(จบแล้ว) X'MAS EVE เกมส์โกงรัก หักหลังหัวใจ [YAOI,BL]

ตอนที่ 17 : Chapter 15 : ถ้านายยอมคุกเข่าให้ฉันล่ะก็ ฉันจะให้นายจูบซักครั้งก็ได้นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 ต.ค. 59

-CHAPTER 15-

ถ้านายยอมคุกเข่าให้ฉันล่ะก็ ฉันจะให้นายจูบซักครั้งก็ได้นะ



ใบไม้สีแดงแห้งๆ ของต้นหูกวางใบหนึ่งค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นดิน ใกล้ๆ ปลายเท้าของผม ผมละสายตาจากมันแล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ที่ตรงนี้มีความทรงจำดีๆ มากมายประทับอยู่ในใจของผม ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอเดินมาหยุดยืนตรงนี้ได้ยังไงหรือนานเท่าไหร่แล้ว ก่อนจะยิ้มมุมปากนิดๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ด้านหลัง

 

“ มาไม่ให้สุ่มให้เสียงตกใจหมด “ แล้วก็หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับเขา ร่างสูงใหญ่กับแววตาดุดันที่มองมาสมฉายาที่ผมเรียกขานเขาเสียจริง

 

ไวท์ลูซิเฟอร์!!

 

“ ที่นี่เป็นเขตของไวท์ไนต์ “ เสียงเรียบเย็นคล้ายๆ จะตำหนิบอกกลับมา

 

“ ฉันก็เป็นไวท์ไนต์เหมือนกันนะ “

 

“ เคยเป็น! “ เขาย้ำเสียงเข้ม ผมหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาคนตัวโต ลิเคียวร์มองผมอย่างไม่ไว้ใจ มือใหญ่ปัดมือผมที่กำลังยกขึ้นแตะใบหน้าของเขาออกอย่างไม่ออมแรง

 

“ จะทำอะไร?!! “ แล้วกระชากเสียงถาม ดวงตาวาววับเหมือนกำลังโกรธ

 

“ ขนตาน่ะ ฉันจะปัดออกให้ “ ขนตาสีดำขลับเหมือนปีกอีกา เช่นเดียวกับเรือนผมและดวงตาของเขา อยากจะรู้จริงๆ ว่าหัวใจข้างในจะสีเดียวกันด้วยหรือเปล่า?!!!

 

“ ไม่ต้อง! “ ปฏิกิริยาแสนเย็นชาทำให้ผมกรีดยิ้ม แทนที่จะเดินถอยออกมาจากคนที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากเสวนาด้วย ผมกลับเดินเข้าไปหาเขาอีกก้าวตามที่ความต้องการลึกๆ ในดวงตาคู่อำมหิตนั้นฉายออกมา

 

“ นึกว่านายจะดีใจมากกว่านี้ที่ฉันกลับมา “ ผมปั้นเสียงที่คิดว่าหวานที่สุดออกไป

 

“ ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าอย่าหลงตัวเอง!

 

“ จริงเหรอ นายไม่ดีใจที่ฉันกลับมาจริงๆ น่ะเหรอ? “ ผมแสร้งทำเสียงอ้อนๆ หากดวงตาที่จ้องอีกฝ่ายกลับเต็มไปด้วยแววขบขัน การกระทำกับความคิดของนายนี่มันไม่ซื่อตรงต่อกันเลยน้า

 

“ แล้วทำไมฉันต้องดีใจ “ ลิเคียวร์ยังคงทำตัวเย็นชาใส่ผม

 

ผมเลยก้าวเข้าไปหาเขาอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเราเหลือไม่ถึงช่วงแขน ดวงตาดุดันเริ่มมองผมอย่างหวาดระแวง

 

“ สีครามน่ะพอเจอฉันเขาก็เข้ามากอดเลยล่ะ “ ผมบอกอวดๆ เห็นนะว่าอีกคนทำตาวาวไม่พอใจ ก่อนจะพูดไม่สิ ราดน้ำมันลงบนกองไฟต่อไป!!

 

“ แล้วนายล่ะไม่อยากกอดฉันอีกเหรอ? “ ผมเน้นคำว่า กอด เพราะมันมีความหมายไม่ใช่แค่การโอบอีกฝ่ายเอาไว้ และคำว่า อีก ที่ไม่ต้องขยายความก็คงจะรู้ความหมายของมัน เมื่อพวกมันไม่ได้มีความหมายซับซ้อนเลยซักนิด

 

ปึก!

 

ขีดความยับยั้งชั่งใจของเขาคงหมดลง เมื่อลิเคียวร์กดผมเข้ากับต้นไม้ใหญ่ เขาเอาแขนกักตัวผมไว้ แล้วโน้มหน้าเข้ามาหา ผมยกมือแตะที่ริมฝีปากของเขาที่มันทำท่าจะเข้ามาประกบกับริมฝีปากของผมไว้

 

“ ลืมอะไรหรือเปล่า พนันของเรายังไม่รู้ผลเลยนะ นายก็อดใจไม่ไหวแล้วเหรอ? “ พอผมพูดออกไปเขาก็รู้ว่าหลงกลผมให้แล้ว

 

“ บัดซบ!! “ คนตัวโตสบถ เขาผละออกจากผมราวกับต้องของร้อนแล้วทำท่าจะเดินจากไป

 

“ แต่” ผมก็รั้งเขาไว้อีกครั้ง

 

“ อะไร?!! “ ความอดทนต่ำไม่เปลี่ยนเลยน้า

 

“ ถ้านายยอมคุกเข่าให้ฉันล่ะก็ ฉันจะให้นายจูบซักครั้งก็ได้นะ “ ผมใจดีสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะครับ ของง่ายๆ ก็แค่คุกเข่าเท่านั้นเอง

 

ซึ่งราชาสีขาวผู้หยิ่งยโสอย่างลิเคียวร์ไม่มีวันยอมคุกเข่าก้มหัวให้ใครหรอก แต่ซักวันซักวันผมนี่แหละที่จะทำให้ปีศาจตนนี้ยอมศิโรราบแทบเท้าผมให้จงได้!!!

 

 “ นายคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสั่งฉัน!! “ น้ำเสียงและแววตาที่เหมือนจะฆ่าคนได้ไม่ได้ทำให้ผมสะทกสะท้าน ผมทำเป็นเอียงคอไปมา แล้วส่งยิ้มที่คิดว่าน่ารักที่สุดให้เขา

 

“ คำถามนี้ต้องลองถามหัวใจนายเองแล้วล่ะ “ ก็ถ้าเขามีล่ะนะแต่ผมสงสัยว่ามันอาจจะไม่มีนี่สิ

 

“ เหอะ! แค่ไอ้คราม ไอ้เพ ไอ้แอชหลงนายก็อย่ามาเหมารวมฉัน สำหรับฉันนายก็แค่ของเล่นอันเก่าที่ทำให้ฉันสนใจนิดหน่อยว่าผ่านมาสามปีนายจะทำให้ฉันสนุกได้เหมือนเดิมหรือเปล่าก็เท่านั้น!!

 

ของเล่น ตำแหน่งที่ไวท์ลูซิเฟอร์แต่งตั้งให้ผมเมื่อสามปีก่อน พร้อมๆ กับการกระทำต่ำช้าที่ถูกยัดเยียด จนกลายเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนผมทุกครั้งที่หลับตา แต่ตอนนี้มันคือเชื้อเพลิงที่ผมใช้ขับเคลื่อนเกมส์แห่งการแก้แค้นเพื่อคืนสนองทุกความเจ็บปวดแด่ปีศาจตนนี้!!

 

ผมยิ้มรับน้ำคำโหดร้ายเหล่านั้น แล้วก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีดำสนิทมองตามทุกการเคลื่อนไหวของผม

 

“ แล้วไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าสามปีมานี้ฉันมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง? “ ผมยิ้มยั่วแล้วยกแขนคล้องคอลิเคียวร์เอาไว้ ร่างสูงๆ นิ่งค้างกับการกระทำที่ไม่ต่างจากการเชิญชวนของผม ไม่แปลกหรอกที่เขาจะแปลกใจ เพราะของเล่นตรงหน้าเขาชิ้นนี้ต่างจากในอดีตลิบลับเลยยังไงล่ะ

 

“ คิดว่าฉันจะหลงกลลูกไม้ตื้นๆ พวกนี้หรือไง เอาไปใช้กับพวกไอ้ครามเถอะ! “ ลิเคียวร์พยายามแกะแขนของผมออกจากตัวของเขา แต่เรื่องอะไรผมจะยอม แกล้งโถมตัวใส่เขาจนร่างของเราสองคนแทบจะเสียหลักล้มไปกองกับพื้นถ้าอีกฝ่ายไม่แข็งแรงพอ

 

“ พวกสีครามน่ะ ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้พวกเขาก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อฉันอยู่แล้ว “ เพราะเรื่องที่ปีศาจตนนี้ทำไว้กับผม พวกเขาซึ่งเป็นคนที่รู้เรื่องดีกว่าใคร ว่ามันทำให้ผมต้องพบเจอกับนรกขุมไหนบ้าง ลองคิดดูสิว่าพวกเขาจะใจดำกล้าทำแบบเดียวกันเพื่อส่งผมกลับไปนรกขุมเดิมได้อีกหรือไม่มีทาง!!!

 

ความอ่อนโยนของพวกเขาผมรู้ดีกว่าใคร และข้อนั้นแหละที่ผมเอามาใช้หาประโยชน์กับเกมส์ครั้งนี้!!!

 

“ เหอะ! ดูจะดูภูมิใจเหลือเกินที่สามารถปั่นหัวผู้ชายได้พร้อมกันหลายคนแบบนี้ “ นี่เขากำลังประชดหรือว่า

 

“ นายหึงเหรอ? “ ผมแกล้งทำตาวาดหวังสุดพลังให้เขา ลิเคียวร์จึงกลับมาตีหน้าเรียบตาโหดใส่ผมอีกครั้ง

 

“ เมื่อไหร่นายจะเลิกหลงตัวเองซักที คิดว่าฉันจนตรอกเหมือนไอ้เวรพวกนั้นหรือไง คนอย่างฉันไม่ใช่หุ่นกระบอกที่จะให้นายมาบงการชักใยได้ตามอำเภอใจ “

 

พรึบ!

 

แล้วเขาก็แกะมือผมออกได้สำเร็จ ผมมองแผ่นหลังกว้างๆ ที่กำลังเดินห่างออกไปแล้วจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

 

หมับ!

 

ผมตามไปคว้าไหล้แข็งแรงแล้วเป็นฝ่ายกระชากเจ้าของมันเข้ามาประกบจูบ ลิเคียวร์นิ่งอึ้งไปในตอนแรก แต่เมื่อได้สติเขาก็พยายามจะผลักผมออก

 

“ ทั้งที่นายคือคนที่ฉันคิดถึงอยู่ทุกคืนวันตลอดสามปีที่ผ่านมาน่ะหรือ? “

 

น้ำตาหยดหนึ่งถูกกลั่นให้ไหลลงมาตามแนวแก้มของผม ราวกับผมคร่ำครวญถึงผู้ชายตรงหน้าตามที่บอกออกไปจริงๆ และนั่นเองที่ความอดทดของลิเคียวร์ถูกผมสะบั้นจนขาดอีกครั้ง เขากลายเป็นฝ่ายดึงผมเข้าไปจูบอย่างรุนแรงจนผมสัมผัสได้ถึงรสชาติและกลิ่นคาวของเลือด หึ! ก็บอกแล้วว่าเขายังเป็นคิง ของผม อยู่!!

 

“ อืม“ เสียงครางจากคนตัวโตทำผมยิ้มเหยียดออกมา แต่เขาคงไม่เห็นหรอก ริมฝีปากอุ่นๆ ไต่ลงไปที่ซอกคอของผม เช่นเดียวกับมือหยาบๆ ที่เลื้อยเข้าไปในเสื้อนักเรียน ทุกสัมผัสไร้ซึ่งความอ่อนโยนเฉกเช่นสามปีก่อน

 

Rrrrrrrrrrrrr

 

“ ฮึ่ม!! “ เสียงโทรศัพท์ของผมเรียกความไม่พอใจจากคนที่กำลังสร้างรอยอยู่กับซอกคอของผม หึ! ชอบเหลือเกินนะไอ้เรื่อง ตีตราเนี่ย!!

 

“ สวัสดีครับพี่ไทม์ “

 

ปึก!!

 

เมื่อชื่อของปลายสายถูกเอ่ยเอื้อนออกมา คนตัวสูงก็ผลักผมลงกับพื้น ดวงตาเหี้ยมเกรียมจ้องผมอย่างชิงชัง แต่ผมกลับส่งยิ้มให้เขา แล้วตอบกลับปลายสายที่ถามมาว่าคุยได้หรือเปล่า

 

“ คุยได้ครับ สำหรับพี่ไทม์ คริสต์ว่างเสมอ “

 

ปากตอบอีกคนแต่ตาจ้องอยู่กับอีกคน ยิ่งเห็นความพอใจของอีกฝ่ายที่สะท้อนออกมามากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น ดี! อย่างนั้นแหละ โกรธเข้าไป โกรธจนทนไม่ไหวแล้วรีบๆ คุกเข่าต่อหน้าฉันซะ บางทีฉันอาจจะเมตตาให้เศษความเห็นใจกับนายบ้างก็ได้นะลิเคียวร์!!

 

แต่มันต้องหลังจากที่ฉันทรมานนายให้สาแก่ใจก่อนล่ะนะ!!

 

( ทำอะไรอยู่ครับ ทานข้าวหรือยัง? ) เสียงของพี่ไทม์อบอุ่นเสมอแม้จะฟังผ่านอุปกรณ์สื่อสารก็ตาม

 

“ ทานแล้วครับ ส่วนกำลังทำอะไรอยู่นั้น” ผมเว้นช่วง กดยิ้มให้คนที่ยังจ้องมาอีกนิดแล้วจึงตอบกลับ

 

“ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกครับ พี่ไทม์สำคัญกับคริสต์ที่สุดแล้ว “

 

ไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ปีศาจสีขาวก็สะบัดตัวเดินจากไป ผมเผลอพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ การต้องเผชิญหน้ากับคนที่ตราฝันร้ายที่สุดในชีวิตไว้ในความทรงของผมมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย รอยยิ้มที่ผมฝึกฝนให้ประดับอยู่บนหน้าเสมอไม่ว่าจะถูกสาดด้วยน้ำเลวร้ายแค่ไหนหรือการกระทำหยาบช้าเพียงใดถูกลบออกไปจากใบหน้าทันทีที่ลับร่างสูง

 

ผมเกลียดมัน! เกลียดจนไม่อยากมองหน้า! เกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตาย! ขยะแขยงทุกสัมผัสหรือแม้แต่อากาศที่ใช้ร่วมกัน! หากผมก็ต้องอดกลั้นไว้เพื่อรั้งรอจังหวะอันเหมาะสมในการลงดาบประหารปีศาจจากนรกตนนั้น!!!

 

( อยู่กับลิเคียวร์เหรอครับ? )

 

กึก!

 

ผมชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง พี่ไทม์ยังฉลาดไม่เปลี่ยน และยังใจดีเหมือนเดิม ทั้งที่ปีศาจตนนั้นทำร้ายตัวเองตั้งมากมาย หากในน้ำเสียงกลับไม่มีแววโกรธเคืองเลยซักนิด นี่ต่างหากเล่าเทพบุตรตัวจริง

 

“ ไม่อยู่แล้วครับ” ผมเอนตัวลงไปนอนแผ่กับพื้น รู้สึกว่าพลังงานวันนี้จะหมดเสียแล้ว ก่อนจะนึกเรื่องที่ทำให้ตัวเองมาอยู่ตรงนี้ขึ้นมาได้

 

“ จริงสิ พี่ไทม์รู้ไหมครับว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน? “ ผมเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวกลับมาเป็นปกติ

 

( ไม่รู้สิครับ พี่ไม่มีตาทิพย์นะ )

 

“ ลองเดาสิครับ ผมใบ้ก็ได้มันเป็นที่ที่” เสียงของผมขาดห้วงไปทันที่นึกถึงความทรงจำในสถานที่แห่งนี้ สำหรับผมมันอาจจะเป็นความทรงจำที่สวยงาม หากสำหรับคนปลายสายมันอาจจะเป็นความด่างพล้อยของชีวิตเลยก็ได้

 

( ที่อะไรครับ? )

 

“ ไม่มีอะไรหรอกครับ ว่าแต่ตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ? “ ผมเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ และความใจดีของอีกคนที่ยอมทำตามโดยไม่เซ้าซี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเกลียดตัวเองเข้าไปอีก

 

( กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างครับ วันนี้หิมะตก พี่คิดถึงวันคริสต์มาสขึ้นมา เลยพาลคิดถึงคนที่ชื่อคล้ายๆ กันจนอดใจไม่ไหวต้องโทร.ไปหา )

 

“ นี่ถ้าหิมะไม่ตกก็ไม่คิดถึงกันใช่ไหมครับเนี่ย? “ ผมแกล้งคนปลายสาย พี่ไทม์ละล่ำปฏิเสธให้ผมหัวเราะจนน้ำตาไหลที่ได้แกล้งอีกฝ่าย

 

…………………

 

 

ปัง!!!

 

หลังจากวางสายพี่ไทม์ผมก็ตรงกลับหอทันที เมื่อเข้าห้องมาได้เป้าหมายแรกคือห้องน้ำ ไอติมที่คงนั่งรอผมอยู่ทุบประตูร้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมก็ไม่ได้ตอบ ผมเดินไปเปิดฝักบัวปล่อยให้น้ำเย็นๆ ไหล่รดหัวลงมาตามตัวที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกไป อ้าปากให้น้ำมันเข้าไปล้างคราบสกปรกจากสัมผัสของปีศาจจากนรก สองมือก็ยกขึ้นมาถูกไปบนเนื้อหนังที่ถูกแตะต้องฝากรอยตราอันน่ารังเกียจเอาไว้ ก่อนจะกระชากเสื้อนักเรียนที่เกะกะทิ้งลงพื้น บนตัวจึงเหลือแค่เสื้อกล้ามและกางเกงนักเรียน

 

ปังๆ !

 

“ คริสต์มาส ตอบฉันหน่อยสิ!! “ ไอติมยังทุบประตูเรียกผมต่อไป และเมื่อผมยังเงียบเขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้ามา แน่นอนครับว่าผมล็อกเอาไว้ แต่เรื่องนั้นมันไม่คณามือนักฆ่าผู้นี้หรอก

 

“ ทำไมอาบน้ำทั้งที่ใส่เสื้อผ้าแบบนั้นล่ะ แล้วนี่ยังไม่เปิดน้ำอุ่นอีก เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก “ เสียงใสๆ บ่นไม่จริงจัง เขาเดินย้อนกลับไปเอาผ้าขนหนูมาคลุมร่างผมไว้หลังจากปิดน้ำแล้ว

 

หมับ!

 

ผมยกมือไปจับมือของเขาที่กำลังเช็ดผมให้ มองจ้องไปในดวงตาใสๆ ที่ซ่อนหลายสิ่งหลายอย่างเอาไว้ หากมันกลับไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าความเสแสร้งอย่างที่ผมกำลังทำอยู่

 

“ มีอะไรหรือเปล่า หรือนายจะไม่สบายจริงๆ แล้วเนี่ย? “

 

มือบางๆ คล้ายๆ กันทาบหน้าผากและคอผมให้วุ่น ผมส่ายหน้าให้เขาแล้วเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกจนกระทั่งวันที่เขารู้ว่าผมเป็นอดีตศัตรู หากก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์ของเรา ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยแห่งความแคลงใจ ผมหาสมการมาแก้โจทย์นี้ไม่ได้จริงๆ

 

“ นายต้องอะไรจากฉันงั้นเหรอ สิ่งที่เหมือนกับความหวังดีและห่วงใยที่นายมอบให้มันไม่ฟรีใช่ไหม? “ คนถูกถามอึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามตรงๆ ที่แฝงคำปรามาสเอาไว้ ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ แล้วขยับมือเช็ดผมที่เปียกโชกของผมต่อไป

 

“ ใช่ มันไม่ฟรี “

 

“ แล้วต้องใช้อะไรแลกมาล่ะ? “ ผมถามอย่างอยากรู้ในคำตอบ ไอติมก็ยิ้มแบบเดิมส่งมาให้

 

“ ใช้เสียงของนายเรียกชื่อฉัน และใช้ตัวของนายอยู่ข้างๆ เป็นบัดดี้ฉันแบบนี้ไง “ คำตอบจากอีกฝ่ายทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่ใช่สงสัย ก็แค่

 

“ ทำไมถึงถูกจังล่ะ? “ แค่นี้เองเหรอที่เขาต้องการจากผม ทั้งที่สิ่งที่เขามอบให้ผมนั้นมันมากมายเทียบกันไม่ติด แต่เขากลับต้องการเพียงแค่ให้ผมอยู่ในตำแหน่งที่ผมอยู่ตามเดิม

 

ไอติมหัวเราะคำถามของผม สายตาที่เขามองผมไม่ว่าเมื่อใดมันก็เต็มไปด้วยประกายยินดีที่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงดีใจขนาดนั้น

 

“ มันไม่ถูกหรอกนะ การให้นายเรียกชื่อฉัน ตื่นมาเจอกันทุกวัน เดินไปโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แล้วก็เข้านอนพร้อมกัน ขนาดพวกไวท์ยังไม่ได้แบบฉันเลย พวกนั้นมองฉันด้วยสายตาอิจฉาทุกครั้ง แบบนี้ยังเรียกว่าถูกอีกเหรอ? “

 

ใช่ครับหลายครั้งที่สีครามเสนอให้ผมย้ายห้อง เพราะไม่ไว้ใจสมาชิกลีดเดอร์ตำแหน่งนักฆ่าฝ่ายอริผู้นี้ หากผมก็บอกปฏิเสธไปทุกครั้ง แม้ความตั้งใจแรกจะเพื่อใช้ประโยชน์จากไอติมในการตีสนิทกับลีดเดอร์ที่เหลือ แต่มันเริ่มเมื่อไหร่ผมก็ไม่อาจตอบตัวเองได้ชัดๆ ที่ความตั้งใจนั้นมันเปลี่ยนไป

 

“ งั้นคืนนี้ฉันขอนอนกับนายได้ไหม? “ ก็ไม่รู้อะไรที่ดลให้ผมพูดออกไปแบบนั้น ไอติมทำตาโตมองผมอย่างตกใจ ผมจึงต้องแก้คำพูดของตัวเองเสียใหม่

 

“ หมายถึงนอนอย่างเดียวน่ะ “ ผมบอกไปแล้วว่าผมพอใจกับสถานะของเราตอนนี้ และผมไม่ต้องการทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องเจ็บไปมากกว่านี้

 

“ อ่อ ได้สิๆ จริงๆ ฉันกำลังจะคุยกับนายเรื่องนี้พอดี คืนก่อนนู้นที่ไอ้คิงเวรมานอนที่ห้องนี้แล้วฉันเห็นเตียงชิดกัน ฉันล่ะอิจฉาสุดๆ ฉันเองก็อยากนอนกับนายแบบนั้นบ้าง เอาเป็นตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปเลยเป็นไง โอเค๊? “ เมื่อเขาเสนอมาผมก็พยักหน้าตกลงทันที พร้อมๆ กับเสียงคำถามที่ดังขึ้นเบาๆ ในใจ

 

จะผิดไหมถ้าผมอยากได้เขาขึ้นมาจริงๆ อ่าคงผิดสินะ ถ้าเขามีความรู้สึกให้ผมซักนิดผมจะไม่รีรอแล้วทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งเขามาเป็นของตัวเองทันที แต่เพราะมันไม่มีไงล่ะผมถึงต้องบอกตัวเองให้พอใจกับความเป็น บัดดี้ ของเราในตอนนี้

 

ไอติมปล่อยให้ผมอาบน้ำให้ดีๆ อีกรอบก่อนพวกเราจะออกมาเลื่อนเตียงให้ชิดติดกันและจัดให้อยู่กึ่งกลางห้องพอดี พอทำแบบนี้แล้วรู้สึกว่าห้องกว้างขึ้นเยอะเลยเนื่องจากตอนแรกต้องเว้นพื้นที่ทางเดินเอาไว้

 

“ มาเดี๋ยวฉันเช็ดผมแล้วทายาให้จะได้หายเร็วๆ เสียดายแขนสวยๆ ต้องมีรอย ดีนะที่ไม่มีแผลเป็น “ ไอติมบงการอีกครั้ง ผมก็เดินไปนั่งบนเตียงให้คนตัวเล็กกว่านิดหน่อยเช็ดผมให้

 

จุ๊บ!

 

“ หือ? “ ไอติมทำเสียงประหลาดใจเมื่อผมโน้มหน้าไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา

 

“ ค่าเช็ดผมให้ไง “ ผมตอบแล้วยักคิ้วกวนๆ ก็เขาบอกเองว่าสิ่งที่เขาทำให้มัน ไม่ฟรี

 

“ หึ! “ ไอติมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาหมุนปิดตลับยาทาแก้ฟกช้ำหลังจากทายาให้ผมเสร็จ แล้วเอื้อมไปวางที่โต๊ะข้างเตียงตามเดิม จากนั้นก็เป็นฝ่ายดึงผมเข้าไปประกบปาก อ่านี่คงเป็นค่าทายาให้สินะ

 

พรึบ!

 

ร่างของผมถูกดันให้นอนราบไปกับพื้นเตียงด้วยแรงมหาศาลของคนที่ตัวเล็กกว่านิดหน่อยโดยที่ริมฝีปากของเรายังไม่แยกออกจากกัน และผมก็ต้องประหลาดใจเมื่อเขาส่งลิ้นควานเข้ามาในปากของผม

 

หมับ!

 

ผมยกมือไปโอบลำคออีกฝ่ายแล้วดันให้สัมผัสของเราแนบแน่นยิ่งขึ้น ส่วนอีกมือก็เอื้อมไปรวบมือเล็กกว่ามาจับไว้ ไม่ได้รุกรานอย่างจวบจ้วง เพราะจูบที่ไม่ได้เร่งเร้าอารมณ์ของเขาอธิบายจุดประสงค์ของการกระทำนี้ได้เป็นอย่างดี

 

มันไม่ได้เกิดจากแรงปรารถนาหรืออารมณ์พาไป เขาก็แค่อยากปลอบผมจากเรื่องที่เขาไม่รู้และไม่คิดจะซอกแซกถามด้วยซ้ำว่าผมไปเจออะไรมา

 

“ ถ้านายไม่ต้องการฉันในฐานะคนรัก ฉันก็ให้ได้แค่จูบเท่านั้น “ ไอติมค่อยๆ ผละออกอย่างช้าๆ บอกออกมาตรงๆ โดยไม่หลบตา

 

ผมละมือที่โอบลำคอเขา เปลี่ยนไปลูบแก้มใสๆ อย่างเบามือ ตามด้วยยกตัวจูบที่หน้าผากเล็กเบาๆ

 

“ ถ้านายอยากเป็นคนรักของฉันก็รักฉันสิ “ ก็เขาไม่ได้รักผมเลยซักนิด จะให้ผมแย่งเขามาจากคนที่เขารัก เพื่อรอดูหัวใจเขาแหลกสลายไปต่อหน้างั้นหรือเว้นไว้ซักคนล่ะกัน

 

“ นายก็รู้ว่าไม่ได้ “ ไอติมตอบกลับมาตรงๆ ไม่มีแววลังเลเลยซักนิด ให้ตายสิ! ก็เพราะรู้ไงล่ะนายถึงยังได้คุยกับฉันในตอนนี้ ไม่งั้นนายได้ไปนอนครางใต้ร่างฉันนานแล้ว!

 

“ งั้นก็เป็นแบบที่เป็นอยู่นี่แหละดีแล้ว “


 

.............

ถ้าอยากเป็นคนรักของฉันก็รักฉันสิ >> ชูป้าย คริสต์มาสอีฟไอติม ขาดใจจจจจ

แนนชอบคู่นี้นะคะ แอบเชียร์ด้วยแต่เขียนให้ไอติมคู่นักรบตั้งแต่ต้นแล้วนี่สิ เขารักกันจริงอ่ะ แต่ไอติมเขาก็มีเหตุผลในการกระทำของเขานะคะ มีทุกคน แต่บางครั้งเหตุผลของคนคนหนึ่งก็อาจจะไม่ไม่เหตุผลสำหรับอีกคน เขียนเองงงเอง แหะๆ

ส่วนลิเคียวร์นี่ออกมาทีไรแนนหมั่นไส้ตลอดกาล (แต่ก็รักนะ น้อยกว่าวันพุธนิดนึง)

รักค่ะ ^^ 

<3

UP : 19-05-15
Edit : 26-05-15

Edit : 15.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #348 luvtaetaev (@I_Phone) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:03
    คู่นี้คือแบบบบบ หืดหาดมาก!
    #348
    0
  2. #338 PPR-11 (@shadow0831686918) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 00:19
    ทำไมกูเชียร์เคะชนเคะ5555
    #338
    0
  3. #326 pppppppppiim (@pppppppppiim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:04
    กรี๊ดดดคู่เบี้ยนทำเอาเลือดหมดตัวว
    #326
    0
  4. #307 YeLLow_w (@YeLLow_w) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 09:52
    ขอติมคริสต์เถอะค่ะะ ฟินน
    #307
    0
  5. #299 babooben (@babooben) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:10
    ขอพายเรือ #คริสต์ติม อ้ากกก เขาจุ๊บกันง่าาา ถึงจะรู้ว่ามันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้ก็เถอะ TT
    #299
    0
  6. #294 planktonenteen (@planktonenteen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 01:08
    เจอลิเคียวร์ทีไรช้ำเลือดช้ำหนองกลับมาทุกทีเลยนะคริสต์ แต่ดีนะที่ไอติมกับคริสต์รู้ขอบข่ายความสัมพันธ์ของกันและกัน เราไม่ชอบฮาเร็มที่แบบว่าตัวหลักทุกตัวรุมแย่งคนคนเดียวอ่ะ อยากให้มีแนวคนรู้ใจ มิตรคู่คิดแบบนี้บ้าง ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ
    #294
    0
  7. #251 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 11:37
    จิ้นแปป เล่นเบี้ยนกันเองแล้วค่ะนายท่าน อย่าให้รบรู้นะ ไม่งั้นจากอยู่ฝ่ายเดียวกันได้กลายเป็นศัตรูแน่
    #251
    0
  8. #65 rippy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:21
    อุ้ย ชอบๆ ลิเคียวร์
    #65
    0
  9. #62 Pririn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:33
    ค้นพบว่าถึงเวลา.. ชูป้าย ลิเคียวร์คริสต์

    ชอบแบบรุนแรงอ่ะนะ หวานๆไม่เร้าใจ 5555
    #62
    0
  10. #53 Maplesan (@Maplesan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:03
    อย่าเลย แต่ถ้าได้ ขอไอติมเมะดีกว่า 5555
    #53
    0
  11. #19 ["chocolate"]::za (@phetcarat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:12
    นี่ตกลงนายเอกเรื่องนี้เป็นเคะเป็นเมะกันเนี่ย แต่ว่าฟินฟุดฟุดเลยอะ
    #19
    0