(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 70 : ส่งท้าย : SUPER SPECIAL CHAPTER ^^ (วันพุธเวล + แอชเพ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

TALK ส่งท้าย : ตอนซุปเปอร์พิเศษสำหรับรีดเดอร์ซุปเปอร์พิเศษทุกคนของแนนค่ะ ^^ หลังจากเม้าท์มอยส์และบอกว่าจะไม่มีทอร์คแล้วแล้วสิ่งนี้คือ?? ฮา อดใจไม่ไหวจริงๆ ค่ะ เพิ่งบ่นไปว่ายุ่งนะ แต่ปัดเรื่องนี้ออกจากหัวไม่ได้เลย เอ้า! ไหนๆ ก็เซทคู่แต่ละคนไว้แล้วงั้นขอซักนิดเถอะ แต่ไม่ถึงกับเล่าลงรายละเอียดลึกๆ นะคะ เอาเป็นว่ารับรู้กันและกันเนอะ เปิดต่อมจิ้นรอเลยค่ะ!!

**คู่จิ้นใหม่ที่ตั้งใจนำเสนอมีรายนามดังต่อไปนี้ค่า วันพุธเวล (นอร์มอล) / แอชตันเพทาย / สีครามหนึ่งเมษา / เบญเซียน  / ??

แค่นี้ก่อนเนอะ เนื้อเรื่องบางคู่ยาวบางคู่สั้น ตามอารมณ์ยัยคนเขียนไม่ทันจริงๆ ค่ะ อ่านยิ้มๆ เนอะ ^^ รักค่ะ

ปออุรังอุตัง. ขออนุญาตร้องเพลง HBD ดังๆ ให้เรื่องนี้ค่ะ ^^ คิดถึงจัง (18.01.17)

........................................................


SUPER SPECIAL CHAPTER

เพราะพวกเราไม่มีวันวิ่งหนีสิ่งที่เรียกว่า ความรัก พ้นยังไงล่ะ (งั้นก็ยอมรับมันซะเถอะ)

.……xoxo…….


[ Wan-Puth & Veil Hidden Story ]


“ เคลียร์ก่อนเลยว่าถึงคุณจะเป็นฝ่ายรุกมาตลอด แต่ครั้งนี้ต้องเป็นหน้าที่ผม “


วันพุธเบรกคนที่กดเขาลงเตียงแถมยังขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบน ก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกให้คนที่ตัวบางกว่าที่เห็นภายนอกเยอะกลับไปอยู่ใต้ร่างแทน เวลทำเสียงขัดใจ ถึงจะทำใจไว้แล้วตั้งแต่มีความรู้สึกเหมือนไฟช็อตที่หัวใจกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิต แต่ไม่ต้องย้ำได้ไหมเล่า!!


“ รู้แล้วน่า แต่ผมไม่คิดจะอยู่ข้างล่างตลอดไปหรอกนะ “ ก็คนมันเป็นฝ่ายนำมาตลอดนี่หว่า คนได้ยินกดยิ้มมุมปาก


“ หมายถึงออนท๊อปหรือครับ ถ้ากรณีนั้นผมยินดีตลอดนะ “


เวธกาอ้าปากค้าง ไม่แน่ใจว่าควรจะตวัดสายตาเขียวปั้ดใส่คนเล่นมุกทะลึ่งตึงตัง หรือลุกขึ้นมาเต้นสายย่อที่ได้เห็นหน้าอย่างอื่นนอกจากนิ่งๆ ทื่อๆ เหมือนฉีดโบอยู่ตลอดชาติของอีกฝ่ายแทนดี


ตุบ!


ก็เลยเลือกกำหมัดชกไหล่แข็งแรงเข้าให้ เพราะดันจินตนาการตามคำพูดอีกฝ่ายไปซะงั้น โอ้ย! เกิดมามีใจชายอยู่ 24 ปี จู่ๆ ก็มาสาวแตกตอนนี้หรือเนี่ยไอ้เวลเอ้ย!!


“ ทำๆ ซักทีเหอะ เดี๋ยวก็เปลี่ยนใจหรอก “ ก่อนจะแหวกลบเกลื่อนความขวยเขินกับประสบการณ์ใหม่ที่ไม่เคยนึกฝันซักครั้ง


วันพุธหัวเราะในคอ มองดวงหน้าหล่อปนสวยที่ครั้งหนึ่งรู้สึกติดใจเพราะมันคล้ายคลึงกับคนที่เคยครอบครองหัวใจเขาในอดีต หากวันเวลาที่ได้ใช้ร่วมกันแม้ในสถานะที่อีกฝ่ายขีดให้แค่ หุ้นส่วน ทางธุรกิจก็เป็นเครื่องพิสูจน์อย่างแน่ชัดแล้วว่าคนตรงหน้าเขาคือเวธกา ไม่ใช่ตัวแทนของใครอีกคนอย่างที่เจ้าตัวปรามาส หาว่าเขาสับสนแล้วขอเว้นระยะห่างในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา  


“ พี่รักเวลนะครับ “ เสียงทุ้มนุ่มกระซิบกับใบหูขาว แรงสั่นไหวในช่องอกด้านซ้ายเป็นเครื่องการันตีความสัตย์จริงในคำพูดธรรมดาๆ ได้เป็นอย่างดี


คนไม่เคยอยากถูกกอดด้วยผู้ชายมาก่อนหันมาสบดวงตาสีน้ำตาลเกือบดำ คราแรกที่ได้ยลมองพวกมันช่างเยือกเย็น หากค่ำคืนนี้ทำไมหนอพวกมันถึงเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนแทบจะเผาให้กายเธอมอดไหม้อยู่รอมร่อ


“ ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเรียกว่ารักหรือยัง แต่ผมไม่เคยอยากถูกผู้ชายคนไหนกอดนอกจากคุณ “


เมื่อคำพูดที่ไม่ต่างคำสารภาพรักจบลง คนใต้ร่างก็ยืดตัวขึ้นเพื่อแตะริมฝีปากตัวเองกับคนเหนือร่าง ดวงตาสองคู่สบประสานกัน เพียงชั่วขณะ สัมผัสแผ่วเบาก็ร้อนแรงและแนบแน่นจนคอนโดส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มแทบไหม้ตามเพลิงอารมณ์ของคนทั้งคู่


“ อึก “ ร่างเล็กกว่าสะดุ้งเมื่อมือใหญ่ๆ สอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาว ลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์ มอบความรู้สึกแปลกประหลาด หากวาบหวามจนคนไร้ประสบการณ์กับผู้ชายทำได้เพียงโอนอ่อนตามคนชี้นำ จะนรกหรือสวรรค์ก็ช่างเถอะ ไปไหนไปกัน


กึก!


ก่อนมือข้างนั้นจะหยุดชะงักเมื่อสัมผัสถูกอะไรบางอย่างเข้า


“ สปอร์ตบรา? “


คิ้วเข้มขมวดฉับ ถ้าเปรียบเป็นเงื่อนคงเป็นระดับลูกเสือรุ่นใหญ่ เมื่อสิ่งที่มือสัมผัสไม่ได้มีแต่เนื้อผ้า แต่ยังมีเนื้อ


วันพุธไม่ปล่อยให้ความสงสัยคาราคาซัง เขาเปลี่ยนไปปลดเข็มขัดออกจากกางเกงยีนส์ทรงสวยของอีกฝ่ายแล้วถอดพวกมันออกไปโยนลงข้างเตียง มือแข็งแรงเคลื่อนเข้าไปในบ็อกเซอร์สีเข้ม ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา ไอ้วันพุธโง่เอ้ย! มองทอมเป็นผู้ชายได้ยังไงวะ เออดี พ่อเขาจะได้เลิกบ่นเรื่องทายาทสืบสกุลเพราะไอ้ลิเคียวร์ดันแต่งกับผู้ชายตัดหน้าไปแล้ว


“ หัวเราะอะไร ถ้าไม่อยากทำต่อก็ออกไปเลย “ สีหน้าประหลาดใจและการกระทำที่หยุดลงกะทันหันทำให้เวลผลักคนตัวโตออกแล้วลุกขึ้นไปเก็บเสื้อผ้ามาใส่ ว่าแล้วว่าไอ้คุณวันพุธต้องเป็นเกย์ แล้วคงคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย ทีนี้พอรู้ว่าเป็นผู้หญิงก็หมดอารมณ์ไง ทำเธอโง่แบบนี้นะเวธกา!


ยิ่งคิดขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา แม้ความรู้สึกจะตรงกันแต่เรื่องรสนิยมทางเพศมันฝืนกันไม่ได้ เธอเองที่โตมากับความผิดเพศรู้ซึ้งดี โทษใครล่ะ ก็ตัวเองไงที่ละเมอไปเองว่าเรื่องแบบนี้สามารถเปลี่ยนกันได้ ก็เธอยังเปลี่ยนได้เลยนี่ แต่ดูท่ากับอีกคนความหวังช่างริบหรี่เหลือเกิน


วันพุธดึงคนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เข้ามากอดบนตัก คนตัวเล็กดิ้นไปมา น้ำตาเจ้ากรรมกลิ้งลงบนแก้มเนียนจนหัวใจเขาบีบรัดรุนแรงที่เป็นสาเหตุให้คนเข้มแข็งต้องเสียน้ำตา


“ พี่ขอโทษครับ พี่เข้าใจผิดคิดว่าเวลเป็น


“ ผมเป็นผู้หญิง ถึงจะไม่อยากเกิดมาในเพศนี้แต่ผมก็เป็นผู้หญิง! ส่วนคุณชอบผู้ชาย เราไปด้วยกันไม่ได้ คุณจะบอกแบบนี้ใช่ไหม ผมเข้าใจ คุณไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก ผมโตแล้ว พูดตรงๆ ก็รู้เรื่อง “ มือขาวๆ ปาดน้ำตาลวกๆ แล้วขืนตัวเพื่อให้หลุดพ้นพันธนาการของอีกฝ่าย หากคนตัวโตกลับกอดรัดเธอแน่นขึ้น


“ ใครบอกว่าเราไปด้วยกันไม่ได้หืม? “


“ ก็คุณหัวเราะ “


“ พี่หัวเราะเยาะตัวเองเพราะอยากสัมผัสเวลตรงๆ แต่ทำไม่ได้แล้วต่างหาก “


คำตอบเกินจินตนาการทำคนฟังหน้าแดงแปร๊ด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าเหวอเมื่อถูกกดลงกับเตียงนอนนุ่มๆ ซึ่งในความคิดของเวธกามันไม่ต่างจากเขียงแล้วเธอเป็นหมูที่กำลังจะโดนเชือดเลยซักนิด


“ ถึงผมเป็นผู้ชายก็ต้องป้องกันอยู่ดี! “ คนหน้าแดงแหวกลับ ไอ้คุณวันพุธไม่เคยดูคลิปรณรงค์หรือไง ป้องกันไว้ก่อนน่ะ


“ เวลไม่เคยได้ยินหรือครับว่าสำหรับผู้ชายด้วยกัน การไม่ใช้เครื่องป้องกันมันแปลว่าเขาจะมีเราแค่คนเดียว “


หมายความว่าไอ้คุณวันพุธจะมีแค่เธอเพียงคนเดียวใช่ไหม??


ฮื่อ!!! ทำไมไอ้เวธกาไม่เกิดเป็นผู้ชายวะ!!!!


แต่เดี๋ยวๆ นั่นไม่ใช่ประเด็น! ตากลมโตจึงตวัดไปหาคนยิ้มกรุ้มกริ่ม ฮึ่ย! เธอกลุ้มหัวจะระเบิดยังมีหน้ามายิ้มอยู่ได้


“ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ชาย คุณก็ต้องมีผมคนเดียว!! คิดว่าเธอจะยอมให้ฟรีๆ หรือไง ไม่ว่ายังไงชาตินี้ทั้งชาติไอ้คุณวันพุธก็ต้องเป็นของเธอ!!!


วันพุธยกยิ้มพึงใจ มันก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว ชาตินี้ทั้งชาติเวธกาก็ต้องเป็นของเขาคนเดียวเช่นกัน!!!


.…… 01.12.16.……

.

 [ Ashton & Pay-Tie Hidden Story ]


มือเรียวๆ ใหญ่กว่าเพศตรงข้ามไม่เท่าไหร่ผลักประตูร้านกาแฟแห่งหนึ่งเข้าไป ก่อนจะรีบเอามันซุกกระเป๋าเสื้อโค้ทหนาๆ ไว้ตามเดิม ในใจก็บ่นงุ้งงิ้งที่จู่ๆ หิมะก็ตกลงมาในวันนี้ที่เขาลืมเอาถุงมือมาอีกครั้ง ตาเรียวอย่างคนไทยแท้กวาดไปรอบๆ ร้านเพื่อมองหาเพื่อนตัวโตควบตำแหน่งรูมเมทที่ติดพันประชุมงานกลุ่มกับเพื่อนๆ แล้วคะยั้นคะยอให้เขามาหาเพราะมันขี้เกียจวนรถฝ่าหิมะเข้าไปรับเขาในมหาลัย


หมับ!


“ ช้าว่ะ กูนึกว่ามึงปลิวไปกับหิมะไปแล้ว “ แอชตันเดินตรงมาดึงแขนเขาให้เดินตามไปที่โต๊ะ ปากยังหาความสร้างสรรค์ไม่ได้เหมือนอย่างเคย ช่างเหอะ ถ้านับตั้งแต่มอต้นก็แปดปีแล้วที่รู้จักกัน เขาชินซะแล้ว


เพทายกลอกตาใส่แผ่นหลังกว้างๆ แล้วหันไปยิ้มทักทายนาโอมิ โจชัวและคูเปอร์ เพื่อนของแอชตันที่คุ้นเคยกันดี จะมีก็เพียงสองคนที่เขาไม่รู้จัก ทั้งคู่ทำหน้างงๆ มองกลับมา


“ สวัสดี เราเพทาย เป็นรูมเมทของแอช ยินดีที่ได้รู้จัก “ ก็เลยแนะนำตัวอีกซักรอบ


“ ไฮ  ไอชื่อแจสเปอร์ ส่วนสาวผมบลอนซ์ตรงนู้นชื่อวีร่า “ ผู้ชายท่าทางขี้เล่นส่งมือมาเชคแฮนด์ด้วย ก่อนจะทำสายตาล้อเลียนไปทางสาวสวยผมทองตาฟ้าที่นั่งถัดจากเก้าอี้ของแอชตันไป เจ้าของชื่อส่งยิ้มเอียงอายมาให้ หือ??


“ ไม่ต้องงงหรอกแพท เจ้าหล่อนชอบแอชอยู่น่ะ “ นาโอมิที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำมือป้องปากกระซิบกระซาบ เพทายทำปากร้องอ๋อแบบไม่มีเสียง


พรึบ!


“ อ่ะ กินรอไปก่อน ใกล้จะเสร็จแล้ว “ คนตัวโตที่ลากเขามาทิ้งไว้ที่โต๊ะแล้วเดินหายไปไหนไม่รู้ กลับมาพร้อมกับฮ็อทช็อกโกแลตและมาร์ชเมลโล่


“ อือ ขอบใจ “


คนกำลังอยากได้อะไรอุ่นๆ คลายหนาวยิ้มส่งให้แล้วเอาหนังสือในกระเป๋าขึ้นมาอ่านรอ นานๆ ทีนาโอมิก็จะสะกิดเรียกให้เขาหันไปมองหน้าแดงๆ ของวีร่าตอนที่แอชตันหันไปขอความเห็นเรื่องงานกลุ่มกับเธอ ก็น่ารักดีมั้งนะ พอดีเขาไม่พิศวาสผู้หญิง เพราะงั้นก็ก้มลงอ่านหนังสือต่อ


จนเวลาล่วงเลยไปค่อนคืนโปรเจกต์ที่ถูกสั่งให้กลับมาแก้ก็เสร็จสมบูรณ์ เพทายเก็บหนังสือลงกระเป๋า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปหาเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักเมื่อได้ยินคำพาดพิงถึงตัวเองในบทสนทนา


“ ตอนแรกไอนึกว่ารูมเมทของแอชเป็นผู้หญิงซะอีก เห็นมันปฏิเสธผู้หญิงทุกคนที่มาขอเดทก็นึกว่าซุกแฟนไว้ แบบนี้ก็แสดงว่ามันโสดสนิทจริงๆ งั้นดิ ไม่อยากจะเชื่อเลย “


คูเปอร์หัวเราะ เอามือตบไหล่แจสเปอร์ปุๆ แล้วพยักเพยิดมาทางคนตัวแห้ง สายตามีเล่ห์นัยที่เพทายเห็นมาหลายครั้งก็ยังไม่เข้าใจถูกส่งมา


“ โสดสนิทไหมไอไม่รู้ว่ะ ลองถามแพทดิ “ แล้วมันก็โยนขี้มาให้เขาจนได้สิ คนอยากรู้ก็ตาโตหันมาหาเขาขวับ


“ แอชมันมีกิ๊กซ่อนไว้ใช่ไหมแพท บอกตามตรงนะ หน้าตาแบบนั้นไอไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะโสดจริงๆ ยิ่งออร่าเพลย์บอยมันยังบอกว่าต้องมีสต็อกเป็นโหลแน่ๆ ไอเดาถูกใช่ป่ะ “ คนอยากถามก็ถามมาเป็นชุด ให้คนถูกถามนิ่งคิดตามรูปร่างหน้าตาอย่างลูกครึ่งไทยเยอรมันของแอชตันก็เหมาะกับฉายาแบดบอยจริงๆ นั่นแหละ เอ๊ะ หรือมันมีกิ๊กซ่อนไว้โดยที่เขาไม่รู้วะ


………..” หากยังไม่ทันได้ตอบอะไร คนเป็นหัวข้อในบทสนทนาก็ตอบแทนให้เอง


“ สต็อกอะไร แค่มันคนเดียวก็ปวดหัวพอล่ะ ไปๆ แยกย้าย เจอกันที่มหาลัย “ ตอบไม่เคลียร์แล้วลากรูมเมทตัวผอมบางออกจากร้านไป


เพทายเร่งฝีเท้าเพื่อเดินในทันเพื่อนตัวโตที่ชอบลากเขาไปมาตั้งแต่สมัยมัธยม ไม่อย่างนั้นก็ได้ขาพันแล้วต่อด้วยล้มหัวฟาดเอาน่ะสิ แรงไอ้แอชมันน้อยที่ไหน บ่นมันเป็นร้อยรอบก็ไม่คิดจะฟัง


“ ลืมถุงมืออีกแล้วหรือวะ เอ้า! ใส่ซะ “ พอขึ้นมาในรถ คนตัวแห้งก็เอามือสั่นๆ ขึ้นถูกันเพื่อไล่ความหนาว แอชตันชักสีหน้าใส่คนขี้ลืมแล้วถอดถุงมือของตัวเองส่งให้ก่อนจะออกรถ


“ ก็ไม่คิดว่าหิมะจะตกนี่หว่า “ คนขี้ลืมเถียงกลับข้างๆ คูๆ ขณะสวมถุงมือที่ถูกส่งมาให้ซึ่งใหญ่กว่ามือตัวเองเกือบเท่าตัว


“ มึงนี่นะช่างเหอะ ว่าแต่หิวไหมวะ กูหิวจนจะกินมึงเข้าไปได้ทั้งตัวแล้วเนี่ย “ คนหิวพูดไป สองตาก็มองหาที่ฝากท้องไปด้วย ผิดกับคนฟังที่ถอนหายใจพรืดใหญ่กับคำพูดกำกวมที่ทำให้เขาถูกเพื่อนๆ มันล้ออยู่เป็นเทอม


“ เป็นอนาคอนด้าหรือไงกินคนเข้าไปทั้งตัว “ เพทายจิกกัดคนพูดไม่คิด แต่คนถูกหลอกด่าไม่ได้สนใจ หักเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าร้านแฮมเบอร์เกอร์ชื่อดังอย่างรวดเร็วจนคันข้างหลังบีบแตรฝากไปถึงบุพพการี


“ ลงให้ไว กูหิว “ ก่อนจะลงจากรถก็ยังมีหน้าหันมาสั่งคนเชื่องช้า ด้วยความหิวเหมือนกันเพทายจึงยอมหุบปากแต่ก็ไม่วายส่งค้อนไปให้เพื่อนตัวยักษ์เป็นระยะ ถามว่ามันรู้สึกไหมล่ะ โอ้ย! อย่าให้สาธยายเลย แอชมันไม่มีหรอกปุ่มเซนซิทีฟน่ะ


……………………..….


คราวนี้พลัดกันบ้าง วันก่อนเพทายไปรอแอชตัน วันนี้ลูกครึ่งตัวโตต้องมาเป็นฝ่ายนั่งรอเพื่อนตัวก้างยังห้องสมุดที่ประจำของเจ้าตัวแทน


คนไม่ถูกโฉลกกับหนังสือนอนเหยียดไปกับโซฟาตัวยาว ล้อมรอบด้วยชั้นไม้ซึ่งบรรจุแผ่นกระดาษเย็บรวมเป็นเล่มนับร้อยนับพันเล่ม มือก็ถือสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่เล่มเกมส์ฆ่าเวลาไปพลางๆ


“ เสร็จจากตรงนี้แล้วแพทมีนัดไปไหนต่อหรือเปล่า “ เสียงพูดกับชื่อเรียกคุ้นหูทำให้คนตัวโตชะโงกหน้าออกไปมอง อ่าไอ้ตัวก้างของเขาจริงๆ ด้วย


“ ไอนัดกับแอชไว้น่ะ ยูมีอะไรหรือเปล่า? “ เพทายถามกลับ แอชตันกลอกตา ถูกจีบยังไม่รู้ตัว มีหน้าไปถามเขากลับอีกว่ามีอะไรไหม เหอๆ ฉลาดแต่เรื่องเรียนจริงๆ ให้ตายเหอะ


“ งั้นเอาไว้ครั้งหน้าก็ได้ “


ฝรั่งตัวโตพอๆ กันที่แอชตันคลับคล้ายคลับคราว่าเป็นรุ่นพี่ที่แลปไบโอของเพทายยอมล่าถอย พวกเขาคุยเรื่องงายวิจัยที่ทั้งคู่ถูกเลือกให้เป็นผู้ช่วยนักวิจัยกันอีกสองสามคำเพทายก็เดินแยกไปเก็บของที่โต๊ะ คนมานั่งรออยู่หลายชั่วโมงจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหา


“ ไม่ต้องบ่นเลยนะ บอกให้ไปกลับไปก่อนก็ไม่ฟังเอง “ เพทายพูดดักหมีขี้บ่น เขาบอกมันแล้วนะว่าให้กลับ อพาร์ทเม้นท์ที่เช่าอยู่ด้วยกันไปก่อนแต่เด็กโข่งจอมดื้อดึงดันจะมารอเอง เพราะงั้นห้ามบ่น หมีตัวโตจึงได้แต่ทำหน้าเซ็งจนคนอื่นๆ ออกอาการสงสัยเพราะทั้งคู่ใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร


“ เฮ้ แพท ยูแกล้งแอชตันอีกแล้วหรือ? “ บิลลี่ทำเสียงมาดุเพื่อนตัวเอง เห็นเพทายดูปวกเปียกแต่ใจโหดใช่เล่น คนที่เคยโดนแกล้งอำกับตัวเองมาแล้วจึงเข้าข้างรูมเมทของเพื่อนโดยไม่คิดให้อีกฝ่ายยื่นอุทธรณ์ใดๆ


คนถูกใส่ร้ายหน้าเหวอ ในขณะที่คนมีพวกยักคิ้วอย่างเป็นต่อ


“ บิล! อย่าไปให้ท้ายแอชมันมาก แค่นี้ก็เอาแต่ใจเกินไปแล้ว “


ได้ทีเพทายก็รีบทำลายภาพลักษณ์คนตัวโต เพื่อนๆ เขาน่ะไม่รู้อะไร ถึงภายนอกแอชตันจะดูสุขุมนุ่มลึกเพราะความไม่ช่างพูดและแทบไม่เคยยิ้มกับเขา แถมยังติดเย็นชาหน่อยๆ ซึ่งเป็นวิสัยปกติของอดีตคิลเลอร์สองสมัยที่แล้วของไวท์ไนต์ แต่กับคนที่รู้จักเพื่อนตัวโตมาแปดปีอย่างเขารู้ซึ้งดีเลยว่าไอ้หมีตัวโตตนนี้น่ะมันคือเด็กโข่งจอมเอาแต่ใจและมุทะลุเบอร์หนึ่งเลย!!


พรึบ!


“ พูดมากว่ะ เก็บของเข้า พวกไอ้คูปรออยู่ “ แอชตันไม่ได้สนใจซักนิดว่าใครจะมองยังไง เขาพาเปลี่ยนเรื่องด้วยการเร่งเพื่อนตัวผอมเนื่องจากนัดกับกลุ่มเพื่อนเอาไว้ และแน่นอนว่าเพทายต้องไปด้วยเหมือนทุกครั้ง


ทั้งสองเดินทางมาถึงบาร์ที่นัดหมายกันไว้เป็นกลุ่มสุดท้ายอย่างที่คาด เพทายเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเล็กๆ ที่เห็นแจสเปอร์กับวีร่าอยู่ในโต๊ะด้วย ก่อนจะถูกรูมเมทตัวโตดันหลังให้ไปนั่งข้างนาโอมิ แฟนของโจชัวเหมือนอย่างเคยเพราะเจ้าตัวไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ แอชตันเองก็รู้ข้อนั้นดีเขาจึงสูบเฉพาะเวลาสังสรรค์ ไม่ได้ติดจนขาดไม่ได้


“ โจชวนแจสเปอร์มาด้วย ส่วนวีร่าพอรู้ว่าแอชมาก็เลยขอตามมา “


นาโอมิอธิบายเมื่อเห็นความสงสัยในดวงตาเพื่อนชาวเอเชีย เพทายพยักหน้ารับรู้แค่นั้น ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะไม่ได้สนใจอยากรู้ นี่แหละสิ่งที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกสนใจผู้ชายที่ดูภายนอกช่างอ่อนแอคนนี้ โดยเฉพาะคูเปอร์ สองปีก่อนที่แอชตันพารูมเมทมาแนะนำกระทั่งวันนี้ เขายังไม่เคยเห็นความร้อนรนหรือสับสนในดวงตาชาญฉลาดคู่นั้นเลยซักครั้ง


พรึบ!


มือใหญ่ๆ รับแก้วเบียร์ที่แจสเปอร์กำลังจะส่งให้ไอ้ตัวก้างไว้ก่อนมือเล็กๆ มีแรงแค่ยกหนังสือขึ้นอ่านจะรับมันไป


“ มันไม่ดื่ม “ แล้วหันมาอธิบาย (?) กับเพื่อนใหม่ที่กำลังทำหน้าเหรอหราสั้นๆ จังหวะนั้นน้ำส้มที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาเสิร์ฟ แอชตันส่งมันให้รูมเมท ไม่ลืมกำชับด้วยหน้าเอาเรื่อง


“ อย่าได้คิดแตะแอลกอฮอล์เชียวนะมึง ถ้าเมากูทิ้งไว้นี่จริงๆ “ ก็คนที่ต้องลากศพมันกลับก็เขานี่ไง ครั้งก่อนไอ้คูปนึกสนุก เพมันดื่มไปอึกเดียวเท่านั้นก็สลบเหมือด เพราะงั้นเลยต้องขู่กันหน่อย


“ รู้แล้วน่า นายนั่นแหละอย่าเมา ฉันขับรถไม่เป็นนะเว้ย “ คนคออ่อนสวนกลับ รู้ว่าแอชตันคอแข็งแต่เตือนเผื่อไว้ไง เวลาสนุกคนมันก็ลืมลิมิตตัวเองกันทั้งนั้น


“ เฮ้ พวกไอบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ใช้ภาษาอังกฤษ อย่าเข้าใจกันแค่สองคน โอเค๊? “ โจชัวประท้วง หลายรอยแล้วนะเว้ย เวลาไอ้สองคนนี้คุยกันทีไรชอบกันพวกเขาออกจากวงสนทนาอยู่เรื่อย อย่าให้เขาไปเรียนภาษไทยบ้างนะเฟ้ย!


“ แพทกับแอชดูสนิทกันดีนะ รู้จักกันมานานแล้วแน่ๆ เลย “ สาวผมทองได้จังหวะชวนคุย เธอแอบชอบเพื่อนลูกครึ่งมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสเข้ามาทำความรู้จักเสียที โชคดีจริงๆ ที่ได้เรียนวิชาเสรีตัวเดียวกัน ลามไปถึงได้ทำงานกลุ่มร่วมกันอีก เธอจะใช้โอกาสทองนี้เพื่อสานสัมพันธ์กับเขาให้ได้


“ ก็ตั้งแต่จูเนียร์ไฮ พอดีได้อยู่กลุ่มเดียวกัน “ แอชตันเป็นคนตอบเพราะคนถามจ้องหน้าเขา


“ หืม ยูกับแพทเนี่ยนะอยู่กลุ่มเดียวกัน เด็กเกียรตินิยมกับหัวโจกประจำโรงเรียน มองยังไงก็หาทางมาบรรจบกันไม่เจอว่ะ “ โจชัวโพลงด้วยความสงสัย ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย จังหวะนั้นคนถูกแต่งตั้งเป็นเด็กเกียรตินิยมก็หลุดหัวเราะพรืดออกมาจนเด็กหัวโจกประจำโรงเรียนชี้หน้าคาดโทษ


“ มึงอธิบายเลย “ แล้วก็โยนหน้าที่ตอบคำถามมาให้


ก็จะให้บอกความจริงว่าโรงเรียนเขามีการปกครองประหลาดที่เลือกสรรผู้มีพรสวรรค์ทั้งห้าแขนงขึ้นปกครองโรงเรียนหรือไง เพราะงั้นไอ้เรื่องใช้สมองหาวิธีแก้ต่างด้วยเหตุผลที่อุปโลกน์ขึ้นมาหากฟังขึ้นจนไม่มีคำโต้แย้งก็เป็นหน้าที่อดีตวิซาร์ดอัจฉริยะอย่างไอ้ตัวผอมก็ถูกแล้วนี่


“ พอดีโรงเรียนของเรามีนโยบายการเรียนการสอนโดยการให้นักเรียนในแต่ละห้องมาเรียนร่วมกันอาทิตย์ละครั้งเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนมุมมองและประสบการณ์ให้รอบด้าน แล้วไอกับแอชได้อยู่กลุ่มแลกเปลี่ยนเดียวกันก็เลยรู้จักกันมาตั้งแต่ตอนนั้น “


อื้อหือ แอชตันทำเสียงชื่นชมเพื่อนในใจ กี่เหตุผลที่ออกมาจากปากช่างโวยวายนั่นฟังขึ้นทุกครั้งเลยสิน่า


“ ฟังดูน่าสนุกจนอยากไปเรียนด้วยเลย “ สาวสวยเริ่มปฏิบัติการอ่อยอย่างต่อเนื่อง


“ ยูเข้าไม่ได้หรอก โรงเรียนพวกเราเป็นชายล้วน “ คำถามนี้แอชตันตอบเอง


วีร่าชะงักไปเล็กน้อยเพราะเคยได้ยินมาว่าผู้ชายที่ผ่านโรงเรียนชายล้วนมามักจะได้ บางอย่าง ติดมาด้วย ตากลมตวัดไปมองรูมเมทของผู้ชายที่เธอหมายตาอย่างรวดเร็ว การกระทำที่ไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองเรียกรอยยิ้มแต้มใบหน้าคมของสาวบราซิลเลี่ยน ทำไมนาโอมิจะไม่รู้ว่าวีร่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก็คงไม่แคล้วเป็นความสงสัยเดียวกับพวกเธอหรอก แต่ยังหาคำตอบไม่ได้นี่สิประเด็น


“ น่าเสียดายเนอะ “ สาวสวยหัวเราะแห้งๆ แล้วบทสนทนาระหว่างผู้ชายก็กลับมาอีกครั้ง ตลอดเวลาวีร่าเอาแต่นั่งจับผิดการกระทำของผู้ชายสองคน หนึ่งคือคนที่เธอกำลังจีบ และอีกหนึ่งอาจจะเป็นคู่ขาของผู้ชายที่เธอกำลังจีบไงล่ะ!!


กระทั่งได้โอกาสตอนที่เพทายขอตัวไปเข้าห้องน้ำ วีร่าจึงตามออกมาด้วยเพื่อจะถามสิ่งที่ค้างคาใจกับเพื่อนชาวไทย ห้องน้ำที่บาร์เป็นแบบรวม สาวสวยจึงยืนรอคนที่เข้าไปทำธุระในห้องสุขาตรงหน้ากระจกที่เป็นอ่างล้างมือ


“ ไอถามตรงๆ ยูเป็นอะไรกับแอช! “ เสียงหวานๆ ที่เคยใช้ต่อหน้าคนอื่นถูกเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียวเมื่อเป้าหมายของเธอเดินมาล้างมือ


คนถูกถามเงยหน้าไปสบดวงตาเอาเรื่องในกระจก ประสบการณ์จากการเป็นลีดเดอร์ของไวท์ไนต์ก็ดีนะ ทำให้ใจด้านดี


“ ยูอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ? “ คนไอคิวเกือบสองร้อยถามกลับด้วยเสียงเหนื่อยหน่าย คิดว่าสองปีที่ผ่านมาไม่มีผู้หญิงมาถามคำถามนี้กับเขาเลยหรือไง


“ อย่ามาเล่นลิ้น!! “ เสียงแหลมว่ากลับ เพทายกลอกตาไปมา ก่อนจะหันกลับไปสบดวงตาคู่โตตรงๆ หากครั้งนี้ความเฉยเมยถูกเปลี่ยนเป็นดูแคลน!!


“ ไอแนะนำยูนะ ว่าให้ไปทำให้แอชมันสนใจให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาทำตัวเหมือนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมัน จะได้ไม่มีข้ออ้างมาแก้ตัวตอนที่ถูกมันปฏิเสธ “ ตอกย้ำอีกครั้งด้วยอาการเหลือบมองด้วยหางตาแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่ได้ตกใจกับคนตัวสูงที่ยืนพิงผนังแอบฟังบทสนทนาเมื่อครู่อยู่


“ ทำไมไม่บอกหล่อนไปล่ะว่าเป็นแฟนแอชมัน “ คูเปอร์เข้าประเด็นเพราะถึงให้อ้อมค้อมคนฉลาดแต่ไม่เคยอวดก็รู้จุดประสงค์อยู่ดี เสียเวลาเปล่าๆ      


เพทายยักไหล่ แฟนหรือ??


“ ก็ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วจะให้บอกว่าใช่ได้ยังไง “


“ ทั้งที่การแสดงออกของพวกนายมันยิ่งกว่าแฟนเนี่ยนะ “ คูเปอร์ไล่ต้อน สำหรับแอชตัน คนสำคัญอันดับแรกคือผู้ชายตรงหน้า หากถามกี่ครั้งทั้งคู่ก็ตอบแค่เป็นเพื่อน เป็นรูมเมท หากการกระทำของทั้งคู่กลับอธิบายในสิ่งที่แจกแจงเป็นคำพูดไม่ได้


คนถูกไล่ต้อนไม่ได้รู้สึกว่ากำลังจนมุมซักนิด คนตัวผอมก็แค่โคลงศีรษะไปมาด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะหันไปยิ้มร้ายๆ ให้คนชอบจับผิด


“ จะกำหนดสถานะไปทำไม ในเมื่อไอก็เป็นที่หนึ่งอยู่ดี “ ไอคิวสองร้อยไม่ได้แปลว่าฉลาดแค่ในตำราอย่างเดียวนะครับ ก็แค่บางเรื่องมันไม่ต้องพูดก็เข้าใจได้ 


.................................


ข้อความสั้นๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในเครื่องมือสื่อสารของแอชตัน ใจความว่าวันนี้อาจจะไม่กลับห้องจากรูมเมทตัวผอม ทำให้คนมีหน้าที่เป็นสารถีแวะมาหาอีกฝ่ายที่แลปไบโอตอนเลิกเรียน พอดีกับที่ใครคนหนึ่งก็มุ่งหน้าไปทางเดียวกัน


“ ยูไม่ได้อยู่คณะของเรานี่ “ ราฟทักทายรูมเมทของรุ่นน้องที่กำลังสนใจ ประเทศเสรีแห่งนี้รักร่วมเพศเป็นเรื่องปกติ


แอชตันทำหน้าเบื่อโลกเลเวลที่หนึ่งเพราะต้องมาเจอไอ้เวรที่ตามตื้อรูมเมทของเขา ก่อนจะอัพเป็นเลเวลสองกับคำว่า ของเรา ในประโยคแดกดันคนที่ไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน สงสัยพ่อมันเป็นผู้ก่อตั้งมหาลัย


“ มีป้ายห้ามคนต่างคณะเข้ามาแปะอยู่ตรงไหนวะ “ ลับหลังเพทายทีไรมันต้องมีโต้ฝีปากกันทุกครั้งสิน่า เหอะ! คิดว่าล้มเขาได้ก็ลองดู คนถูกท้าทายทางสายตากำหมัดแน่น เรื่องกำลังไม่ได้อยู่ในหัว   


“ ถามจริงเถอะ ยูจะตามติดแพทไปถึงไหน เขาลำบากใจนะ “ คนพยายามชวนคนที่ชอบออกเดท หากก็ถูกปิดโอกาสทางอ้อมเสมอทนไม่ไหวในที่สุด


แอชตันทำเสียงในคอ บ่งบอกว่ารำคาญชะมัด ก่อนจะสวนกลับไปสั้นๆ ตามนิสัย


“ ถามมันแล้วหรือ? “


“ ว้อท? “


“ ถามเพทายก่อนเหอะว่าใครกันแน่ที่สร้างความลำบากใจให้มันแล้วค่อยมาตีโพยตีพาย ให้ตายเหอะ! ดูจุดยืนตัวเองหน่อย ความสำคัญมันเทียบกันไม่ได้ว่ะ “


...............................


กิจกรรมในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่คนร่วมห้องทั้งสองมักทำประจำคือการเช่าวีดีโอซักเรื่องมาดู ดื่มด่ำความสโลว์ไลฟ์ พักเรื่องเรียนและทิ้งความเร่งรีบเพื่อชาร์จแบตให้กายใจ


“ เฮ้ยไอ้แอช กรอกลับเลยนะ ดูก่อนได้ไงวะ “ เพทายภาคขี้โวยวายเข้าประทับทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนตัวยักษ์ แต่มันน่าโวยไหมล่ะ เขาก็อุตส่าห์ไปเวฟป๊อปคอร์นให้ แทนที่จะรอกลับเปิดดูก่อนเฉย เขาไม่ยอมหรอก


“ เออๆ เลิกโวยวายแล้วมานั่ง “


แอชตันกดรีโมทกรอวีดีโอกลับไปตอนเริ่มเรื่อง อีกมือก็ชี้ลงตรงที่นั่งประจำที่เขามักให้เพื่อนตัวผอมมานั่ง คนพอใจที่อีกฝ่ายทำตามก็เดินไปนั่งตรงที่ดังกล่าวหรือก็คือพื้นที่หว่างขาของคนตัวโตที่นั่งเหยียดไปบนโซฟาเบด พิงหลังกับหมออิง ส่วนที่พิงหลังของอีกคนก็อกแน่นๆ ของคนตัวโตไง แอชตันมักจะดึงเพทายมานั่งในจุดล่อแหลมด้วยเหตุผลที่ว่าหยิบป๊อปคอร์นกินสะดวกดี


ก็ฟังขึ้นอยู่นะ (เหรอ? ) 


“ เบื่อว่ะ “ จู่ๆ ลูกครึ่งไทยเยอรมันตัวโตก็บ่นใส่หูคนด้านหน้า มีการเอาคางตั้งบนไหล่บางแล้วถอนหายใจประกอบด้วยนะ


“ เบื่ออะไร? “ เจ้าของไหล่เลยถามซักหน่อย คราวนี้เสียงถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเปิดปากตอบ


“ เบื่อที่ต้องตอบคำถามไอ้พวกไม่รู้จุดยืนตัวเองไง “ อ่อ อิหรอบนี้สงสัยมีคนไปถามคำถามเดียวกับที่วีร่าถามเขากับมันน่ะสิ


“ ก็ไม่ต้องสนใจสิ “


“ แล้วมึงไม่เบื่อหรือวะ ต้องตอบคำถามผู้หญิงพวกนั้นว่าเป็นอะไรกับกู? “ แอชตันพยายามหาพวก ซึ่งก็มีกันแค่สองคนอ่ะนะ เพทายขำในใจ ยักไหล่ไม่ยี่หระ


“ ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ถามมาก็ตอบไป จบ “ คนไม่แคร์อย่างปากว่าตอบง่ายๆ


“ กูถามว่าเบื่อหรือไม่เบื่อ? “ คนได้คำตอบไม่ตรงคำถาม ถามย้ำ


“ ก็เบื่อ แต่จะให้ทำไง “ ก็ถามกลับไปงั้น ไม่ได้เฉลียวใจว่าคนไม่ชอบใช้หัวกำลังรอคำนั้นอยู่ แอชตันหลุดยิ้มแล้วล้วงเอาของในกระเป๋ากางเกงออกมา เพทายสะดุ้งเล็กๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะบนผิวบริเวณช่วงอก


“ อะไร? “ ถามเพื่อนตัวโตที่จู่ๆ ก็เอาสร้อยมาสวมให้ ไม่สิๆ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่สร้อยแต่เป็นจี้ซึ่งเป็นตัวอักษร A-S-H-T-O-N เรียงกัน อ่อ ใช่ครับ ชื่อไอ้คนตัวโตไง


“ สร้อยไง “


“ เห็นแล้ว ฉันหมายถึงให้ทำไม? “ ก็คิดเองได้นะแต่อยากได้ยินจากปากมันมากกว่า


“ แล้วมึงเอาปลอกคอใส่ให้หมาเพื่ออะไรวะ ถามโง่ๆ “ ดูมันเปรียบเทียบเขากับหมาเนี่ยนะ คนตัวก้างหันไปทำตาเอาเรื่อง เดี๋ยวกัดให้จมเขี้ยวเลย!!


แอชตันระเบิดเสียงหัวเราะ มือแข็งแรงโน้มหัวทุยๆ มากดลงกับอกตัวเอง


“ ใส่ไว้ให้ไอ้พวกลูกหมาหิวโซมันรู้ไงว่ามึงมีเจ้าของแล้ว “


.…… 18.01.17.……



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #264 Boss-1510 (@Boss-1510) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 21:55
    #264
    0