้ก็ใกล้ถึงฝั่งแล้วนะ ใครคิดว่ายังไง เม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามเสมอ ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ

16/6/58

 

 




หากว่าอยากติดตามผลงานของไรท์เตอร์ในเรื่องอื่นๆ
หรือจะติดตามการอัพเดตนิยาย
ดูได้จากแฟนเพจนะคะเพราะว่าอ๋อ
รีขึ้นหน้าแรกทุกวัน



RickyRickyRicky
。SYDNEY♔

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #136 B_MILK♔ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 19:53
    อีเมวี่นี่คิดอะไร
    #136
    0
  2. #134 kan6 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 22:03
    ไรท์สู้ๆ
    #134
    0
  3. #131 B_MILK♔ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 17:48
    รอนะเออ
    #131
    0