(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 22 : Chapter 20 : ถึงเวลาต้องเดินหมากอย่างจริงจังซักที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 ต.ค. 59

Chapter 20 : ถึงเวลาต้องเดินหมากอย่างจริงจังซักที



“ เอาล่ะ เรียบร้อย “ ผมพูดกับตัวเองเมื่อพับกระดาษสีเขียวใบตองให้กลายเป็นของใช้อย่างหนึ่งเสร็จเรียบร้อย


พรึบ!


แล้วสอดของสิ่งนั้นเข้ากับหัวกระดาษแผ่นแรกในหนังสือที่ตั้งใจอ่านอยู่ทั้งวันก็จบจนได้ตามหน้าที่ของมัน ใช่ครับ มันคือ ที่คั่นหนังสือ แต่ผมไม่ได้ทำไว้ใช้เองหรอก นี่น่ะเป็นของตอบแทนความน่ารักของใครบางคนที่หาหนังสือซึ่งผมอยากอ่านมาให้ต่างหาก


เมื่อสำรวจว่าหยิบกุญแจออกมาจากห้องแล้วก็ล็อกประตู เดินลงไปชั้นล่างซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องสมุด อาจารย์บรรณรักษ์ยิ้มใจดีรับไหว้ของผม ผมจึงถามท่านเรื่องของนักเรียนดีเด่นที่แทบจะย้ายมานอนในห้องสมุด วันไหนไม่ได้เข้าอาจจะมีลงแดง


“ ขอบคุณครับ “ ผมบอกกับท่านแล้วเดินเข้าไปในโซนซึ่งตั้งชั้นหนังสือเรียงรายเอาไว้ที่ผมเรียกมันว่าเขาวงกต เงยหน้ากวาดตาหน้าอ่านป้ายบอกหมวดหมู่หนังสือไปด้วย


“ อัตชีวประวัติ” ผมพึมพำหมวดหนังสือที่ท่านบอกว่าคนที่ผมกำลังหาอยู่เดินมาทางนี้ ครั้งก่อนที่มาถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่ามันจะอยู่ใกล้ๆ กับหมวดหนังสือประวัติศาสตร์ที่ผมมาคราวก่อน


“ นั่นไงอ้ะ!! “


ตุบ!!


“ ขะขอโทษครับ!! “


เห็นป้ายอยู่ไกลลิบ กำลังจะเดินตรงเข้าไปก็ชนเข้ากับผู้ชายร่างเล็กบางสไตล์เคะน้อยๆ ที่พุ่งสวนออกมา หนังสือที่ผมถืออยู่เลยตกลงพื้นเสียงดัง เขาคนนั้นก้มลงไปเก็บขึ้นมาให้แล้วยัดคืนใส่มือผมอย่างร้อนรน ทั้งมืออีกข้างก็กำลังกำเสื้อที่หลุดลุ่ยของตัวเองอยู่ อ่าตรงนี้มันเงียบแถมยังไม่มีคนเดินไปมามาก แล้วก็ยังมีเหลี่ยมมุมของชั้นหนังสือสูงๆ บังสายตาทำให้เหมาะจะทำเรื่องลับๆ กัน ดูท่าจะชอบความตื่นเต้นและโลดโผนพอตัว


“ อ่า” คราวนี้ต้องแปลกใจเมื่อผู้ชายที่คิดว่าคงเป็นคู่ขากับคนที่สวนกับผมไปก่อนหน้า เดินออกมาจากมุมของชั้นหนังสือ


“ นี่นายกับเด็กคนนั้น” ผมถามอย่างไม่อยากเชื่อ


“ แค่อุบัติเหตุ “ เสียงเรียบๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ เช่นเดียวกับดวงตาเรียบเฉยหลังกรอบแว่นที่สบตอบกลับมา แหม คำตอบน่าเชื่อเหลือเกินนะ ผมเลยเชิดหน้าถามเสียงขุ่นกลับไป


“ เหมือนจะเคยได้ยินมาว่านายไม่สนผู้ชาย “ ก็หน้าแบบนี้ หุ่นอย่างนี้ มันดึงดูดน้อยที่ไหนล่ะครับ แต่ก็เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่ได้มีรสนิยมในเพศเดียวกัน เสียงเพรียก (?) จากเคะน้อยๆ ทั้งหลายซึ่งหมายจะลองของถึงลอยเข้าหูผมอยู่ทุกวี่วัน


“ ก็ไม่ได้สน “ เสียงโทนเดิมย้ำคำตอบเดิม ผมเลยตวัดสายตาใส่เขา


“ แล้วที่เสื้อผ้าเด็กคนนั้นหลุดแถมกระดุมเสื้อนายยังถูกปลดออกไปนี่คืออะไร อย่าบอกว่าร้อนนะเพราะแอร์ตกตรงนี้พอดี!! “  ผมเถียงแล้วจิกตาใส่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาที่มันเหลืออยู่ในรังดุมแค่สองอัน สองอัน!!


วันพุธมองผมด้วยสายตานิ่งๆ สไตล์เขา ก่อนจะพูดคำหนึ่งที่เหมือนมีมือมาตบหน้าผมสองทีซ้อน


“ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายนี่ “


สะอึกกันเลยทีเดียวคำนี้! โอเค!!


พรึบ!!


ผมเลยยัดหนังสือที่ตั้งใจมาคืนเขาไปให้อย่างแรง แล้วบอกขอโทษที่เข้ามายุ่งเรื่องของอีกฝ่ายทั้งที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วย!!


“ งั้นก็ขอโทษด้วยล่ะที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง แล้วก็ขอบคุณสำหรับหนังสือ คราวหลังก็ไม่ต้องเอามาให้เพราะเรื่องของฉันก็ไม่เกี่ยวกับนายเหมือนกัน!! “ บอกจบก็หมุนตัวหันหลัง เดินฉับๆ ออกไปอย่างไว เปล่าประชดนะเออ แล้วก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรเลยด้วย!!


เอี๊ยด!!


ก่อนจะเบรกจนหน้าทิ่ม หันหลังกลับไปที่เดิมอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าในหนังสือมีของที่ผมทำไว้ขอบคุณเขา แต่ตอนนี้ไม่อยากขอบคุณแล้วครับ เพราะงั้นผมจะเอาคืน!!


พรึบ!


“ นี่มันของฉัน!! “ ผมดึงมันออกมาจากมือใหญ่ที่หยิบมันออกมาดู


“ นายจะให้ฉันไม่ใช่หรือไง? “ ยังมีหน้ามาทวงอีก


“ ไม่ให้แล้ว!! “ แล้วก็สะบัดบ๊อบใส่ จากนั้นก็เดินลิ่วไม่สนใจคำทักทายของใครทั้งนั้น เชอะ! คราวนี้ผมจะงอนเขาจริงๆ แล้วด้วย


ปัง!!


ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งมาถึงห้อง ก็เอากุญแจไขแล้วปิดประตูกลับอย่างไม่เบามือนัก พอลงกลอนเสร็จสรรพ ผมก็ถอดหน้ากากที่หยิบขึ้นมาสวม แล้วเปลี่ยนเอาหน้ากากอีกอันขึ้นมาใส่แทนเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในห้อง


ได้โปรดอย่าถามว่าผมมีหน้ากากกี่อันเพราะมันคงนับไม่ถ้วน!!


“ เวลาจะเข้าห้องคนอื่นนายควรจะขออนุญาตก่อนนะ “ ผมพูดขึ้นขณะเดินเอาที่คั่นหนังสือสีเขียวไปเก็บลงในกล่องดินสอ แล้วหันไปกอดอกมองคนที่เอื้อมมือไปกดเปิดสวิชต์ไฟซึ่งยังคงยืนเก็กอยู่ตรงมุมห้องที่แอบอยู่ตอนแรก


“ นายเลี้ยงพรายกระซิบเอาไว้หรือไง ฉันว่าฉันเนียนแล้วนะ “


“ งั้นก็ทำเพิ่มอีกอย่างคือเปลี่ยนโคโลญจ์เพราะมันฉุนขนาดแค่เปิดประตูเข้ามาก็ได้กลิ่นแล้ว “ จริงๆ มันก็ไม่ได้ฉุนอะไรหรอก เพียงแต่ผมไม่ถูกกับกลิ่นอะไรพวกนี้ซักเท่าไหร่


ฟุดฟิดๆ !


“ ก็เลือกกลิ่นอ่อนแล้วนี่หว่า “ เมื่อผมท้วงเซียนก็ก้มไปดมตัวของเขา พึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ผมก็ยังได้ยิน


“ ลองเปลี่ยนเป็นกลิ่นเย็นๆ ที่ไม่ใช่พวกกลิ่นกลิ่นอโรม่าดูสิ “ ผมแนะนำ ของใช้ส่วนตัวที่ให้กลิ่นพวกนี้ผมก็ใช้กลิ่นเย็นทั้งหมด


“ งั้นพวกนี้ก็ของนายงั้นสิ “ เซียนเดินไปที่โต๊ะกระจกซึ่งวางของใช้ของผมและไอติมเอาไว้คนละฝั่ง เขาหยิบเอาสเปรย์ดับกลิ่นกายของผมขึ้นมาฉีดให้ตัวเองโดยไม่ขอ ว่าแล้วเชียว พ่อคนสันดานประเสริฐ!!


“ วางมันลงแล้วกลับห้องไปอาบน้ำซะ กลิ่นมันตีกันหมดแล้วเนี่ย “ ผมเดินไปดึงกระปุกครีมของผมในมือเซียนที่เขากำลังเปิดสำรวจเล่นออก วางมันลงที่เดิม แล้วดันหลังไหล่เขาออกจากห้อง


คนตัวสูงขืนตัวไว้ก่อนจะถึงประตู เขาออกแรงต้านกับผมจนในที่สุดผมก็หยุดสิ่งที่กำลังทำ เปลี่ยนมากอดอกจ้องเขาแทน


“ นักรบมันไม่ยอมให้ไอติมกลับห้องน่ะ แล้วฉันก็ไม่อยากดูพวกมันเล่นจ้ำจี้กัน เพราะงั้นคืนนี้นอนด้วยเหมือนเดิมนะ “ พูดเองเออเองจบก็คว้าผ้าขาหนูของผมเดินเข้าห้องน้ำไป


ผมขบเขี้ยวตามหลังเขาไปก่อนประตูห้องน้ำจะปิด เซียนหัวเราะกลับมา และเมื่อได้ยินเสียงน้ำกระทบกับพื้นผมก็เดินกลับมานั่งที่ปลายเตียง กรีดยิ้มสมใจออกมาประดับใบหน้า เรื่องของวันพุธน่ะไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ แต่กับอีกคนที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องของผมนี่สิ การที่เขาหายหน้าไปเกือบอาทิตย์และกลับมาหาผมอีกครั้งก็เป็นอันสรุปได้ว่าเขาตกลงปลงใจมาเป็นหนึ่งในหมากบนเกมส์กระดานที่มีผมเป็นคนบงการ ด้วยความเต็มใจและรู้ซึ้งอยู่แก่ใจว่าผลลัพธ์สุดท้าย


เขาจะไม่ได้อะไรจากผมกลับไปเลย!!!


ผมถือว่าเขารู้อยู่แล้ว เพราะงั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องไปเห็นอกเห็นใจใช่ไหม?


เอาล่ะ!! งั้นผมจะเริ่มเดินหมากตัวนี้จริงๆ จังๆ ซักทีล่ะกันนะครับ


ว่าแล้วก็ขยับขึ้นไปนอนบนเตียงของตัวเองในท่านอนตะแคง แล้วหลับตาลง บังคับให้ร่างกายสับสวิชซ์การทำงานทุกอย่างเพื่อจมลงสู่ห้วงนิทรา อันหนาวเย็นและลึกสุดจะหยั่ง ราวกับจะสูบผมให้ดำดิ่งลงไปในความมืดนั้นอย่างไม่มีวันผุดขึ้นมาได้อีก


.

.


“ เฮือก!! “ แล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นจากความทรงจำที่กลายเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนเช่นทุกที!!!


ผมพยุงตัวขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นลูบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เบนสายตาไปหาอีกเตียงที่อยู่ข้างกัน ความว่างเปล่าของมันทำให้ผมรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องยังไม่กลับและอาจจะไม่กลับมาอีกทั้งคืน รวมทั้งที่คนเปลี่ยนตัวกับรูมเมทของผมด้วย กลับไปแล้วหรือเปล่านะ?


“ อยากอาบน้ำหรือเปล่า? “ เสียงห้าวที่เรียบนิ่งกว่าทุกทีดังขึ้น ผมตวัดสายตาไปหาทันทีและเห็นว่าคนที่คิดว่ากลับไปแล้วกำลังยืนพิงกรอบประตูระเบียงมองผมอยู่


“ นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก “ ผมถามกลับ พอสำรวจตัวเองก็พบว่าไม่ใช่แค่หน้าแต่เป็นทั้งตัวที่ชุ่มเหงื่อ ไม่แปลกที่เซียนจะถามแบบนั้น


“ ก็บอกแล้วว่าคืนนี้มานอนด้วย “ ผมพยักหน้ารับคำตอบนั้นส่งๆ แล้วเอาผ้าขนหนูผืนใหม่ในตู้เสื้อผ้าออกมาใช้


และเมื่อประตูห้องน้ำถูกปิดลง ผมก็ต้องใช้เวลาอยู่หลายนาทีเพื่อปรับสภาพอารมณ์ให้มันเข้ารูปเข้ารอยเดิม หวังว่าการเดินหมากครั้งนี้จะคุ้มกับสิ่งที่ผมลงทุนไป ผมไม่ได้อยากจะนึกถึงหรือจดจำความทรงจำที่ตามหลอกหลอนมาตลอดสามปีนี่หรอกนะครับ และในเมื่อผม ลงทุน’ ไปแล้ว สิ่งที่ผมจะได้กลับมามันต้องได้ กำไร เสมอ!!!


แก็ก!


ออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ คนที่เมื่อกี้ยังยืนเก็กอยู่ก็ลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนเตียงของผม ที่เขาเอาผ้าปูที่นอนอันใหม่ออกมาเปลี่ยนให้ เนื่องจากอันเก่าชุ่มไปด้วยเหงื่อ


ปุๆ !


เซียนตบที่นอนข้างตัวหรือก็ที่นอนของไอติม เป็นการเรียกให้ผมลงไปนอนข้างๆ ผมทำเมินเขา เดินโอ้เอ้เอาผ้าขนหนูไปตาก เอาครีมทาตัว จัดหนังสือเรียนวันจันทร์ลงกระเป๋าทั้งที่พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ แล้วก็หยิบเอาเกมส์ติดมือไปนอนเล่นบนเตียงข้างๆ อีกคนที่รออย่างใจเย็นอย่างที่ไม่คิดว่าคนเอาแต่ใจแบบเขาจะทำได้


“ ฝันร้ายบ่อยไหม? “ แล้วก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผมต้องซ่อนรอยยิ้มเอาไว้เมื่อมันเต็มไปด้วยความห่วงใยแบบไม่ปรุงแต่งเลยซักนิด


“ นานๆ ที “ ปากตอบแต่ตายังอยู่ที่เกมส์ในมือ นานๆ ทีของผมก็คือนานๆ ทีจะนอนน่ะครับ แต่ถ้านอนมันก็จะฝันแบบนี้ทุกครั้ง ผมเลยไม่ชอบนอนเท่าไหร่


“ ไอติมบอกว่านายไม่ยอมนอน ถ้านอนก็จะสะดุ้งตื่นมากลางดึกทุกที “ คำพูดต่อมาของร่างสูงทำมือผมชะงักไปนิด พอให้อีกฝ่ายจับสังเกตได้ก็กลับมามุ่งมั่นเล่นเกมส์ต่อ


ก็อย่างที่ไอติมบอกเซียนนั่นแหละครับ! ผมไม่ชอบนอนเท่าไหร่เพราะหลับตาลงทีไรสิ่งที่ไม่อยากจดจำก็จะฉายขึ้นมาราวกลับถูกตั้งค่าเอาไว้ แต่เพราะผมเป็นคนไม่ใช่เครื่องจักรจึงไม่อาจอยู่ได้โดยไม่นอนพัก และการใช้ยาเป็นตัวช่วยไม่ใช่ทางที่ผมเลือกเพราะเคยเผลอเลอกรอกมันเข้าปากมากเกินจนเกือบไม่ตื่น จึงถูกคุณหมอสั่งห้าม


วิธีเดียวที่จะทำให้ผมกลับมานอนหลับโดยไม่เห็นภาพเหล่านั้นอีก คงมีแต่ต้องทำให้ปีศาจที่มอบฝันร้ายนั้นกับผมจมลงสู่นรกในภพภูมิที่ลึกยิ่งกว่าที่มันเคยส่งผมลงไป!!!


เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นการลงทุนด้วยการทำร้ายตัวเอง ทำร้ายใครต่อใคร หรือจะต้องมีใครทุรนทุรายก็ช่าง ถ้ามันทำให้ผมชนะเกมส์เดิมพันนี้ ผมก็จะทำ!!


พรึบ!


“ เฮ้!! “ ผมหันไปแหวใส่อีกคนเมื่อเขาดึงเครื่องเกมส์ในมือผมออกไป


“ เวลากลางคืนเขามีไว้นอนก็มานอนซะ “ แล้วเซียนก็ดึงผมเข้าไปนอนหนุนแขนเขา มืออีกข้างก็โอบรัดกักตัวผมไว้ไม่ให้ดิ้นหนี


“ ฉันนอนไปแล้วเมื่อกี้นี่ไง นายจะนอนก็นอนไปสิ แล้วปล่อยฉัน “ ผมดิ้นขลุกขลัก แต่เซียนกดหัวผมให้ซุกกับอกกว้างของเขา แล้วกอดรัดผมแน่นขึ้น


“ แค่ยี่สิบนาทีมันจะไปพออะไร นอนซะ ถ้าไม่นอนตอนนี้ฉันจะทำอย่างอื่นให้นายเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้นถึงวันจันทร์เลย “ คำขู่ไม่ส่อเจตนาเลยนะ


แล้วผมจะขัดขืนให้ตัวเอง ขาดทุน ไปทำไม ผมจงใจถอนหายใจเสียงดังใส่คนตัวโตแล้วนอนนิ่งๆ ให้เซียนกอดอยู่อย่างนั้น


“ นอนซะ ฉันจะปกป้องนายจากฝันร้ายพวกนั้นเอง “ เสียงอ่อนโยนกระซิบบอกแล้วจุมพิตเบาๆ ที่กระหม่อมเหมือนจะกล่อมให้ผมฝันดี


แต่ผมลืมไปเสียแล้วว่าฝันดีมันเป็นยังไง!!!



…………


วันรุ่งขึ้น


แปลกสุดๆ !!!


ปกติถ้าผมตื่นมากลางคันแบบนี้ผมจะหลับไม่ลงอีกเลยไปสองหรือไม่ก็สามวัน แต่คืนนี้ผมกลับหลับได้อีกครั้งเพียงเพราะคนตัวใหญ่กอดเอาไว้และคอยลูบหัวเหมือนกำลังกล่อมให้เข้านอน ตื่นอีกทีก็ตอนที่แสงสว่างจากหน้าต่างอีกครึ่งที่ไม่ให้รูดม่านปิดแยงเข้าตา


“ เหวอ!! “ ผมอุทานเสียงหลงเมื่อกำลังงัดมือปลาหมึกของคนที่คิดว่าหลับออกแต่ปรากฏว่ามันกลับรัดผมแน่นขึ้นไปอีก


“ ตื่นแล้วก็ปล่อย อึดอัด “ ผมบอกเสียงอู้อี้เพราะหน้าจมอยู่กับอกกว้างๆ แสนกำยำจนน่าหมั่นไส้


“ นอนกอดมาทั้งคืนไม่เห็นจะบ่น “ ดูเขาตอบเถอะครับ ไม่ต้องเงยขึ้นไปมองหน้าเขาก็รู้ว่ากำลังทำหน้ากวนส้นแน่ๆ สงสัยอยากได้ส้นเป็นมื้อเช้า


“ ปล่อย “ ผมทำเสียงนิ่ง เซียนยอมคลายอ้อมกอดออกนิดหน่อยก่อนจะก้มหน้ามาหาผมที่กำลังจ้องเขาเขียวอยู่เช่นกัน


“ หลับสบายไหม? “ คำถามที่เหมือนจะล้อเลียนทำให้ผมหาเสียงตัวเองไม่เจอไปชั่วครู่เมื่อมันถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงห่วงใยและวาดหวังในเวลาเดียวกัน


“ ก็ดี ปล่อยเถอะ อยากอาบน้ำ “ ผมหลบตา ตอบออกไป


จริงด้วยสินะ เมื่อเกมส์นี้จบลงคงไม่ใช่แค่ปีศาจสีขาวที่ต้องจมลงสู่นรกภูมิ คนที่ผมเอาความรู้สึกของพวกเขามาเพื่อประโยชน์ของตัวเองก็คงมีชะตากรรมไม่ต่างกัน และตัวผมที่เป็นคนเริ่มก็คงจมลงไปลึกยิ่งกว่าแต่มันจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เคยตกลงไปแล้วซักเท่าไหร่กันเชียว ถ้าคราวนี้ผมฉุดปีศาจตนนั้นไปด้วยกันได้ ให้ถูกไฟนรกเผาไปด้วยกันผมก็ยินดี!!!


เซียนยอมปล่อยผมแต่โดยดี ผมลุกจากเตียงด้วยอาการกระฉับกระเฉงที่ไม่ได้พบพานมานาน เดินไปคว้าผ้าขนหนูและเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ จัดการกับธุระส่วนตัวอยู่เกือบสิบห้านาทีก็เดินเช็ดผมออกมา แอบเบ้หน้ากับคนหน้าทนที่ยังนอนกระดิกเท้าอยู่บนเตียงไม่กลับหลุมไปซักที


“ วันนี้ไปเดทกัน “ เสียงห้าวร่าเริงบอกขึ้น ผมเลิกคิ้วให้เขา


“ เดท? “ มันเอาไว้ใช้กับคนที่คบกันไม่ใช่หรือวะ อ่า ลืมไปเขาบอกว่าจะจีบผมนี่นา


“ อืม ไปดูหนังกัน ครั้งก่อนฉันเผลอหลับไปนายดูคนเดียวเพราะงั้นไม่นับ โอเคนะ “ มันไม่ใช่ประโยคคำถามหรอกครับ เพราะไอ้คนพูดมันไม่รอฟังคำตอบแต่เดินลิ่วออกจากห้องไปแล้ว เดาว่าคงไปอาบน้ำเสริมหล่อ แต่ก่อนเขาจะปิดประตูห้องก็ยังชะโงกหน้ามาบอกกับผมว่า


“ เดทเขาไปกันแค่สองคนนะเพราะงั้นอย่าชวนก้างไปด้วย เข้าใจ๋ “ เซียนกดเสียงดุ เขาคงกลัวว่าผมจะชวนไอติมไปด้วยกันล่ะสิ


“ อืมมมมก็ได้ “ ผมโคลงหัวไปมาเหมือนกำลังลังเล ก่อนจะยอมพยักหน้าไปให้ เซียนถึงได้ยอมดึงหัวกลับไปแล้วปิดประตูห้อง


ถือซะว่าเป็นรางวัลตอบแทนที่อีกฝ่ายมอบ หัวใจ มาไว้ในกำมือของผมล่ะกัน!!



UP : 08-01-16

Edit : 15.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #332 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:31
    คริสสตรองไว้
    #332
    0
  2. #301 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 15:25
    อ่านไปอ่านมาแล้วชักเป็นห่วงคริสต์ คือดูเหมือนจะร้ายคุมเกมได้นะ แต่คิดดูสิว่าข้างในมันพังขนาดไหน พลังที่ส่งออกมามันมาจากสิ่งร้ายๆในหัวทั้งนั้นเลย ถ้าวันนึงทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนล่ะก็ สุดท้ายแล้วคนเจ็บที่สุดก็คือคริสต์นั่นแหละ

    ส่วนเซียน ยิ่งอ่านแล้วยิ่งเหมือนแฟนเด็ก ทั้งแสบ งี่เง่า เอาแต่ใจ เกรียน แต่ก็แอบมีมุมชวนเขินบ้างนานๆที คริสต์เหมือนแม่เซียนที่คอยคุมพฤติกรรมลูกเลย 55555

    วันพุธ ร้ายนะคะ ขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าพี่เค้าพระอิฐพระปูน เอาความเนิร์ดมาบัง ที่แท้ก็แอบแซ่บในห้องสมุดนี่เอง ขนาดคริสต์ยังตกใจเลยอ่ะ ร้ายจริงๆนะคะคุณพุธ
    #301
    0
  3. #256 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 13:37
    โอ๊ะ! เราไม่พร้อมให้คริสต์เผลอใจให้ใครนะ ไม่งั้นเกมนี้คงพังแน่ๆ แต่สิ่งที่คริสต์ต้องการจากหมากมันคือความรู้สึกดีๆ บางทีก็กลัวคริสต์หวั่นไหว ที่ทำเป็นงอนวันพุธนั่นละครฉากนึงป่ะ
    #256
    0
  4. #57 LILITH 💋 (@lokihime) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:59
    แอบเชียร์วันพุธ 
    ปล.กลัวหักมุม คริสต์มาสใจอ่อน


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:48
    #57
    0
  5. #41 Mionne (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 20:12
    มันจะหักมุมมั้ยเนี่ยยยย!



    อย่าให้เซียนได้หัวใจคริสไปน้าาา //ชูป้ายฮาเร็ม



    สนุกมากๆเลยค่าา วันพุธมุ้งมิ้งๆ

    *ชอบไอติมแฮะ
    #41
    0
  6. #40 Mionne (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 20:12
    มันจะหักมุมมั้ยเนี่ยยยย!



    อย่าให้เซียนได้หัวใจคริสไปน้าาา //ชูป้ายฮาเร็ม



    สนุกมากๆเลยค่าา วันพุธมุ้งมิ้งๆ

    *ชอบไอติมแฮะ
    #40
    0
  7. #38 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 23:22
    อยากได้วันพุธ
    ย้ำคำเดิม อยากด้ายยยยวานพู๊ดดดดดดดดดด!!!!
    ใครจะร้ายช่างมัน
    ขอเขมือบวันพุธคนเดียวก็โอเค >.O
    #38
    0