(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 6 : Chapter 04 : การกลับมาของคนที่รอคอย (Checkmate!!!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

-CHAPTER 04-
การกลับมาของคนที่รอคอย



วันอาทิตย์ที่สมควรจะเป็นวันพักผ่อน แต่ผมกลับถูกไอติมลากไปสนามแข่งโกคาร์ทที่อยู่ในพาร์คอีกโซนของโรงเรียนซึ่งจัดเป็นพื้นที่นันทนาการ พื้นที่นี้แบล็คกับไวท์สามารถใช้ได้เท่าเทียม (มั้งนะ) ผมถูกลากมานั่งที่ที่นั่งบนอัฒจันทร์ชั้นบนสุดฝั่งซ้ายเพราะฝั่งขวาเป็นของพวกไวท์

เมื่อไปถึงก็เจอกับวันพุธ ผู้ชายที่นิ่งยิ่งกว่ารูปปั้นแต่ฉลาดเป็นกรดขนาดที่ถ้าผมเผลอเลอไม่ระวังความคิดและการแสดงออก เชื่อเถอะว่าหมอนั่นจะรู้ทันที และอีกคนที่ผมเห็นในคืนวันเสาร์ที่คลับ ในกลุ่มลีดเดอร์แห่งแบล็คและคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าสวยขนาดผู้หญิงยังอาย แต่สายตาและริมฝีบางที่กำลังเหยียดหยันทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนความคิดที่มองเขาว่าน่ารักทันที

“ คริสต์มาสนี่ฟาน ฟานนี่คริสต์มาส รูมเมทกู “

ไอติมแนะนำลีดเดอร์คนสุดท้ายให้ผมรู้จักอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ไม่ต้องสืบประวัติเขามาก่อนแค่ฟังจากสรรพนามที่ใช้กับอีกฝ่ายก็รู้แล้วครับว่าสองคนนี้เขาไม่ลงรอยกันอย่างแรง ผู้ชายที่ว่าคือ การ์เดียน (Guardian) แห่งแบล็คชาโดว์ ราชองครักษ์ที่หลงรักพระราชา ยอมได้ทุกอย่างเพื่อคนที่รักไม่ใช่นิยามของคนคนนี้ เพราะดูจากสายตาแล้วเขาคงมีคติประจำใจคือทำได้ทุกอย่างเพื่อครอบครองราชาไว้เพียงผู้เดียว

แต่ผมอยากได้ราชาของเขาอ่ะครับ

“ หวัดดี “ ผมยิ้มทักแต่เขากลับสะบัดหน้าใส่

“ อย่าไปสนหมอนั่นเลย มาสั่งอาหารทานกันดีกว่า “ ไอติมว่าแล้วก็เรียกกรรมการนักเรียนคนหนึ่งมาเพื่อรับออร์เดอร์ บอกแล้วไงครับว่าไอ้พวกนี้มันเป็นเบ้ดีๆ นี่เอง

“ มึงไม่ควรพาพวกชั้นต่ำมาร่วมโต๊ะกับพวกเรานะไอติม “ ฟานบอกด้วยเสียงหยามเหยียดอย่างไม่ปิดบัง ผมยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปบอกกับไอติมเพื่อความสบายใจของทุกคนซะเมื่อไหร่! เพื่อความสะใจที่กำลังจะตามมาต่างหาก!

“ ฉันกลับก่อนนะ ง่วง “ ผมบอกแล้วลุกขึ้นแต่ไอติมฉุดมือไว้ แล้วดึงให้นั่งลงที่เดิม

“ นี่เพื่อนกู ไม่พอใจก็ไปนั่งที่อื่น! “ เสียงแข็งๆ ของคนตัวเล็กกว่าทำผมเกือบขนลุกแหนะ

“ อย่ามาขึ้นเสียงกับกู ตำแหน่งกูสูงกว่ามึง! “ ฟานตอบกลับด้วยเสียงที่แข็งและเหี้ยมพอกัน

อ่าถ้าพูดถึงตำแหน่งแล้ว คิงใหญ่สุด รองลงมาก็การ์เดียน และอีกสามตำแหน่งที่เหลือมีอำนาจเท่ากันครับ เพราะงั้นไอ้การ์เดียนฟานมันจึงข่มไอติมได้ แต่ถ้าคุณคิดว่านักฆ่าหน้าหวานของเราจะยอมล่ะก็คุณคิดผิดถนัด!

“ แต่เซียนใหญ่กว่ามึง “ ไอติมบอกเสียงเยาะพร้อมรอยยิ้มที่เห็นแล้วเจ็บจี๊ด

“ มึงพูดอะไร? “

“ ก็เซียนเป็นคนบอกให้กูชวนคริสต์มาสมาเองนี่หว่า “ ไอติมตอบด้วยรอยยิ้มยียวนอีกครั้ง เมื่อเช้าเขาได้รับโทรศัพท์จากคิงของเขาให้ลากผมมาที่นี่ด้วย ตอนแรกไอติมค้านหัวชนฝาแต่พอเซียนบอกว่าจะให้แผ่นเกมส์ที่เพิ่งออกใหม่ เท่านั้นแหละรีบลากผมลงจากเตียงอย่างไวเชียว เหอๆ

“ หมายความว่าไง? “ ฟานเริ่มรนราน ก็แหมๆ คนที่ตัวเองรักมาตั้งนานกลับไปสนใจคนอื่นใครจะไม่ลนละครับ หึ!

“ ไม่รู้สิ คิดเอาเองแต่อย่าหลอกตัวเองล่ะ “ เจ็บไหมถามจริง?

ฟานขบเขี้ยวจ้องตาไอติมอยู่พักหนึ่งก็หันมาสาดสายตาข่มขู่ใส่ผม ผมยิ้มเสแสร้งที่ปั้นติดหน้าให้เขาก่อนจะเบนสายตาไปที่สนาม ขี้เกียจสนใจพวกขี้อิจฉาครับ เขาไม่ใช่หมากตัวสำคัญขนาดที่ผมต้องใส่ใจ ความจริงเขาเป็น เบี้ยตัวเกะกะที่ผมอยากจะกำจัดทิ้งไปเสียตั้งแต่เกมส์เริ่มด้วยซ้ำ!

“ วันนี้มีอะไรเหรอ? “ ผมหันไปถามไอติม เขาเพิ่งสั่งอาหารเสร็จครับหลังจากที่หันมาถามผมกับวันพุธอยู่สามรอบได้ แอบยิ้มเยาะที่ไม่มีใครสนใจคุณการ์เดียนฟานที่นั่งหน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย

“ เซียนกับนักรบจะแข่งรถกับพวกไวท์ “

ไอติมตอบด้วยท่าทางปกติ เขาไม่แปลกใจหรอกครับที่ผมไม่ถามถึงเรื่องสงครามสองสีเพราะนักเรียนที่นี่ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีครับ แต่อาจจะสงสัยนิดหน่อยที่ผมไม่ถามถึงเรื่องลีดเดอร์ที่ถึงแม้เขาไม่บอก แต่การกระทำและสิ่งแวดล้อมก็พิสูจน์ได้ดีว่าตำแหน่งเหล่านั้นมันเป็นของพวกเขา

“ ใครลงทีมไวท์? “ ผมถามบ้าง บางทีนี่อาจจะเป็นการวอร์มอัพสงครามก่อนวันจริงอีกสามเดือนข้างหน้าก็เป็นได้ พวกไวท์กับแบล็คชอบแข่งขันกันอยู่แล้วครับ เรื่องการแสดงความเก่งข่มกันนี่โปรดปรานนักแหละ

“ การ์เดียนสีคราม กับ คิลเลอร์แอชตัน “

เมื่อไอติมตอบออกมา ผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนหัวอ่อนขนาดตามเกมส์ของผมไม่ทัน หึ! อย่าลืมสิครับว่าผู้ชายคนนี้เป็นนักฆ่า ความสามารถพิเศษของนักฆ่าคือการอ่านใจเหยื่อ และผมภาวนาอย่าให้เขามองผมเป็นเหยื่อ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงดาบที่เขาจะลงใส่ผมมันจะย้อนคืนสนองเขาเอง!

“ อืมๆ แล้วนักรบเป็นการ์เดียนหรือคิลเลอร์ล่ะ? “ ผมลองเชิงถาม ลุคของนักรบเหมาะกับสองตำแหน่งนี้มากครับและผมก็อยากรู้ด้วยว่าไอติมจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

“ ทำไมคิดแบบนั้น? “ เขาถามผมกลับยิ้มๆ

“ หน้าให้ “ ผมตอบขำๆ ไอติมก็ยิ้มตามก่อนจะเฉลยคำตอบที่ผมรู้ดีอยู่แก่ใจ

“ อย่าตกใจล่ะ ไม่ใช่ทั้งสองแต่เป็นตำแหน่งที่ไม่เข้ากับหน้ามันซะเลยโจ๊กเกอร์ ตัวตลกวายร้าย “

“ ไม่เข้าจริงๆ ด้วย “ ผมหัวเราะ ไม่เข้ากันจริงๆ คิดกี่ครั้งก็ไม่เข้าเลยซักนิด

“ แล้วไม่อยากรู้หรอว่าฉันเป็นใคร? “ ไอติมทำเสียงเรียบขึ้น แววตาของเขาดูเฉียบคมราวกับใบมีดที่สามารถใช้ฆ่าคนได้

“ อยากรู้สิ ตอนแรกนึกว่านายเป็นโจ๊กเกอร์ซะอีก “

“ ใช่ม่า ใครคิดแบบนั้นแต่ฉันกลับได้เป็นคิลเลอร์ซะงั้นอ่ะ เซ็งเลย “

“ งั้นฟานก็เป็นการ์เดียนสินะ “ ผมไม่รอให้ไอติมเฉลย ตอบเองให้เสร็จสรรพ

“ ทำไมไม่คิดว่าเป็นวันพุธล่ะ? “ เขาลองเชิงผมอยู่สินะ ร้ายกาจสมชื่อนักฆ่าจริงๆ

“ เดาเอาแล้วก็อย่างวันพุธเหมาะกับตำแหน่งเสนาธิการมากกว่า “ ผมตอบแล้วหันไปยิ้มให้วันพุธที่เหลือบหางตามามอง แต่แค่สองวิ.หลังจากนั้นหมอนั้นก็เบนสายตากลับไปที่โจทย์คำนวณแคลคูลัสระดับปอตรีต่อ เหอๆ ได้ข่าวว่ามึงเพิ่ง ม.5!

“ เก่งจริงๆ น้าบัดดี้ฉันเนี่ย ตอบแบบนี้แสดงว่ารู้สินะว่าเซียนเป็นคิง

“ อืม ดูจากตำแหน่งที่นั่งเมื่อคืนวานอ่ะ “ ผมตอบแบบซื่อๆ ก่อนจะหันกลับไปที่สนามที่ตอนนี้สีครามกับแอชตันกำลังเดินลงสนามแข่งพอดี

สีครามที่คงเห็นผมแล้วหันมามองไม่วางตา สายตาของเขาดูไม่พอใจที่เห็นผมอยู่กับลีดเดอร์ของแบล็ค แอชตันเองก็เช่นกัน หมอนั่นมีดวงตาที่เหี้ยมเกรียมสมตำแหน่ง และจะน่ากลัวที่สุดด้วยถ้าไม่นับใครบางคนที่อยู่สูงกว่าซึ่งตอนนี้ยังไม่เห็นหัว แต่ก็อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวก็รีบแจ้นกลับมา พนันกันไหมล่ะ?

“ มีเดิมพันไหม? “ ผมถามคนข้างกายทั้งที่ตายังจับจ้องไปในสนาม ผมชอบเกมส์นะครับแต่ชอบในฐานะคนดูมากกว่าลงไปเล่นเอง และถ้าได้เป็นคนควบคุมทุกอย่างด้วยแล้วจะยิ่งชอบมาก

“ มีสิ ครั้งนี้เราไปท้าพวกมันเพราะครั้งที่แล้วไอ้ฟานแพ้เลยถูกไอ้แอชตันชิงเอาแหวนมันไป ครั้งนี้เซียนเลยลงเอง “ ไอติมอธิบายเสียงเหี้ยม ผมพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อ

แหวนที่ไอติมบอกคือแหวนตำแหน่งครับ ลีดเดอร์แต่ละคนที่ได้รับการสืบทอดมาทั้งจากไวท์และแบล็ครุ่นก่อนจะได้รับแหวนตราสัญลักษณ์เป็นเครื่องบ่งบอกฐานะ แต่เพราะตอนแรกมีแค่ฝ่ายเดียว พอสงครามขยายเป็นสองฝ่ายจึงได้มีการแบ่งแหวนออกเป็นสองส่วน ให้ไวท์กับแบล็ครับผิดชอบคนละส่วน ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทั้งสองฝ่ายมักจะเอาเป็นเดิมพันกันเพราะถ้าลีดเดอร์ไร้แหวน วันชิงตำแหน่งอย่างเป็นทางการที่จัดขึ้นมาหลายสิบปีจนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติเพื่อหาเรียลคิง (Real King) เขาจะไม่สามารถเข้าร่วมได้ อีกหนึ่งบทบัญญัติของเกมส์เกียรติยศที่ถูกสืบทอดต่อกันมา

“ ไม่ถามเหรอว่าแหวนอะไร? “ วันพุธที่เงียบฟังบทสนทนาของผมกับไอติมอยู่นานถามขึ้น ผมยิ้ม เบนสายตาไร้ซึ่งความประหม่าตื่นตระหนกไปหาเขา

“ ไม่จำเป็นต้องถามในสิ่งที่รู้ไม่ใช่หรือไง” หึ! ในเมื่อรู้ว่าผมเป็นใครต้องการอะไรแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งใส่หน้ากากต่อไป อีกอย่างผมก็ไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะโง่ กลับกัน ผมมั่นใจมากเลยว่าพวกเขาต้องรู้

ก็ดี! ยิ่งเกมส์มันสนุกและยากเท่าไหร่ ชัยชนะที่ได้มามันก็ยิ่งคุ้มค่ากับสิ่งที่ผมต้องเสียไปมากเท่านั้น!!!

“ ไง มาจริงๆ สินะ “ เสียงนุ่มๆ ที่เหมือนติดยิ้มตลอดเวลาของคนมาใหม่ทักขึ้น เขาอยู่ในชุดนักแข่งสีดำทั้งตัว

“ ถูกลากมาต่างหาก “ ผมแก้คำพูดเซียนใหม่ แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อผมออกมาแต่สายตาเรียวคมที่เอาแต่จ้องผมก็บอกได้ดีว่าเขาพูดกับใคร

“ ทำไมเซียนต้องชวนมันมา?! “ ฟานที่นั่งหน้าบึ้งมาตั้งแต่ต้นตวัดเสียงไม่พอใจถาม แหม แสดงความเป็นเจ้าของเหลือเกินนะ ถามเขาหรือยังว่าอยากได้เจ้าของอย่างนายไหม?

“ ฉันจะทำอะไรต้องขออนุญาตนายก่อนหรือไง “ เงิบสิครับ สารภาพว่าผมแอบสะใจอยู่เหมือนกันเพราะน้ำเสียงที่เซียนใช้กับผมและฟานมันคนละขั้วโลกกันเลย

“ สะใจว่ะ “ ไอติมเข้ามากระซิบ แต่คิดว่าเจ้าตัวก็คงได้ยินถึงได้หันมาจิกสายตาใส่ไม่หยุดแบบนี้

“ เชียร์ด้วยล่ะ “ เซียนมองหน้าผมอีกแล้ว หมอนี้แสดงออกชัดเจนไปนะ มันดูเหมือนจงใจยังไงไม่รู้ คิดอะไรอยู่นะผู้ชายคนนี้

“ จะชนะหรือเปล่าล่ะ? “

“ คิดว่าไง? “ เมื่อเซียนถามมาผมก็เงียบ หันกลับไปมองในสนามที่มีอีกข้างกำลังมองมาอยู่ก่อนแล้ว

“ ชนะให้ได้ล่ะ “ ผมบอกทั้งที่ตายังอยู่ที่สีครามและแอชตัน หึ! ใครชนะผมก็เชียร์คนนั้นแหละครับ

“ ถ้าฉันชนะขอรางวัลด้วยล่ะกัน “ ผมหันขวับทันทีที่ไอ้เซียนมันพูดออกมาแบบนั้น

รางวัล? ไปเอากับพ่องสิ!

อยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นเหมือนกันแต่กลับเลือกที่จะยิ้มหวานให้เขาแทน เซียนยิ้มร้ายตอบกลับมาก่อนจะหันหลังเดินลงสนามแข่งไปอีกรอบ ขึ้นมาแค่นี้อ่ะนะ ลงทุนเนอะ!

“ เซียนเป็นของกู! อย่าแม้แต่จะคิด! “ ฟานขู่ฟ่อๆ น่ากลัวเหลือเกิ๊น  

“ ฉันนั่งของฉันอยู่เฉยๆ เป็นเซียนของนายมากกว่ามั้งที่เดินเข้ามาเอง “ ผมตอบไปแบบปกติ ไม่ได้เน้นเสียงที่ส่วนไหนของคำพูดเล๊ย จริงๆ นะครับ

“ กูเตือนมึงแล้วนะ!

“ ขอบคุณ “ ผมยิ้มให้กับความไม่เป็นมิตรที่ส่งมาให้ก่อนจะเบนสายตาไปที่สนาม ซึ่งตอนนี้มีรถโกคาร์ทสี่คันกำลังแล่นไปที่จุดเริ่มต้นหลังจากเช็คเครื่องเรียบร้อยแล้ว

นักเรียนของแบล็คและไวท์ที่มาชมรมมินิสงครามที่อัฒจันทร์ชั้นล่างถัดไปพากันมาเกาะขอบรั้วเพื่อเฝ้ารอวินาทีประวัติศาสตร์ เนื่องจากครั้งนี้แหวนที่ถูกนำมาเป็นเดิมพันของแบล็คคือแหวนคิงของเซียน ถ้าแพ้เซียนจะเสียแหวนและนั่นจะเสียเปรียบมาก เพราะคิงของไวท์ตอนนี้ไม่ได้เรียนอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ หมอนั่นไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ จะกลับมาอีกทีก็ตอนศึกเรียลคิงเลย สรุปง่ายๆ คือถ้าเซียนแพ้ เขาจะไม่มีโอกาสแย่งแหวนกลับมาได้อีก แต่ถ้าชนะก็จะได้แหวนที่อีกฝ่ายชิงไปคืนมา

บอกตามตรงว่าครั้งนี้ผมเชียร์เซียนนะเพราะคิงสมควรจะถูกรุกฆาตตอนจบถึงจะถูก อีกอย่างเขาเป็นหนึ่งในตัวรุกฆาตของผมเสียด้วยสิ ถ้าโดนน็อกเอ้าท์ไปก่อนแบบนี้ เกมส์ของผมคงจืดชืดแย่

“ เชียร์ใคร? “ ไอติมที่เมามันกับสปาร์เก็ตตี้หลังจากโบกมือให้นักรบเสร็จก็ก้มลงมาถามผมที่นั่งเคี้ยวเฟรนฟรายแก้หิวอยู่

“ เซียน “ ถามตรงก็ตอบตรงไม่เล่นตัว แอบเห็นฟานส่งสายตาอาฆาตมาให้แต่ขี้เกียจสนใจ ผมบอกไปแล้วนี่ครับว่าเขาก็แค่เบี้ย เบี้ยที่ไม่มีความสำคัญกับเกมส์กระดานนี้เลยซักนิด!

“ แล้วจะให้รางวัลอะไรเซียนล่ะ? “ เสียงทะเล้นๆ ของไอติมทำให้ผมยกยิ้มน้อยๆ

“ เขาอยากได้อะไรก็คงให้อย่างนั้นแหละ “

“ เอาจริงเหรอ เซียนเจ้าชู้ ร้ายกาจ ใจร้าย แล้วก็เจ้าเล่ห์มากนะ “ นี่ไอติมเขาเกลียดอะไรเซียนหรือเปล่าครับ

“ คิดอะไรเนี่ย ฉันไม่ใช่เกย์นะ “

ดูเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย ถ้าจะจัดรสนิยมทางเพศของผมก็คงเป็น ไบ ซึ่งในโรงเรียนชายล้วนแบบนี้ นักเรียนเกือบทั้งหมดก็คงอยู่ในประเภทที่ไม่ต่างจากผมไปเท่าไหร่หรอก อย่างน้อยๆ ก็นับคนข้างตัวผมไปสองล่ะ ส่วนอีกคนผมให้ห้าสิบห้าสิบ

“ ฉันก็ไม่ใช่ยังคบกับนักรบได้เลย “ ไอติมสวนมาครับ ผมรู้ครับว่าเขาไม่ใช่เกย์แม้หน้าตากับรูปร่างจะให้ก็เถอะ

…………” ผมไม่ตอบแต่ปรายตามองคนที่เอาแต่จ้องเขม็งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วจึงหันกลับไปสนใจในสนามที่รถสี่คันกำลังขับเคี้ยวกันอยู่

การแข่งครั้งนี้ต้องแข่งกันทั้งสิ้นสามสิบรอบโดยมีตัวตัดสินเป็นสีครามกับเซียน ส่วนแอชตันกับนับรบเป็นตัวขัดขวาง (ป้องกัน) ไอติมดูร้อนรนนั่งไม่ติดทุกครั้งที่รถของนักรบกับแอชตันเข้าปะทะกัน ส่วนสีครามกับเซียนก็เร่งความเร็วให้แซงกันจนบางครั้งก็หวิดจะหลุดโค้งให้คนดูหายใจไม่ทั่วท้องเล่น

ผมที่ถูกไอติมลากมาเกาะรั้วอัฒจันทร์ยืนมองเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างเฉยเมยทั้งที่คนทั้งสี่เรียกได้ว่าคาบอยู่บนปากเหวแห่งความตายแท้ๆ

ตอนนี้ผ่านไปยี่สิบกว่ารอบแล้ว เซียนกับสีครามผลัดกันขึ้นนำอย่างไม่มีใครยอมใคร นักรบที่คิดจะเข้าไปสกัดสีครามก็ถูกแอชตันที่เป็นตัวป้องกันดักทางไว้ แอชตันเองที่ทำท่าจะพุ่งชนกับรถของเซียนที่ขับน็อครอบมาก็ถูกรถของนักรบชนจนถไลลงไปบนพื้นสนามตรงกลาง รถของพวกเขาหมุนติ้วอยู่ตรงกลางที่เป็นสนามหญ้า

นักรบที่ตั้งตัวได้ก่อนขับกลับเข้ามาในสนามเพื่อสกัดและก่อกวนจังหวะการเร่งความเร็วเพื่อเข้าเส้นชัยของสีครามซึ่งกำลังนำอยู่ในรอบสุดท้าย แต่สีครามก็หักหลบได้ทันแต่ก็ทำให้ต้องลดความเร็วจนรถของเซียนตามมาทันและในโค้งสุดท้าย

ความเงียบปกคลุมไปทั่วสนามเมื่อรอบสุดท้ายของการแข่งขันมาถึง โดยมีรถสองในสี่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดไม่ยอมใครและอีกสองคันที่เหลือกำลังเบียดกันเข้าเส้นชัยเพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็ตัดสินได้ทุกอย่าง แพ้ หรือ ชนะ แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น!

“ เฮ!!!!

เสียงเฮจากฝั่งแบล็คดังลั่นเมื่อรถของเซียนเข้าเส้นชัยก่อน สีครามที่ตามเข้ามาในเวลาไม่ถึงวินาทีต่อมาขับรถมาจอดเทียบข้างรถของเซียน เขาก้าวลงจากรถ ล้วงเอาของที่ชิงไปโยนให้ส่งๆ ไม่ได้พูดหรือแสดงอารมณ์ใดๆ ตามนิสัย จังหวะนั้นนักรบและแอชตันก็ขับเข้ามาสมทบ

แอชตันดูโมโหมากถึงขนาดขว้างหมวกกันน็อคทิ้งและทำท่าเหมือนจะกระโจนเข้าใส่นักรบ แต่สีครามกระชากคอเสื้อเขาไว้ทันแล้วลากกลับเข้าไปในพิทที่ต่อเป็นห้องสำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า และตอนนั้นเองที่เขาหันมาสบตากับผม ผมยิ้มบางๆ กำมือชูนิ้วโป้งขึ้นแล้วพยักหน้าให้เขาไป แน่นอนว่าส่งให้แอชตันที่กำลังเหวี่ยงด้วย หมอนั่นทำท่าฟืดฟัดนิดหน่อยแต่ก็ยอมหยุดคลุ้มคลั่ง สะบัดตัวเดินนำสีครามไปซะเอง ยังอารมณ์ร้อนเป็นเด็กๆ ไม่เปลี่ยนเลยให้ตายสิ

“ เฮ้ ฉันชนะแล้วนะ “ เซียนวิ่งกลับมาบนอัฒจันทร์ ทวงขึ้นทันที

“ แล้ว? “ ผมหันไปเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจแบบแหลๆ ให้เขา

“ รางวัลไง “

“ จำได้ว่ายังไม่ได้ตอบตกลงไปเลยนะ ใช่ไหม? ไอติม ฟาน “ ผมหันไปหาแนวร่วมทั้งสองที่พร้อมใจกันตอบรับเสียงใส ยิ่งคนหลังที่หน้าตึงอยู่ตอนแรกก็หน้าบานขึ้นมาทันที

“ ใช่ / ใช่ “

“ หรือนายชอบอะไรๆ ที่ได้มาง่ายๆ “ ผมพูดขึ้นทั้งที่ยังยิ้มติดหน้าเมื่อเห็นหน้าของคนตัวสูงที่เริ่มไม่พอใจ เอาแต่ใจจริงๆ นะ

“ เปล่าเลย อะไรที่ได้มายากฉันก็ยิ่งอยากได้ “ เซียนกลับมายิ้มอีกครั้ง แม้จะเป็นยิ้มที่ดูชั่วร้ายสุดเหยียดแต่ก็ยังดีกว่าทำหน้าเป็นเครื่องจักรฆ่าคนแบบเมื่อกี้ล่ะกัน

“ งั้นก็ดี เพราะฉันน่ะ….

“ ลาสบอส (Last Boss) “ เซียนต่อคำพูดของผมอย่างมั่นใจ ผมยิ้ม อยากจะแก้ความเข้าใจให้ใหม่แต่ก็เลือกจะพยักหน้ารับแทน

ไม่ใช่ลาสบอสหรอก เพราะผมน่ะเกมส์มาสเตอร์ต่างหาก!!!

ผมกลายเป็นบุคคลพิเศษในสายตาและความคิดของคนทั้งโรงเรียนทั้งที่เพิ่งย้ายเข้าใหม่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ บุคคลที่ไร้ตำแหน่ง ไร้ฝั่งฝ่าย แต่กลับได้รับสิทธิ์ให้นั่งร่วมโต๊ะกับลีดเดอร์แห่งแบล็คชาโดว์ผู้ยิ่งใหญ่ และนั่นถือเป็นเรื่องที่ดีมากเพราะมันเหมือนเป็นเกราะที่ปกป้องผมจากพวกไม่ปรารถนาดีทั้งหลายที่ซุ่มรอเวลาลอบกัดอยู่

หลังจากจบการแข่งขันที่แบล็คเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ พวกไวท์ก็พากันออกไปจากพาร์ค บนอัฒจันทร์แห่งนี้จึงเหลือเพียงคนของแบล็คเท่านั้นและบนที่นั่งพิเศษที่ผมนั่งอยู่ตั้งแต่แรกก็เหลือเพียงผม เซียน ฟานและวันพุธที่เอาแต่นั่งทำโจทย์ฟิสิกส์ (เปลี่ยนวิชาแล้วครับ) ส่วนไอติมกับนักรบไปขับรถเล่นกันในสนามและมีอีกหลายคนที่ลงไปร่วมแจมด้วย

“ อยากลงไปขับบ้างไหม? “ เซียนหันมาถามผมที่เอาแต่มองดูคนอื่นขับรถแข่งกัน

“ อยากแต่ไม่ใช่ตอนนี้ “ ผมหันกลับมามองเขาแวบหนึ่งเพื่อยืนยันว่าเขาถามผมแล้วจึงตอบออกไป

“ แต่ฉันอยาก ไปด้วยกันหน่อยสิเซียน “ ฟานนั่นแหละครับที่โพลงขึ้นมา น้ำเสียงของเขาฟังดูออดอ้อนซะจนผมคิดว่าถ้าใครได้ฟังก็คงไม่มีรอเลยที่จะฉุดหมอนี่เข้าห้อง เหอๆ

“ ขี้เกียจ “ เซียนตอบสั้นๆ ด้วยเสียงที่บ่งบอกว่าเอือมระอาสุดแสน ผมเดาว่าถ้าฟานไม่ได้เป็นหนึ่งในลีดเดอร์เซียนคงปาดคอเขาทิ้งไปแล้วแน่ๆ คนอะไรเจ้ากี้เจ้าการชะมัด

ผมเลิกสนใจทั้งพวกเขาหรือรถแข่งในสนามเปลี่ยนเอาโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมส์ เหลือบสายตาไปสบกับคนที่เอาแต่นั่งจ้องเขม็งอยู่ฝั่งตรงข้ามนิดหน่อยก็ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ เล่นไปได้ไม่ถึงสิบนาทีก็ล็อกเก็บลงกระเป๋าตามเดิม

“ กลับแล้ว ฝากบอกไอติมให้ด้วย ขอบใจ “ ผมลุกขึ้นบอกความตั้งใจแล้วเดินออกมา แต่เดินไปได้แต่ก้าวเดียวก็ถูกฉุดจากคนที่นั่งเยื้องกันดึงลงที่เดิม แขนมึงยาวไปไหม!

“ มีอะไร? “ ผมถาม ไม่ได้หงุดหงิดหรือใส่อารมณ์ ออกแนวไร้ความรู้สึกเสียมากกว่า

“ อยู่ก่อน นายคงไม่อยากพลาดโชว์ชุดพิเศษ “ เซียนบอกแล้วเหยียดยิ้มชั่วร้ายตามแบบฉบับของเขา ผมดึงมือตัวออกจากการจับกุมที่เนียนไม่ปล่อยของคนตัวโต แล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

โชว์???

“ ไอ้หมอนั่นกลับมาแล้วคิงไวท์!!!

กึก!

ผมไม่รู้ว่าผมลืมหายใจไปตั้งแต่ตอนไหนหรือบางทีหัวใจผมอาจจะหยุดทำงานไปแล้วตั้งแต่ได้ฟังคำตอบของคิงอีกคน

คิงแห่งไวท์ไนต์ผู้ชายตัวอันตรายที่เลวยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรกไหน ผู้ชายที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อความสุขของตัวเองโดยไม่สนว่าใครจะต้องเจ็บปวด ผู้ชายที่ส่งผมไปสู้ภพภูมิแห่งความตายทั้งที่ยังหายใจ และผู้ชายที่ต้องลงไปยังภพภูมิที่ต่ำยิ่งกว่าด้วยน้ำมือของผม!!!

“ งั้นเหรอ? “

ผมตอบรับแผ่วเบา ยิ้มตอบเขาในแบบที่รอยยิ้มบนหน้าของคนรับเจื่อนหายไป ทิ้งหลังลงกับพนักโซฟาที่นั่ง ทอดสายตาเหม่อออกไปที่สนามเบื้องหน้าแต่ไม่โฟกัสที่สิ่งใด ปล่อยใจและความคิดล่องลองไปกับสายลมและ เกมส์ที่ใช้เวลาสรรค์สร้างถึงสองปีเต็ม!

คุณคงเข้าใจใช่ไหมครับว่าผมหมายถึงเกมส์แห่งการแก้แค้น!!!

ยินดีต้อนรับสู้เกมส์ที่มีบทสรุปไม่ต่างจากการลงนรก…My King!!!

ในระหว่างที่ผมกำลังสนุกอยู่กับแผนการในหัวก็ต้องขมวดคิ้วสงสัยกับเสียงอื้ออึงที่ดังขึ้นด้านหลัง ก่อนเสียงเหี้ยมๆ ของราชาสีดำจะตวาดขึ้น

“ มึงมาทำไม?!!!

“ โอ๊ะ! “ ยังไม่ทันที่ผมจะได้หันกลับไปมองว่าเป็นใครที่เข้ามาป่วน มือของผมก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้นเสียแล้ว และคงจะถูกลากออกไปถ้าเซียนไม่พุ่งมาคว้ามืออีกข้างของผมไว้

“ ปล่อย! “ เซียนตะคอกใส่คนที่บุกมาชิงตัวผมอีกครั้ง แผ่นหลังกว้างที่คุ้นที่ตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปทำให้ผมรับรู้ว่าเขาเป็นใคร

“ มึงนั่นแหละปล่อย! “ เสียงกร้าวของสีครามตอบกลับ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งได้คงเส้นคงวาแต่ต่างจากเดิมตรงที่เหี้ยมไปหน่อย เอ่อ ไม่หน่อยก็ได้

“ มีอะไรงั้นเหรอ? “ ผมถามสีครามผู้ใจเย็นที่ถลาเข้ามาวงศัตรูอย่างร้อนรน

“ ฉันจะพาไปทำเรื่องลาออกแล้วจะไปส่งที่บ้าน “ น้ำเสียงอบอุ่นที่เขาใช้ทำให้เซียนคิ้วกระตุกจนผมเกือบหลุดหัวเราะออกไป

โอเคๆ ตอนนี้ทุกคนกำลังซีเรียสเพราะฉะนั้นผมต้องทำหน้ายุ่งๆ สินะ ท่องเอาไว้ ห้ามยิ้มๆ หึๆ

“ เกิดอะไรขึ้น? “ ผมตีหน้าเครียดถามออกไปอย่างโง่ๆ ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“ แล้วจะเล่าให้ฟังแต่ตอนนี้มึงปล่อยมือซะ! “ เขาบอกผมก่อนจะเปลี่ยนเสียงเป็นกร้าวไปบอกกับเซียน

“ ทำไมกูต้องทำตาม อีกอย่างผู้ชายคนนี้ของกู!! “ ดูไอ้เซียนมันประกาศสิครับ กูจำไม่เคยได้ว่าไปตกลงเป็นของมึงตอนไหน ไอ้สันขวานนี่!

“ คริสต์ไม่ใช่สิ่งของ ถอนคำพูดและความคิดสกปรกๆ ของมึงซะ! “ อ่าสีครามโกรธซะแล้วสิ พอเป็นเรื่องของผมทีไรคนใจเย็นคนนี้เดือดง่ายทุกที น่ารักจัง

“ ฝากด้วยแอช “ แล้วก็หันไปบอกคนที่ตามมาสมทบ แอชตันพยักหน้ารับเบาๆ หันมาสบตากับผมแวบหนึ่งก็หันไปทำตาโหดใส่เซียน

CHECKMATE!!! “ คิลเลอร์สีขาวผู้เหี้ยมโหดประกาศเสียงดังพอให้ทุกคนรับทราบ เท่านั้นแหละมือของเซียนที่จับผมอยู่ก็ต้องคลายออกอย่างจำยอม จังหวะนั้นสีครามก็ลากผมฝ่าดงแบล็คลงอัฒจันทร์ไป

Checkmate (เช็คเมท) ในภาษาหมากรุกแปลว่า รุกฆาต มันเป็นโค้ดลับที่ไม่ลับของลีดเดอร์ทั้งสองฝ่าย คำนี้เป็นตัวเปิดศึกสงครามสองสี และฝ่ายที่ถูกท้าก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเสียด้วย พูดง่ายๆ คือมันเป็นสารท้ารบดีๆ นี่เอง ผมจึงไม่แปลกใจเลยที่เซียนปล่อยผมมาอย่างง่ายดาย

“ มีอะไร เกิดอะไรขึ้น? “ ผมยังคงแกล้งโง่ต่อไป สองขาก็พยายามเดินตามคนตัวสูงให้ทันก่อนจะลงไปวัดพื้นให้เสียโฉม ผมยังต้องใช้มันเดินตามแผนการนะครับ ไอ้หน้าที่สวยเกินหน้าเกินตาเพศตัวเองนี้น่ะ!

“ ไม่มีเวลาแล้ว ตอนนี้ไปทำเรื่องลาออกก่อนเลย “ สีครามตอบทั้งที่ยังลากผมอยู่แบบนั้น ผมยิ้มในใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นตีหน้าหงิก ออกแรงขืนตัวไว้แล้วสะบัดแขนที่ถูกจับกุมออกทำให้คนที่เดินนำอยู่หยุดเดินแล้วหันกลับมามอง

“ ทำไมฉันต้องลาออก? “

“ ไม่มีเวลาแล้วคริสต์ “ เขาย้ำ ผมรู้แต่ไม่ทำตามอ่ะจะทำไม!

“ มีอะไรก็บอกมา อีกอย่างฉันเพิ่งย้ายมานะจะให้ออกไปไหน “

“ ไปเรียนที่อื่น นายต้องไปเดี๋ยวนี้ “

“ ทำไมต้องไป นายปล่อยให้ฉันอยู่มาเกือบอาทิตย์จู่ๆ มาบอกอะไรตอนนี้ “ ผมทำหน้าตึงมองเขาอย่างไม่เข้าใจทั้งที่ในใจกำลังสนุกกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น

ก็ คนคนนั้นกำลังจะกลับมานี่ครับ คนตรงหน้าผมถึงได้กระวนกระวายแบบนี้ ตอนแรกที่ผมกลับมาเขาไม่ได้มีท่าทีขับไล่ผมออกไปก็เพราะคนคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ หมอนั่นไปแลกเปลี่ยนที่เยอรมันเป็นเวลาหนึ่งปี ความจริงเขาต้องกลับมาตอนปลายเทอมเพื่อเข้าร่วมการประลองในฐานะบอส แต่ดูเหมือนคงจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดแบบนี้

บางทีเหตุผลที่ว่าอาจจะชื่อ คริสต์มาสอีฟ !!!

หึ! วิ่งแจ้นกลับมาหาแบบนี้แสดงว่าเขาก็ยังเป็นคิง ของผม อยู่สินะ!

มันกลับมาแล้ว นายคงไม่อยากเจอมันหรอกจริงไหม? “ สีครามทำเสียงจริงจัง เน้นสรรพนามคำว่า มัน ที่แม้ไม่เอ่ยชื่อออกผมก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร

……...” ผมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่แค่นยิ้มบางๆ ส่งให้คนหน้าเข้มตรงหน้าเพียงเท่านั้น

………” สีครามถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผมก่อนจะหอบเอาดวงตาดุๆ ของเขามาจ้องผมอีกครั้ง

“ ใครบอกล่ะ ฉันอยากเจอหมอนั่นใจจะขาดอยู่แล้ว “ ผมพูดความจริงนะครับ และสีครามไม่ได้ตกใจกับคำตอบของผมเลย เขาเองก็ไม่ได้โง่ขนาดไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่ผมกลับมาเหยียบนรกแห่งนี้อีกครั้ง!!!

“ คริสต์ หยุดสิ่งที่นายจะทำซะ มันไม่มีประโยชน์หรอก “

“ ยังไม่ทันจะได้ลงมือทำเลย แน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่มีประโยชน์จริงๆ “ ผมย้อนถาม คนตัวสูงเสหน้าไปทางอื่น บดกรามได้รูปเหมือนกำลังโกรธจัดก่อนจะผ่อนลมหายใจระงับอารมณ์ยาวๆ แล้วหันกลับมาที่ผมอีกครั้ง

“ ขอร้องนายก็รู้ว่าถ้านายเจ็บ ฉันจะเจ็บยิ่งกว่า “ แน่นอนว่าผมรู้แต่ผมคงทำอย่างที่เขาต้องการไม่ได้

“ ขอโทษ แต่มันสายไปแล้วล่ะเกมส์มันเริ่มไปแล้ว “ พอบอกจบก็เดินผ่านเขาไป แฝงความนัยกับคำขอโทษที่ต้องดึงเขาเข้ามาในวังวนความทรมานนี้

เกมส์นี้มันเริ่มไปแล้วเกมส์ที่ไม่มีคำว่าเสมอ มีเพียงแค่ แพ้ กับ ชนะ’ !!

และชัยชนะต้องเป็นของผมด้วย!!!



   --------------------------------------------------

เรื่อยๆ อีกตอนค่ะ และในที่สุดตัวการก็กลับมาแล้ว เอ๊ะ! หรือเปล่านะ แหะๆ

เรื่องนี้พล็อตง่ายๆ ค่ะ แก้แค้นทั่วไปเลย เพียงแต่การดำเนินเรื่องอาจจะต่างไปเล็กน้อยในแบบมึนๆ เมาๆ สไตล์ยัยแนนคนชอบเพ้อ อ่านยิ้มๆ นะคะ ^^

รักค่ะ

<3

ZombieLolita [ZL]

11.02.15

Edit : 14.10.16

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #314 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:54
    ฉันชอบสีครามแต่รังสีพระรองมาเต็มฮืออ
    #314
    0
  2. #282 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:27
    ทำไมอ่านแล้วสัมผัสได้ถึงความนกของสีครามห้ะ พ่อพระรองเอ๊ยย ส่วนคนคนนั้นก็เปิดตัวช้าจริงๆ โอ๊ย ลุ้นในลุ้น
    #282
    0
  3. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 11:03
    เอามันให้แพ้ราบคาบไปหมดเลยพวกไวต์ค่ะคุณคริสต์ แล้วคุณคริสต์ก็ขึ้นเป็นควีน ปกครองผช.อย่างสงบสุข
    #262
    0
  4. #240 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:06
    มาแล้วๆๆๆ คิงไวท์มันมาแล้ว
    #240
    0
  5. #45 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:35
    นายเอกอย่าแพ้นะ จับพวกนั้นเป็น ทาส--แค่กๆ
    ฮาเร็มให้หมด
    #45
    0
  6. #6 ฟรุ้งฟริ้ง(?) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:23
    เมื่อไหร่จะกลับมาค่อ งื้ออออ
    #6
    0
  7. #5 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:58
    งืดดด~ ไวท์คิง คิงไวท์ คัมแบค!
    ตัวละครที่เป็นที่พูดถึงได้ทุกตอน
    จะมาโผล่มาแล้ว ลุ้น~ จะเป็นไงต่อนะ

    มาต่อไวๆ น้า รออ่านอยู่จ้า -..-///
    #5
    0