(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 7 : Chapter 05 : ซาตานร้ายในคราบเทวทูตสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

-CHAPTER 05-

ซาตานร้ายในคราบเทวทูตสีขาว


ไอติมถูกคิงของเขาเรียกประชุมลีดเดอร์ตั้งแต่อาทิตย์ยังไม่ขึ้น วันนี้ผมเลยต้องเดินมาที่ตึกเรียนคนเดียว ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่และด่วนมากถึงทำให้ผู้ชายชิวๆ อย่างเซียนเอาการเอางานขึ้นมา ก็คงเกี่ยวกับการปรากฏตัวของคิงไวท์นั่นแหละครับ พวกเขาคงไม่คิดใจเย็นนั่งรอนอนรอโดยไม่ตั้งรับอะไรเลยหรอกเมื่อศัตรูตัวฉกาจกลับมาแบบนี้ ไม่แน่บางทีอาจจะมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ก็เป็นได้

ตลอดทางผมได้ยินเสียงพูดคุยเกี่ยวกับการกลับมาหาคิงแห่งไวท์ไนต์ไม่ขาดสาย ระหว่างที่กำลังเดินขึ้นตึกเรียนอย่างไม่เร่งรีบ แขนข้างหนึ่งก็ถูกกระชากอย่างแรงพร้อมกับร่างกายที่ถูกเหวี่ยงเข้ากับผนังทางเดินดังตุบ! กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากเพราะเผลอกัดปากตัวเองเข้า

ความเร็วของแรงกระชากทำเอาประสาทการมองเห็นของผมพร่าเลือนไปหลายวินาที พอโฟกัสปรับภาพจนชัดผมก็แทบลืมหายใจ

ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกผสมด้วยรหัสพันธุกรรมหลากเชื้อชาติแต่กลับมีนัยน์เนตรสีทมิฬเฉกเช่นเรือนผมที่ปลกหน้า ลู่เฉียงไปจนเกือบจะบดบังดวงตาเรียวเหี้ยมเกรียม จมูกโด่งได้รูปและริมฝีบางหยักสีสดที่ตัดกับผิวขาวเหลืองอย่างคนสุขภาพดีอย่างลงตัว ลำคอแกร่งซึ่งต่อด้วยร่างกำยำในชุดไปรเวทที่เสริมเสน่ห์แห่งบุรุษเพศให้เจ้าของมันจนยากจะหาร่างกายไหนมาเทียบเคียง

นิยามเดียวที่เหมาะสมที่จะเรียกขานคนตรงหน้าคงมีแค่ เทพบุตรแต่ความจริงห่มเพียงเนื้อหนังเพราะร่างเนื้อที่แท้จริงของคนตรงหน้าคือปีศาจร้ายจากขุมอเวจี!

ไวท์ลูซิเฟอร์!!!

และนามของมันคือลิเคียวร์!!!

คิงลิเคียวร์!!!

ตัวผมแข็งทื่อไปทั้งตัว ทำไม่ได้แม้จะขยับมือเพื่อปัดมือใหญ่ของใครอีกคนออก แม้แต่บังคับให้ตัวเองหายใจยังยากลำบาก ดวงตาคู่คมกริบมีเพียงความกร้าวอำมหิตที่เขาส่งมาและพวกมันบีบบังคับให้ผมรู้สึกได้เพียงอย่างเดียว

กลัว!

เหอะ! กลัวงั้นเหรอ ตลอดสองปีที่ผ่านมาผมใช้เวลาไปเพื่อขจัดสิ่งนั้นออกไปจากประสาทรับความรู้สึกเพื่อเผชิญหน้ากับปีศาจตนนี้โดยเฉพาะ! แต่ผมคงลืมไปว่าเขาโหดร้ายและเลวทรามได้ไม่สิ้นสุดและคงไม่มีขีดจำกัดด้วย!!

ผมหลับตาลงอีกครั้งเพื่อเรียกตัวตนใหม่ที่สร้างขึ้นมาต่อกรกับคนตรงหน้าออกมาดวงตาที่สั่นระริกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นสงบนิ่งเมื่อเปลือกตาถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจที่ลั่นสะท้านก็กลับมาเต้นในจังหวะที่สม่ำเสมอและเชื่องช้าราวกับควบคุมได้

แน่นอน! ผมควบคุมมันได้!

“ กลับมาเมื่อไหร่?!! “ เสียงกร้าวตวาดถาม น้ำเสียงที่เขาใช้บอกได้ดีว่าคนพูดโกรธจัดแค่ไหน
 

“ นี่ฉันมีหน้าที่ต้องรายงานตัวกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่? “ ผมยียวนตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากบางๆ รอยยิ้มที่คนตรงหน้าเคยบอกว่ารังเกียจหนักหนา! งั้นผมก็ยิ่งต้องทำให้เขาเห็นเยอะๆ สินะ

“ ตอบคำถามของฉัน!! “ คนขี้โมโหเอามืออีกข้างมาบีบคางผมเป็นเชิงบังคับ แรงบีบที่แขนเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อผมยังคงท้าทายไม่สนใจความกร้าวโกรธราวกับคนบ้าที่กำลังจะคลั่งของเขา

“ แล้วนายล่ะกลับมาทำไม? “

…………” คนถูกถามพูดไม่ออกเมื่อถูกผมจี้จุด อยากรู้จังว่าเขารู้สึกตัวหรือเปล่าตอนที่ทะยานกลับมาหาผม ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองหรอกนะครับ แต่ท่าทีของเขามันฟ้อง

“ เอ่ หรือคิดถึงฉันมากจนต้องรีบกลับมาหากันนะ แหม น่ารักจังเลย “ ผมพูดยั่ว ดูจากที่เขายังอยู่ในชุดลำลองเป็นทางการ ดีไม่ดีอาจจะรีบแจ้นมาที่นี่ทันทีที่เครื่องลงก็เป็นได้

ลิเคียวร์จ้องมาราวกับจะฆ่าผมด้วยสายตา ผมว่าผมได้ยินเสียงขมกรามของเขาด้วยนะ และมือใหญ่ที่บีบคางกับแขนผมอยู่ก็ใส่แรงมากขึ้นราวกับจะบดให้มันแหลก น่าแปลกนะครับที่ผมไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยซักนิด อาจเพราะผู้ชายตรงหน้าคือคนที่เคยมอบความเจ็บเป็นล้านเท่าพันทวีกว่านี้ให้ผมมาแล้วก็เป็นได้ ความเจ็บแค่นี้มันเลยดูเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย

 “ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นายเป็นแค่ของเล่นสำหรับฉันเท่านั้นแหละ ของเล่นที่ฉันโยนทิ้งไปแต่เผอิญมันกลับวิ่งโร่เข้ามาในกำมือฉันอีกครั้ง ฉันจะใจดีเล่นกับมันอีกครั้งก็ได้!!

ลิเคียวร์ปล่อยผมจากการจับกุมด้วยการเหวี่ยงเข้ากับหน้าต่างกระจกของขั้นพักตรงบันได ผมยกมือมากันแรงกระแทกเพราะอีกคนไม่ออมแรงเลย ให้ตายสิ คำพูดของเขายังโหดร้ายได้เสมอต้นเสมอปลาย ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะทำให้ผมคนนี้รู้สึกเจ็บได้ไม่น้อย แต่กับผมในเวลานี้มันยิ่งทำให้ผมสนุกขึ้นก็เท่านั้น!!

“ ว้าว นี่ฉันได้เป็นของเล่นของคิงไวท์เลยเหรอเนี่ย เป็นเกียรติจังเลย “ ผมทำน้ำเสียงตื่นเต้นประหนึ่งดีใจหนักหนา ดีใจจริงๆ นะครับ ได้เป็นถึงของเล่นของราชาเชียวนะ หึ!

“ อย่ามามารยา ฉันเกลียดรอยยิ้มของนายชะมัด! “ ตะวาดอยู่นั่นแหละ รู้ตั้งนานแล้วน่า แต่ที่ยังทำเพราะจงใจ อย่ามาทำเป็นไขสือไม่รู้หน่อยเลย นายไม่ได้โง่ซักหน่อย

“ แค่นี้เหรอ? “ ผมกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเซ็งๆ แล้วถามออกไป

“ จะมาไม้ไหนอีก! “ คนตัวโตกดเสียงเหี้ยมลอดไรฟันถาม ผมหลุดขำออกไปนิดหน่อย ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาซอกแซกราวกับกำลังสำรวจความเปลี่ยนแปลงของผมหลังจากไม่ได้เจอกันกว่าสามปีของคนตรงหน้า

“ ฉันแค่ผิดหวังน่ะ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันมาสามปี แต่นายอยากรู้แค่ว่าฉันกลับมาเมื่อไหร่แค่นี้อ่ะนะ “

ลิเคียวร์ชะงักไปนิดเพราะเรื่องที่ทำให้ผมต้องออกจากโรงเรียนมันเกี่ยวกับเขาโดยตรง และเขาคงเดาได้ว่าที่ผมกลับมาที่นี่อีกครั้งก็น่าจะเกี่ยวกับเขาเช่นกัน

“ เข้าประเด็นซักทีเถอะ! “ ก็บอกแล้วว่าเขาไม่โง่

“ เห้อ “ ผมถอนหายใจใส่เขาไปที ไม่ละเอียดอ่อนเอาซะเลยผู้ชายคนนี้ แต่คิดอีกทีมันก็นิสัยของเขาล่ะนะ ไอ้ประเภทมุทะลุ นึกอยากทำอะไรก็ทำโดยไม่สนว่าใครจะเป็นจะตายยังไง ขอแค่ตัวเองพอใจก็พอ! เพราะแบบนี้ไงผมถึงเรียกเขาว่าไวท์ลูซิเฟอร์!!

ผมหอบดวงตาไปสบกับอีกฝ่ายที่จ้องมาเขม็ง กรีดยิ้มประดับใบหน้าอีกนิด ยิ้มที่เขาก็คงมองออกว่ามันก็แค่สิ่งจอมปลอมที่ผมสร้างขึ้นมาก็เท่านั้น! ทั้งที่ความจริงแล้วปีศาจนรกอย่างเขาไม่สมควรได้รับรอยยิ้มจากใครทั้งนั้น!!

“ เรามาเล่นเกมส์กันไหม? “ ตั้งสติไว้คริสต์มาสอีฟ อย่าให้ความแค้นมาบังตาจนแผนการที่บรรจงสร้างมาสองปีเต็มมาพังไม่เป็นท่า!

…………

ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อลิเคียวร์เงียบ เหมือนกำลังรอฟังให้ผมพูดต่อ เป็นคนฟังที่ดีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทุกทีเห็นชอบสั่งให้คนอื่นฟัง แต่ช่างเถอะ

“ นายคงไม่ได้โง่ขนาดดูไม่ออกว่าฉันกลับมาทำไม ถูกไหม? “

ไม่ว่าจะลิเคียวร์หรือคนอื่นๆ ก็เดากันได้ว่าเหตุผลที่ผมกลับมาสถานที่ซึ่งจารึกความหลังอันเจ็บปวดเอาไว้เพื่ออะไร รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งของซุนวูใช้ไม่ได้กับเกมส์กระดานนี้ เพราะเราต่างฝ่ายต่างรู้กันดี แล้วมันจะตัดสินกันสินกันได้อย่างไรล่ะ

นั่นล่ะที่ทำให้เกมส์นี้สนุก!!

“ และเพราะแบบนั้นฉันเลยอยากมาเสนอความสนุก “ เมื่ออีกฝ่ายยังเงียบผมก็เสริมต่อ ดวงตาสีนิลหยาบวาวขึ้น

“ สนุก? “

“ อีกสามเดือนจะมีศึกชิงบัลลังก์ เรามาเล่นเกมส์กัน เกมส์ง่ายๆ ที่มีความสนุกและสะใจเป็นสิ่งตอบแทน “

“ ยังไง? “ ดูเหมือนราชาสีขาวจะสนใจขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

“ มาเดิมพันกันว่าศึกครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายชนะ “ ง่ายไหมล่ะครับ

“ มันแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็นไวท์ไนต์ “ ลิเคียวร์ตอบอย่างมั่นใจ ผมเลยเลิกคิ้วด้วยท่าทางยียวนให้เขา

“ แน่ใจเหรอ แต่ฉันลงข้างแบล็คชาโดว์นะ “

“ แล้วถ้าฉันชนะจะได้อะไร? “ คนตัวโตทำเสียงเยาะๆ ในคอ ท่าทางมั่นใจเสียเหลือเกิน

“ ทุกอย่างที่นายต้องการ “ ของรางวัลสำหรับผู้ชนะที่ผมเสนอทำเอาอีกคนตาโตอย่างสนใจ แน่นอน เขาต้องสนอยู่แล้ว เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาอยากได้มาตลอดยังไงล่ะ!!

“ หมายความว่าถ้าฉันชนะ ฉันสามารถทรมานให้นายตายทั้งเป็นยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อนก็ได้สินะ! ยิ้มร้ายที่เห็นแล้วหนาวยะเยือกจุดขึ้นที่มุมปากของคนพูดจนผมรู้สึกขยะแขยง! หากสิ่งที่แสดงออกไปได้มีเพียงแค่ยิ้มไม่สะทกสะท้านในคำพูดสื่อความนัยร้ายกาจนั่น!!

ใจเย็นไว้คริสต์มาสอีฟอย่าให้ซาตานตรงหน้าบงการให้นายเดินตามเกมส์ของเขา นายต่างหากล่ะคือคนบงการเกมส์กระดานนี้!!!

“ แน่นอน ถ้านายชนะล่ะนะ “ ใช่ถ้าเขาชนะล่ะนะ

“ ความจริงไม่ว่ายังไงฉันก็ชนะอยู่แล้ว แต่จะถามซักหน่อยก็ได้ว่าถ้านายชนะ นายต้องการอะไรจากฉัน “ ลิเคียวร์ยิ้มเยาะก่อนจะถามเสียงหยัน ผู้ชายคนนี้คงไม่เคยคิดว่าตัวเองจะพ่ายแพ้เลยสินะ ก็ดี! ฉันจะเป็นคนแรกที่มอบประสบการณ์นั้นให้นายเอง!!

“ ฉันเหรอ ไม่เอาอะไรหรอก

……..” คำตอบของผมทำเอาคิ้วดกดำขมวดเป็นปมแน่น ผมยิ้มอ่อนๆ แบบที่ฝึกมาเพื่อประจันหน้ากับเขาแล้วพูดต่อให้จบ!

“ เพราะเมื่อถึงตอนนั้นความต้องการของฉันก็คงสัมฤทธิ์ผลไปแล้ว “

ความทรมานราวกับถูกสูบลงอเวจี มีงิ้วหนามรัดรึงร่างกาย เจ็บปวดจนอยากจะตายก็ไม่ได้ตายนี่คือสิ่งที่เมื่อเกมส์นี้จบลง นายจะได้รับมันไปทั้งหมด! ให้สาสมกับที่นายเคยมอบพวกมันให้ฉัน!! และแน่นอนว่าคนใจดีอย่างผมยินดีจ่ายดอกเบี้ยในอัตราสูงลิบให้ด้วยความเต็มใจ!!!

“ หึ! คิดเหรอว่าสิ่งที่นายตั้งใจจะสำเร็จ “

ผมไม่ตอบ แค่ยิ้มให้ ยิ้มที่ราวกับจะบอกเขาว่าผมมั่นใจแค่ไหน และมันยิ่งทำให้คนตรงหน้ายิ่งเดือดพล่านเชียวล่ะ!!

“ ได้! แล้วเราจะได้เห็นกันว่าใครที่ต้องทรมานเจียนตาย!! “ เขาพูดทิ้งไว้แค่นั้นก็หันหลังเดินออกไป

ผมมองตามร่างที่ค่อยๆ เดินหายไปจากรัศมีการมองเห็น ในดวงตามีเพียงไฟแค้นซึ่งโหมสะพัดอย่างไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับสามปีกับนรกที่ฉันถูกขังเอาไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นายจะเป็นคนที่ต้องลงไปในขุมอเวจีที่ลึกยิ่งกว่าแทน!!!

“ คนที่ต้องทรมานจนอยากจะตายก็ทำไม่ได้คือนายไงล่ะลิเคียวร์!!!

ผมต้องใช้ความยับยั้งการกระหายอยากลงดาบฟาดฟันสัตว์นรกตนเมื่อกี้อย่างหนัก ขนาดต้องเอาเล็บจิกแขนตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ยื่นมือออกไปควักหัวใจของสีดำน่ารังเกียจดวงนั้นออกมา!! จนเมื่อแผ่นหลังกว้างหายลับตาไปผมถึงเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพาย แวะเลี้ยวเข้าห้องน้ำที่หัวมุมบันไดเพื่อสงบสติอารมณ์และจิตสำนึกด้านมืดที่มันจะทำให้แผนการในครั้งนี้พังไม่เป็นท่า!!

ผมเปิดก๊อกวักน้ำล้างน้ำ หวังใช้ความเย็นช่วยดับไฟแค้นที่กำลังลุกไหม้จนแทบควบคุมไม่อยู่ กระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้าสะท้อนคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนตัวผมอยู่ข้างในเช่นเดียวกับกระจกในห้องน้ำที่หอพักเมื่อเช้า ถ้าที่มุมปากของผมไม่ได้แตกจนเลือดซิบซ้ำยังบวมเจ่อ ปลายคางมีรอยมือบีบเป็นปื้นแดงอย่างเห็นได้ชัด แต่ที่หนักที่สุดคงเป็นที่แขนซ้ายช้ำเขียวเพราะแรงควายบีบของไอ้ราชานรกป่าเถื่อน

แต่ทำไมใบหน้าที่ผมกำลังมองอยู่ถึงได้กรีดกรายรอยยิ้มออกมานะ!

อ่า ผมลืมนับรอยเล็บบนแขนตัวเองที่ตอนนี้เลือดยังไม่ยอมหลุดไหลซักที น่ารำคาญชะมัด

เมื่อเช็คสภาพร่างกายที่เกือบเป็นปกติ (?) ของตัวเองเรียบร้อยผมก็เดินไปที่ห้องเรียน แอบสะดุดนิดหน่อยที่เห็นแก็งค์ลีดเดอร์ของแบล็คมารวมตัวกันที่ห้องของผมทั้งที่เซียนกับนักรบอยู่ห้องซี และฟานที่อยู่ห้องดี

“ คริสต์มาส! ไปทำอะไรมา?!! “ คนที่เห็นผมคนแรกคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรูมเมทผู้น่ารักของผมเอง แหมๆ ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นแฟนนักรบนะผมจะสอยมากินจริงๆ ด้วย น่ารักจริงๆ ให้ตายสิ

และทันทีที่สิ้นเสียงทัก ความสนใจของคนทั้งฝูง (?) ก็พุ่งมาที่ผมเป็นตาเดียว อ่อ...ผมลืมบอกว่านักเรียนคนอื่นๆ ในห้องไม่มีใครกล้าเข้าไปเลยครับ ทุกคนพร้อมใจยืนออรออยู่หน้าห้องอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว แม้แต่อาจารย์ที่รอสอนคาบแรกก็ด้วย ใหญ่จริงไรจริง

“ ใคร?!!! “ เป็นเซียนที่ตวาดถามขึ้น ให้ตายสิ หมอนี่มันอนาคตว้ากเกอร์ชัดๆ

“ หกล้มน่ะไม่มีอะไรหรอก “ ผมโกหกยิ้มๆ วางกระเป๋าลงที่โต๊ะของตัวเองแต่ยังไม่ทันที่จะเลื่อนเก้าอี้ลงนั่ง คนที่กำลังฉุนเฉียวเพราะได้ฟังคำเท็จของผมก็ฉุดแขนผม แล้วกระชากเข้าหาตัวเสียก่อน

“ อ๊ะ! “ ผมเผลออุทานออกมาแผ่วๆ เมื่อตรงที่เซียนจับมันไปตรงกับที่ใครอีกคนก่อนหน้าบีบจนขึ้นเป็นรอยช้ำไว้พอดี พวกมึงนัดกันไว้ใช่ไหม?!

เซียนรีบปล่อยมือจากแขนผมอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังไม่วายถลกแขนเสื้อผมขึ้น เสียงกัดฟันกรอดๆ ดังขึ้นเมื่อเนตรเรียวสบเข้ากับรอยสีเขียวรอบแขนขาวๆ ของผม

 “ ใคร?! “ เซียนกดเสียงเย็นถามผมอีกครั้ง

“ ไม่มีอะ….

โครม!!!

โต๊ะทั้งแถบที่อยู่ถัดจากแถวของผมพังราบเป็นหน้ากองเมื่อคิงเจ้าอารมณ์ยกเท้ายันโครมเข้าให้ ยอมรับว่าแอบสะดุ้งนิดหน่อย ผมรู้ว่าเขาเป็นคนขี้โมโหและหงุดหงิดง่ายแต่ก็ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้ แต่แบบนี้ล่ะดีแล้ว ลุ่มหลงผมให้มากๆ ไม่ต้องเอาหัวใจหรือความรักมาให้หรอกเพราะผมไม่ต้องการ แค่ลุ่มหลงก็พอแล้วสำหรับการร่วมเล่นเกมส์กระดานแก้แค้นครั้งนี้!!

“ ไอ้ลูกหมาตัวไหนมันทำบอกมาเถอะ “ ไอติมเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง แต่เชื่อไหมครับว่าอีกสามคนที่เหลือยังคงนั่งนิ่งไม่ได้สะทกสะท้านกับพายุอารมณ์ของราชาสีดำข้างๆ ผมเลย

“ ไม่มีอะไรจริงๆ ขอบใจนะที่เป็นห่วง “ ผมยิ้มให้ไอติมอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหนาที่กำลังสั่นระริกไปด้วยความโกรธของคนตัวโตเอาไว้ บีบกระชับไว้ด้วยสองมือและยิ้มบางๆ

“ ฉันโอเค ขอบคุณ “

เซียนดูตกใจนิดหน่อยกับการกระทำของผม และมันได้ผลเมื่ออารมณ์ที่กำลังเดือดของเขาเย็นลงในพริบตา และที่ผมรู้ก็เพราะดวงตาของเขา

เขามีดวงตาที่เหมือนกับแอชตัน ดวงตาที่เปิดเผยความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับฟานที่สะท้อนเพียงความริษยา ต่างจากผมหรือไอติมที่แสดงเพียงความร่าเริงแม้ในใจจะกำลังร้องไห้ ส่วนนักรบกับวันพุธ พวกเขาสองคนเป็นประเภทที่ผมไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยถ้าไม่จำเป็น เมื่อดวงตาของพวกเขาเฉยเมยและไม่สะท้อนสิ่งใด นั่นทำให้คนมองแทบมองไม่เห็นเลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่!

แต่จะไม่ยุ่งก็ไม่ได้ด้วยสิ เพราะหนึ่งในพวกเขาคือ หมากตัวสำคัญที่ผมจะเอาไว้รุกฆาต คิง!!!



...................
   สองคนเจอกันซักที บทนี้ปาดเหงื่อ พยายามเค้นความจิตออกมาเขียน ฮา จริงๆ เรื่องนี้อยากให้มีกลิ่นแบบไม่ปกติ เอ๊ะ! ยังไง

ก็อย่างที่คริสต์มาสอีฟ (ชอบเวลาเขียนชื่อนางเต็มๆ ) บอกไว้ รู้เขารู้เราใช้ไม่ได้กับเกมส์นี้ แล้วจะตัดสินยังไงล่ะ ก็นั่นล่ะที่สนุก >> แนนอยากให้ออกมาประมาณนี้เลยค่ะ ไม่รู้จะทำได้ไหม

รักค่ะ

<3

ZombieLolita [ZL]

19.02.15

Edit : 14.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #333 kwa_rkh (@kwa_rkh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:36
    โห้ย รุนแรงโคตรๆมาแค่แว่บเดียว
    #333
    0
  2. #316 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:58
    คุณไวท์คิงโหดจาง
    #316
    0
  3. #315 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:58
    คุณไวท์คิงโหดจาง
    #315
    0
  4. #283 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:34
    โอ๊ยยย คิงลิ โผล่มาแป้บเดียวสร้างแผลขนาดนี้เลยหรอ รุนแรงมากกกกก
    #283
    0
  5. #270 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:17
    #ทีมคริส
    #270
    0
  6. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 11:13
    ไวต์ลซฟ.จริงๆโหดมมมาก คุณคริสต์สู้ค่ะ เราต้องชนะควีนของเรา
    #263
    0
  7. #241 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:18
    เกิดความสงสัยอดีตของลิเคียวร์กับคริสต์ว่ามันเกิดอะไร ทำไมลิเคียวร์ถึงอยากทรมานคริสต์ขนาดนั้น กว่าเกมจะจบจะช้ำตายก่อนไหมคริสต์ เจอแปปเดียวได้แผลขนาดนี้
    #241
    0
  8. #8 ฟรุ้งฟริ้ง(?) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:43
    มาต่อไวๆน่ารออ่านอยู่ แงง สนุกมากๆเลย
    #8
    0
  9. #7 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:52
    โผล่มาแวบเดียว มาด่าๆ กระชากๆ แล้วก็ไป
    ลิเคียวร์เอ๋ย ป้าละ หมั่นไส้หนูตั้งแต่มีบทเลยนะ
    แต่ถ้าหล่อร้ายขนาดนี้ ก็ต้องดูต่อไป ใครจะวิน

    ตอนต่อไป มาไวๆ เน้อ รออ่านจ้า~
    #7
    0