(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 9 : Chapter 07 : ถ้าน้ำตาคืออาวุธของผู้หญิง แล้วผู้ชายอย่างผมต้องใช้อะไรดีล่ะครับ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

 

-CHAPTER 07-

ถ้าน้ำตาคืออาวุธของผู้หญิง แล้วผู้ชายอย่างผมต้องใช้อะไรดีล่ะครับ?

 

“ หืม? “ ผมครางในคอเมื่อเปิดล็อกเกอร์เพื่อจะเปลี่ยนรองเท้าก็เจอจดหมายใส่อยู่ ดูจากที่มันเป็นสีดำผมคิดว่ามันไม่น่าจะใช่จดหมายสารภาพรักหรอก ถ้าเป็นจดหมายสาปส่งล่ะน่าเชื่อมากกว่า เหอๆ

“ อะไรน่ะ? “ พอผมหยิบมันจะเอามาเปิดอ่านข้อความข้างใน ไอติมก็คว้าไปแกะแทน

ผมยักไหล่ ไม่ได้ค้านอะไรแล้วเปลี่ยนรองเท้าไป ก่อนจะหันไปหาคนข้างๆ ที่อยู่ๆ ก็สบถออกมาแล้วฉีกจดหมายฉบับนั้นซะจนนึกว่าจะเล่นต่อจิกซอร์ ก็คิดได้เนอะเรา

“ ไอ้เวรหน้าไหนวะที่มันกล้าเอาของแบบนี้มาใส่ล็อกเกอร์บัดดี้กู! ถ้ากูจับได้มึงไม่ตายดีแน่!!! ไอติมตะโกนขึ้นเสียงกร้าวแล้วเตะล็อกเกอร์เสียงดัง เขาไม่ใช่คนอารมณ์เกี้ยวกราดโมโหร้ายหรอกครับ ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อส่งคำเตือนไปกับนักเรียนที่อยู่รอบๆ

ถ้าผมเดาไม่ผิด จดหมายนั่นคงเป็นจดหมายขู่จากบรรดาแฟนคลับหรืออดีตเด็กทั้งหลายของไอ้พวกลีดเดอร์ที่ผมกำลังใช้มารยาล่อลวงให้พวกเขามาเป็นหมากในเกมส์ ความริษยามันไม่เข้าใครออกใคร แต่เพราะผมมีแบ็คใหญ่หนุนหลังคนพวกนั้นเลยได้แต่ลอบกัด และเมื่อข่าวลือที่ไอติมประกาศแพร่ออกไป คนเหล่านั้นคงไม่กล้าโผล่หางออกมาอีก…

หรือไม่ก็…อาจจะรีบจัดการผมก่อนที่เรื่องจะบานปลาย!

และผมคงกลายเป็นคนจิตไม่ปกติไปแล้วถึงได้กำลังคาดหวังให้คนพวกนั้นเลือกวิธีการ…อย่างหลัง!!

“ คริสต์มาส ต่อไปนี้เวลาจะไปไหนหรือทำอะไรนายต้องระวังให้มากนะเข้าใจไหม? “ มาแล้วครับ โหมดคุณพ่อจอมหวงลูกสาว เอ้ย! ลูกชายเกินเหตุ

“ ไม่มีอะไรหรอกน่า พวกเขาก็ทำได้แค่ขู่นั่นแหละ “ แอบผิดหวังเล็กๆ แหะ ผมชอบอะไรที่มันเป็นรูปธรรมจับต้องได้ ไม่ใช่แค่นามธรรมลอยๆ แบบนี้

“ อย่าประมาทสิ ใจคนน่ะยากแท้หยั่งถึงนะ ฮึ่ย! ต้องเป็นฝีมือเด็กเก่าของไอ้คิงเวรแน่ๆ เดี๋ยวถ้าเจอนะฉันจะด่ามันซักชั่วโมง “ ไอติมเปลี่ยนเป็นขบเขี้ยวคิงของเขา

ผมแอบยิ้มร้ายไม่ให้เขาเห็น ใช่…ใจคนน่ะยากแท้หยั่งถึง เพราะแบบนั้นมันถึงสนุกไงล่ะที่ได้เล่นกับสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ!!!

“ ทำไมหน้าบูดแบบนั้น? “ นักรบที่เพิ่งเปลี่ยนรองเท้าเสร็จเดินเข้ามาหาแฟนเขา ผมอมยิ้มกับความน่ารักของคู่นี้ เวลาเขาพูดกับไอติม น้ำเสียงเย็นๆ เรียบๆ จะเจือไปด้วยความอ่อนโยนเสมอ

“ เซียนล่ะ? “ ไอติมไม่ตอบแต่ถามถึงรูมเมทของแฟนแทน เอาจริงวุ้ย!

“ โดด “ สั้นๆ แต่ได้ใจความสุดๆ

“ ฮึ่ย! เดี๋ยวกลับไปฉันจะไปอาละวาดใส่มันให้สาแก่ใจเลย!! “ นี่ไอติมเขาเอาเรื่องผมมาบังหน้าเพื่อจะไปวีนใส่เซียนอยู่แล้วหรือเปล่าเนี่ย ก็แหม สองคนนั้นเขาไม่ถูกกันนี่ครับ เซียนน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไอติมแสดงออกชัดเจนเลยว่าเหม็นขี้หน้าเซียนสุดใจ

นักรบสอบถามเรื่องที่ทำให้แฟนเขาอารมณ์เสียแต่เช้าระหว่างที่เราเดินขึ้นตึกเรียน พอได้ความซึ่งผมมั่นใจว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรด้วยหรอก แต่ที่สนเพราะมันทำให้คนรักของเขาโมโห ก่อนจะแยกกันที่หน้าห้องเรียนของผม ระหว่างพักไอติมก็เอาแต่กำชับให้ผมระวังตัว และพอเรียนเสร็จเขาก็ขอกลับก่อนเพื่อจะรีบไปบ่นเซียนตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เช้า ก่อนออกจากห้องไปก็ไม่ลืมกำชับผมอีกครั้ง

ผมยิ้มรับความหวังดีที่เขามอบให้ เพื่อนร่วมห้องคนอื่นเริ่มเก็บของทยอยกลับ หากผมกลับยังนั่งอยู่ที่เดิม ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ความเงียบสงบที่หาได้ยากในโรงเรียนประจำทำให้ผมเผลอจมอยู่กับมันจนฟ้าใกล้จะเป็นสีดำเข้าทุกที

กุกกัก!

“ หืม? “ เสียงแปลกๆ ที่หน้าประตูทำให้ผมหันไปมอง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดมันและพบว่า…

เปิดไม่ออก!

งั้นเสียงเมื่อกี้ก็คงเป็นใครซักคนเอาอะไรมาคล้องประตูไม่ให้มันเปิดได้สินะ แหม รอดเร็วทันใจผมจริงๆ

ผมยิ้มออกมาเมื่อความคาดหวังในตอนเช้าถูกสนองได้ทันใจ ไม่เดินไปเช็คอีกประตูหรอกครับเพราะมันก็คงอยู่ในสภาพเดียวกัน ก่อนจะเดินผิวปากกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองตามเดิม โชคดีจังที่วันนี้ลืมเอาโทรศัพท์มา แถมยังมีเกมส์ที่เอาใส่ติดกระเป๋าไว้อีก เพราะงั้นก็เอาออกมาเล่นฆ่าเวลา รอความสนุกที่กำลังจะมาถึงดีกว่า

…………………..

[ Wan-Puth’s Part ]

“ ไอ้เวรหน้าไหนวะที่มันกล้าเอาของแบบนี้มาใส่ล็อกเกอร์บัดดี้กู! ถ้ากูจับได้มึงไม่ตายดีแน่!!!

ผมชะงักเท้ากับเสียงเหี้ยมๆ ของไอติมอีกฝากของล็อกเกอร์ แปลกใจนิดๆ เพราะผู้ชายที่ถูกเลือกมาเป็นคิลเลอร์คนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความใจเย็น หากพอได้ยินเสียงซุบซิบระหว่างวันก็เข้าใจเหตุผลที่ไอติมโมโหเพราะมีคนเอาจดหมายข่มขู่ไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของรูมเมทเขา

ผมไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ได้ยินมาเลย เพราะผู้ชายที่ชื่อ ‘คริสต์มาสอีฟ อันตรายยิ่งกว่าไอ้พวกที่ส่งจดหมายขู่มาเยอะ!!

ปึงๆๆ!!

เสียงเคาะประตูที่ต้องเรียกว่าทุบมากกว่าทำให้ผมละความสนใจจากหน้าหนังสือแล้วเดินไปเปิดประตูห้องพัก คงจะเป็นหนึ่งในสมาชิกลีดเดอร์ซักคน คนทั่วไปไม่มีใครกล้ามาเคาะห้องผมแบบนี้หรอก

“ มีอะไร? “

“ ไอ้บ้าฟานล่ะ? “ ไอติมไม่ถามเปล่า เขาผลักผมให้พ้นทางแล้วเดินเข้ามาในห้องของผมเฉยเลย

“ ไปห้องเซียน “ ผมตอบแล้วกอดอก มองดูท่าทางกระวนกระวายที่ไม่ค่อยได้เห็นของเพื่อนตัวเล็ก


ฟานเป็นรูมเมทของผม หมอนั่นหลงใหลคลั่งไคล้เซียนแทบถวายหัว น่าแปลกที่เซียนไม่เล่นด้วย ทั้งที่ปกติไอ้คิงมันออกจะชอบด้วยซ้ำอะไรที่ได้มาง่ายๆ เพราะมันจะได้เขี่ยทิ้งไปง่ายๆ แต่มันคงรู้ล่ะมั้งว่าตรรกะนั้นใช้กับฟานไม่ได้ผล


“ บ้าเอ้ย! “ ไอติมสบถแล้วทิ้งตัวนั่งบนเตียง ผมขมวดคิ้วมองท่าทางนั้น


จะมีซักกี่คนที่ทำให้นักฆ่าผู้ไม่เคยแยแสใครเดือดเนื้อร้อนใจได้ ที่ผมเคยเห็นก็มีแค่แฟนมันกับรูมเมทมันเท่านั้น และคนแรกตัดทิ้งไปได้เลย แม้ตำแหน่งที่นักรบถือครองจะเป็นโจ๊กเกอร์ซึ่งดูไม่มีพิษภัย หากความจริงแล้วมันคือตัวอันตรายคนหนึ่งของโรงเรียนที่เซียนยังยอมรับในฝีมือ ส่วนอีกคน


เรื่องเมื่อเช้าหวนเข้ามาในความคิดของผมทันที!!


“ เกี่ยวอะไรกับคริสต์หรือเปล่า? “ ผมพยายามตั้งคำถามโดยไม่คิดในแง่ร้าย แม้ท่าทีของคนตรงหน้าจะบอกในสิ่งตรงข้ามกันก็เถอะ!!


“ คริสต์มาสยังไม่กลับเลย นี่จะสามทุ่มแล้ว หมอนั่นไม่เคยกลับช้าแบบนี้มาก่อน โทรศัพท์ก็ไม่ยอมเอาไป แถมเมื่อเช้าก็มีจดหมายเวรนั่นอีก!


ท่าทางกระวนกระวายของไอติมสร้างความแปลกใจให้ผมอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันแต่ทำไมเขาถึงห่วงใยผู้ชายคนนั้นนัก หากตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น


“ หาที่ไหนไปแล้วบ้าง? “ ดูจากเหงื่อที่โชกตัวเขา คงไม่ได้แค่นั่งรอเฉยๆ หรอก


“ ตามโรงยิม สนามแข่ง สระว่ายน้ำ ฉันถามไอ้พวกใต้หอแล้วพวกมันบอกว่ายังไม่เห็นคริสต์มาสกลับมาเลย “


“ กลับไปรอที่ห้อง ฉันรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน “ บอกจบก็ทะลึ่งพรวดออกจากห้องไป ไม่ทันได้ฟังเสียงรั้งจากอีกคน


บ้าเอ้ย! ทำไมผมต้องออกมาเองด้วย แค่บอกไอติมถึงสถานที่ที่มีความน่าจะเป็นว่าเขาจะอยู่ไปก็จบแล้ว ให้ตายเถอะ! นี่เขาทำอะไรกับผมถึงต้องมากระวายกระวายตามไปด้วยแบบนี้ ผมไม่ยอมหลงกลไปเป็นหมากให้เขาใช้งานในเกมส์บ้าๆ นั่นหรอก!!!


ผมมาหยุดที่หน้าอาคารหลังหนึ่ง สถานที่อันดับต้นๆ ที่มักถูกมองข้าม แล้วสูดหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อปรับสภาพอารมณ์และวางท่าทีของตัวเองเสียใหม่ ก่อนจะเดินขึ้นอาคารไปยังห้องเรียนของเขาซึ่งเป็นห้องเดียวกับผม และเมื่อเห็นไม้กวาดยาวๆ ขัดอยู่กับที่จับประตูเลื่อน ความโล่งใจก็ซึมเข้ามาในอกอย่างประหลาด อยู่ที่นี่จริงๆ สินะ


ครืด!


ผมเอาไม้กวาดออกแล้วเลื่อนประตูห้องเปิด ภาพที่เห็นคือคนที่กำลังตามหานั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง โดยในมือมีเกมส์ที่เขามักเอามาเล่นฆ่าเวลาถืออยู่


“ เห ตกใจนะเนี่ยที่เป็นนาย แต่ก็แอบดีใจลึกๆ นะ “ คริสต์มาสอีฟเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วให้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง เขาคงแปลกใจที่เห็นผมแทนที่จะเป็นรูมเมทของเขา


อย่าว่าแต่เขาเลย ผมเองยังอดที่จะแปลกใจตัวเองไม่ได้เลย!!


“ ฉันลืมของ “


ต้องทำทีเป็นเดินไปหยิบหนังสือใต้โต๊ะ มันเป็นหนังสือที่ผมยืมจากห้องสมุดมาอ่านพรุ่งนี้ซึ่งมีคาบโฮมรูม แต่ตอนนี้ต้องเอามาบังหน้าก่อน คนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จะได้ไม่เข้าข้างตัวเองแล้วเหมารวมผมไปกับไอ้เซียนที่หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น


“ หว่า ผิดหวังเลยเรา “ เสียงที่หวานกว่าของผู้ชายด้วยกันบอกลอยๆ มาเข้าหูผมจังๆ


เล่นละครเก่งจริงนะ ทำซะเหมือนเชียว!!


พวกเราเดินลงจากอาคารพร้อมกัน พอมาถึงทางออก ผมก็ไม่ได้หยุดรอให้เขาเปลี่ยนรองเท้าแต่เดินออกไปเลย บอกแล้วไงครับว่าผมไม่คิดจะเป็นหมากในเกมส์ของใคร


แต่สุดท้ายก็ต้องเดินกลับเข้าไปอีกครั้งเพราะยังไม่เห็นอีกคนตามออกมา ผมไม่ได้แคร์เขา แค่ผมต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองที่บอกกับไอติมก็เท่านั้น แม้จะไม่ใช่การบอกตรงๆ แต่การที่ผมบอกให้ไอติมไปรอที่ห้องก็แปลได้ว่าผมจะรับผิดชอบพารูมเมทของเขากลับไปเอง


แกร็ง!


ผมชะงักเท้าอีกครั้งกับเสียงเหมือนแก้วกระทบพื้นบัดซบเอ้ย! คงไม่ใช่อย่างที่ผมกำลังคิดอยู่หรอกนะ!!!


ผมก้าวเร็วๆ เข้าไปหาคนตัวเล็กกว่า ในมือของคริสต์มาสอีฟถือรองเท้าเอาไว้ และบนพื้นมีเศษแก้วอันใหญ่สองสามอันตกอยู่ และมันจริงอย่างที่ผมคาดเพราะบนเศษแก้วเหล่านั้นมีคราบของเหลวสีแดงสดอาบอยู่!!


“ อ้าว ลืมอะไรหรือ? “ เขายังมีหน้ามายิ้มถามผมได้อีก


ผมเดินเข้าไปเตะรองเท้าที่เขาทำท่าจะสวมมันเข้าไปอย่างไม่สบอารมณ์ โง่หรือเปล่าเนี่ย! ก็รู้อยู่ว่าข้างในอาจจะมีเศษแก้วหลงเหลืออยู่ แล้วที่เท้าน่ะก็เพิ่งเหยียบมันไปไม่ใช่หรือไง ไม่คิดจะเรียกให้ช่วยหรือพาไปทำแผล ก็ช่วยแสดงออกว่าเรื่องมันไม่ปกติหน่อยเถอะ ก็รู้ว่าสวมหน้ากากเก่ง แต่เวลาแบบนี้ถอดมันออกชั่วคราวก็ได้มั้ง!!


“ ไม่ห่วงตัวเองเลยหรือไง! “ ผมอดที่จะตำหนิเขาไม่ได้จริงๆ


“ หมายความว่าไง? “ คริสต์มาสอีฟเอียงคอมามองด้วยความไม่เข้าใจ และท่าทางนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกฉุนยิ่งขึ้นไปอีก


“ อ้ะ! จะทำอะไรน่ะ “ เขาอุทานออกมาเมื่อผมช้อนตัวเขามาอุ้มไว้แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ให้ตายสิ! ตัวเบายังกับนุ่น วันๆ กินอะไรเข้าบ้างเนี่ย


“ โทรศัพท์ฉันอยู่ในกระเป๋าเสื้อ โทร.ไปบอกไอติมว่านายอยู่กับฉัน “


ผมออกคำสั่งเสียงเรียบ เพราะตอนนี้ผมต้องพาคนตัวเล็กไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อน คนที่กำลังรอจะได้ไม่ฟุ้งซ่านแล้วพาลไปฆาตกรรมไอ้เซียน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่ไม่ดีผมก็เห็นไอติมโยนให้เซียนทุกเรื่อง เชื่อเถอะว่าเรื่องนี้ก็ด้วย!


“ ทำไมต้องโทร.ล่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้วนี่ “ แต่อีกคนนี่ท่าจะมีความสุขที่ได้เห็นผมทำตาดุใส่ ทั้งที่หน้าของเขามันบอกว่าเข้าใจทุกอย่างแต่ก็ยังลีลา


“ เลิกเล่นละครแล้วก็ทำตามที่ฉันบอกซะ “


“ คิกๆ “ คริสต์มาสอีฟหัวเราะชอบใจ แล้วจึงยอมเอาโทรศัพท์ของผมออกมากดๆ จิ้มๆ


ผมเบือนหน้าหนีภาพนั้น ไม่อยากยอมรับหรอกว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์มากจนเกินไปด้วยซ้ำ ผมไม่แปลกใจเลยที่เขาเลือกใช้มันเป็นหมัดพิฆาตในเกมส์กระดานนี้!!


“ ฮัลโหล ไอติมหรือ...ฉันไม่เป็นไรจริงๆอืม อยู่กับวันพุธกำลังไปหาข้าวกินกันน่ะ นายกินหรือยังงั้นหรืออืม งั้นเจอกันที่ห้องนะ “ แล้วก็วางสายไป จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าให้ผม


“ ขอบคุณ “


ตามมาด้วยยิ้มบางๆ ในแบบของเขา ยิ้มที่ผมเกือบเชื่อสนิทใจว่ามันออกมาจากใจจริง ไม่ใช่หน้ากากที่เขาสวมอยู่ถ้าผมโง่กว่านี้อีกซักนิด!!!


ผมพาคริสต์มาสอีฟไปโรงพยาบาลซึ่งอยู่ทางเดียวกับหอพัก วางเขาลงบนเตียงผู้ป่วยให้หมอดูแผล โดยมีบุรุษพยาบาลเข็นอุปกรณ์ทำแผลมาเตรียมไว้ให้


“ ไม่ต้องฉีดยาชาก็ได้ครับ เปลือง “


ในขณะที่หมอกำลังจะหยิบเข็มยาชา คนเจ็บก็ห้ามไว้ ผมขมวดคิ้วจ้องเขา ตั้งแต่ได้แผลมาแล้วก็ยังไม่เห็นว่าคนตัวเล็กจะแสดงออกว่าเจ็บเลยซักนิด ต่อมความรู้สึกตายด้านไปแล้วหรือไง


“ แต่หมอต้องดึงเอาเศษแก้วออกนะครับ “ คนที่รู้ขั้นตอนการรักษาให้เหตุผล


“ ครับ ทำได้เลย “ แม้แต่หมอก็ยังอึ้งเถอะ


“ งั้นหมอจะเอาเศษแก้วออกนะครับ เจ็บนิดนึงนะครับ “


น้ำเสียงอ่อนโยนสมชื่อหมอ แต่ทำไมผมกลับมีความรู้สึกขัดหูพิกล ก่อนจะละสายตาจากแผลที่ฝ่าเท้าบางไปยังใบหน้าสวยขนาดที่ผมว่าไอติม ฟานหรืออาโป โจ๊กเกอร์ของไวท์ไนต์สวยแล้ว คนคนนี้กลับทำให้อีกสามคนก่อนหน้าธรรมดาไปเลย ผู้ชายสวยได้ขนาดนี้เลยหรือ?


“ ไม่เจ็บหรือไง? “


คนที่น่าจะร้องหรือส่งเสียงบอกว่าเจ็บซักหน่อยทำหน้าได้ปกติมากครับ แถมยังมีการเลิกคิ้วให้เหมือนจะถามว่าต้องเจ็บด้วยหรือ? ประมาณนี้ด้วย


“ ต้องเย็บเลยหรือ? “ ผมหันไปถามหมอ


“ ครับ แผลค่อนข้างลึกมาก “


หมอถามคริสต์มาสอีฟอีกครั้งว่าจะฉีดยาชาไหมเพราะต้องเย็บแผล เขาก็ตอบกลับมาแบบเดิม จนกระทั่งทำแผลเสร็จ แล้วบุรุษพยาบาลมาปิดแผลให้ ไอ้หมอที่ยังนั่งอยู่ด้วยไม่ไปไหนก็หันไปถามคนเจ็บ


“ สะดวกมาทำแผลทุกวันหรือเปล่าครับ ถ้าไม่เดี๋ยวให้พี่บุรุษพยาบาลสอนทำแผลให้ “


ผมเลิกคิ้วเมื่อคนถูกถามหันมาจ้องหน้า มองแบบนี้อย่าบอกนะว่าจะให้ผมพามา เสียใจ! ไม่ได้ว่างขนาดนั้น


“ สอนไว้ก็ได้ครับเผื่อคนพามาไม่ว่าง “ แล้วบุรุษพยาบาลคนเดิมก็อธิบายวิธีการทำแผลและข้อควรระวังให้กับคนเจ็บ ผมจึงปลีกตัวออกจากห้องเพื่อไปรับยาตามใบสั่ง  


หากพอกลับเข้ามาอีกครั้งกลับไม่เห็นบุรุษพยาบาลคนนั้น เพียงแค่คนเจ็บกับหมอที่อยู่ในห้องด้วยกันสองคน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! รู้สึกว่ากระดุมเสื้อนักเรียนของคนบนเตียงตอนก่อนที่ผมจะออกไปมันติดอยู่ครบนะ แล้วเพราะอะไรตอนนี้มันถึงมีสองเม็ดหลุดออกจากรังดุมไปได้กัน ช่วยผมคิดหน่อยสิครับ?


ขวับ!!


เมื่อได้คำตอบผมก็ตวัดสายตาไปหาไอ้หมอหน้าจืดที่นั่งทำไม่รู้ไม่ชี้ทันที เขาเลิกลั่กทำตัวไม่ถูกก่อนจะขอตัวออกจากห้องไปโดยให้เหตุผลหมาๆ ว่ามีงานค้างอยู่ เหอะ!


“ สมยอมหรือไง? “ ผมเผลอกระแทกเสียงถามคนบนเตียงผู้ป่วยซึ่งนอนนิ่งให้มันลวนลาม หากพอเลื่อนสายตาสำรวจเขาดีๆ ก็พบถึงอาการที่ผิดปกติไป


“ เฮ้ มันทำอะไรนาย? “ ผมเข้าไปพยุงร่างเล็กขึ้นนั่ง ท่าทางไร้เรี่ยวแรงแทบทรงตัวไม่ไหวจนต้องพิงกับอกของผมเหมือนคนโดนมอมยาไม่มีผิด


“ เขาเอาอะไรก็ไม่รู้มาให้ดม“ เสียงหวานบอกเสียงยาน นี่ตกลงเขาโง่หรือฉลาดกันแน่ มีคนเอาอะไรมาให้ดมก็ดมไปส่งเนี่ยนะ?!!!


ผมส่ายหน้าเบาๆ ถอนหายใจกับด้านเดียงสาที่ไม่คิดว่าอีกคนจะมี ก่อนจะจับให้เขาพิงหมอนแล้วผละไปหาแอมโมเนียมาให้เขาดม ไอ้หมอบัดซบเอ้ย! ก็รู้อยู่ว่าหมอดีๆ ที่ไหนจะยอมมาประจำอยู่ในโรงเรียนกลางหุบเขา แถมยังเป็นโรงเรียนชายล้วนอีก! พรุ่งนี้มึงเตรียมตัวไสหัวที่คิดแต่เรื่องต่ำๆ ออกไปจากที่นี่ได้เลย!!


“ ดีขึ้นไหม? “ ผมชะงักกับน้ำเสียงอ่อนๆ ที่ตัวเองใช้ บ้าเอ้ย!


“ อืม รีบกลับเถอะเดี๋ยวไอติมเป็นห่วง “


พรึบ!


ร่างเล็กพยายามจะลุกจากเตียง และคงเพราะฤทธิ์ยาเขาถึงเสียหลักจะล้มวัดพื้นถ้าผมรับไว้ไม่ทัน ตัวบางชะมัดแถมยังนิ่มอีก


ผมรีบส่ายหัวกับความคิดของตัวเองทันที ก็จริงที่คนในโรงเรียนกว่า 80% เป็นไบ 19% เป็นเกย์เต็มตัว แต่กันผมไว้ใน 1% ที่เหลือนั้นเถอะ เพราะผมไม่ได้มีรสนิยมในเพศเดียวกัน แม้คนในอ้อมแขนจะสวยเกินกว่าจะเป็นผู้ชายก็ตาม!!


“ ไม่ต้องอุ้มนะ “ เสียงอู้อี้ดักความคิดของผม


“ ทำไม? “ ตัวเขาก็ไม่ได้หนักอะไร สภาพแบบนี้ถ้าไม่อุ้มคงใช้เวลาหลายชาติกว่าจะพากันกลับถึงหอพัก


หากเหตุผลที่อีกคนยกมาทำให้จำยอมแต่โดยดี


“ ไม่อยากถูกแฟนคลับนายตามฆ่าอีกคน “


ก็เดาได้ว่าไอ้เศษแก้วที่ไปอยู่ในรองเท้าของเขามันคงเป็นฝีมือของเด็กในสังกัดใครซักคน ของบรรดาพวกที่มาติดพันคนคนนี้


กว่าครึ่งชั่วโมงที่ผมประคองร่างเล็กไปถึงหน้าหอพักซึ่งห่างจากโรงพยาบาลแค่ห้าร้อยเมตร ก่อนจะเข้าไปในหอผมก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่ถูกขังไว้ในห้องตั้งแต่เลิกเรียนคงยังไม่ได้ทานอะไร อีกอย่างเขาต้องกินยาด้วย ผมจึงพาร่างที่ยังมึนยาไปนั่งในส่วนรับรองใต้หอพักแล้วแยกไปซื้อโจ๊กในร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะกลับมาประคองคนเจ็บขึ้นหอพักอย่างทุลักทุเล เริ่มอยากให้หอมีลิฟต์ก็วันนี้แหละ!!


ก็อกๆ !


เคาะห้องไปไม่ถึงอึดใจ คนในห้องก็เปิดประตูพรวดออกมา


“ ทำไมช้านักวะ! “ ไอ้นี่ก็ห่วงจริง ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลไอติมไลน์มาจิกผมทุกห้านาที นี่ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรูมเมทสุดที่รักของตัวเอง คงมีคนชะตาขาดในเร็ววันนี้!!


“ หลบหน่อย “ ผมส่งถุงใส่โจ๊กเวฟร้อนๆ ให้เจ้าของห้องแล้วออกคำสั่ง เขาก็ทำตามเพราะเห็นสภาพร่อแร่ของใครอีกคน


“ นายทำอะไรคริสต์มาส? “ พอผมประคองรูมเมทเขาไปนั่งที่เตียงเสร็จ ดวงตาเอาเรื่องก็ตวัดมาใส่ แล้วที่ถามมานี่ก็คิดได้เนอะ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ


“ พอดีฉันไปเหยียบเศษแก้วแล้ววันพุธพาไปโรงพยาบาลมาน่ะ ตอนนี้มึนยาแก้อักเสบที่หมอฉีดให้“ คริสต์มาสอีฟฝืนส่งยิ้มบางๆ ให้คนขี้เป็นห่วงสบายใจ ตากลมๆ ปรือเหมือนอยากจะนอนเต็มทน


“ อ้าวหรือ เออ ขอบใจนะ “ เชื่อฟังกันดีเหลือเกิน นี่ถ้าอีกคนบอกว่าผมทำมิดีมิร้ายเขา ไอติมคงไม่ลังเลที่จะเข้ามาขย้ำผม มือตีนหนักด้วยสิไอ้หมอนี่


“ งั้นฉันกลับแล้ว ก่อนจะนอนก็ให้เขากินข้าวกินยาก่อนล่ะ “ บอกจบก็ทำท่าจะกลับ แต่คนบนเตียงกลับดึงชายเสื้อผมไว้


“ ขอบคุณนะ


เป็นอีกครั้งที่ผมต้องเบือนหน้าหนีรอยยิ้มที่เขาส่งมา


[ End Wan-Puth’s Part ]



--------------------------------------------------

แอบหลงวันพุธตอนนี้เบาๆ ในเรื่องแนนรักวันพุธกับแอชตันที่สุดเลยค่ะ ผู้ชายอะไรน่ารักน่าลาก (ตัดความร้ายกาจทิ้งไปนะคะ)

ลองเดากันไหมว่าเรื่องที่เกิดกับคริสต์มาสอีฟ เป็นอุบัติเหตุหรือนางตั้งใจ? โฮะๆ เดายากมากเลย ^^

รักค่ะ

<3

ZombieLolita [ZL]

28.02.15

Edit : 14.10.16

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #337 PPR-11 (@shadow0831686918) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:18
    เขินจนโขกหัวกับเตียง
    #337
    0
  2. #318 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 06:11
    คริสเก็บเข้าฮาเรมเลยลูกห
    #318
    0
  3. #297 babooben (@babooben) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:24
    วันพุธน่ารักกกก เก็บไว้ในสต็อกกับสีครามอีกคน 55555
    #297
    0
  4. #285 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:59
    คริสนี่อ่อยตัวแม่เลยนะ แม้แต่พระอิฐพระปูนแบบวันพุธยังสะดุด ขนาดวันพุธรู้ว่าคริสไม่ได้ใส แต่ยังแอบหวั่นไหวเลย เก่งมากค่ะขุ่นคริสสส

    และก็ขำที่มีอะไรไม่ดีไอติมจะโทษเซียนไว้ก่อนด้วย นี่คิงหรือกระโถนเนี่ย เอะอะอะไรโดนหมด 555555
    #285
    0
  5. #271 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 22:27
    อิคริสคือเชี่ยวมาก
    #271
    0
  6. #243 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:46
    เราว่าวันพุธเป็นพวกปากแข็งแล้วแหละ ดูท่าก็หวั่นไหวนะ แต่ไม่ยอมรับ แต่แบบคริสต์นี่ลงทุนมากอ่ะ หมอให้ดมยาจริงป่าวก็ไม่รู้ นี่มองนายเอกแง่ลบหมดเลย แบบกลัวการแสดงนางมาก
    #243
    0
  7. #47 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:14
    ทำมันอ่านไปอ่านมา เชียร์วันพุธเฉย 555
    #47
    0
  8. #10 ฟรุ้งฟริ้ง(?) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:35
    สนุกมากๆเลยค่ะ รอมาต่อตอนต่อไหนอยู่น้า เป็นกำลังใจให้ค่าา TwT
    #10
    0