(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 8 : Chapter 06 : ว่าด้วยเรื่องของอวัยวะที่อยู่ข้างซ้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

-CHAPTER 06- 

ว่าด้วยเรื่องของอวัยวะที่อยู่ข้างซ้าย


เคร้ง!!!
 

เพราะใช้มือข้างซ้ายทำแผลมันเลยเงอะงะจนไปชนเข้ากับที่ใส่สำลีสแตนเลสซึ่งเอาไว้ใส่สำลีที่ใช้แล้วหล่นพื้นเสียงดัง

“ ให้ผมช่วยไหมครับ? “ ผมกำลังจะก้มลงไปเก็บของที่ตกแต่กลับมีคนเข้ามาเก็บมันไปก่อน ซ้ำยังเอ่ยอาสาช่วยอีก

“ กำลังรออยู่เลย รบกวนหน่อยนะ “ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ประจำห้องพยาบาลครับ รู้สึกว่าจะอยู่ห้องเดียวกับผมด้วย

“ เราอยู่ห้องเดียวกันใช่ไหม ฉันชื่อคริสต์ นายล่ะ? “

“ ผมชื่อเยย์ นึกว่าคริสต์จะจำไม่ได้ซะอีก “ เยย์ยิ้มอายๆ หลังจากลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าผม ผมว่ามันไม่เข้ากันเลยไอ้บุคลิกขี้อายกับตัวสูงใหญ่ของเขา จริงๆ เขาเป็นคนหล่อนะครับ หล่อแบบตี๋อินเตอร์ นี่ถ้าถอดแว่นเฉิ่มๆ กับทำผมเปิดหน้าอีกหน่อยนะหนุ่มน้อยวิ่งตามเป็นขบวนแน่ๆ

“ ฉันไม่ใช่คนแก่นะที่ความจำสั้น “ ผมแกล้งว่า ไม่ได้เคืองที่เขาพูดแบบนั้นเพราะพวกเราไม่เคยคุยกันเลยจนกระทั่งวันนี้

“ นี่ ฉันว่านายลองเปลี่ยนทรงผมไหม? “ ผมบอกกับคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำแผลให้ผมหลังจากสำรวจใบหน้าของเขาอยู่พักหนึ่ง

“ หืม ทำไมล่ะครับ? “

ผมเอื้อมมือไปจับผมที่ยาวปลกหน้าปลกตาของเยย์จนเขาตัวแข็งค้างไป ก่อนจะเกี่ยวมันไปทัดหู และยิ้มให้เขาที่เงยหน้าขึ้นมามองอีกนิด

“ ลองตัดผมเปิดหน้าดูไหม ฉันว่ามันต้องเหมาะกับเยย์มากแน่ๆ “ คนหล่อน่ะไม่ว่าทำอะไรก็หล่อ ขนาดเขาทำตัวเฉิ่มๆ ผมยังมองเห็นความหล่อของเขาทะลุออกมาเลย

“ เอ่อขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ “ เยย์ก้มหน้าหลบตาผม ที่แก้มขึ้นริ้วสีแดงจนผมอมยิ้มขำ ผู้ชายอะไรขี้อายกับผู้ชายด้วยกันเนี่ย

แก็ก!

กำลังอมยิ้มขำเยย์ ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา ใครกันนะมาห้องพยาบาลตอนเช้าๆ แบบนี้ นึกว่าจะมีแค่ผมซะอีก

“ อ้าว วันพุธ ไม่สบายเหรอ? “

ผมทักคนมาใหม่ เจ้าของฉายารูปปั้นพูดได้ที่ไอติมตั้งให้นั่นแหละครับ แน่นอนว่าวันพุธไม่เคยทักผมตอบหรอก เขาแค่ปรายตามองผมก่อนจะเดินไปที่ชั้นยา หยิบเอายากระปุกหนึ่งออกมาจากชั้น แต่ดูเหมือนมันใกล้จะหมดแล้วนะเพราะตอนเขาหยิบออกมามันมีเสียงแบบว่าของข้างในแทบไม่เหลือแล้วอะไรประมาณนี้

“ เอาไว้เดี๋ยวผมสั่งจากโรงพยาบาลให้วิซาร์ดใหม่ก็ได้ครับ “

เยย์หันไปบอกกับลีดเดอร์ของเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนที่ใช้พูดกับผมเลย มันคงเป็นวิธีการพูดปกติของเขา ยาที่วันพุธเอาออกมาคือยาแก้ปวดท้องแบบเคี้ยว ดูเหมือนเสนาธิการหน้านิ่งจะป่วยเป็นโรคเครียดลงกระเพาะนะครับ แหมๆ ก็เอาแต่ทำหน้าเดียวแบบนั้นไง หัดยิ้มบ้างสิ บางทีมันอาจจะหายขาดก็ได้นะพ่อคู๊ณ

วันพุธพยักหน้าให้เยย์สองทีก็เดินออกจากห้องไป ไม่มีแม้แต่จะชำเลืองคนในห้องอีกคนอย่างผมซักนิด หว่า เย็นชาเอาโล่จริงๆ ผู้ชายคนนี้

“ รูปปั้นป่วยเป็นด้วย “ ผมกระซิบนินทาคนที่เพิ่งจากไป เยย์อมยิ้มจมแก้มบุ๋มมาให้ อั้ยย่ะ! มีลักยิ้มด้วยเว้ย

“ วิซาร์ดก็เป็นคนนะครับ “ คนอื่นน่ะใช่แต่กับนายวันพุธ ถ้าไม่เห็นว่าขยับได้คงคิดว่ารูปปั้นจริงๆ เสียดายความหล่ออย่างที่ไอติมบอกจริงๆ นั่นแหละ

“ ว่าแต่ผมถามได้ไหมว่าคริสต์ไปทำอะไรมาถึงได้แผลมาแบบนี้ “ หลังจากทำแผลสุดท้ายเสร็จ ระหว่างที่เยย์กำลังเก็บอุปกรณ์เขาก็ตัดสินใจถามขึ้นด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจนัก ผมเลยได้รู้อีกอย่างว่าเขาเป็นคนขี้เกรงใจ

“ แต่ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรครับ “

“ ดูจากแผลก็น่าจะเดาได้นะ “ คนที่ทำแผลให้คนมานักต่อนักจะดูแผลแค่นี้ไม่ออกเชียวหรือ

“ คนที่พาคริสต์ออกไปจากพาร์คเป็นคนทำเหรอครับ? “ หืม? หมายถึงพาร์คแข่งรถเมื่อวันอาทิตย์น่ะเหรอ

“ สีครามเหรอ? ไม่ใช่ๆ หมอนั่นเป็นเพื่อนฉัน ไม่ทำร้ายฉันแบบนี้หรอก “ ผมกับสีครามรู้จักและสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อแม่เราเป็นเพื่อนสนิทกัน และหมอนั่นก็ชอบผมด้วย ผมกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าเขาเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกที่มีความคิดอยากจะทำร้ายผม ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจก็ตาม

หลังจากทำแผลเสร็จผมกับเยย์ก็เดินไปห้องเรียนพร้อมกัน แต่พอเยย์เห็นไอติมวิ่งเข้ามาหาผมเขาก็ขอแยกไป เขาไม่ได้กลัวหรอก ผมอ่านสายตาเขาออก ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เกรงกลัวลีดเดอร์ของเขาเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ เป็นความเกรงใจและเคารพชื่นชมเสียมากกว่าที่เขามีให้ คนแบบนี้หรือเปล่านะถ้าซื้อใจเขาได้เขาจะไม่มีวันทรยศเรา!

“ ไปทำแผลทำไมไม่บอกฉันล่ะ ฉันจะได้ไปเป็นเพื่อน “ นี่ไอติมเขาคิดว่าผมเป็นเด็กเล็กๆ หรือไงถึงไปไหนมาไหนเองไม่ได้

“ ฉันไม่ใช่เด็กนะ “

ผมบอกยิ้มๆ ไม่ได้รำคาญกับความเป็นห่วงแบบโอเว่อร์ของเขาเลยซักนิด ตั้งแต่เมื่อวานพอกลับห้องไปได้เขาก็พยายามทั้งหลอกล่อทั้งเล่นทีเผลอเพื่อเค้นความจริงเรื่องที่มาของแผลที่ลิเคียวร์ทำอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวเพราะเหยื่ออย่างผมปากทั้งแข็งและหนัก ถ้าผมไม่อยากพูดก็อย่าหวังว่าจะได้อะไรไปเลย

“ ก็ปล่อยให้ไปไหนคนเดียวทีไรก็ได้เรื่องทุกทีนี่ “ เออว่ะ มันก็จริงของเขานะ 


…….……

พอพักเที่ยงผมก็ต้องแปลกใจที่เห็นเพื่อนสมัยเด็กมายืนรออยู่ที่หน้าห้อง แหม บุกเดี่ยวเข้าดงศัตรูแต่ยังหล่อเฟี้ยวไม่มีแม้แต่รอยข่วนแบบนี้ คงเพราะคำเล่าลือถึงความหนักของบาทาสินะเลยไม่มีใครกล้าหือด้วย

“ สีคราม มาทำอะไรที่นี่? “ ผมเดินเข้าไปหาเขาหลังจากแยกกับไอติม เสียวๆ ใครบางคนมาเห็นแล้วจะมีมวยเกิดขึ้น  

คนตัวสูงไม่ได้ตอบ เขาตีหน้านิ่งเดินเข้ามาหาผม จับตัวผมหมุนไปมาเหมือนกำลังสำรวจและพอหมุนครบ 360 องศาเขาก็ทำตาวาวขึ้นมา

“ เจอมันแล้วสินะ “ มันในที่นี้ก็คงหมายถึงคิงของเขาสินะ ฉลาดจริงๆ

“ อืม ได้คุยกันนิดหน่อย “ แต่เต็มไปด้วยสาระสำคัญเลยล่ะ

“ ฉันให้นายคิดใหม่ อยากลาออกหรือเปล่า? “ เขาไม่ยอมแพ้เรื่องให้ผมออกจากโรงเรียนจริงๆ และก็เพราะแบบนั้นมันถึงบอกผมได้ดีไงล่ะว่าความรู้สึกที่ผู้ชายคนนี้มีต่อผมมันมากมายขนาดไหน

“ ไม่อยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆ อยากให้ฉันไปให้ไกลจากนายขนาดนั้นเลยหรือไง? “ ผมแสร้งทำน้ำเสียงตัดพ้อใส่เขา ตาคมๆ สีฟ้าเข้มไหววูบ

“ นายคิดว่าฉันอยากให้นายไปหรือไง สามปีที่ผ่านมานายน่าจะรู้ว่าฉันทรมานแค่ไหนที่ติดต่อนายไม่ได้ “ คนที่มักไม่แสดงความรู้สึกให้ใครรับรู้ เมื่ออยู่ต่อหน้าผมกลับไม่เคยปิดบังสิ่งเหล่านั้นเลย

ความจริงใจของนายไม่น่ามาจมอยู่กับผู้ชายร้ายอาจอย่างฉันเลยสีคราม

“ ฉันล้อเล่นน่า ป่ะ ไปหาข้าวกินกัน อาหารที่นี่อร่อยนะ เดี๋ยวจะแนะนำเมนูให้ “ ผมพาเปลี่ยนเรื่อง คว้าแขนคนตัวสูงเดินไปทางบันไดเพื่อลงไปหาข้าวเที่ยงกิน

ผมพาสีครามไปนั่งที่โต๊ะซึ่งห่างจากโต๊ะประจำของพวกลีดเดอร์แบล็ค เมื่อกี้ไอติมไลน์มาบอกว่าเซียนถามหาผมให้วุ่น แน่นอนว่าไอติมไม่ได้เห็นใจคิงของเขาหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งสติ๊กเกอร์คนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งมาแบบนี้ ความทุกข์ของเซียนคือความสะใจของไอติมเขาล่ะ และผมเต็มใจให้ความร่วมมือกับเขาอย่างยิ่งเลย

“ สนิทกันดีนะ “ คนที่ต่อคิวซื้อข้าวอยู่ข้างๆ พูดขึ้นเบาๆ ไม่แน่ใจว่าถามผมหรือพูดคนเดียวแต่ก็ยังเงยหน้าไปเลิกคิ้วให้ จะสูงไปไหนวะ

“ หืม? “

“ นายกับคิลเลอร์ของแบล็คคนนั้น “

“ ไอติมกับฉันเป็นรูมเมทกัน นิสัยน่ารักเลยล่ะ เสียดายที่มีแฟนแล้ว “ ผมทำเสียงเสียดายจริงๆ สีครามเมินหน้าไปอีกทาง เขารู้รสนิยมทางเพศของผมดี แม้ใบหน้านี้จะสวยไม่ต่างจากผู้หญิงแต่จริงๆ แล้วผมก็เป็นฝ่าย รุก ได้เหมือนกัน

เมื่อทานมื้อเที่ยงที่มีสีครามอีกนั่นแหละเป็นเจ้ามือ ทั้งของคาวของหวานจนท้องผมแทบแตกแล้วพวกเราก็เดินออกมาจากแคนทีนโดยสีครามบอกว่าจะไปส่งผมที่ห้องเรียน จังหวะที่กำลังเลี้ยวขึ้นบันได สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาอีกร่างยืนอยู่หน้าเครื่องขายน้ำอัตโนมัติ ผมก็เลยทะยานเข้าไปกดเลือกเครื่องดื่มตัดหน้าเขาซะเลย  

วันพุธหันมาทำตาเขียวใส่ผม เพราะเครื่องดื่มที่ผมกดไปน่ะคือนมรสสตรอเบอร์รี่ ดูจากหน้าตาของหมอนี่แล้วท่าทางจะเข้ากันไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

“ แหะๆ งั้นแลกกัน “ ผมหัวเราะแห้งๆ เอาเหรียญหยอดไปใหม่แล้วกดกาแฟกระป๋องที่เห็นอีกคนดื่มได้ทุกวี่ทุกวันให้แทน วันพุธจ้องมาที่ผมนิ่งๆ ก่อนจะเบนสายตาไปหาสีครามที่เดินตามเข้ามา

“ อย่าเดินไปไหนโดยไม่บอกสิ ฉันหานายให้ทั่ว “ นี่ก็อีกคนชอบทำเหมือนผมเป็นเด็กตัวเล็กๆ

“ ครับ คุณพ่อ “ พอผมกวนตีน คนตัวโตเลยยกมือมายีหัวผมจนผมยุ่งไปหมด

“ อะอ้าว เฮ้! เดี๋ยวสิ “ หันกลับมาหาอีกคนเขาก็เดินฉับๆ ออกไปแล้ว แถมยังไม่ยอมเอากาแฟกระป๋องที่ผมซื้อคืนให้ไปอีก เย็นชาจริงๆ

ผมก้มไปหยิบทั้งนมสตรอเบอร์รี่และกาแฟกระป๋องมาถือไว้ในมือ เอาไงดีกับเจ้าพวกนี้ดีล่ะ

“ ขอได้ไหม “

“ นมหรือกาแฟล่ะ? “ ผมยิ้มกวนๆ ให้สีคราม เขาตีหน้าดุๆ มาให้ผมทันที ผู้ชายคนนี้ก็ประเภทเดียวกับคนที่เพิ่งเดินจากไปนั่นแหละครับ ไม่ถูกโรคกับของหวาน กินแล้วจะลงแดง ไม่เข้าใจผู้ชายพวกนี้เอาซะเลย

“ งั้นฝากนมไปให้เพทายด้วยล่ะกัน “

ผมยื่นของทั้งสองอย่างให้สีคราม อันหนึ่งให้เขาส่วนอีกอันฝากไปถึงเพื่อนตัวผอมสูงอีกคน เพทายน่ะเป็นพวกชอบใช้สมองคิดนู่นคิดนี่ตั้งแต่เรื่องขี้ประติ๋วไปจนเรื่องคอขาดบาดตาย เขาก็เลยต้องเติมน้ำตาลให้สมองแล่นตลอดเวลา เพราะงั้นถ้าเกิดคุณอยากกินลูกอมหรือหมากฝรั่งขึ้นมาแต่ไม่อยากซื้อก็ไปขอจากหมอนั่นได้ มีทุกรสให้เลือกไม่อยากจะพรีเซ้นต์

“ อ่า เกือบลืมของแอชตันเลย หมอนั่นก็ต้องเป๊ปซี่สินะ “ แล้วก็หยอดๆ กดๆ ส่งให้คนที่ถูกแต่งตั้งเป็นเด็กส่งของเฉพาะกิจ


…………….

ผมแยกกับสีครามที่หน้าห้องเรียนของผม หลังจากเขายืนกรานว่าจะมาส่งผมให้ได้ ตอนจะกลับเลยสวนกับเซียนที่มาพร้อมฟาน นักรบและไอติมพอดี ไอ้สองคนหลังน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ไอ้สองคนหน้านี่สิแทบจะเปิดเวทีมวย ผมนั่งเท้าคางมองพวกเขาส่งกระแสไฟฟ้าทางสู้กันทางสายตา จนเมื่อออดเข้าเรียนดังขึ้นเป็นสัญญาณพักยกเซียนก็ละสายตามามองผม ผมเลยชี้ไปหน้าห้องที่อาจารย์กำลังเดินเข้ามาพอดี เขาเลยหมุนตัวกลับห้องเรียนของเขาไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

“ บาย บาย “

ผมทำปากแบบไม่ออกเสียงให้สีครามที่มองมา เขาพยักหน้าให้แล้วก็กลับไป แหม รู้สึกหมากแต่ละตัวจะเชื่อฟังผมดีเหลือเกิน แอบขัดใจเล็กๆ ที่เรื่องมันง่ายเกินไปไม่ทำให้ตื่นเต้นเอาซะเลย แต่เอาเถอะ เกมส์เพิ่งจะเริ่มก็ไปเรื่อยๆ ก่อนก็ได้ ผมเองก็ยังรวบรวมหมากที่จำเป็นในเกมส์ไม่ครบด้วยสิ

ออด!!

ครืด!

เมื่อออดหมดเวลาเรียนชั่วโมงสุดท้ายดังขึ้นไอติมก็หันเก้าอี้มาทางผม ไม่สนใจอาจารย์ที่ยังยืนอยู่หน้าห้อง รอยยิ้มร่าเริงบนหน้าของเขาทำผมอมยิ้มออกมาได้เสมอ

“ โอ้ย! คริสต์มาส เห็นหน้าเซียนหรือเปล่า สะใจชะมัดที่เห็นมันทำหน้าขัดใจแบบนั้น โอ้ย! ฉันล่ะกลั้นขำเป็นชั่วโมง สุดยอดเลยที่ทำให้ไอ้คิงยโสทำหน้าแบบนั้นได้ “ ไอติมยกนิ้วโป้งให้ผม เขาเล่าเหมือนคนเก็บกด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจ

“ มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ? “ ผมถามแล้วเก็บของลงกระเป๋าไปด้วย

“ สุดๆ เลย! เซียนน่ะเป็นพวกไม่ชอบโดนสั่ง หมอนั่นชอบทำตามอำเภอใจตัวเอง ไม่เคยหรอกจะยอมฟังใครแบบนี้ นายนี่สุดยอดสมกับเป็นบัดดี้ของฉันจริงๆ คริสต์มาส “

“ เพราะเขายังไม่ได้ฉันสินะ “ นี่ต่างหากเหตุผล ผู้ชายอย่างเซียนเป็นประเภทนักล่า ยิ่งผมหนีเขาก็ยิ่งอยากวิ่งตาม ยิ่งผมบอกให้หยุดเขาก็ยิ่งรุกหนัก เพราะแบบนี้ไงผมเลยต้อง เล่นตัว กับเขามากเป็นพิเศษ

“ รู้ก็ดีแล้ว หมอนั่นน่ะถ้าได้เมื่อไหร่ก็จะทิ้งทันที อย่าหลงคารมหวานๆ อาบยาพิษของมันเชียวล่ะ “ เสียงของไอติมเรียบขึ้นเหมือนจะเตือนผมกลายๆ ผมยิ้มร้ายให้เขา

“ คำเตือนนั้นนายน่าจะเอาไปบอกกับเซียนมากกว่านะ “ เพราะคนที่ต้องระวังกับความหวานอาบยาพิษนั้นไม่ใช่ผมหรอก ผมถนัดเป็นคนใช้มากกว่า

“ จะบอกทำไม ฉันอยากเห็นหมอนั่นตายเพราะยาพิษที่ชื่อคริสต์มาสซักทีเหมือนกัน “ เขาทำตาวาวอย่างวาดหวังให้ผม ร้ายจริงๆ ผู้ชายคนนี้

“ นู้น แฟนใครมารับแล้วก็ไม่รู้ ไม่รีบเดี๋ยวเขาก็วิ่งมากินหัวฉันพอดี “ ผมพูดแซวๆ เมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงๆ ของนักรบยืนพิงประตูห้องอยู่ ไอติมที่นั่งหันหลังให้รีบหันไปโบกมือให้แฟนตัวเอง แล้วหันมาสั่งว่าผมอย่าไปเถรไถลที่ไหนก็คว้ากระเป๋าวิ่งเข้าไปหานักรบ

ผมส่ายหน้ายิ้มๆ กับความห่วงใยของรูมเมทคนน่ารัก ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วให้เยย์ที่เดินเข้ามาหาที่โต๊ะ

“ มีอะไรเหรอ? “ ผมถามยิ้มๆ คิดว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องอยากจะพูดด้วย ดูจากคิ้วมุ่ยๆ ของเขาอ่ะนะ

“ คริสต์จะไปทำแผลใช่ไหมครับ? “

“ อืม มีอะไรหรือเปล่า? “

“ พอดีเย็นนี้มีประชุมน่ะครับ คงเลิกเย็น” เยย์บอกด้วยเสียงไม่สบายใจ เขาเป็นรองหัวหน้าห้อง มักจะรับหน้าที่ไปเข้าประชุมต่างๆ แทนวันพุธที่เป็นหัวหน้าห้องเพราะหมอนั่นควบตำแหน่งลีดเดอร์ที่ตอนนี้งานคงจะสุมหัว

“ อ้าว แล้วไม่รีบไปล่ะ ส่วนเรื่องทำแผลไม่ต้องคิดมาก ฉันทำเองได้ “

“ แต่คริสต์ทำไม่ถนัดไม่ใช่เหรอครับ? “

“ เรื่องแค่นั้นเอง ถูๆ ไถๆ เอาก็ได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยให้นายทำให้ใหม่ “

“ งั้นพรุ่งนี้ผมจะรีบไป อ่าผมต้องไปแล้ว แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ “ แล้วเขาก็รีบวิ่งออกจากห้องไป

ผมสายหน้ายิ้มๆ ให้คนขี้กังวลอีกคน รู้สึกรอบตัวผมจะมีคนพวกนี้เยอะเหลือเกิน ก่อนจะคว้ากระเป๋ามาสะพายแล้วเดินลงไปที่ห้องพยาบาลที่อยู่ชั้นสอง

แก็ก!

ผมเปิดประตูแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะ ก่อนจะผละไปเอาอุปกรณ์ทำแผลที่ต้องใช้มาตั้งเรียงเอาไว้

แก็ก!

เสียงเปิดประตูห้องทำให้ผมหยุดมือที่กำลังเอาแอลกอฮอล์เช็ดแผล แล้วเงยหน้าขึ้นไปหาคนมาใหม่

“ ไงวันพุธ “ ผมส่งเสียงไปทัก ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นเลื่อนจากหน้าผมไปที่มือ ข้างซ้าย ซึ่งผมกำลังใช้มันทำแผลให้ตัวเองอยู่อย่างคล่องแคล้วผิดจากเมื่อเช้าลิบลับ

หือ? มือข้างที่ไม่ถนัดน่ะเหรอมีซะที่ไหนล่ะ! จะข้างซ้ายหรือขวามันก็มือของผม และผมใช้มันคล่องทั้งสองข้างนั่นแหละ 

“ ช่วยทำแผลให้หน่อยสิ “ ผมแกล้งยั่ว ยื่นแขนไปให้อีกฝ่าย เลยได้สายตาดุๆ มาเป็นรางวัล

“ เอามารยาของนายไปใช้กับคนอื่นเถอะ ฉันไม่หลงกลลูกไม้ตื้นๆ ของนายหรอก “ บอกจบก็เดินออกจากห้องไป ไม่ได้หันกลับมามองผมเลย เพราะถ้าเขาหันกลับมาก็จะเห็นว่าผมกำลังกรีดยิ้มถูกใจเขาแค่ไหน!!!


………………….

[ Sii-Kram’s Part ]

ห้องประชุมส่วนตัวเฉพาะลีดเดอร์ไวท์ไนต์เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนอึดอัด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด ผมเหลือบสายตามองเพื่อนสองคนในห้องที่นั่งเงียบไม่แสดงพิรุธ เพทายกับแอชตันคงไม่พูดถึงคริสต์มาสอีฟให้คนที่เพิ่งกลับมาได้ยินเข้าหรอก แต่พวกมันคงไม่คิดไม่ถึงว่าไอ้คิงเวรไปเจอเขามาแล้ว!!!


“ เรียกประชุมเรื่องอะไร? “ ผมไปนั่งที่แล้วถามเข้าเรื่อง เมื่อสิบนาทีก่อนผมได้รับข้อความจากเพทายว่าไอ้ลิเคียวร์เรียกประชุมด่วน

ราชาสีขาวหันมาสบตาด้วย ดวงตาสีนิลหยาบจ้องนิ่งกดดันเหมือนกำลังประกาศอำนาจให้ผมเคารพมันด้วยตำแหน่งของผมที่ต่ำกว่า แต่ขอโทษ ผมไม่คิดก้มหัวให้มัน เหตุผลเดียวที่ผมยอมอยู่ในตำแหน่งรองจากมันก็เพื่อซักวันผมจะโค่นมันลงมาจากจุดสูงสุดนั้นเอง!!!

“ นึกว่าพวกมึงจะดีใจกันมากกว่านี้ที่เพื่อนสุดที่รักของพวกมึงกลับมา “ ทันทีที่มันประกาศออกมา เพทายกับแอชตันที่ยังไม่รู้ว่าไอ้ราชาเวรไปเจอกับคริสต์มาสอีฟมาแล้วก็เปลี่ยนท่าทีไป ผมรับรู้ได้ถึงความเคียดแค้นที่มันส่งไปถึงคนหัวโต๊ะ

“ มึงทำอะไรเขา?!! “ เพทายตวาดถามทันที ในขณะที่แอชตันควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นมันกระโจนเข้าใส่กันแล้ว

ไอ้ลิเคียร์มันทำเป็นเอานิ้วแคะหู ทำเหมือนไม่เห็นท่าทางเดือดดาลของพวกผม และก่อนที่จะมีใครเจ็บตัวผมจึงพูดออกไปเพื่อควบคุมสถานการณ์

“ ตกลงมึงเรียกประชุมเรื่องอะไรลิเคียวร์? “ ผมกดเสียงเข้มขึ้น หันไปปรามเพทายด้วยสายตา และมันฉลาดมากพอที่เลือกการหยุดระเบิดอารมณ์แค่ตรงนั้น

“ มึงนี่ใจเย็นหรือเย็นชากันแน่วะคราม แต่คงไม่ใช่ทั้งสองอย่างหรอก ไม่งั้นมึงคงไม่แจ้นไปหาเขาถึงที่จนมาประชุมสายแบบนี้ “ ไอ้ลิเคียวร์ยิ้มเหยียด ผมเกลียดผู้ชายคนนี้ ไม่สิ! สัตว์นรกตนนี้ชะมัด!!

“ ก็ยังช้ากว่ามึง “ ผมสวนกลับนิ่งๆ ดวงตาของอีกคนวาวขึ้นเพราะผมคงไปแทงใจดำมันเข้า

อย่าปฏิเสธเลยลิเคียวร์ มึงเองก็ไม่ต่างไปจากพวกกูหรอก ไม่อย่างงั้นมึงจะรีบทะยานกลับมาหาเขาถึงที่อย่างนี้เหรอ?!!!...

“ กูแค่ไปดูของเล่นว่ามันพังไปหรือยังก็เท่านั้น “

โครม!!

ผมเกือบจะพุ่งไปเสยหมัดใส่หน้ามันแล้วถ้าเสียงโครมใหญ่ๆ ไม่ดังขึ้นฉุดสติ ยับยั้งสิ่งที่กำลังจะทำของผมไว้เสียก่อน คราวนี้เป็นแอชตัน มันถีบโต๊ะตรงกลางไปติดข้างฝาซะจนอาโปที่นั่งอีกฝั่งเกือบหลบแทบไม่ทัน

“ ถ้ามึงเรียกประชุมเพราะเรื่องนี้กูขอผ่าน!! “ แล้วมันก็เดินออกจากห้องไป ปิดประตูโครมใหญ่ตามอารมณ์ของมันที่ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่

“ เมื่อไหร่นรกจะลากมึงลงไปซักทีวะ?!! “ ตามด้วยเพทาย นั่นสิ ทำไมนรกไม่เอาตัวปีศาจตนนี้ไปซักที!!

“ ตกลงมึงเรียกพวกกูมารวมตัวเพื่อจะพูดเรื่องนี้? “ ผมถามย้ำ ความใจเย็นที่ตัวเองภูมิใจเริ่มจะหมดลงทุกที

ไอ้ลิเคียวร์หันมาสบตาผม มันกรีดยิ้มน่ารังเกียจแบบที่มันชอบทำเวลาเจอเรื่องถูกใจ มันคงสนุกที่เห็นพวกผมทุรนทุราย ผมได้แต่กำหมัดตัวให้แน่นๆ ก่อนจะทนไม่ไหวปล่อยใส่ไอ้เวรตรงหน้า!

พรึบ!

ผมลุกขึ้น ตั้งใจจะออกจากห้องเมื่อรู้ว่าหมดความจำเป็นที่ต้องอยู่ แต่ก่อนที่ผมจะปิดประตูลง เสียงห้าวยียวนก็ว่าขึ้นมา

“ กูพนันกับเขา “ คริสต์มาสอีฟสินะ ผมไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาพนันอะไรกัน สิ่งที่ผมสนคือของเดิมพันในเกมส์พนันนี้ต่างหาก!! แล้วมันคืออะไรที่ทำให้ปีศาจอย่างลิเคียวร์กระหายในชัยชนะขนาดนี้!!!

………….

“ ถ้ากูชนะกูสามารถทำอะไรกับเขาก็ได้ยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อนซะอีก น่าสนุกนะมึงว่าไหม “

หมับ!

เป็นอีกครั้งที่ผมต้องกำหมัดจนจิกมือตัวเองยิ่งกว่าสามปีก่อนงั้นเหรอ เหอะ! มึงฝันอยู่หรือเปล่า!!

“ งั้นมึงเตรียมตัวแพ้พนันได้เลย!!

ปัง!!

ผมเดินออกจากห้องแล้วกระชากประตูปิดเสียงดัง เห็นเพื่อนอีกสองคนที่ออกมาก่อนหน้ายืนอยู่หน้าห้องไม่ไปไหน แสดงว่าก็คงได้ยินที่ผมกับไอ้คิเคียวร์คุยกันสินะ ก็ดี เพราะความคิดของผมกับพวกมันก็คงไม่ต่างกันหรอก

“ นายไปหาคริสต์มาสอีฟมา เขาบอกหรือเปล่าว่าพนันอะไรกับไอ้คิงนรกไว้ “ ระหว่างที่เดินกลับไปยังห้องเรียน เพทายก็ถามขึ้นมา โดยมีอีกคนรอฟังเงียบๆ

“ เปล่า เขาไม่ได้พูดอะไร “

“ แล้วไอ้คิงนรกทำอะไรคริสต์มาสอีฟหรือเปล่า? “

นี่น่าจะเป็นคำถามแรกถ้ามันไม่ได้ยินเรื่องพนันนั่น พวกเราทุกคนรู้ดีว่าถ้าคริสต์มาสอีฟกับไอ้ลิเคียวร์เจอกัน มันไม่ใช่แค่การยืนคุยธรรมดาๆ แน่ โดยเฉพาะไอ้คิงนรกที่เพทายตั้งฉายาให้ สันดานหยาบช้าของมันได้ฝากรอยแผลเอาไว้ในใจของพวกผมตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนหัวใจที่มีคนคนเดียวกันเป็นเจ้าของ!!

“ เขาสบายดี ฝากของฝากมาให้พวกนายด้วย “ ผมบอกแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะเรียน

“ หืม อะไรๆ เอามาเร็วๆ สิวะ “ เพทายตามเข้ามาเร่ง มันยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบังความรู้สึกที่มีต่อคนที่ผมเอ่ยถึงเลย ตรงกันข้ามกับอีกคนที่พยายามระงับความอยากรู้ ทั้งที่ดวงตาของมันไม่เคยซ่อนมันได้เลยซักครั้ง

“ หืม นมสตรอเบอร์รี่ แบบนี้ฉันก็ไม่กล้ากินน่ะสิ “

“ ทำไมวะ? “ แอชตันถาม ทั้งที่มันเองก็คงไม่กินหรอกเป๊ปซี่ในมือน่ะ กาแฟของผมเองก็เหมือนกัน

“ ก็เสียดายนี่หว่า ของดูต่างหน้าคริสต์มาสอีฟเลยนะเว้ย “ ไอ้เพทายตอบแล้วเดินเอานมกล่องไปเก็บในกระเป๋าด้วยท่าทางหวงๆ

“ เขายังไม่ตาย “ ไอ้แอชตันที่คงรู้สึกทะแมร่งๆ ในคำพูดของอีกคนแย้งขึ้นมา เออใช่! มึงใช้คำผิดนะไอ้เพทาย

“ ไอ้เวร! นายแช่งเขาทำไมวะ?!!

“ มึงเริ่มก่อนไม่ใช่ ของดูต่างหน้าพ่อง ของที่ระลึกก็ได้เหอะ “

“ เออว่ะ “

ผมได้แต่ส่ายหน้าขำๆ กับการทะเลาะปัญญาอ่อนของเพื่อน นานแค่ไหนแล้วที่พวกผมไม่ได้มีช่วงเวลาผ่อนคลายแบบนี้ คงตั้งแต่สามปีก่อนที่เกิดเรื่องจนเขาจากไปและเมื่อเขากลับมา เขาก็สามารถทำให้พวกผมยิ้มออกมาได้ทั้งที่ตัวไม่ได้อยู่ตรงนี้

ก็สมควรแล้วที่เขาได้เป็นเจ้าของหัวใจของพวกเรา!!!

[ End Sii-Kram’s Part ]




--------------------------------------------------

อวัยวะที่อยู่ข้างซ้ายมีอะไรบ้างน้า แหะๆ ในตอนนี้ก็มือซ้ายแล้วก็หัวใจ

ตอนนี้มีตัวละครใหม่โผล่มา เขาเป็นใครกัน? แอบกระซิบว่านายเอกเราไม่อ่อยเหยื่อมั่วๆ

เริ่มหมั่นไส้คริสต์มาสอีฟเบาๆ แล้วใช่ไหม แนนก็เหมือนกันค่ะ ฮา

รักค่ะ

<3

   ZombieLolita [ZL]

24.02.15

Edit : 25.02.15

E2 : 14.10.16


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #341 Kaning1345 (@Kaning1345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:34
    สีความก็ได้ เยย์ก็ดีต่อใจ
    #341
    0
  2. #317 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 06:03
    กรี๊ดฮาเรมๆๆๆๆๆ
    #317
    0
  3. #284 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:46
    เริ่มคิดว่าเยย์อาจจะเป็นตัวสำคัญก็ได้ ว่าแต่ทำไมชื่อ YaY คะ? ทั้งๆที่เสียงพยางค์เดียวแต่เราว่าออกเสียงยากกว่าชื่อลีดเดอร์ทั้งสองฝั่งทุกคนเลย 555555555
    #284
    0
  4. #242 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    ดูหนักหน่วงเนอะ พอมาเห็นสภาฝั่งไวท์ไนต์ สมาชิกก็ส่อแววกบฎตั้งสามคนแล้ว เขาใช้เกณฑ์อะไรเลือกตำแหน่งกันเนี่ย
    #242
    0
  5. #46 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:56
    หวังว่า นายเอกจะวิน
    #46
    0
  6. #9 ฟรุ้งฟริ้ง(?) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:08
    สนุกมากๆค่ะ รอตอนต่อไปอยู่น้าาา สู้ๆนะครับบบ Q w Q
    #9
    0