[Beast] Stop! your love หยุดหน่อย แล้วค่อย'รัก' { JunSeung}

ตอนที่ 10 : บทที่8 : ขอโทษ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 มี.ค. 58



บทที่8 ขอโทษ...
 

           

 

 

 

 

            แสงแดดในเวลาสายของวันเสาร์ส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาทำให้คนที่หลับอยู่บนเตียงหลังใหญ่หันหน้าหนีตามความเคยชิน ใบหน้าคมฝังลงไปกับหมอนใบนุ่มอย่างต้องการหนีแสงแดดที่กำลังก่อกวนเขาจนน่ารำคาญ

 

 

“อืม...”

 

            สุดท้ายมือใหญ่ก็ปัดไปข้างๆตัวเพื่อหาคนที่เขานอนกอดอยู่เมื่อคืน แต่กลับสัมผัสได้เพียงผ้าปูที่นอน ที่ตอนนี้มันเย็นชืดจนได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

“ไปไหนของเขา..”

 

            ผ้าห่มผืนหนาถูกตวัดออกจากตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับคนตัวโตที่ตอนนี้ คว้ากางเกงข้างเตียงมาสวมลวกๆอย่างไม่สนใจมันมากนัก เพราะตอนนี้

 

...คนตัวเล็กที่เขากอดอยู่เมื่อคืน หายไป...

 

 

ปัง!

 

            ประตูห้องน้ำถูกผลักออกแรงๆ แต่ก็ยังคงไร้วี่แววของใครอีกคนจนจุนฮยองได้แต่ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

 

...หรือว่า ฮยอนซึงไม่พอใจจนหนีไป...

 

 

“แม่งเอ้ย! มึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะเนี่ย!

 

 

            เสียงทุ้มตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิดกลางห้องนอนสีอบอุ่นที่เขาเพิ่งจะสังเกตว่าเสื้อผ้าของใครอีกคนไม่ได้อยู่บนพื้นแบบเมื่อคืนนี้แล้ว...

 

 

เพล้ง!

 

 

            เสียงของอะไรบางอย่างที่แตกอยู่ทางด้านนอกห้องนอนเรียกความสนใจจากคนที่กำลังหงุดหงิดได้เป็นอย่างดี

 

...แต่บ้านนี้ถ้าดูจุนอะไรนั่นไม่อยู่ อีกคนก็คงเป็น...

 

            ความคิดที่วิ่งเข้ามาในสมอง ทำให้คนที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไหร่นักรีบเดินไปทางประตูหน้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว

 

 

“คุณ...”

 

            จุนฮยองเรียกเสียงดังเพราะภาพตรงหน้าคือ...ภาพของคนที่เขาตามหาอยู่...กำลังยืนตัวสั่นในขนาดที่เขามองจากชั้นบนยังเห็นได้เลยว่าสั่นมากแค่ไหน..

 

 

“ขอโทษ”

 

            เสียงหวานพูดออกมาสั้นๆและตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงบันไดชั้นล่างวิ่งไปทางหน้าบ้านในแบบที่จุนฮยองรู้ว่าเจ้าตัวคงเจ็บไม่น้อย และนั่นทำให้จุนฮยองรีบตามไปอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวผ่านชามข้าวต้มร้อนๆที่มันคงเป็นต้นเหตุของเสียงเมื่อกี้นี้

 

“คุณ! ฮยอนซึง!

            เสียงตะโกนดังๆไม่ได้ทำให้คนที่พยายามเดินหนีไปหันมาสนใจเลยแม้แต่น้อย  สุดท้ายจุนฮยองก็ได้แต่รีบกลับไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยและกลับมาที่รถของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

            ตาคมมองสองข้างทางที่น่าจะมีคนตัวเล็กเดินอยู่อย่างหงุดหงิดที่ไม่เจออะไร จนเขาได้แต่โทษตัวเอง

 

...บ้าเอ้ย ได้ยินไปแบบนั้นใครจะไม่โกรธบ้างวะนั่น...

 

.

....

........

.............

 

            ฝั่งฮยอนซึงที่กำลังโดนตามหาอยู่ ได้แต่ยืนนิ่งๆในมุมที่หลบสายตาของคนที่รีบขับรถผ่านทางด้านหน้าเขาไปอย่างหมดแรง

 

            ร่างกายรู้สึกเหนื่อยล้าจนเขาแทบจะยืนไม่ไหว แต่เพราะรู้สึกไม่สบายตัวจนต้องตื่นขึ้นมาแล้วก็อายจนไม่กล้าที่จะกลับไปนอนกับจุนฮยองต่อ พอเมื่อเช้าเลยตัดสินใจลงมาทำมื้อเช้าให้คนที่เมื่อคืน เขายอมรับเลยว่า

 

...ให้ไปทั้งตัวและใจแล้วด้วยซ้ำ...

 

            ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามองว่าการได้เถียงกับคนตาดุแบบนั้นเป็นเรื่องสนุก ไม่ชอบใจที่โดนเมิน จนเมื่อคืนที่ระหว่างทางออกจากผับ ดันมีผู้หญิงหลายคนที่มาวุ่นวายกับจุนฮยอง

 

            และก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าเขาเอาความกล้าบ้าๆแบบนั้นมาจากไหน เรื่องเมื่อคืนเลยจบแบบนั้น แต่ใจก็กลัวมาตลอดว่าที่อีกคนทำไปเพราะแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น เมื่อกี้เลยได้รู้

 

...รู้หมดทุกอย่างเลยล่ะ ที่ผ่านมาเขาพลาดไปเอง ที่จริงถ้าคิดอีกทีจุนฮยองก็แค่แกล้งแหย่เขามาตั้งแต่ต้นๆแล้วด้วยซ้ำ...

 

.

..

.....

............

...................

 
 

กิ๊งก่อง! กิ๊งก่อง!

 

“ครับ ใครครับ” เสียงทุ้มของดูจุนกรอกไปตามอินเตอร์โฟนหน้าประตูคอนโดตัวเองอย่างสงสัย

 

“ซึงเองพี่จุน” เสียงสั่นๆที่ตอบกลับมา ดวงตาคู่สวยที่บวมแดงเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาทำให้ดูจุนรีบเปิดประตูรับคนมาใหม่อย่างรวดเร็ว

 

 

หมับ!

 

“เป็นอะไรมาหือ? โอ๋ ใครทำอะไรน้องพี่มาเนี่ย เครียดอะไรมาหรือเปล่า”

 

            อ้อมกอดอุ่นๆที่คอยปกป้องมาเสมอทำให้ฮยอนซึงปล่อยให้น้ำตาที่เหลือไหลลงมาเงียบๆจนดูจุนต้องคอยปลอบอยู่อย่างนั้น

 

“พี่..ซึงขออยู่ด้วยหน่อย ซึงเหงา..นะ”

 

            คำโกหกที่ฮยอนซึงคิดว่ามันงี่เง่าเอามากๆถูกใช้ออกไป แต่แทนที่ดูจุนจะคาดคั้นน้องชาย คนเป็นพี่กลับพาน้องชายตัวเล็กไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่อย่างห่วงใย

 

“เหรอ..ก็ดีนะ พี่ก็ห่วงเรา ห้องทางขวาเลยว่างอยู่ แล้วไหนเสื้อผ้าของใช้ล่ะ”

 

            ดูจุนถามกลับไปเพราะคนที่บอกว่าจะมาอยู่ด้วยกลับไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงผ้าขายาวสีเข้มที่เจ้าตัวใส่มาเท่านั้น

 

“เดี๋ยวซึงกลับไปเอาวันอื่น นี่เหงาเลยมาหา ซึงไปนอนก่อนได้ไหม ตอนนี้ง่วงสุดๆเลย”

 

            น้ำเสียงสดใสกับท่าทางน่ารักๆที่มักเอามาใช้อ้อนดูจุนก็ถูกเอาออกมาใช้อีกรอบ จนคนมองทำได้แค่ตามใจ

 

“โอเคๆ ไปนอนก็นอน ตื่นมากินข้าวด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่ไปซื้ออะไรมาทำให้กิน”

 

 

ฟอด!

 

            จมูกโด่งกดลงมาบนหน้าผากมนแรงๆ ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามแบบฉบับของตัวเองจนฮยอนซึงได้แต่ยิ้มอย่างอบอุ่นใจกลับไป

 

...ผมทำพี่ผิดหวังไหมนะ...

 

..

.......

...........

 

            พอเข้าห้องนอนมาได้ ความเงียบก็ทำให้คนที่คิดมากฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกรอบ หมอนใบโตที่มีใบหน้าหวานซุกซบอยู่ ก็เปียกชื้นขึ้นมาเรื่อยๆ

 

...ทำไมความเงียบ มันร้ายกาจขนาดนี้นะ...

 

            แขนเล็กยกขึ้นมากอดตัวเองแน่น เหมือนจะปลอบโยนตัวเอง แต่มันกลับทำให้นึกถึงอ้อมกอดอุ่นๆของอีกคนที่กอดเขาไว้ทั้งคืนจน...อดไม่ได้ที่จะคิดถึง

 

...ก็เขาผิดเองโทษใครไม่ได้ เพราะแบบนั้นฮยอนซึงเลยไม่โทษใคร...

 

            ความคิดสุดท้ายของคนที่หลับลงไปอย่างอ่อนแรง ใบหน้าหวานเปื้อนคราบน้ำตากับดวงตาแดงๆแบบนั้น มันทำให้คนๆนี้ดูอ่อนแอได้ไม่ยาก

 

...ตอนนี้ฮยอนซึงคนนี้กำลังอ่อนแอ อ่อนแอสุดๆเลยล่ะ...

 

 

 

100%

 

Talk: ลง19/03/15

            ต้องวิ่งหนีก่อนไหม วิ่งงงงงงงงง55555 ไม่มีอะไรมากหรอกตอนนี้มาเนิบๆ รอตอนหน้านะ เอาหน่า ดูจุนต้องมบทบาทมั้งสิ

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักทุกคนที่สุดเลย^^

ไม่เม้นก็เล่นแท็กนะ #ฟิครักค่อยๆ

หรือจะทั้งเม้นทั้งแท็กก็ได้นะ^^

ตอบเม้นๆ

Nick kies (@1234nick): ซึงตื่นมาไม่ตกใจนะ ตื่นมาแบบอายๆไง แต่....มาอ่านเร็วๆๆ^^

Vee: มันอาจจะกำลังน่าเบื่อ555 พี่วีที่วันนี้คุยกับมิ้นในทวีตใช่ไหม มาอ่านต่อเร็วๆ^^

Nutcha: มันอาจจะกำลังเข้าช่วงหน้าเบื่อ555 แต่ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านเร็วๆ^^

yongzaaazy (@loveyongyong): โอ้โห ฟินมากเหมือนมิ้นเลย กระซิบว่าไม่ใช่รอบเดียวนะ5555 ขอบคุณที่อชอบนะ มาอ่านต่อเร็วๆ^^

bigbadgirl: ไม่ผิดเลยพูดตามตรงทุกคนโมโหโยมากๆ555 มาอ่านตอนต่อไปเร็วๆๆ ขอบคุณที่อชบนะ^^

pinwa (@pinwaaa): ไม่โมโหๆ อยากรู้มาอ่านต่อเร็วๆๆ ขอบคุณที่ชอบนะ^^

เด็กยังโย (@punchseop): ยังไม่มีเลยอ่ะ ฮืออออ แต่ดูจุนน่ารักนะอบอุ่นละมุนเว่อ ขอบคุณที่ชอบนะมาอ่านเร็วๆ^^

kungkung7728 (@kungkung7728): ไม่โกรธเรื่องนั้นไง น้อยใจแทนซะงั้น แต่ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านต่อเร็วๆ^^ เม้นยาวมากตอบไม่ถูกเลยแต่ขอบคุณอีกที^^

ฟะฟ่ะฟ้ะฟ้าาา (@sasiwimon_): ทำไมมาอ่านคลาดกันนิดเดียวขนาดนี้ มาตอนนี้ได้อ่านตอนต่อแล้วเนี่ย5555 มาอ่านต่อเร็วๆ^^

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #59 BEAUTY_DJ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 11:11
    จุนฮยองง้อฮยอนซึงให้สำเร็จนะ ไฟว์ติ้ง!
    #59
    0
  2. #58 ฟะฟ่ะฟ้ะฟ้าาา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 14:48
    ฮื่ออ ซึงเป็นคนทำให้โจ๊กเกิดอารมเองน้าาา-..-  มาเสียใจทำไมเล้าาโถ่วววว
    #58
    0
  3. #57 vee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 00:05
    ใช่จ้ามิ้น มาอ่านต่อละน้ะ ^^ รีบๆให้จุนฮยองไปง้อซึงเร็วๆนะ อิอิ
    #57
    0
  4. #56 yongzaaazy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 22:14
    คุนยงรีบตามนู๋ซึงให้เจอน้าาาาาแล้วรีบบอกความในใจด้วยนู๋ซึงเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วนั้นรีบเข้าใจกันน้าาาาาาา
    #56
    0
  5. #55 pinwa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:54
    ฮยอนซึงสู้ๆนะจุนฮยองชอบฮยอนซึงจริงๆนะ ที่มันตะโกนออกไปเพราะหงุดหงิดที่ซึงหายไปแค่นั้นเอง ถ้าดูจุนรู้เรื่องนี้จุนฮยองเตรียมตัวตายได้เลย 55555555
    #55
    0
  6. #54 kungkung7728 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 17:36
    มาอ่านแล้วน้าาาา  อ่าวววววคดีพลิก ซึงตั้งใจให้เป็นแบบน้านนนนน ไม่รู้ว่าชอบคุณยงตั้งแต่เมื่อไหร่รู้อีกที่รักเค้าไปซะแล้ว ก็เลยไม่กล้าสู้หน้า เลยหนีมาหาพี่ชายที่แสนดีอย่างดูจุน  เฮออออออีกคนจะพูดอีกคนกลับหนี แล้วอย่างงี้จะดีกันเมื่อไหร่ละเนี๊ยยยยย
    ไรเตอร์มาอัพไวไวน้าาาาารอจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #54
    0
  7. #53 ์NUTCHA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 01:21
    หลงรักดูจุนนนนน ดูผู้ชายอบอุ่นสมจริงมาก 555555555555 สงสารฮยอนซึงง่าาา T_____T
    #53
    0
  8. #52 Nick kies (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 01:07
    สงสารฮยอนซึง พี่คิดดดดผิดดดดดดดดด จุนฮยองเมื่อไหร่จะบอกคงามในใจจจจจจ55555555อย่าทำให้ฮยอนซึงเจ็บนะไม่วั้นงอนงอยทั้งไรท์งอนทั้งพี่แหละ555555
    #52
    0