(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 4 : Chapter 02 : ทำไมต้องเลือก เพราะผมไม่คิดจะเป็นเบี้ยล่างของใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

-CHAPTER 02-

ทำไมต้องเลือก เพราะผมไม่คิดจะเป็นเบี้ยล่างของใคร


หลังเลิกเรียนระหว่างเดินกลับหอพัก ผมก็แวะร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใต้หอ ซื้อของกินสามสี่อย่างขึ้นไปบนห้อง พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอไอติมนั่งเล่นเกมส์อยู่ที่เดิม เขาเงยหน้ามายิ้มให้ผมแล้วกลับไปสนใจเกมส์ต่อ


อ่าดราโกนิก้านี่นา เล่นกี่เกมส์กันนะ?


“ กินข้าวยัง? “ ผมถามคนมุ่งมั่นกับการยิงธนูใส่แม่มดในผ้าคลุมสีม่วงที่ดูชั่วร้ายนิดๆ


“ ยังเลย “ ไอติมทำหน้าเหนื่อยขึ้นมาในบัดดลเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินอะไร ผมส่ายหน้ายิ้มๆ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ซื้อมาเผื่ออีกคนด้วย


“ มากินข้าวก่อนแล้วค่อยเล่นต่อ “ ผมบอกแล้วชูของในมือให้อีกคนหนึ่งดู ไอติมยิ้มร่ารีบพยักหน้าอย่างไวแต่ก็ยังไม่สามารถละจากเกมส์ได้เมื่อยัยแม่มดยังไม่ตาย


ผมวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ ลากเก้าอี้บุนวมอีกอันไปนั่งข้างๆ คนเมามันกับเกมส์ ความจริงผมก็เคยเล่นอยู่ช่วงหนึ่งนะเกมส์นี้ แต่พอเจอด่านที่ให้ไปทำเควสฆ่ามอนส์ในสุสานใต้ดินเกือบร้อยรอบผมก็ถึงกับเซ็งจิตและเลิกเล่นไปโดยปริยาย


ผ่านไปเกือบสิบนาทีแม่มดบนทาวเวอร์ก็ถูกสอยร่วง ไอติมล่ำราเพื่อนที่มาปาร์ตี้ด้วยกันสองสามคำก็ออกจากเกมส์ แต่ก็ไม่ลืมเปิดบอทออดิชั่นเอาไว้ เกมเมอร์ตัวจริงเสียงจริง


พวกเรานั่งทานข้าวด้วยกันเหมือนเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน และผมรู้สึกถูกชะตากับคนตรงหน้าเอามากๆ โดยเฉพาะดวงตากลมๆ ที่ซ่อนบางอย่างที่ผมไม่อาจหยั่งรู้ มันสวนทางกับท่าทีร่าเริงเปิดเผยจนแนบเนียนเชียวล่ะ


แต่จะไปเรียกร้องอะไรจากอีกฝ่ายได้เล่า ในเมื่อผมเองก็ซ่อน ทุกอย่างที่เป็นความจริงเอาไว้เหมือนกัน!!


“ ไปโดนอะไรมา? “ จู่ๆ คนน่ารักก็ถามออกมาแล้วจิ้มนิ้วมาที่ไหล่ของผม


ผมเลิกคิ้ว พอมองตามก็เห็นว่าเสื้อขาวๆ บริเวณนั้นมีของเหลวสีแดงซึมออกมานิดหน่อย เห้อ ใครสั่งใครสอนให้ไว้เล็บยาวกันนะคุณตัวตลกแห่งไวท์ไนต์


“ ไม่รู้เหมือนกัน “ ผมตอบส่งๆ ไอติมยักไหล่น้อยๆ แล้วตักข้าวเข้าปากต่อ


เห็นความน่ารักของเขาไหมครับ ทั้งที่รู้ว่าผมโกหกแต่ก็ไม่เซ้าซี้ นี่แหละสิ่งที่ทำให้ผมชอบเขาขึ้นมาอีกนิด


พรึบ!


จนเมื่อผมวางช้อนในมือลง คนตัวเล็กกว่านิดหน่อยที่นั่งจ้องอยู่ก็เปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง


“ ว่าแต่จะอยู่ข้างไหน? “


เห้อในที่สุดก็ถามออกมาสินะ!!!


“ ข้างอะไร? “ ผมถามกลับซื่อๆ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนตรงหน้าต้องการจะสื่ออะไร?


ไอติมจ้องหน้าผมด้วยดวงตาที่ดูจริงจังกว่าทุกที แล้วยกข้อมือซ้ายของตัวเองซึ่งสวมเส้นหนังถักสีดำขึ้นมาให้ดู บทจะใจร้ายก็ใจร้ายได้ใจ แกล้งทำเป็นหลงเชื่อเหมือนเมื่อกี้ก็ไม่ได้


“ แบล็คชาโดว์ หรือ ไวท์ไนต์? “ เสียงไร้ซึ่งเคล้าความทะเล้นถามเข้าประเด็น


ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งนักฆ่าที่น่าพิศวง คนที่จะได้ครองตำแหน่งนั้นนอกจากทักษะการต่อสู้ต้องเป็นเลิศแล้ว สัญชาติญาณแห่งผู้ล่าก็ต้องแหลมคมไม่ต่างกัน!!


ดีใจด้วยนะไวท์ไนต์ คู่แข่งปีนี้สมน้ำสมเนื้ออย่างที่พวกนายตั้งตารอเลยล่ะ!!


ผมสบดวงตาที่มองมาอย่างไม่คิดหลบ แล้วตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร


“ ไม่ทั้งสอง “


นักเรียนที่นี่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายชัดเจน โดยไวท์มีเซราเซียนเป็นแกนนำและแบล็คมีแอล ดี ลาซาน ทุกคนต้องเลือกฝั่งฝ่ายสังกัด และแน่นอนว่านักเรียนที่คนอื่นคิดว่าเป็นเด็กใหม่อย่างผมก็จำต้องเลือกเช่นกัน


แต่ทำไมต้องเลือกด้วยล่ะเพราะผมไม่คิดจะเข้าฝ่ายไหนเพื่อเป็นเบี้ยล่างของใคร!!


“ นายรู้กฎคริสต์มาส “


แน่นอน กฎเฮงซวยที่บัญญัติให้เลือกข้าง ถ้าต่อต้านก็ไม่มีที่ให้ยืนในโรงเรียนแห่งนี้!!


“ ก็ยังเลือกไม่ได้นี่นา เอาไว้ใกล้ๆ เดธไลน์แล้วค่อยตัดสินใจอีกที “


เมื่อผมบอกไปแบบนั้นไอติมก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาคงเป็นห่วงผมหรือเปล่านะ เพราะการที่ผมไม่เข้าข้างฝ่ายใดมันจะทำให้ผมตกเป็นเป้าในการกลั่นแกล้งของพวกที่คิดว่าตัวเองแน่ แต่ความจริงก็เป็นแค่พวกขี้แพ้ที่ทำตัวกร่างไปวันๆ


“ อีกสามเดือน “ ไอติมย้ำ


สามเดือนข้างหน้าคือเดธไลน์ เส้นตายของวันชิงบัลลังก์สูงสุดของคิงทั้งสอง รวมทั้งยังเป็นเส้นตายของเกมส์ที่ผมบรรจงคิดขึ้นมาด้วยความเคียดแค้นและชิงชัง!!


เมื่อคุยกันจบผมก็เข้าไปอาบน้ำ ยืนมองดูสารรูปตัวเองในกระจกบานใหญ่อยู่ครู่ใหญ่ๆ โดยเฉพาะที่หน้าอกข้างซ้าย ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเสแสร้งอย่างเดิม


จนได้เวลาเข้านอน หากตลอดคืนนั้นผมกลับเอาแต่นอนมองเพดานท่ามกลางความเงียบและมืดมิด นอนฟังเสียงหัวใจที่เต้นในจังหวะดุดัน หนักหน่วงและเกรี้ยวกราด ยามที่สมองฉายภาพในวันวานที่มันถูกกรงเล็บปีศาจฉีกกระชากจนยับเยิน!!!


รอรอก่อนมันเพิ่งเริ่มต้นรออีกนิดฉันคนนี้จะควักหัวใจของคนที่ทำให้แกเจ็บออกมาเอง!!!


……………..….


วันรุ่งขึ้น


เสียงนาฬิกาปลุกที่ไอติมตั้งไว้ส่งเสียงเตือนเมื่อถึงเวลา ผมลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียนได้เหมือนคนปกติทั้งที่ยังไม่ได้นอน แต่ก่อนหน้านั้นคนติดเกมส์ก็อ้อนขอเล่น SDGO ก่อนสองรอบจึงได้ฤกษ์ออกจากห้อง


พวกเราไปหาข้าวเช้ากินที่แคนทีน 2 เพราะแคนทีน 1 ถูกจำกัดสิทธิ์เฉพาะไวท์ไนต์เท่านั้น บอกแล้วไงครับว่าที่นี่เขาแบ่งพรรคแบ่งพวกชัดเจนจนน่าหมั่นไส้


“ วันพุธ “ จู่ๆ ไอติมโพลงขึ้น


“ ไม่ใช่ วันนี้วันศุกร์แล้ว “ ผมแก้ให้ทั้งที่ยังก้มหน้ายัดข้าวเข้าปาก แต่เดี๋ยวนะ! วันพุธงั้นหรือ ทำไมมันคุ้นๆ หว่า


“ ไม่ใช่ๆ ฉันหมายถึงเพื่อนฉัน มันชื่อวันพุธ “ ไอติมแก้ความเข้าใจของผมแล้วโบกไม้โบกมือไม่แคร์สายตาใครอีกครั้ง ก็เขาเป็นลีดเดอร์นี่ครับ ใครจะไปกล้าว่า


ผมร้องอ๋อในใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าในทีมลีดเดอร์ของแบล็คชาโดว์มีคนชื่อนี้รวมอยู่ด้วย ผู้ชายที่ดำรงตำแหน่งเดียวกับเพทายเพื่อนของผม สมาชิกตัวอันตรายอีกคนที่มีดีมากกว่าแค่การใช้หัว กุนซือผู้เปรียบดังมันสมองและจับหอกปราบศัตรูไปพร้อมกันได้ของราชาสีดำ วิซาร์ด (Wizard)วันพุธ


ชื่อเสียงที่ได้ยินมาทำให้ต้องเงยหน้าไปสำรวจคนตัวสูงที่เข้ามานั่งข้างๆ ไอติม ใบหน้าเรียบนิ่งหลังกรอบแว่นหนาๆ ไม่ได้อำพรางความหล่อของเขาเลยให้ตายสิ มันแค่ทำให้เขาดูเคร่งขรึมสมตำแหน่งขึ้นเพียงเท่านั้น


“ นี่คริสต์มาส เมทฉันเอง “ ไอติมแนะนำ ผมยิ้มให้เขาแล้วทักทายกลับ


“ หวัดดีวันพุธ เรียกคริสต์เฉยๆ ก็ได้ “


วันพุธมองผมนิ่งๆ ดวงตาใต้กรอบแว่นดูเหมือนกำลังเข้ามาอ่านใจผมอย่างไรอย่างนั้น งั้นก็ขอแสดงความเสียใจตรงนี้เลยนะเพราะมองให้ตาย นายก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดี!!


“ เย็นนี้มีประชุม เข้าด้วย “ เสียงเรียบๆ ไม่ต่างจากหน้าตาบอกแล้วลุกขึ้นเดินจากไป ไอติมหันมายิ้มแห้งๆ ให้ผมเหมือนจะขอโทษที่เพื่อนตัวเองทำมารยาทเสียใส่


“ โทษทีนะ มันก็เป็นแบบนี้แหละ รูปปั้นพูดได้น่ะ อย่าไปสนใจเลยหล่อซะเปล่า “ ไอติมบ่นตามท้ายอีกทีและผมก็อมยิ้มตามไปด้วย ก็หล่อจริงๆ นั่นแหละ


พวกเราเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกันและผมก็เพิ่งรู้ว่าคนที่ชื่อวันพุธเองก็เรียนห้องเดียวกัน แต่หมอนั่นนั่งหน้าสุดในแถวริมติดหน้าต่างที่ผมอยากจะนั่ง และยังได้รู้อีกว่าเขาเป็นหัวหน้าห้อง


ผมมองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่อาจารย์กำลังสอนวิชาเลขที่ชวนให้เบื่อหน่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินทุกคำของแก ไม่งั้นก็คงไม่รู้ว่าแกกำลังเรียกชื่อผมอยู่ ชื่อที่ผมแสนเกลียดเพราะมันมีคำที่เป็นตำแหน่งของ คนคนนั้น’ !!


คีตะราชา ออกมาทำโจทย์ข้อนี้สิ “


“ คร้าบ “


ผมขานรับคำก่อนจะเดินเนือยๆ ออกไปหน้าห้อง คว้าปากกาไวท์บอร์ดใกล้ๆ มาเขียนสมการชั้นสูงที่ไม่มีการสอนในระดับมัธยมลงไปสองบรรทัดและคำตอบในรูปทศนิยามสี่ตำแหน่งอย่างละเอียดยิบ จนอาจารย์ที่คงตั้งใจจะแกล้งถึงกลับตาค้าง ก้มๆ เงยๆ กับหนังสือในมือและสิ่งที่ผมเขียนอยู่พักใหญ่ๆ จึงให้ผมกลับไปนั่งที่


อ่าผมยังไม่ได้บอกซักคำนะครับว่าไม่ถนัดวิชานี้ ผมแค่บอกว่ามันน่าเบื่อเฉยๆ เอง


ระหว่างที่หมุนตัวหันกลับไปนั่งที่ก็บังเอิญไปสบสายตานิ่งๆ ของวันพุธที่นั่งด้านหน้า ผมยิ้มบางๆ เหมือนทุกทีให้เขาและแน่นอนว่าหมอนั่นเป็นรูปปั้นเหมือนที่ไอติมบอก ยิ้มไม่เป็นครับ ไม่สิ! แสดงสีหน้าอย่างอื่นนอกจากเรียบตึงไม่เป็นต่างหาก!!


เริ่มเห็นด้วยกับไอติมแล้วครับ เสียดายความหล่อจริงๆ


จนเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ขณะกำลังเก็บอุปกรณ์การเรียน เพื่อนต่างห้องคนหนึ่งก็ชะโงกหัวผ่านประตูมาเรียกไว้


“ เฮ้คริสต์ อาจารย์การินให้มาเรียกไปพบ “ ก็สงสัยนิดหน่อยที่หมอนั่นรู้จักชื่อของผมแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากมาย ความจริงรู้จักเยอะๆ ก็ดีเพราะอีกหน่อยพวกเขาก็ต้องรู้จักผมอยู่แล้ว


“ รับทราบ ขอบใจนะ “ ผมขานรับแล้วยิ้มให้เขาไป หมอนั่นมองกลับมาด้วยสายตากรุ่มกริ่มที่ผมเข้าใจความหมายดีก่อนจะชะโงกหน้ากลับไป


“ มีอะไรหรือคริสต์มาส อาจารย์เรียกนายไปทำไม? “ ไอติมหันขวับมาถามอย่างเป็นห่วง


อาจารย์การินก็อาจารย์ที่สอนวิชาคณิตศาสตร์ที่เพิ่งหมดคาบไปนั่นแหละครับ สงสัยจะเคียดแค้นผมหนักที่ไม่ตั้งใจเรียนวิชาของแกแถมยังซัดสูตรคำนวณระดับปริญญาตรีหยามแกอีก เหอๆ ผมก็แค่ขี้เกียจเขียนสูตรยาวๆ เองนะครับ มันสั้นและเข้าใจง่ายกว่าทำไมอาจารย์ไม่เข้าใจผมนะ เห้อ


“ ไม่มีอะไรหรอก ฉันไปก่อนนะ นายไปทานข้าวก่อนเลย “


“ ฉันไปด้วยสิ “ ไอติมบอกแล้วเดินมาขนาบข้าง


“ หืม? “ ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เราเพิ่งรู้จักกันแค่สองวันเองนะ ทำอย่างกับว่าผมเป็นเพื่อนสนิทเขาไปแล้วอย่างนั้นแหละ


“ เราเป็นเมทกันนะ เพราะงั้นถือว่าเราเป็นบัดดี้กันแล้ว ไปไหนไปกัน “ ไอติมบอกเสียงทะเล้น ผมยิ้มให้เขาแล้วเดินไปทางห้องพักอาจารย์ด้วยกัน


ก็อกๆ !


“ ขออนุญาตครับ “ ผมเคาะประตูห้องก่อนจะเอ่ยขออนุญาตเสียงยานนิดๆ


“ เข้ามา “ อาจารย์การินบอกเสียงห้วน ผมเปิดประตูเข้าไปโดยมีไอติมตามเข้ามาติดๆ


อาจารย์การินดูตกใจนิดหน่อยที่เห็นไอติมมากับผม แกหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีสาเหตุโอเคๆ ไม่ล้อเล่นก็ได้ครับ ความจริงคือตอนนี้ไอติมกำลังใช้สายตาที่เหมาะสมกับตำแหน่งของเขาจ้องไปที่คนมากวัยราวกับกำลังใช้สายตาคู่นั้นกรีดเนื้อหนังของคนตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งความปราณี


ผมไม่รู้ว่าอาจารย์เรียกผมไปพบด้วยเหตุผลอะไร แต่สุดท้ายแกก็ให้ผมออกมาโดยบอกแค่ว่าคราวหน้าอย่านั่งเหม่อในวิชาของแกอีก เป็นการตักเตือนที่เร็วที่สุดเพราะใช้เวลาไม่ถึงสามนาที ด้วยเหตุนั้นตอนนี้ผมเลยได้มานั่งกินข้าวอย่างสบายใจเฉิบอย่างนี้ไงล่ะครับ


“ นายต้องระวังพวกอาจารย์เอาไว้บ้างนะคริสต์มาส “ ไอติมบอกแล้วสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวต้มยำของตัวเองเข้าปากเสียงดังซวบ!


“ หือ? “ ผมเงยหน้าโง่ๆ ถามออกไปอีกครั้งทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนตรงหน้าต้องการเตือนเรื่องอะไร


“ อาจารย์การินไง คนอื่นๆ ด้วย เด็กใหม่หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มแบบนายต้องระวังให้ดี อย่าไปไหนดึกดื่นหรือตามไอ้พวกชีกอนั่นไปเด็ดขาดเชียว “ ไอติมเอาตะเกียบชี้หน้าผมแล้วพูดเสียงจริงจัง ผมพยักหน้าหงึกๆ ไปให้แล้วยกน้ำส้มขึ้นดื่ม


น่ารักจริงๆ น้านายคนนี้ ดีใจจริงๆ ที่เขาไม่ใช่หมากตัวหลักบนกระดานเกมส์ของผม ไม่อย่างนั้นผมคงทำให้เขาเจ็บเจียนตายแน่ๆ


พวกเรากลับมานั่งเรียนกันอีกสามชั่วโมงก็เตรียมตัวแยกย้ายกันกลับ ไอติมที่มีประชุมลีดเดอร์บอกลาผมและไม่ลืมกำชับให้ผมกลับหอไปทันที ผมพยักหน้ารับให้เขาไปแต่กลับไปเดินเล่นเอื่อยเฉื่อยแถวๆ สวนหย่อมขนาดใหญ่ที่ทางโรงเรียนจัดไว้สำหรับพวกไวท์ไนต์


ก็แล้วไง ผมเดินเข้าไปอย่างไม่หวั่นเกรงสายตากีดกันที่มองมา ก้าวผ่านต้นไม้และแปลงดอกไม้หลากสายพันธุ์เข้าไปจนแทบไม่เห็นใครอยู่แถวนั้น ก่อนจะมาหยุดบริเวณใต้ต้นหูกวางขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ใบของมันกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงส้มอย่างที่ผมเคยชอบ


เมื่อก่อนผมมานั่งเล่นตรงนี้ประจำ แต่ตอนนี้ม้านั่งที่ผมชอบกลับไม่อยู่ซะแล้ว ไม่สงสัยเลยว่าทำไมมันถึงหายไป


“ นายไม่ควรกลับมาที่นี่ “ เสียงทุ้มเรียบๆ ที่ไม่ได้ยินมาเกือบสามปีดังขึ้นด้านหลัง ผมยิ้มซ่อนความเจ็บเอาไว้แล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเขา


“ หวัดดี สีคราม “ อีกหนึ่งลีดเดอร์ของไวท์ไนต์การ์เดียน (Guardian) ผู้พิทักษ์แห่งราชา ผู้ชายที่เปรียบเสมือนตัวตายตัวแทนของคิง และยังเป็นผู้ชายที่อยู่ในตำแหน่งซึ่ง ใกล้เคียงกับคิงที่สุด!!


………….” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวสูง เขาเอาแต่จ้องหน้าผมราวกับไม่เคยเห็นและผมก็ยังคงยิ้มให้เขาอยู่แบบนั้น


“ ไม่เจอกันนาน นายหล่อขึ้นนะ “ ผมชมเขา


จริงๆ นะครับ คนตรงหน้าหล่อขึ้นจนผมอดที่จะสำรวจความเปลี่ยนไปของเขาไม่ได้ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสันและดวงตาสีเดียวกับชื่อเพราะมีเลือดตะวันตก หากโครงหน้าเป็นเอเชี่ยนและผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำทรงเดิม แอบขัดใจเล็กๆ กับความสูงเกินหน้าเกินตาไม่ต่างคนที่เหลือ สูงกว่าผมประมาณสิบเซนต์ได้มั้งหรืออาจจะมากกว่านั้น กินอะไรกันเข้าไปนะพวกนี้


“ ทำไมถึงกลับมา? “ เป็นนานกว่าที่เสียงทุ้มเรียบๆ จะถามกลับมา แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับเต็มไปด้วยความห่วงหาและอาวรณ์


ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ล้วงเอาของในกระเป๋ากางเกงออกมาคาบที่ปากแล้วจุดสูบ คนตรงหน้าทำตาโตนิดหน่อยอย่างตกใจในแบบของเขาที่ถ้าไม่สังเกตหรือรู้จักกันดีพอก็คงดูไม่ออก


“ ซักหน่อยไหม? “ ผมถามแล้วยื่นของในมือไปให้


“ นายสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? “


นั่นสินะ เมื่อก่อนผมเกลียดสิ่งนี้เข้าไส้เลยนี่นาและคนตรงหน้าก็ไม่แตะพวกมันเพราะรู้ว่าผมไม่ชอบ


“ นั่นสิ ตั้งแต่สามปีก่อนล่ะมั้ง “ ผมตอบติดรอยยิ้มที่ยังไม่จางเพราะกลัวเหลือเกินว่าถ้ารอยยิ้มหายไปสิ่งที่แสดงออกมาคงมีแต่ความชิงชัง!!


สีครามหลบตาเมื่อผมเอ่ยถึงเรื่องในอดีตแน่นอนพวกเขารู้ ใช่! พวกเขาทั้งหมด ลีดเดอร์แห่งไวท์ไนต์เว้นเสียก็แต่โจ๊กเกอร์ที่มาใหม่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม และพวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าผมจะกล้ากลับมาที่นี่สถานที่ที่เปรียบดังขุมนรกสำหรับผมแห่งนี้!!


“ ฉันกลับก่อนดีกว่า แล้วก็โทษทีที่เข้ามาโดยพลการ ดันลืมไปสนิทเลยว่าที่นี่เฉพาะไวท์ไนต์ “ ผมบอกลา ทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วดับมันด้วยปลายเท้าก่อนจะเดินโฉบใครอีกคนไปยังทางออก


หมับ!


ในจังหวะที่เราสวนกันคนที่บอกว่าผมไม่ควรกลับมากลับรั้งข้อมือผมไว้ มือใหญ่ๆ เลื่อนลงมาจับที่มือของผม สอดประสานบีบแน่นทั้งที่เราหันหน้าสวนไปคนละทาง


ผมยืนอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้อีกคนจับมือต่อไปโดยไม่สะบัดออกหรือร้องห้ามเพราะรู้ดีถึงเหตุผลที่เขาทำแบบนี้


สามปีที่ผ่านมาสีครามพยายามติดต่อผมมาตลอดเพราะเราสนิทและรู้จักกันมานานมากกว่าใคร แต่ผมก็ไม่เคยติดต่อกลับไปหาใครเลย


“ จะกอดก็ได้นะ “ ก่อนจะหันไปบอกคนจมอยู่กับความโหยหาด้วยรอยยิ้ม สีครามดูตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะที่ผ่านมาผมเว้นระยะห่างกับเขาพอสมควร...ตั้งแต่รับรู้ความรู้สึกที่เขามีต่อผม


สีครามเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่งในฐานะเพื่อน หรือแม้แต่คนรักผมก็มั่นใจว่าเขาสามารถทำหน้าที่นั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากตอนนี้ผมต้องการให้เขามาอยู่ในฐานะ หมากตัวสำคัญ !!


เครื่องมือที่จะนำพาชัยชนะในเกมส์นี้มาสู่กำมือของผม!!!


พรึบ!


ไม่ถึงอึดใจร่างของผมก็ถูกคนที่จับมือไว้ดึงไปปะทะอกกว้างที่ดูแข็งแรงและอบอุ่นแม้ผมจะไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นนั่นก็ตามที


วินาทีนั้นผมรับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายที่กอดผมอย่างห่วงแหนยังเป็นคนเดิมที่ผมรู้จัก รวมทั้งความรู้สึกที่เขามีต่อผมก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป


เรากอดกันอยู่นานจนกระทั่งผมรับรู้ได้ถึงแรงสั่นน้อยๆ ในกระเป๋ากางเกงของคนที่กอดไว้ไม่ยอมปล่อย ผมดันร่างกายใหญ่โตออกเบาๆ แต่เขากลับขืนตัวไว้


“ โทรศัพท์ “ จนต้องส่งเสียงไปเตือน


“ อือ “ สีครามครางรับในคอแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยผมอยู่ดี แอบดื้อขึ้นนะผู้ชายคนนี้


“ อาจจะเป็นคิงก็ได้นะที่โทร.มา “ ผมขบริมฝีปากตัวเองแรงๆ ก่อนจะเอ่ยถึงใครอีกคน สีครามยอมผละออกไปอย่างง่ายดาย เขามองหน้าผมอยู่พักใหญ่จึงล้วงเอาโทรศัพท์ออกมารับสายแล้วเดินห่างออกไป


ผมมองตาม ใบหน้าหล่อเหลาดูเครียดขึ้น ผมไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดและไม่สนใจด้วย สีครามมองมาที่ผมเป็นระยะ ผมจึงโบกมือลาเขาแล้วเดินจากมา ฝีเท้าที่ย้ำอยู่ห่างๆ ทำให้ผมรู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าใครเดินตามมาส่ง จนกระทั่งมันเงียบหายไปเมื่อผมเดินมาถึงหน้าหอพักของตัวเอง


“ ไปไหนมาคริสต์มาส ฉันเป็นห่วงนะ “ ไอติมโพลงขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าห้องมา วันนี้เขาไม่ได้เล่นเกมส์แฮะ เหลือเชื่อเลย


“ ไปเดินดูโรงเรียนน่ะ ที่นี่สวยไปหน่อยเลยดูเพลิน “ ผมพูดความจริงนะครับ


“ บอกแล้วไงว่าอย่าไปไหนคนเดียว “ ไอติมกอดอกทำหน้าดุเหมือนคุณพ่อที่กำลังดุลูกสาว เอ่อ ลูกชายที่กลับบ้านเลทไปห้านาที


“ ขอโทษครับผม ว่าแต่นายกินข้าวยัง? “ ผมบอกแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะอ่านหนังสือของตัวเอง ปลดเนคไทและกระดุมเม็ดบนออก


“ ยังเลย วันนี้จะมาชวนนายไปคลับน่ะ “ อ่า จริงด้วย วันนี้มันวันศุกร์หรรษานี่นา


“ ฉันดื่มไม่เก่ง “ โกหกครับ เหล้ามันก็เป็นแค่น้ำสำหรับผม


“ ก็ไม่ต้องกินเหล้าสิ อาหารที่นั่นอร่อยนะ ไปหน่อยน่าพรุ่งนี้ก็วันหยุด แฮงค์ได้ตามสบาย “ ดูไอติมกล่อมสิครับ ไหนบอกว่าไม่กินเหล้าไงแล้วไอ้คำว่าแฮงค์ตามสบายมันแปลว่า?


อ่าผมบอกไปแล้วใช่ไหมครับว่าโรงเรียนแห่งนี้มีคลับบาร์หรือสถานเริงรมย์ไว้ให้นักเรียนคลายเครียดด้วย แต่มันจะเปิดเฉพาะวันศุกร์และเสาร์เพื่อไม่ให้กระทบเวลาเรียน แหม ดูเป็นเหตุผลที่ดีเนอะ!


“ งั้นขออาบน้ำก่อนละกัน “ ผมบอกแล้วเปิดตู้เอาเสื้อผ้าออกมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป


ผมออกมาในชุดยีนส์เดนิมเข้ารูปและเสื้อยืดสีเทา สีที่เกิดจากการสมกันระหว่างสีขาวและดำ ไอติมเองก็อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาอยู่ในชุดไม่ต่างจากผมเท่าไหร่เพียงแต่เสื้อของเขาเป็นสีดำ เช่นเดียวกับนักเรียนสังกัดแบล็คชาโดว์คนอื่นๆ คงเดากันได้ใช่ไหมครับว่านักเรียนแผนกไวท์ไนต์จะใส่เสื้อสีอะไรกันไป


คลับที่ทางโรงเรียนเปิดให้บริการแก่นักเรียนมีลักษณะเป็นทรงกลมครึ่งเดียว จึงถูกเรียกว่า โดมคลับ ที่นั่นมีทางเข้าสองทางคือประตูเหนือและใต้ พวกแบล็คกับไวท์เข้าประตูเดียวกันไม่ได้น่ะครับเดี๋ยวตีกันตายก่อน ภายในโดมเองก็เหมือนกัน ข้างในมีสามชั้นและถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งฟาก กั้นบางๆ ด้วยแทบสีบนพื้นสีขาวและดำที่มาบรรจบกัน ตรงกลางระหว่างชั้นเป็นช่องว่างที่สามารถมองลงไปชั้นล่างได้อย่างชัดเจน โดยที่ชั้นล่างสุดบริเวณกึ่งกลางถูกยกพื้นให้สูงเพื่อทำเป็นฟลอร์ที่นั่งพิเศษสำหรับสมาชิกลีดเดอร์ทั้งสองฝ่าย


ประกอบด้วยโซฟาสิบที่นั่ง แบ่งออกเป็นสองชุดตามสีสัญลักษณ์ที่ต่างกันสุดขั้ว ตั้งประจันหันหน้าเข้าหากัน และกั้นกลางด้วยทางเดินกว้างแค่สองตารางเมตรเพียงเท่านั้น


ไอติมพาผมเข้ามาทางประตูทิศใต้ เสียงบีทหนักๆ ดังสนั่นจนหูแทบแตกทำให้ผมเบ้หน้านิดหน่อย คนตัวเล็กกว่าพาเดินฝ่าฝูงชนซึ่งพากันหลบทางให้อย่างรู้หน้าที่ขึ้นไปบนชั้นสอง เขาลากผมไปหาใครคนหนึ่งที่นั่งคาบอยู่กับขอบระเบียงและเอาแต่จ้องไปยังด้านล่างเหมือนตรงนั้นมีสิ่งที่น่าสนใจมากมาย ทั้งที่ดวงตาคบกริบแสดงเพียงความเฉยเมยไม่ใยดีอะไรออกมา


“ เฮ้ นักรบ “ ไอติมทักทายเสียงใสสไตล์เขา ตอนนั้นเองที่ผมเห็นว่าในมือของคนที่ชื่อนักรบมีขวดแอลกอฮอล์ซึ่งพร่องไปกว่าครึ่งอยู่


“ อือ “ นักรบหันมาพยักหน้าให้ก่อนจะเลื่อนสายตามาที่ผมและลากลงไปยังมือของผมที่ถูกไอติมจับเอาไว้


โอ๊ะโอ! ดูเหมือนจะหึงซะแล้วสิ ก็แหมๆ แฟนใครใครก็หึง...


ใช่ครับ ไอติมกับนักรบเป็นแฟนกัน และแน่นอนว่าไอติมไม่เคยบอกหรอกแต่ที่ผมรู้เพราะนักรบเองก็เป็นหนึ่งในลีดเดอร์ของแบล็คชาโดว์เหมือนกัน ตำแหน่งของเขาไม่ค่อยเข้ากับลุคและหน้าตาของเจ้าตัวเท่าไหร่ ความจริงผมว่าพวกเขาสองคนควรจะสลับตำแหน่งกันมากกว่า


หน้าตาที่ดูหล่อแบบร้ายๆ และเจ้าเล่ห์หาใครเทียมอย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้นของนักรบน่าจะเหมาะสมกับการดำรงตำแหน่งคิลเลอร์และให้ไอติมที่ดูเริงร่าน่ารักหากซ่อนพิษไว้อย่างมิดชิดไปอยู่ในตำแหน่งโจ๊กเกอร์แทน


ใช่ครับ! นักรบที่ดูดิบและร้ายโดยไม่ต้องมองให้ลึกคือโจ๊กเกอร์ (Joker) แห่งแบล็คชาโดว์ ตัวตลกที่ไม่ต้องยิ้มก็หนาวยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจและไขสันหลัง จนถูกขนานนามว่าตัวตลกที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม


“ นี่ไงเมทฉันที่เคยเล่าให้ฟัง ชื่อคริสต์มาส “ ไอติมปล่อยมือที่จับผมอยู่ก่อนแนะนำผมกับแฟนของเขา ดวงตาวิบวับบ่งบอกว่าเจ้าตัวจงใจทำให้คนหน้านิ่งหึงเล่น ร้ายจริงๆ


“ หวัดดี “ คำทักทายของผมได้รับสายตาดุๆ ไม่เป็นมิตรกลับมาแทน ขี้หึงจังแฮะ


“ ฉันเป็นแฟนของไอติม “ นักรบประกาศพร้อมกับโอบไหล่ไอติมเข้าไปประชิดตัว แก้มใสๆ ของคนตัวเล็กแดงปลั่งอย่างน่ารักก่อนจะขืนตัวออกมาจากอ้อมกอดนั้นเมื่อผมส่งสายตาไปล้อ


“ ไอ้บ้า หน้าไม่อาย “ ทำไมคำด่ามันดูน่ารักแบบนั้นล่ะ


“ แค่พูดความจริง เพราะฉะนั้นอย่าคิดอะไรกับแฟนฉัน เข้าใจไหม? “ คนหน้าตายบอกแฟนเขาจบ ก็ทำสายตาและเสียงเหี้ยมๆ มาบอกกับผม


“ ต้องขอโทษด้วยล่ะกัน แต่คิดไปแล้วอ่ะ ขอลงสมัครเป็นคู่แข่งเลยได้ไหม “ ขอแกล้งซักหน่อยล่ะกัน เลยเกือบจะโดนคนขี้หึงเข้ามาฟาดหน้าถ้าไอติมไม่เข้ามาขวางไว้


ให้ตายสิ ตำแหน่งอย่างเขาดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าผมพูดเล่น แต่ก็ยังแกล้งเชื่อ นี่เขาแอบหมั่นไส้ผมเป็นการส่วนตัวอยู่ใช่ไหม


“ คริสต์มาสเขาพูดเล่น รู้แล้วยังจะหาเรื่องเขาอีก “ ไอติมว่าเข้าให้จึงถูกนักรบงอนใส่ อ้าวเวร! ผมทำให้แฟนทะเลาะกันซะงั้น


“ คิดเป็นบัดดี้น่ะ อีกอย่างฉันชอบแบบคนนั้นมากกว่า “ ผมสงบศึกเพราะไม่ต้องการเป็นศัตรูกับผู้ชายตัวอันตรายอย่างเขา แล้วพยักเพยิดไปยังผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ในโซนที่นั่งพิเศษสีดำสนิท ตรงตำแหน่ง หัวโต๊ะด้านล่าง


โครงหน้าเรียวสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนซึ่งลู่ปิดเสี้ยวหน้าไปกว่าครึ่งดูลึกลับชวนมอง เช่นเดียวกับดวงตาเรียวคมสีอำพันที่ฉายเพียงความเบื่อหน่าย และริมฝีปากบางเฉียบสีสดชวนสัมผัสพวกมันประกอบขึ้นมาได้อย่างลงตัวซะจนผมเถอนสายตาออกมาไม่ได้อยู่พักใหญ่ๆ


ตัวจริงดูน่าหลงใหลกว่าในรูปเยอะเลยแฮะ


“ นั่น เซียน มหาเลวประจำกลุ่ม “ นักรบบอกออกมาเมื่อเห็นสายตาสนใจจากผม


หึ! ก็สนใจจริงๆ นั่นแหละ หมากตัวสำคัญอีกตัว จะไม่ให้สนได้ยังไงล่ะครับ


“ ไปว่าเขาเลวไม่ดูตัวเองเลยเนอะ “ ไอติมกระแนะกระแหนจึงถูกมือใหญ่ๆ ขยี้ผมจนยุ่ง น่ารักจังแหะคู่นี้


“ แต่ฉันว่าเซียนไม่เหมาะกับคริสต์มาสหรอก ไอ้หมอนั่นมันเลวเกินไป “ ไอติมพยายามโน้มน้าว ผมหัวเราะนิดๆ กับหน้าตาจริงจังของเขาก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนเบื้องล่างที่แม้แสงไฟจะมีเพียงสลัวๆ แต่ความโดดเด่นของเขามันชวนสะดุดตาเสียจริง


และมันบังเอิญหรือจงใจกันนะเมื่อคนเบื้องล่างเองก็กำลังเงยหน้าขึ้นมามองผมเช่นกัน!!


“ แย่แล้วสิ เซียนดันเห็นคริสต์มาสแล้วอ่ะ ทำไงดี? “ ไอติมโพลงขึ้นพร้อมกับเขย่าแขนนักรบไปด้วย


“ ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เพื่อนนายเองก็สนใจไอ้เซียนมันด้วย อยากลงไปหามันไหมล่ะเดี๋ยวฉันพาไป “ แหมๆ รีบถีบหัวส่งกันเลยนะคุณตัวตลกที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม


“ ไม่ให้ๆๆ ห้ามพาคริสต์มาสไปหาเซียนนะ เดี๋ยวไอ้ฟานบ้ามาอาละวาดใส่อีก บัดดี้ฉันทั้งคน “ ไอติมกางแขนปกป้องผมเต็มที่


ผมหัวเราะนิดๆ กับความน่ารักของเขาก่อนสายตาจะเผลอไปสบกับความงดงามสีท้องฟ้าเช่นเดียวกับชื่อของคนซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไกลออกไปบนโซฟาสีขาวสะอาดพร้อมกับสมาชิกอีกสามตำแหน่ง


ผมส่งยิ้มให้เขา ไม่รู้ว่าหรอกว่าจะเห็นไหมก่อนจะเบนสายตามองสำรวจไปรอบๆ โดม ทำตัวเหมือนกับเด็กใหม่ที่ไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ แต่ความจริงมันเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ โดยเฉพาะตรงยอดโดมที่เคยเป็นสเตนท์กลาสรูปดอกลิลลี่หลากสี ตอนนี้มันมันกลับกลายเป็นรูปดอกกุหลาบสีเลือดที่ผมแสนเกลียด! พอๆ กับคนที่สั่งให้ทำมันขึ้นมาแทนที่ของเดิม!!


“ ชอบหรือ? “ ไอติมสะกิดถามเมื่อเห็นผมเอาแต่จ้องไปยังดอกกุหลาบกระจกที่ไร้ซึ่งชีวิตและจิตใจ ไม่ต่างจากคนที่สั่งให้สร้างมันขึ้นมา!!


“ อือ สีแดงเหมือนเลือด ฉันชอบเลือด “ โดยเฉพาะเลือดของคนที่เกลียด!


“ ไปเถอะ ไอ้เซียนเรียกแล้ว “ เสียงของนักรบนั่นเองที่ดึงผมออกมาจากวังวนแห่งความชิงชัง ผมรีบเปลี่ยนสีหน้าและแววตากลับเป็นความจอมปลอมที่สร้างขึ้นไม่ต่างจากหน้ากากที่สวมเข้าหากัน


“ ไปด้วยกันไหม “ ไอติมชวน เขาคงไม่อยากให้ผมอยู่คนเดียว


ผมเลิกคิ้วสงสัยไปให้ และคราวนี้คนน่ารักยอมเชื่อ


“ ไปนั่งข้างล่างไง อ่าฉันก็ลืมไปเลยว่าคริสต์มาสไปนั่งด้วยกันไม่ได้ แต่ไม่อยากให้นายอยู่คนเดียวอีกนั่นแหละ “ ไอติมทำเสียงนึกขึ้นได้ เมื่อสถานะของผมตอนนี้เป็นแค่นักเรียนทั่วไป ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายยังพื้นที่ของชนชั้นพิเศษ


“ งั้นก็ให้ไปนั่งกับพวกกรรมการนักเรียนสิ “ นักรบเสนอ


กรรมการนักเรียนที่นักรบพูดถึงคือกลุ่มคนที่ถูกเลือกสรรมาตามความพอใจของคณะลีดเดอร์ เป็นกลุ่มชนชั้นรองจากผู้นำทั้งห้าอีกที พวกเขาได้รับการให้ความเคารพและมีอำนาจมากกว่านักเรียนทั่วไป คล้ายๆ ชนชั้นอำมาตย์ในวังที่คอยรับคำสั่ง ขึ้นตรงกับเจ้านายที่รับใช้อีกที


“ จริงด้วย เพิ่งรู้ว่านายก็ฉลาด “ ไอติมแขวะนักรบก่อนจะหัวเราะคิกคักๆ


สุดท้ายผมก็ถูกลากไปนั่งกับพวกกรรมการนักเรียนของแบล็คชาโดว์ ที่ต้องระบุเพราะแบล็คกับไวท์มีคณะกรรมการนักเรียนเป็นของตัวเองครับ แบ่งแยกชัดเจนในทุกเรื่อง น่าปวดหัวนิดๆ นะผมว่า และแน่นอนว่าการมากับคิลเลอร์ไอติมและโจ๊กเกอร์นักรบทำให้ไม่มีใครคนไหนกล้าคุยหรือทักผมซักคำ และนั่นถือเป็นเรื่องดีมากเพราะผมเองก็ไม่อยากเปลืองพลังงานปั้นหน้าเสวนากับใครให้มากความนอกเหนือจากหมากบนกระดานที่ผมเลือกมาแล้วเท่านั้น!!


ด้วยความไม่มีอะไรทำผมจึงล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมส์ แต่หูก็ยังคอยเงี่ยฟังบทสนทนาที่พวกคณะกรรมการนักเรียนคุยกันถึงเรื่องศึกชิงตำแหน่งคิงออฟเดอะคิง ตำแหน่งผู้นำสูงสุดที่คิงทั้งสองฝ่ายต้องชิงชัยกัน พวกเราเรียกตำแหน่งนั้นว่า เรียลคิง (Real King) !!


ผู้ชนะจะได้ทุกอย่างและผู้แพ้ก็จะสูญสิ้นทุกอย่าง!


--------------------------------------------------

ZombieLolita [ZL]

04.02.15

Edit : 14.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #312 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:46
    ปมคืออะไรน้าา
    #312
    0
  2. #311 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:46
    ปมคืออะไรน้าา
    #311
    0
  3. #293 babooben (@babooben) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:29
    เรื่องมันลึกลับมากเลยอะ ต่อมเผือกทำงาน เค้ามีความหลังอะไรกันอยากรู้
    #293
    0
  4. #280 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:18
    ตอนหน้าแนะนำตัวละคร เราอ่านข้ามไปเลยเพราะรู้สึกว่ามันเยอะมากๆๆๆๆๆๆๆ แต่พอค่อยๆอ่านแบบนี้ก็เริ่มจำได้แล้ว ไรต์เก่งจังที่ค่อยๆปูเรื่อง แนะนำแต่ละตำแหน่งควบคู่ไปกับความลับของคริสต์แบบนี้ ถึงจะอ่านไม่ถึงไหน แต่ขอเดาว่าไรต์เก็บคิงของทั้งสองฝ่ายเอาไว้เป็นคนท้ายๆแน่เลย

    ปล. ขำความเกมเมอร์ของไอติม จริงจังอะไรเบอร์นั้นห้ะ 5555
    #280
    0
  5. #277 Mimfito.F (@fddrt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:42
    ไรต์เเฟนการิน ปริศนาคดีอาภรรพ์ปะคะ 5555
    #277
    0
  6. #269 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:07
    โอ้บนยายดีงามอะไรแบบนี้ พีคมากชอบนายเอกแบบนี้ร้ายลึกล้ำเวอร์
    #269
    0
  7. #238 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:23
    เป็นเรื่องที่ตัวละครเยอะนะ แต่เราว่าไม่ยากเกินจะจำ แต่เราก็ยังไม่เจอคิงของไวท์ไนต์เลย
    #238
    0
  8. #43 lalali (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:05
    คือสุดยอดอ่ะตามหาแนวแบบนี้มานาน

    นายเอกคือที่สุด แบบราชินี

    แอบใส แต่จริงๆโหด

    แถมฮาเร็ม คือแจ่มแมวมาก
    #43
    0
  9. #3 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:26
    ปมเยอะแยะ จัง
    งืดดดด~
    #3
    0