(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 20 : Chapter 18 : จะเป็นแค่คนดูนอกสนามหรือจะลงมาเล่นในเกมส์นี้ด้วยล่ะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    15 ต.ค. 59

      Chapter 18 จะเป็นแค่คนดูนอกสนามหรือจะลงมาเล่นในเกมส์นี้ด้วยล่ะ?

 

[ Nak-Rob’s Part ]

บนกระดานเกมส์เกมส์หนึ่ง มีผู้เล่นอย่างน้อยสองฝั่ง และหมากหรือตัวเดินที่ใช้ในการดำเนินเกมส์เพื่อพิชิตอีกฝ่าย เช่นเดียวกับกระดานเกมส์ที่ผมเป็นแค่คนดูนอกสนามกระดานนี้

หากจะต่างกันก็ตรงที่หมากซึ่ง เขา ใช้ในการพิชิตอีกฝ่ายมีเลือดเนื้อและหัวใจ

หมากตัวหลักบางส่วนอยู่ในกำมือของเขามาเนิ่นนานหลายปี ไม่ต่างจากเจ้านายกับข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์  หากมันก็ยังไม่อาจทำให้เขาพอใจ เขาจึงต้องเขากลับมาสรรหา หมาก มาเพิ่มในเกมส์ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ซึ่งเขาพึงใจที่สุด และหมากพวกนั้นก็เป็นคนที่ผมรู้จักดี!!

“ ดูบัดดี้นายไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยนะที่หมากที่เขาเล็งไว้กำลังดิ้นออกจากกระดานเกมส์ของตัวเอง “

ผมพูดกับคนรักที่กำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ข้างๆ เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์และอากาศก็ร้อนสุดจะทน ไอติมจึงขึ้นไปลากผมที่ชั้นห้ามาเล่นน้ำที่สระของหอพักซึ่งเขาแหวนป้ายเหมาเอาไว้ทั้งวัน อย่าถามว่าป้ายแบบไหนเพราะสระส่วนรวมแบบนี้มันไม่มีหรอกป้ายแบบนั้นน่ะ เขาแค่เอากระดาษเอสี่เขียนด้วยมือว่า ห้ามเข้า และลงชื่อ แค่นั้นก็ไม่มีใครกล้ามากวนแล้ว แน่นอนว่าเขาชวนรูมเมทสุดที่รักของเขามาด้วยแต่เจ้าตัวกลับเอาแต่อ่านหนังสือ ปล่อยให้ผมกับไอติมเล่นน้ำกันสองคน

“ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนไปได้กี่น้ำ “ เสียงที่ตอบกลับมามีแววขบขันเล็กๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวมั่นใจมากว่าคนที่ผมพูดถึงไปไม่มีวันหยุดได้

“ ไม่คิดบ้างเหรอว่าพวกมันก็อาจจะหยุดได้ “

เพราะแต่ละคนไม่ได้โง่เลยซักนิด หนึ่งคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดในรุ่นจนได้รับเลือกให้เป็นคิง สองคือผู้ชายที่ฉลาดที่สุดจนได้รับเลือกให้เป็นวิซาร์ด และสามคือผู้ชายที่เคยเป็น ตัวเต็ง วิซาร์ดอันดับสอง พวกมันทั้งสามคนมีความสามารถและไหวพริบที่จะหลบหลีกจากกลลวงนี้ได้สบายๆ

ไอติมยิ้มมุมปากกับความคิดในแง่ดีเกินไปของผม เขาทอดสายตาไปยังรูมเมทที่เขาถูกใจหนักหนาก่อนจะหันกลับมาสบตาผมอีกครั้ง

“ ใครซักคนเคยพูดเอาไว้ว่ามารยาคืออาวุธทรงประสิทธิภาพที่ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย และมันไม่จำกัดว่ามีแค่ผู้หญิงที่ใช้ได้ และยิ่งถ้าคนที่ใช้มันฉลาดที่จะใช้ด้วยแล้วมันจะเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุด เพราะเขาใช้มันเล่นงานตรงจุด

นิ้วเรียวสวยของคนพูดชี้ไปที่ตำแหน่งหน้าอกเยื้องไปทางซ้าย แล้วยิ้มร้ายๆ ที่ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจคนที่กำลังถูกอาวุธนั้นเล่นงานเลยซักนิด ก่อนจะพูดออกมาอีก

“ ตรงนี้น่ะถ้าไม่รักก็หลง ไม่ว่าจะความรู้สึกไหนถ้าลองสัมผัสไปแล้ว มันไม่มีวันถอนตัวขึ้นมาได้ง่ายๆ หรอกนะนักรบ “

ความมั่นใจของคนตัวเล็กไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้ผมมากมาย เมื่อผมเองก็ดูออกว่าคนอย่างคริสต์ไม่สมควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย ผมจึงเตือนไอ้เซียนไปตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาหมายตามันเอาไว้ แม้ตอนแรกมันจะไม่สนและประมาทคิดว่าตัวเองสามารถจัดการเขาได้ หากเวลานี้มันต่างหากคือคนที่ถูกเขาจัดการ และก็อยู่ที่มันอีกนั่นแหละว่าจะถอยออกมาตอนที่ยังมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิด หรือเดินกลับเข้าไปในกำมือของเขาอีกครั้ง!!

“ คริสต์มาสไม่ได้เตือนนายเหรอว่าอย่าเข้ามายุ่งในเกมส์นี้น่ะ “ จู่ๆ ไอติมก็ถามสวนกลับมา ทั้งที่ผมไม่เคยเล่าเรื่องที่คุยกับคริสต์วันนั้นให้เขาฟังเลย และผมไม่คิดว่าอีกคนจะเป็นฝ่ายบอก

“ ทำไมถึงถามแบบนี้ “ คงเป็นคำถามสิ้นคิดสำหรับผู้ชายที่น้อยคนนักจะล่วงรู้ถึงความน่ากลัวของเขา เขาถึงกรีดยิ้มรู้เท่าทันส่งมาให้

“ ที่เซียนถอยห่างจากคริสต์มาสไม่ใช่ว่านายเป็นคนไปเตือนหรือ? “

“ ใช่ ฉันเตือนมันเอง “ เพราะผมมองเห็นเพียงจุดจบเดียวถ้ามันเผลอใจถลำลึกไปมากกว่านี้

“ งั้นก็เลิกซะ ก่อนที่คริสต์มาสจะไม่ให้โอกาสนายอีก และตอนนั้นฉันก็คงช่วยอะไรนายไม่ได้ “

“ นายไม่สนเลยเหรอถ้าเขาจะใช้วิธีเดียวกับที่ใช้กับไอ้เซียนมาเล่นงานฉัน “ วิธีบริหารจัดการคนที่ได้ผลที่สุดก็คือการซื้อใจ แต่สำหรับคริสต์ คงต้องเรียกว่า ล่อลวงใจ ถึงจะเหมาะสมกว่า แล้วคนตรงหน้าจะไม่ว้าวุ่นใจหน่อยหรือถ้าคนรักของตัวเองถูกช่วงชิงไป

ไอติมหยุดว่ายน้ำแล้วคว้าห่วงยางใกล้ๆ มาเกาะไว้ เขาวางคางลงบนแขนอีกที ก่อนจะเอียงหน้าไปมาอย่างน่ารัก ดวงตากลมๆ จ้องผมด้วยแววซุกซน

“ นายไม่มีหัวใจให้เขาชิงไปนี่ “ ผมยกยิ้มนิดๆ กับคำพูดนั้น เมื่อมันแปลได้สองความหมาย หนึ่งคือหัวใจของผมอยู่ที่เขา และสองคือคริสต์จะใช้วิธีอื่นมาเพื่อบีบให้ผมก้าวลงไปในเกมส์ของเขายังไงล่ะ!

“ อีกอย่าง นายไม่อยากเห็นเหรอสภาพทุรนทุรายของไอ้พวกมั่นใจในตัวเองสูงลิบพวกนั้นน่ะ “ แล้วดวงตาที่ซุกซนอยู่แล้วก็ยิ่งส่องประกาย ด้วยเหตุผลนี้สินะคนตัวเล็กของผมถึงดูสนุกไปกับเกมส์นี้เหลือเกิน

ถ้าผมไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว ผมคงต้องคิดว่าเพราะผู้ชายตัวอันตรายที่ซ่อนความร้ายกาจของตัวเองเอาไว้อย่างแนบเนียนซึ่งเป็นรูมเมทของเขาแน่ๆ ที่แพร่เชื้อความความร้ายกาจมาใส่คนรักของผม

นี่ถ้าผมจะเริ่มกลัวคนรักตัวเองขึ้นมาจะผิดไหม?

ไอติมหัวเราะนิดๆ เมื่ออ่านสายตาของผมออก เขาเข้ามากอดแขนแล้วยิ้มอ้อนให้ผมทนไม่ไหวก้มลงไปหอมแก้มใสๆ นั่น แล้วก็ได้ค้อนวงโตมาตามที่คาด จากนั้นก็ว่ายไปเกาะขอบสระ เท้าแขนดึงตัวเองขึ้นจากสระ ผมก็ตามเขาขึ้นไปตามประสาคนหวงแฟน (ยอมรับแบบไม่มีอายปาก)

 “ คริสต์มาสสส “ ไอติมยื่นมือไปปิดหนังสือที่เมทของเขาอ่านอยู่แล้วเรียกด้วยการลากเสียงยาวๆ คริสต์เงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วให้

“ อ้าว เลิกเล่นแล้วเหรอ? “

“ แช่จนตัวจะเปื่อยแล้ว นายนั่นแหละฉันชวนมาเล่นน้ำนะ เอาหนังสือมาอ่านทำไมเนี่ย? “ ไอติมเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวใกล้ๆ คนที่มาถึงก็เอาแต่นั่งขัดสมาธิเพ่งแต่หนังสือในมือ ผมเองก็เดินไปนั่งอีกตัวถัดจากคนรัก

“ อยากอ่านให้จบทีเดียวน่ะเดี๋ยวฟีลมันไม่ต่อเนื่อง “ เสียงรื่นหูในจังหวะน่าฟังตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ปั้นขึ้นจนคล้ายเป็นธรรมชาติจริงๆ

ลองคิดเล่นๆ ว่าถ้าผมไม่มีไอติม ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตัวเองจะหลงกลให้กับอุบายแสนสวยจนหลวมตัวยอมให้เขาบงการใช้งานหรือเปล่า?

และวินาทีนั้นความสวยงามหากแต่เต็มไปด้วยอันตรายก็หอบเอาดวงตาที่เหมือนจะมองทะลุความคิดแบบเดียวกับของผมและไอติมมาสบด้วย รอยยิ้มราวกับท้าทายถูกส่งตามมาติดๆ ผมจึงได้รู้ว่าเขากำลังส่งคำเตือนเดียวกับที่ไอติมบอกผมไปเมื่อกี้

ถ้าไม่อยากเป็นแค่คนดูนอกสนามก็ลงมาเป็นหมากในเกมส์ซะ!...

นี่สินะที่สายตาคู่นั้นอยากจะบอก

ก็อยากจะรับน้ำใจนั้นอยู่ แต่พอดีเกมส์นี้ไม่มีบทเด่นให้ผมเล่นเพราะงั้นขอผ่าน แล้วกลับไปเป็นแค่คนดูอย่างเดิมล่ะกัน

ปึง!

ตอนนั้นเองก็มีแขกใหม่ผลักประตูใหญ่เข้ามา จะมีซักกี่คนกันเชียวที่ไม่สนหน้าอิฐหน้าพรหมคิดว่าตัวเองใหญ่ที่สุดในโรงเรียนอย่างมัน

“ อ่ะ “ มาถึงมันก็ยื่นแก้วกระดาษที่คงเป็นน้ำอะไรเย็นๆ ซักอย่างให้คนที่กลับไปอ่านหนังสือต่อ คริสต์เงยหน้าขึ้นไปมองมันด้วยสายตาขอคำอธิบาย

“ แอปเปิ้ลโซดา “ ไอ้เซียนมันก็ตอบจริงๆ แต่ผมว่าคริสต์คงอยากจะถามว่าทำไมถึงให้เขามากกว่าจะอยากรู้ว่าข้างในเป็นอะไร นี่มึงตั้งใจกวนตีนเขาสินะ

“ ให้ฉันเหรอ? “ คริสต์เลยต้องเปิดปากถามออกไปจนได้

“ ฉันบอกจะเลี้ยงข้าวนายเดือนหนึ่งนี่ “

“ แต่นี่ไม่ใช่ข้าว “ อีกคนกวนกลับไป

“ ข้าวกำลังมา กินน้ำรอไปก่อน “

“ ขอบคุณ “ ยิ้มสดใสถูกส่งมาก่อนมือขาวๆ จะรับของที่ถูกยื่นให้ แล้วก้มลงอ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ต่อ ไม่ได้สนใจอีกคนอีกเลย นี่แหละคือวิธีการที่เขาใช้กับเซียน

เข้ามาทำให้สนใจ แล้วก็หยุด  จากนั้นก็ทำให้สนใจมากขึ้น แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วก็ทำซ้ำๆ โดยเพิ่มจำนวนก้าวถอยหลังขึ้นทุกครั้ง จนครบจำนวนเวลาหนึ่งสิ่งเดียวที่เขาต้องทำต่อคือรอ

ใช่ครับคริสต์ไม่ต้องทำอะไรต่อจากนั้นเลยซักนิด ที่เหลือก็แค่รอว่าขีดความยับยั้งชั่งใจของอีกฝ่ายจะหมดลงแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาด้วยขาของมันเองตอนไหน และเมื่อนั้นแหละที่มันจะกลายเป็น หมาก ให้ผู้บงการอย่างคริสต์ใช้งานได้ตามอำเภอใจ

ช่างเป็นผู้ชายที่เลือดเย็นจนน่านับถือจริงๆ ไม่มีเลยสินะหัวใจน่ะ!!

พรึบ!

“ อ่านอะไรอยู่? “

เมื่อคริสต์ไม่สนใจไอ้เซียนก็ก้าวขึ้นไปนอนบนเก้าอี้ตัวเดียวกับเขา ซึ่งเขาใช้แค่พื้นที่ตรงที่วางขาในการนั่งเท่านั้น คริสต์หันไปมองคนเบียดเบียนที่นั่งของตัวเองทั้งที่มีเก้าอี้ตั้งเยอะเขม็ง แต่อีกคนก็แค่ยักไหล่ ให้เขาแค่หรี่ตาใส่แล้วกลับมาอ่านหนังสือต่อ ไม่ได้ต่อว่าหรือขับไล่แต่อย่างใด

“ หนังสือไง “ คำตอบกวนๆ ไม่ได้ทำให้ราชาสีดำหงุดหงิดแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เซียนหัวเราะนิดๆ แล้วหยัดตัวขึ้นนั่ง มันชะโงกหน้าเข้าไปเหมือนจะขออ่านหนังสือของอีกฝ่ายด้วย แต่จริงๆ แมร่งก็แค่อยากแหย่อีกคนเล่นก็เท่านั้น

“ ไอ้คิงจอมฉวยโอกาส ให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันนั่งอยู่ตรงนี้นะเว้ย!! “ สุดที่รักของผมแผดเสียงไปขัดหลังจากรั้งรอเวลาจนเหมาะสม หึ! คู่นี้เขาความคิดเข้าขากันดียังกับซี้กันมาตั้งชาติปางก่อน

ไอ้เซียนถอนหายใจพรืดอย่างขัดใจ แล้วหันมาทำหน้าตากวนๆ บอกด้วยเสียงที่กวนยิ่งกว่า

“ งั้นนายก็ย้ายไปนั่งที่อื่นดิ คนเขาจะสวีทกัน “ แล้วมันก็เอามือโอบเอวคริสต์หน้าตาเฉย คนถูกฉวยโอกาสก้มมองตำแหน่งที่ถูกรุกรานก่อนจะ

“ โอ้ย!!! “ หยิกหมับเข้าที่แขนข้างนั้นจนเจ้าของมันร้องลั่น รีบชักแขนกลับไปอย่างไว

“ ฉันว่าฉันบอกไปแล้วนะว่าอย่ารุ่มร่าม ถ้าอยากก็ไปหาเด็กในสังกัดนายไป “ ถึงเขาจะบอกแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ลุกหนี เพราะแบบนี้ไงล่ะที่ทำให้ไอ้เซียนมันถอนตัวไม่ขึ้น

“ สมน้ำหน้า “ ไอติมของผมก็เยาะเย้ยไปตามระเบียบ ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ผม

“ ป่ะนักรบ เล่นน้ำต่อ “ พูดจบก็แยกเขี้ยวใส่คู่อริตัวเองอีกที จากนั้นก็ลุกขึ้น วิ่งไปกระโดดลงสระ จะแมนไปไหนครับเมีย

จังหวะที่กำลังลุกขึ้นไอ้คนที่นอนหนุนแขนตัวเองก็เหมือนรู้ว่าผมลอบมองอยู่จึงหันมาสบตาด้วย ผมมองเข้าไปในดวงตาที่ไม่คิดปิดบังของมันแล้วถอนหายใจ

คำเตือนของผมไม่ได้เสียเปล่าก็แค่อีกคนทำไม่สำเร็จก็เท่านั้น!!

ผมกระโดดลงสระตามคนตัวเล็กไป อดไม่ได้ที่จะเย้าขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มสะใจของเขา

“ อารมณ์ดีจังนะ “

“ ฉันบอกแล้วว่ามันทนได้ไม่กี่น้ำหรอก นี่แค่อาทิตย์เดียวเองนะก็ทนไม่ไหวซะและ “ เขากระซิบบอกแล้วขำคิกคัก ผมส่ายหน้าไปมากับการหาความสนุกของอีกคน

“ นายไม่กลัวมันจะช้ำในตายหลังจากคริสต์ใช้งานมันจนพอใจแล้วเหรอ? “ เพราะเมื่อตอนนั้นเพื่อนผมคงหมดประโยชน์กับเขา คงเดากันได้ใช่ไหมครับว่าของที่หมดประโยชน์เขาจะเอาไปทำอะไร

ถูกต้องครับทิ้งไงล่ะ!!

“ ฉันว่ามันคงช้ำตั้งแต่วินาทีที่มันรู้ตัวแต่ก็ยังเดินกลับมาแล้วล่ะ “ นี่สิถึงเรียกว่าผู้รู้ตัวจริง ทั้งที่รู้ว่าผลลัพธ์สุดท้ายคืออะไร ทั้งที่มีโอกาสจะเปลี่ยนทางเดินของตัวเองได้ หากมันก็เลือกจะเดินไปตามทางที่อีกคนกำหนดเอาไว้ ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าตอนนี้มีเข็มกี่เล่มที่ฝังอยู่ในหัวใจของมัน!

“ แล้วไม่คิดสงสาร? “ ผมยังถามต่อไป ทั้งเขาและตัวผมเอง

“ นายคิดว่าฉันมีโมเมนต์นั้นด้วยเหรอ? “

ไอติมเอาสายตาว่างเปล่ามาสบด้วย ผมหลุดยิ้มร้ายๆ ออกมาให้คนมองตาโต เมื่อคำตอบของเราสองคนดันตรงกัน ผมว่าเพราะแบบนี้คริสต์ถึงมั่นใจว่าพวกผมสองคนจะไม่เข้าไปวุ่นวายในเกมส์ของเขา แม้ความเป็นเพื่อนจะบอกให้ผมเตือนเซียนออกไป หากผลที่ออกมาก็ทำให้ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าเพราะความดื้อดึงของเซียน หรือเพราะอีกคนคำนวณเอาไว้หมดแล้วกันแน่?!!!

……………….

ป้ายที่ไอติมเอามาแปะเอาถูกดึงออกไปหลังจากเขาเล่นน้ำจนเบื่อแล้วตอนสี่โมงเย็น คริสต์กลับไปห้องของเขา ส่วนไอติมผมลากเขามาที่ห้องของผม ส่วนเรื่องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่สระมีห้องไว้บริการพร้อมสรรพและพวกเราก็จัดการตั้งแต่ที่นั่น

“ เล่นเกมส์นะ “

คนตัวเล็กบอกแค่นั้นก็เข้าไปยึดโน้ตบุ๊คของผม บางครั้งผมก็เคยคิดไปว่าคนรักอาจจะสับสนระหว่างโลกความเป็นจริงกับเกมส์ คิดว่าพวกไอ้เซียนเป็น NPC ที่เอาไว้รับเควส ตั้งประดับในเกมส์หล่อๆ ที่พวกมันจะเป็นห่-าเหวอะไรขึ้นมาก็แค่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ไม่ต้องรู้สึกเห็นอกเห็นใจ เหอๆ

“ อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวสั่งให้ “ ผมถาม ไม่ได้สั่งแบบพิซซ่าที่มีแว๊นซ์มาส่งถึงที่หรอกนะครับ แต่โทร. ไปสั่งพวกกรรมการนักเรียนให้ไปซื้อมาส่งต่างหาก

“ ไม่อ่ะ เมื่อกี้กินที่ไอ้เซียนสั่งมายังจุกไม่หายเลย “

คนตัวเล็กบอกแล้วลูบท้องประกอบ เมื่อกี้ไอ้เซียนก็ใช้วิธี สั่ง’ แบบที่ผมบอกไป ทั้งของคาวของหวาน อะไรที่มันเคยเห็นคริสต์ซื้อแมร่งสั่งมาหมด และปริมาณของมันก็มากเกินกว่าคนสี่คนจะยัดเข้าไปไหว คริสต์เลยกวาดเอาบางส่วน (ใหญ่ๆ ) ไปแจกจ่ายให้พวกกรรมการนักเรียนที่เป็นธุระไปซื้อมาให้ตามคำสั่งไอ้คิงเวรนั่นแหละ

“ แล้วนี่ไอ้คิงมักมากไป

ผ่าง!!!

ไอติมคงอยากจะถามว่าไอ้เซียนไปไหนแต่ยังถามไม่จบดี ประตูที่ไม่จำเป็นต้องล็อกก็ถูกเปิดเข้ามา

“ เซียน ฉันเจอแล้วหนังสือที่นายให้ฉันไปหาน่ะ อ้าว” ฟานที่พรวดพราดเข้ามาทำหน้าเหรอหราเมื่อในห้องมีแค่ผมกับไอติมอยู่กันสองคน

ผมแอบขำในใจแต่หน้าตายสมฉายาตัวตลกที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม เมื่อนึกไปถึงข้ออ้างเมื่อเช้าที่ไอ้เซียนบอกกับการ์เดียนจอมอิจฉา

กูกำลังหาหนังสือทำรายงาน แต่หามาสามวันแล้วก็ไม่เจอ

แค่นั้นก็ถอนหายใจ ฟานที่พร้อมจะรับใช้คนที่มันหลงใหลก็รีบถาม แล้วไอ้เซียนมันก็บอกรายชื่อหนังสือที่เหมือนผมจะเคยได้ยินมาว่ามันหายสาบสูญไปจากห้องสมุดหลายปีแล้วออกไป ไอ้ฟานก็ไม่ได้เอ๊ะใจทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เวลาเซียนจะไปหาคริสต์มันก็จะใช้วิธีเดิมๆ แบบนี้เพื่อไล่ฟานออกไปไม่ให้มาก่อกวน วันนี้ก็เหมือนกัน ฟานตกปากรับคำไปหาให้ และดันหาเจอด้วยนี่สิ ซึ่งผมไม่คิดชื่นชมมันหรอกเพราะรู้ว่ามันคงใช้ตำแหน่งไปขู่ให้นักเรียนคนอื่นๆ มาช่วยกันหา ส่วนตัวเองก็มาเอาหน้า แต่เสียใจที่ไอ้เซียนไม่เคยเห็นความตั้งใจของมันเลยซักครั้ง

“ มารยาทเน่าเหมือนจิตใจเลยนะมึง เคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่นน่ะบุพการีสอนแล้วไม่จำเหรอวะ? “ จัดไปสุดที่รักของผม คู่นี้ลับคารมกันอย่างดุเดือดมาตั้งแต่มอหนึ่งยันปัจจุบันก็ยังไม่จืดจาง และการได้หลอกด่าฟานก็เป็นอะไรที่ทำให้ไอติมสนุกได้

“ มึงด่ากูเหรอ?!! “ ฟานถามเสียงดัง ก็เพราะมันถามแบบนี้ทุกครั้งไงแฟนผมเลยได้หลอกด่ามันมากกว่าหนึ่งรอบทุกครั้ง

“ กูชมมึงว่ามึงสันดานไร้มารยาทผู้มีการศึกษาน่ะ “ จัดไปอีกดอก

“ อะ…!! “

“ เซียนไม่อยู่ “ ผมพูดออกไปก่อนเสียงเกรี้ยวกราดบาดหูจะแผดออกมาด่าคนของผม และชื่อของไอ้คิงเวรก็ใช้ได้ดึงความสนใจของฟานได้ผลทุกครั้ง

“ ไปไหน? “

“ ไปห้องน้องมะๆ อะไรซักอย่างที่อยู่มอสี่ ห้องไหนไม่แน่ใจเพราะไม่ได้เป็นคนขี้เ-สือกเลยไม่ได้ถาม “ คนตัวเล็กที่ตาอยู่ที่เกมส์แต่ก็ยังหลอกด่าอีกคนได้

“ มะไหนอีกวะ?!! “ แบบนี้แสดงว่าอดีตเด็กเก่าไอ้เซียนที่ฟานเคยไปอาละวาดใส่คงมีคนชื่อ มะ นำหน้าอยู่จริงๆ

เสียงปิดประตูโครมใหญ่ดังตามมาเมื่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลับไป ผมลุกไปล็อกประตูแล้วเดินกลับมานั่งที่เตียงตามเดิม มองดูคนนั่งเล่นเกมส์ไปหัวเราะคิกคักไป

“ ไอ้เซียนไม่ได้ไปห้องเด็กมอสี่ “ ก็เมื่อกี้มันเพิ่งแอบขโมยกุญแจห้องแฟนผมเพื่อจะดอดเข้าไปหารูมเมทของเขา เอ่จะเรียกว่าแอบขโมยก็ไม่ถูกเมื่อไอติมตั้งใจวางมันไว้บนโต๊ะแบบโจ่งครึ้ม ราวกับมีป้ายแปะให้อีกคนหยิบไปใช้ได้ตามสะดวก

“ แล้วทำไมนายไม่แย้งคำพูดฉันไปล่ะ? “ แล้วเขาก็หันมายักคิ้วใส่ ผมทำตาวาวกับท่าทางน่ารักนั่น อยากจะดึงเข้ามากอดอยู่หรอกแต่ถ้าถูกขัดจังหวะตอนเล่นเกมส์จะหงุดหงิดเอานี่สิ ดังนั้นด้วยความเป็นแฟนที่ดีก็จงอดทนเอาไว้

“ ก็เพราะอยากเห็นสิ่งเดียวกับนายล่ะมั้ง “ ไอ้ความทุรนทุรานของพวกมั่นใจในตัวเองสูงลิบที่ไอติมบอกไว้น่ะ

แต่จะว่าไปแล้ว

“ คริสต์ไม่สนฟานเลย “ แม้กับผมเขาก็ยังพูดคุยและทักทายด้วย แต่กับฟานราวกับไม่มีตัวตนในสายตาของเขา

“ ก็ไม่มีประโยชน์จะสนไปทำไม “ คนตัวเล็กตอบกลับมาทันทีทันใด ซึ่งผมก็ไม่แย้งหรอกเพราะเห็นด้วยอย่างยิ่ง

งั้นผมก็จะตั้งหน้าตั้งตารอชมวิธีการกำจัดคนไร้ประโยชน์ที่ชอบเข้าไปเกะกะในเกมส์ของเขาอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะกัน

เมื่อตัดฟานที่ไม่มีความจำเป็นออก กับเซียนที่กลายเป็นหมากให้เขาใช้เดินเกมส์พิฆาตคิงไวท์โดยสมบูรณ์ ก็เหลืออีกแค่สองคนแล้วสินะ การเตรียมหมากในกระดานเกมส์นี้ก็จะสมบูรณ์

อ่าเริ่มมีความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเล็กๆ เหมือนที่ไอติมชี้ชวนซะแล้วสิครับ คงจะไม่มีใครประณามผมใช่ไหมที่ภาวนาให้พวกมันอีกสองคนไม่รอดเงื้อมือสุดยอดนักล่า ซึ่งสามารถล้มราชสีห์ทมิฬให้สยบแทบเท้า กลายเป็นแมวเชื่องๆ ที่ชื่อคริสต์มาสอีฟผู้นี้!!!


[ End Nak-Rob’s Part ]

 

 

..............

ตอนนี้มามุมมองของนักรบกับไอติมค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าลืมพวกเขา แนนปลื้มคู่นี้มากค่ะ ร้ายดี แหะๆ

รักค่ะ ^^

<3

 UP : 10-06-15

Edit : 15.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #334 kwa_rkh (@kwa_rkh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:03
    สองคนนี่แบบ ขนลุกเลย 555555
    #334
    0
  2. #330 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:24
    สองคนนี้น่ากลัวสุด55555
    #330
    0
  3. #329 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:24
    สองคนนี้น่ากลัวสุด55555
    #329
    0
  4. #298 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 14:19
    ชอบคู่นี้ คนแบบนี้ถ้าไม่รักกันมากก็เกลียดกันมากแหละ เพราะรู้ทันอีกฝ่ายตลอด แต่ในความเท่าทันของสองคนนี้แอบมีความหวานแฝงไปด้วยตลอดเลย อารมณ์แบบแฟนที่คบกันมานานจนรู้อีกฝ่ายหมด

    เซียนนี่ออกแนวรู้ว่าหลอก แต่เต็มใจให้เค้าหลอก 55555 จะว่าฉลาดก็ได้ แต่มีความหลงครอบงำอีกที ส่วนฟาน.... r.i.p. ไว้ล่วงหน้าเลย คุณไม่ได้ไปต่อชัว (อีกคนน่าจะเป็นโปที่ไปไม่ถึงเส้นชัยเช่นกัน) สงสารมากกว่าสะใจอ่ะ ถึงรู้ว่านิสัยไม่ดีก็เหอะ 55555
    #298
    0
  5. #254 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 12:41
    สองคนนี้คงสนุกพิลึกที่ได้ดูเกมที่คริสต์เล่นเกมนี้
    #254
    0
  6. #55 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:34
    ปฏิบัติการ
    #55
    0
  7. #34 ChipminK (@mintmink03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 00:12
    วันพุธตกหลุม(รัก?)พลางซะแล้ว
    #34
    0
  8. #31 Kittiya Pitchaiyakan (@manawjeed29) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 00:06
    แอร๊ยยยยยย กลับมาแล้วดีใจจุดพลุฉลอง!!!!!!
    #31
    0
  9. #30 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 20:50
    ต่อออออ!!!! >[]</////
    #30
    0
  10. #29 mionne (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:16
    อ้าวว วันพุธหวั่นไหวซะแล้ว >w< ชอบผู้ชายแบบนี้จัง เงียบๆแต่แอบใจดี หุๆ



    ปล.ไรต์หายไปนานมากเลยอ่าาา Q_Q
    #29
    0