{Fic Infinite} Sweet Secrets [MyungYeol]

ตอนที่ 17 : Sweet Secrets :: CHAPTER16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 58
















CHAPTER16









         เช้าวันนี้เป็นเช้าที่วุ่นวายของสมาชิกอินฟินิททั้งหมด สตาฟทั้งบริษัทต่างวิ่งวุ่นไปหมดกับการจัดการแต่งตัวให้กับชายหนุ่มและการเตรียมงานของวันนี้ งานวันนี้เป็นโชว์เคสครั้งที่สองหลังจากการคัมแบค ซองกยูอยู่ในชุดสูทเรียบร้อยเดินเข้ามาตบบ่าของมยองซูที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้เบาๆเพื่อเป็นการเรียกกำลังใจ ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำได้เพียงส่งยิ้มบางเบากลับไป

 

 

            ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนกับชีวิตที่ไม่มีซองยอล มยองซูยังคงทำงานราวกับร่างที่มีชีวิตแต่ไร้หัวใจรอยยิ้มถูกพรากหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาใบหน้าที่เคยสดใสกลับหม่นหมองเหลือไว้เพียงแต่ความเงียบขรึมจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของอีกคน

 

 

“พี่กยูเราจะปล่อยให้เรื่องของซองยอลกับมยองซูเป็นแบบนี้จริงๆหรอ นี่มันเดือนนึงแล้วนะ!

 

“มึงใจเย็นๆ ดิหลักฐานที่เราส่งไปเขาต้องใช้เวลานี่หว่า” พี่ใหญ่หันไปกระซิบบอกโฮย่าเสียงเบา

 

“มันนานไปแล้วนะพี่ขืนเป็นแบบนี้น้องเราได้ตรอมใจตายจริงๆแน่”

 

“นั่นปากมึงหรอ! อูฮยอนก็พยายามเร่งจัดการให้อยู่”

 

“เมื่อไหร่แฟนพี่จะรีบจัดการให้มันเสร็จซักทีวะนี่ผมอึดอัดกับการใช้ชีวิตร่วมกับศพเดินได้มากเลยนะพี่”

 

“เออน่าใจเย็นดิวะ เรื่องมันต้องผ่านไปด้วยดี”


 

            ซองกยูบอกพร้อมกับตบบ่าโฮย่าแล้วเดินนำออกไปตามเสียงสตาฟเรียกให้ขึ้นไปเตรียมตัวเพื่องานโชว์เคสในครั้งนี้ สมาชิกทั้งหมดขึ้นแสดงบนเวทีโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ จนถึงโซโล่ของมยองซู

 


 

            เด็กหนุ่มเดินขึ้นมาหยุดบนเวทีพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วทั้งฮอลหวังว่าจะได้พบกับคนที่เขาไม่ได้เจอมาหนึ่งเดือนเต็ม.. แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเขาเห็นเพียงแค่อูฮยอนที่โบกมือพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้กำลังใจเขาอยู่ในที่นั่งคนดูมยองซูทำได้เพียงส่งยิ้มกลับไปให้กับอูฮยอนเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆอีกครั้ง

 


 

“ก่อนอื่น.. ผมต้องขอบคุณทุกคนนะครับที่มาในงานโชว์เคสของพวกเราในวันนี้ และในวันนี้ผมก็มีเพลงพิเศษมามอบให้ทุกคน มันเป็นเพลงที่ผมแต่งเนื้อขึ้นเองแต่งขึ้นมาจากหัวใจของผม..

 

     

      

“แม่ครับดูอะไรอยู่”

           

 

            ซองยอลเดินคาบช้อนในปากเข้ามาหาคนในครอบครัวที่นั่งอยู่หน้าทีวีก่อนจะถูกมือเล็กของเลโอดึงให้เขาเข้าไปนั่งหน้าทีวีด้วยกัน ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าคุ้นตาภายในจอทีวีริมฝีปากอิ่มก็ปล่อยช้อนให้ร่วงหล่นลงอย่างง่ายดาย

 

 

“พี่ยอลดูน้าแอลสิคับ น้าแอลหล่อจังเท่มากๆด้วยเนอะ”

 

“อะ..เอ่อ..หล่อครับน้าแอลของเลโอหล่อ

 


 

            ฝ่ามือบางยื่นเข้าไปลูบหัวเด็กน้อยที่ส่งยิ้มกว้างให้เขาก่อนจะกระโดดขึ้นมานั่งตักนั่นทำให้ซองยอลไม่สามารถลุกออกไปจากหน้าทีวีได้ ร่างบางทำได้เพียงแค่มองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในทีวีด้วยความคิดถึงเพียงเท่านั้น

 


 

“และเพลงนี้ผมยังมอบให้กับอีกคนนึงด้วยครับ.. เขาเป็นคนพิเศษของผมถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้พูดคุยกัน.. ไม่ได้ยิ้มให้กันเหมือนเคยแต่เขาไม่เคยลบเลือนไปจากหัวใจผมแม้แต่วินาทีเดียวผมไม่รู้ว่าคุณจะได้ฟังเพลงนี้ไหม..และถ้าหากคุณได้ฟังเพลงนี้ได้โปรดรู้เอาไว้ว่าผมรักคุณ”

 



 

            เสียงที่คุ้นหูที่ดังขึ้นทำให้ซองยอลต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาในไม่ช้า ในขณะที่ดนตรีในท่วงทำนองที่เศร้าจับใจก็ถูกขับกล่อมขึ้นช้าๆ

           


 

 

지운줄 알았어 너의 기억들을
คิดว่าผมลบความทรงจำของคุณ
친구들 함께 모여 술에 취한
ดื่มด่ำความมืดกับเพื่อนๆ
생각에 힘들곤
ความคิดที่มีคุณทำให้ผมมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก
그런채 살았어 혼자 였잖아
ผมอยู่แบบนั้น อยู่คนเดียวโดดเดี่ยวมาตลอด
때는 구원이라 믿었었어
ครั้งนึงผมคิดว่าผมคงจะอยู่ได้
멀어지기 전엔
จนกระทั้งเราต้องแยกจากกัน

그것만 기억해 있겠니
คุณจำมันได้ไหม
내가 너의 곁에 잠시 살았다는
ที่ผมเคยอยู่เคียงข้างคุณ
가끔 거리에서 볼까봐
ในตอนนั้นที่ผมพบคุณบนถนน
초라한 거울에 비춰 단장하곤
ผมมองตัวเองที่ดูแย่ในกระจก
아프진 않니? 많이 걱정돼
คุณสบายดีใช่ไหม? ผมเป็นห่วงคุณ
행복하겠지만 너를 위해 기도할께
ผมแน่ใจว่าคุณต้องมีความสุข แต่ผมก็คอยสวดมนตร์ให้คุณ
기억해 다른 사람 만나도
จำไว้นะ แม้ว่าคุณจะอยู่กับคนอื่น
내가 너의 곁에 잠시 살았다는
ที่ผมเคยอยู่เคียงข้างคุณ
을수 있었어 보고 있을땐
ผมยิ้มได้ เมื่อผมมองไปที่คุณ
조그만 안식처가 되어 주었지
คุณคือสิ่งที่เล็กๆสำหรับผม
멀어지기 전엔
จนกระทั่งเราต้องแยกจากกัน

L solo ft. Sungjong - I Temporary Lived By Your Side Live

 






          เสียงปรบมือดังขึ้นช้าๆ ก่อนที่จะตามด้วยเสียงโห่ร้องชื่นชมของคนในฮอลที่ชมการแสดงของเขา เด็กหนุ่มก้มหัวเพื่อขอบคุณทุกเสียงปรบมือก่อนจะหมุนตัวเข้าหลังเวทีด้วยความรวดเร็ว

                                  

                             

            เหมือนกับซองยอลที่นั่งอยู่หน้าทีวี ทันทีที่เพลงจบลงร่างบางอุ้มเด็กน้อยลงจากตักและหมุนตัวเดินหันหลังออกมาทันที ราวกับหลังจากนี้ชีวิตของพวกเขาเดินกันคนละเส้นทางอย่างสมบูรณ์แบบ...

 

 





Swe  et  Sece rt

 

 



 

“พี่ผมตื่นเต้นว่ะ”

 

“มึงจะตื่นเต้นอะไรวะ ก็แค่แฉยัยผู้หญิงมักมากคนนึง”


 

 

            ซองกยูถองเข้าที่หน้าท้องของโฮย่าที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่มืออีกข้างของตัวเองก็ยังกดโทรศัพท์หาคนรักเพื่อขอหลักฐานสำคัญ พี่ใหญ่เริ่มกุมขมับเมื่อเห็นซองจงและดงอูที่ผลัดกันเดินวนไปมาจนเขาเวียนหัวและเริ่มโวยวาย

 


 

“พวกมึงนั่งเฉยๆ ได้มั้ยวะ กูจะบ้าตายแทนพวกมึงละเนี่ย!

 

“แต่พี่นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายเลยนะขืนแฟนพี่มาไม่ทันนี่เราไม่ตายกันหมดหรอ”  ซองจงหันมาตอบกลับพี่ใหญ่ของวง


 

“มึงควรดึงสติกลับมากูจะรับหน้าก่อนเอง! เพราะงั้นพวกมึงหยุดเดินได้แล้ว!

 


 

“เอ้า พวกแกมีอะไรก็ว่ามา”

 

 

            เสียงบอสนิมดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามานั่งในห้องประชุมพร้อมกับสมาชิกส่วนใหญ่ภายในบริษัทที่เกี่ยวข้องกับอินฟินิทรวมถึงปาร์ค ยูรา ที่ตอนนี้หล่อนก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเหลือแต่เพียงมยองซูและอูฮยอนผู้ที่กุมหลักฐานเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึงห้องประชุมแห่งนี้

 


 

“วันนี้ผมมีเรื่องมาชี้แจงกรณีเข้าใจผิดระหว่างคุณปาร์คยูราและคิมมยองซูครับ”  เป็นซองกยูที่ยืดตัวขึ้นพูดขณะที่ทุกคนกำลังมองเขาเป็นตาเดียวแต่ร่างสูงเลือกที่จะส่งยิ้มไปยังบอสนิมด้วยความสุภาพ


 

“เข้าใจผิด? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

 

“ไหนๆ ก็มาถึงตอนนี้แล้วผมขอชี้แจงให้ทุกคนทราบเลยนะครับว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนมยองซูสมาชิกในวงอินฟินิทถูกกล่าวหาว่าเขาคือพ่อของลูกพี่ยูรา”


 

 

            สิ้นเสียงของซองกยู เสียงอื้ออึงภายในห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองไปทางหญิงสาวเพื่อเอาคำตอบ ในขณะที่เด็กหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาอย่างมยองซูก็เปิดประตูเข้ามาในห้องประชุมได้ทันเวลาท่ามกลางความโล่งใจของสมาชิกภายในวงเจ้าของใบหน้าหล้อเหลาก้มหัวให้กับทุกคนก่อนจนเดินมานั่งรวมอยู่กับสมาชิกภายในวง

 


 

“ว่าไงยูรา สรุปว่าจริงๆแล้วเธอท้องกับมยองซูจริงหรือเปล่าถ้าหากเป็นแบบนั้นจริงๆฉันพร้อมจะให้มยองซูรับผิดชอบ”

 

“ฉะ..ฉัน ฉัน...”

 

“ไม่ต้องกลัวนะยูราถ้าหากมยองซูเป็นพ่อของลูกเธอจริงฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้มันจบ” บอสนิมกล่าวขึ้นเรียบๆ แล้วสบตาหญิงสาวเจ้าของเรื่อง


 

“ฉันท้องกับมยองซูจริงๆค่ะ เขาคือพ่อของลูกฉัน...”

 

“ไม่จริง! ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้เป็นพ่อของลูกพี่ยูราแน่นอน”

 


 

            เด็กหนุ่มที่นั่งฟังอยู่นานลุกขึ้นมาตบโต๊ะภายในห้องประชุมเสียงดังแล้วบอกทุกคนเสียงดังเดือดร้อนถึงโฮย่าที่พยายามกดไหล่มยองซูให้นั่งลงแต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมนั่งลงตามแรงโฮย่าทำให้ซองกยูต้องลุกขึ้นยื่นเป็นเพื่อนอีกคน
 



“ผมขอยืนยันครับว่ามยองซูถูกกล่าวหาจริงอยู่ว่ามยองซูค่อนข้างเจ้าชู้และมีความสัมพันธ์ข้ามเพียงแค่ข้ามคืนกับใครหลายคนแต่สำหรับเหตุการณ์นี้ผมว่าไม่มีทางเกิดขึ้นได้”


 

“มันจะมากไปแล้วคิมซองกยู นายจะหาว่าฉันท้องกับคนอื่นแล้วมาโยนให้มยองรับผิดชอบแบบนั้นหรอ”



 

“พี่ยูราครับ พี่จะบอกว่าการที่พี่มีอะไรกับมยองซูหลายเดือนก่อนหน้านั้นแล้วเพิ่งมารู้ว่าตัวเองท้องงั้นหรอครับ ตอนนี้อายุครรภ์น่าจะมากแล้วไม่ใช่หรอครับเด็กในท้องพี่น่าจะโตพอสมควรแล้วนะครับ”

 


 

            ใบหน้าหล่อเหลาของซองกยูแสยะยิ้มร้ายกาจไปยังยูราที่ยืนมองเขาอย่างไม่ยอมฝ่ามือบางกำแน่นเล็บสวยจิกบนฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บ ซองกยูดึงมยองซูให้นั่งลงก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงตามและทิ้งตัวพิงพนักพิงของเก้าอี้ด้วยท่าทางกวนประสาท

 

 

“ว่าไงยูราเธอมีหลักฐานอะไรมายืนยันหรือเปล่าว่ามยองซูคือพ่อของลูกเธอจริงๆ”

 

“แต่บอสคะฉันเป็นผู้หญิงนะคะ ถ้าฉันไม่ได้ท้องฉันจะเอาตัวเองมาเสียชื่อแบบนี้ทำไม!” หล่อนกวาดสายตาไปทั่วโต๊ะประชุมในขณะที่บางคนก็เริ่มพยักหน้าเห็นด้วย


 

“พี่ยูราไม่มีหลักฐานไม่เป็นอะไรนะครับ แต่พวกผมมีหลักฐานที่พี่กล่าวหาน้องชายผมแน่นอน” เสียงดงอูกล่าวขึ้นบ้างในขณะที่หญิงสาวกลับมองพวกเขาราวกับอยากฆ่าให้ตาย


 

“ไหนล่ะหลักฐาน! ถ้ามีก็เอาออกมาสิว่าฉันไม่ได้ท้องกับมยองซูน่ะ!

 

“หลักฐานอยู่ที่ผมครับ...”


 

 

            บุคคลที่เข้ามาใหม่รีบเดินเข้ามายืนหน้าห้องประชุมด้วยความรวดเร็วท่ามกลางเสียงถอนหายใจโล่งออกของซองกยูที่คิดว่าอูฮยอนจะไม่มาช่วยมยองซู คนตัวเล็กดึงกระดาษบางอย่างออกจากซองสีน้ำตาลและแจกให้กับทุกคนที่อยู่ภายในห้องประชุม


 

“นี่คือหลักฐานทางการแพทย์ของพี่สาวคนสวยว่าเธอไม่ได้ท้องครับ จากหลักฐานที่พบและได้ส่งให้กับทางโรงพยาบาลวินิจฉัยแล้วปราฏกว่าไม่พบตัวอ่อนหรือสิ่งมีชีวิตใดๆ แน่นอน”


 

“โกหก! แกโกหกแกต้องทำหลักฐานปลอมมาเอาผิดฉันใช่มั้ย ใช่มั้ย!!!!


 

“หลักฐานนี้เป็นการพิสูจน์จากเครื่องตรวจครรภ์ของคุณยูราที่ได้จากแม่บ้านภายในหอพักของเธอครับ สามารถโทรไปตรวจสอบที่โรงพยาบาลได้ว่ามันเป็นของจริงไม่ได้เกิดจากการปลอมแปลงใดๆ”


 

“ไม่จริง!!! พวกแกโกหกพวกแกปลอมหลักฐานนั้นขึ้นมา!!!!!



 

 

            ยูราที่เริ่มสติแตกตวาดลั่นห้องประชุมก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหวังทำร้ายอูฮยอนแต่ช้ากว่ามยองซูที่เข้าไปคว้าเอวเล็กของเธอไว้พร้อมกับซองกยูที่เข้าไปดึงร่างเล็กมาอยู่ข้างหลังอย่างปกป้อง

 

 

“หยุดบ้าได้แล้วครับพี่ยูรา พี่ควรยอมรับความจริงว่าพี่ไม่ได้ท้อง!!!

 

“มะ..ไม่จริงใช่มั้ยมยองซูบอกเค้าไปสิมยองซูว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน บอกเค้าไปสิ!

 

“พี่ยูราตั้งสติแล้วฟังผม ฟังผมนะ” เด็กหนุ่มจับแขนหญิงสาวตรงไหนหน้าไว้แน่นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงคู่สวยของคนตรงหน้า


 

“พี่..ไม่ได้ท้องกับผมเราไม่ได้มีลูกด้วยกันและที่สำคัญคนที่ผมรักมีเพียงคนเดียวคือผู้ชายที่ชื่ออีซองยอล..”


 

“มะ... ไม่จริง... ไม่จริงง!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

“พี่ยูรา!!!!

 


 

            เสียงร้องเรียกหญิงสาวดังลั่นเมื่อร่างบางระหงล้มพับไปต่อหน้าต่อตาคนทั้งหมด เหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อต้องนำตัวยูราส่งโรงพยาบาล หลังจากเหตุการณ์สงบลงสมาชิกอินฟินิททั้งหมดและอูฮยอนก็ได้เข้ามานั่งที่ห้องรับรองภายในบริษัท

 

 

“แกจะเอายังไงต่อไปมยองซู” เสียงโฮย่าเอ่ยทำลายความเงียบภายในห้อง

 

“ผมไม่รู้เลยครับ... ไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อไป”

 

“ให้ฉันออกโรงเถอะนะมยองซูอย่างน้อยก็ให้ฉันได้ทำอะไรบ้าง” อูฮยอนเอื้อมมือไปจับกับแขนของเด็กหนุ่มอย่างให้กำลังในขณะที่อีกฝ่ายทำได้เพียงฝืนส่งยิ้มกลับมาเท่านั้น


 

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับพี่อูฮยอน.. พี่ซองยอลเขาไม่ได้รักผม”

 

“มยองซูแต่...”

 

“ผมแค่อยากฝากพี่ไปบอกเขาว่า อยู่ตรงนั้นสบายดีมั้ย..ไม่มีผมแล้วพี่เขามีความสุขหรือเปล่าแค่อยากให้พี่เขารู้ว่าในทุกวันที่ผมหายใจโดยที่ไม่มีเขาอยู่ข้างๆ..ผมไม่เคยมีความสุขเลย”


 

 

            มยองซูทำได้เพียงก้มหน้ามองมือตัวเองเท่านั้น เขาไม่อยากให้ใครในที่นี้เห็นความอ่อนแอของเขาอีก ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาก่อนจะส่งยิ้มกว้างไปให้อูฮยอนที่นั่งมองเขาด้วยสีหน้ากังวล

 

 

 

“อาทิตย์หน้าคณะผมมีจัดนิทรรศการภาพถ่ายพี่อย่าลืมพาพี่ซองยอลไปดูนะครับ”

 

 

 

 

Swe  et  Sece rt

 

 



 

            บรรยากาศของงานนิทรรศการเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านเต็มมหาวิทยาลัยโดยที่ซองยอลได้แต่นั่งมองผู้คนผ่านไปมาอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะด้วยรอยยิ้มบางเบา แต่ไม่นานร่างบางก็ต้องสะดุ้งสะตัวเมื่อเพื่อนตัวเล็กของเขาเดินเข้ามาตบบ่าแบบไม่ให้ให้ซุ่มให้เสียง

 


 

“อูฮยอน! กูตกใจหมดเลย” เจ้าของใบหน้าหวานเปล่าลมออกจากปากเบาๆ ก่อนจะยกมือตบหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเพื่อเรียกขวัญ


 

“ฮ่าๆ มึงเป็นคนขวัญอ่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

 

“ตั้งแต่มึงทำแบบนี้กับกูบ่อยๆ นี่แหละ”

 

“ไม่ใช่เพราะมึงกำลังคิดถึงใครบางคนที่มึงลืมไม่ได้หรอวะซองยอล...”

 


 

            คำถามจี้ใจทำให้ซองยอลที่ยิ้มกว้างต้องหุบยิ้มลงทันที เมื่ออูฮยอนเห็นแบบนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปนั่งข้างๆ เพื่อนตัวสูงและโอบกอดอีกคนไว้ด้วยความห่วงใยส่งผ่านความอบอุ่นไปให้คนในอ้อมกอดได้รับรู้ว่ายังมีเขาที่อยู่ข้างๆ  


 

 

“มึงจะทิฐิสูงไปไหนวะซองยอล ในเมื่อมึงรักมยองซูและมยองซูก็รักมึง”

 

“แต่มึง.. เขากำลังจะมีครอบครัว มยองซูกำลังจะมีลูกมึงจะให้กูไปพรากหัวหน้าครอบครัวออกจากแม่ลูกที่ไม่รู้เรื่องอะไรแบบนั้นเลยงั้นหรอ กูก็ไม่มีพ่อกูเข้าใจดีว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน”


 

“เฮ้อ... อีซองยอลคนโง่นี่มึงยังไม่รู้อะไรงั้นหรอ”

 

“อะไรของมึง?”

 


 

            ซองยอลมองอีกคนด้วยความสงสัยแต่อูฮยอนกลับไม่ตอบอะไรออกไปคนตัวเล็กยิ้มกว้างก่อนจะหยิบกระดาษที่มีข้อความบางอย่างออกจากกระเป๋าแล้วส่งให้เพื่อนสนิท ดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อความในกระดาษที่เพื่อนตัวเล็กยื่นมาให้

 


 

“นี่มัน...”

 

“เออ พี่ยูราไม่ได้ท้องกับมยองซูคนในอินฟินิทช่วยให้เด็กนั่นพ้นทุกข้อกล่าวหา”


 

“แล้วมึงเอามาบอกกูทำไมวะ กูไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นซะหน่อย”

 

“นี่อีซองยอล! ถ้าขืนมึงยังปากแข็งอยู่แบบนี้กูจะไม่ช่วยมึงแล้วนะ” คนตัวเล็กอมลมไว้เต็มแก้มก่อนจะสะบัดหน้าหนีเพื่อนตัวสูง


 

“อะไรวะนัมอูฮยอนมึงเพื่อนกูนะ แล้วอีกอย่างมันเป็นคนทำกูเสียใจนะเว้ย”

 

“นั่นมึงเป็นคนตีโพยตีพายไปก่อนเองไม่ใช่หรออีซองยอล!


 

 

            เสียงของคนข้างกายทำให้ซองยอลนิ่งเงียบไป จริงอยู่หลังจากเรื่องราววันนั้นที่เขาได้ยินเขาไม่ยอมถามมยองซูไม่เคยพูดคุยให้เข้าใจแถมเป็นคนทำให้เรื่องราวเลวร้ายจนความสัมพันธ์ของเขากับมยองซูย่ำแย่ถึงขนาดนี้มันก็เป็นเพราะตัวเขาเอง

 

 

“กูจะบอกอะไรให้นะมึง ทางที่ดีมึงควรรีบหาทางปรับความเข้าใจกับมยองซูให้เร็วที่สุด” อูฮยอนพูดต่อหลังจากที่เห็นคนตัวบางนิ่งเงียบไป


 

“แต่กู

 

“ไม่มีแต่นะเว้ยซองยอล กูเห็นน้องมันแล้วไม่โอเคเลยสภาพมันแย่กว่ามึงเยอะมึงยังมีกูมีทุกคนที่อยู่ข้างมึงแต่มยองซูมันไม่มีใครนอกจากมึง.. มึงเข้าใจที่กูพูดไหม..


 

“กู.. ควรทำยังไงดีวะมึง

 

“รีบแก้ไขปัญหาทุกอย่างก่อนมันจะสายเกินไปซองยอลกูบอกมึงได้แค่นี้”


 

 

            คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความครุ่นคิด ทำให้อูฮยอนต้องเข้าไปบีบไหล่เล็กของเพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจก่อนจะหมุนเพื่อนตัวสูงให้หันมาจ้องหน้าเขาดวงตากลมที่ฉายแววสับสนทำให้อูฮยอนต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

 


 

“ฟังที่กูพูดนะ เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความเข้าใจผิดเพราะฉะนั้นมึงควรแก้ไขให้ตรงจุดนะซองยอลเรื่องนี้มึงกับน้องควรรีบปรับความเข้าใจก่อนที่มึงจะเสียหัวใจมึงไปจริงๆ”

 

“แต่มึง.. กู...”

 

“ไม่มีแต่เว้ย ตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันจบแล้วซองยอลมึงควรหันหน้ากลับไปหามยองซูที่กำลังรอมึงอยู่ได้แล้ว”

 

“...........”

 

“ความสุขมันหาได้ไม่ง่ายนะมึง ชีวิตคนเรามันสั้นนิดเดียวเราควรหาความสุขให้กับตัวเองไม่ใช่หรอวะต่างคนต่างรักกันแล้วจะปล่อยให้ทิฐิในใจมาทำให้ตัวเองเจ็บปวดทำไม”



 

“ เฮ้อ.. ขอบคุณนะมึง


 

“กูเพื่อนมึงนี่หว่า.. เอ้อ! วันนี้คณะมยองซูจัดนิทรรศการภาพถ่ายไปดูกับกูมั้ยน้องมันก็ฝากให้กูพามึงไปดู”

 

“เอาดิ..

 


 

            สองร่างเดินจับมือกันมายังตึกของคณะศิลปกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยผู้คนทำให้ซองยอลและอูฮยอนอัดอึดเล็กน้อยก่อนที่สายตาทั้งสองคนจะกวาดมองหานิทรรศการรูปภาพที่เด็กหนุ่มได้บอกไว้


 

“นั่นป่ะวะ” นิ้วเล็กของอูฮยอนชี้ไปยังรูปภาพที่ถูกเรียงรายไว้อย่างสวยงามโดยที่มีภาพขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง



 

“สงสัยจะใช่ ไปดูกันมึง.. กูคุ้นตาภาพนั้น..


 

 

            ซองยอลและอูฮยอนใช้เวลาไม่นานก็มาถึงนิทรรศการรูปภาพที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม ภาพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทะเล ภูเขา ทุ่งหญ้า ล้วนถูกถ่ายโดยช่างภาพฝีมือดี และทุกภาพนั้นจะมีชื่อของผู้ถ่ายและคำบรรยายใต้ภาพที่ช่างภาพนั้นต้องการสื่อออกไป


 

 

“มึง รูปนั้น

 

 

            อูฮยอนดึงคนตัวบางให้เดินเข้าไปใกล้รูปภาพที่ตั้งเด่นอยู่ตรงกลาง ทันทีที่ได้เห็นรูปภาพนั้นดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นก่อนจะใช้สายตาไล่ลงมายังชื่อผู้ถ่ายภาพและคำบรรยายใต้ภาพ

 


 

ชื่อภาพ : First Love  ช่างภาพ : คิม มยองซู

 



 

            ถึงแม้จะเป็นแค่ภาพด้านข้างของผู้ชายคนหนึ่งแต่รูปนั้นซองยอลกลับจำได้ดี วันแรกที่เขาเหยียบเข้าประตูมหาวิทยาลัยแห่งนี้ในฐานะรุ่นพี่ปีสี่.. เหตุการณ์ในภาพเป็นตอนที่เขากำลังยืนรออูฮยอนอยู่แต่กลับเขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกำลังถ่ายรูปเขาไว้



 

            น้ำตาหยดแรกไหลออกจากดวงตาคู่สวยหล่นกระทบกับใบหน้าเนียนแต่ซองยอลกลับไม่สนใจ มือเรียวยกขึ้นลูบภาพใบใหญ่ราวกับอยากส่งผ่านความคิดถึงและคำขอโทษไปให้กับเจ้าของภาพใบนี้โดยที่อูฮยอนที่ยืนอยู่ข้างกันทำได้เพียงบีบไหล่เพื่อให้กำลังใจเพียงเท่านั้น

 

 

 

“ทิ้งทิฐิแล้วรีบกลับไปหาหัวใจของมึงก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายนะอีซองยอล”

 

 

 

            คนตัวบางได้แต่พยักหน้ารับคำเพื่อนช้าๆ ก่อนที่อูฮยอนจะพยุงซองยอลออกมาเพื่อกลับตึกเรียนแต่ไม่ทันที่จะเดินออกจากตึกเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงกลับเรียกให้คนตัวเล็กหยุดเดินและหยิบมันขึ้นมาดู คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา

 

 


“ว่าพี่ไงโฮวอนเรื่องนั้นก็จัดการไปแล้วนี่”

 

 

            เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสายดึงรอยยิ้มกว้างของคนตัวเล็กหายไปทันที อูฮยอนกลายเป็นคนที่เสียการทรงตัวจนซองยอลต้องเข้าไปประคองไว้ด้วยความตกใจดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อเห็นอาการช็อคของคนข้างกาย

 

 

“มึงเกิดอะไรขึ้นพี่โฮวอนโทรหามึงเรื่องอะไรแล้วทำไมมึงถึงเป็นแบบนี้”

 

“มึง รถตู้ที่อินฟินิทนั่งคว่ำ..” เสียงเล็กตอบกลับมาราวกับคนไร้สติ


 

 

            หัวใจซองยอลกระตุกวาบทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนตัวเล็กบอก ดวงตากลมโตเอ่อไปด้วยน้ำตาอีกครั้งก่อนจะกระชากแขนอูฮยอนให้หันมาจ้องหน้าเขาเพื่อให้ตอบคำถาม


 

 

“มะ..มึงล้อกูเล่นใช่มั้ยอูฮยอน..

 

“ตอนนี้.. มีแค่พี่โฮวอนกับซองจงที่บาดเจ็บเล็กน้อยเพราะนั่งเบาะหลังส่วนพี่ดงอูกับพี่ซองกยูยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน..


 

“ละ.. แล้วมยองซูล่ะ มึง!มยองซูล่ะมันไม่ได้ไปด้วยใช่มั้ย มันปลอดภัยใช่มั้ย!!!!” ซองยอลเขย่าเพื่อนสนิทเพื่อเอาคำตอบราวกับคนสติแตกจนคนอูฮยอนทรุดลงไปนั่งกับพื้นก่อนจะเอ่ยตอบคำถามของซองยอล


 

 

 

“มยองซูอาการโคม่า.. เป็นตายเท่ากัน

 





 


___________________________

อย่าปล่อยให้หัวใจของเราหลุดลอยไปในวันที่สายไป...
อุปสรรคสุดท้ายของความรักมยองยอล ฮื่ออ #โดนรีดตบ
เรื่องนี้จะพิสูจน์หัวใจพี่ยอลได้รึยังหนอ สรุปละใครน่าสงสารมากกว่ากัน..
อีก 3 ตอนจบละค่าาาา ฝากติดตามต่อจนจบเลยน้า T_T
1 คอมเม้นต์ 1 กำลังใจเด้อค่ะเด้อ ♥



ไม่เม้นต์แท็กเค้าก็ได้นะ #ฟิคสวซค





 



 

Cute Blinking Blue Cat
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

314 ความคิดเห็น

  1. #290 yugekun_ (@crazybraker) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 20:40
    ไม่สงสารใครแล้วอ่ะไรเตอร์ เราสงสารตัวเองสุดเลยงานนี้
    เกือบดีแล้วอ่ะ เกือบจะดีแล้ว ทำไมต้องมีเหตุการณ์อะไรแบบนี้ขึ้นมาอีกนะ ;w;
    #290
    0
  2. #269 .ohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 01:37
    ไรทเตอรรรรรรร์ใจเขาใจเขาหายมันคือแบบคิดว่าจะดีอยู่แล้วเชียว ไม่ใช่พระเจ้ากลั่นแกล้งไรทนี่เเหละแกล้งกัน ฮือออออออออ คือแบบดราม่ามาทั้งเรื่องแล้วน้าาาาแง้
    #269
    0
  3. #231 Memi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 22:55
    โอ๊ย หน่วง อย่าเป็นไรนะ ไปอ่านต่อก่อน ตื่นเต้นๆ
    #231
    0
  4. #199 กุญแจร้อยไหม (@tsushisana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 17:13
    โห๋ แม่นางคะ หลักฐานขนาดนี้ยังจะถามหาหลักฐานอะไรอีกหรา
     
    กรี้ดไปเหอะค่ะ กรี้ดให้ตายกันไปเลย #ชั่วมากเลยเรา ฮ่าๆๆ
     
    มยองซูนี่ลูกจะฝากอูฮยอนไปบอกพี่ยอลหรือลูกจะร้องเพลงคะ ท่อนนั้นมันคุ้นๆ #หรือเราคิดไปเอง ฮ่าๆๆ
     
    อูฮยอนพูดดี
     
    ฮรือออออออ พี่กยูไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?! ใช่มั้ย?!! ใช่มั้ยยยย?!!! #นี่เราห่วงผิดคนปะ ฮ่าๆๆ
     
    แอลลูกต้องฟื้นนะรู้มั้ย เรื่องนี้ต้องการพระเอก
     
    ปล.ไรเตอร์ไฟติ้งเน้อออออ!!!
     
    #199
    0
  5. #198 >>Q.quasar<< (@mmiseryy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 13:38
    รถคว่ำ!!!มันเป็นแผนใช่มั้ยคะ!!มันเป็นแผนๆ(หลอกตัวเอง
    #198
    0
  6. #197 Little_Bear (@savita123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 20:14
    ยิ่งใกล้จบยิ่งบีบหัวใจมากขึ้นทุกที ซองยอลเอ๊ยยยย จะทำอะไรก็ต้องรีบทำ อย่าปล่อยให้มันสายเกินไป T____T ตอนที่เจอรูป first love คือพีคมาก น้ำตาจะไหล มาต่อตอนต่อไปไวๆนะคะไรท์ สู้ๆ
    #197
    0
  7. #196 พี่ยอลแก้มยุ้ย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 18:44
    ไรท์ทำร้ายจิตใจมากไปแล้วอ่ะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ มยองนายต้องไม่เป็นอะไรพี่ยอลเขารักนายนะมยอง

    ฮือๆๆๆๆๆกำลังจะได้ปรับความเข้าใจกันอยู่แล้วเชียวฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไรท์คะอย่านานนะเพราะตอนนี้กำลังอยากรู้ตอนหน้ามากๆๆเลยคะฮือๆๆๆๆๆๆไรท์ทำร้ายเราทางอ้อมอ่ะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆ รอตอนต่อไปอย่างซึมๆๆๆๆกับของตอนนี้
    #196
    0
  8. #195 L.Kim_IFNT (@phimwari) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 18:39
    สะใจยูรา 5555 ว่าแต่อินฟินิทแกล้งสร้างเรื่องหรือป่าวให้ซองยอลกลับไปหาหรือว่าเป็นเรื่องจริง ฮืออออออ
    #195
    0
  9. #194 Mint♡Berry (@pornuorai1234567) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 17:48
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มยองอย่าเป็นไรนะ ฮรึก
    #194
    0
  10. #193 Beattbeat Kittiya (@beattbeat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 15:35
    ฮรื้อออ เสียใจจจจจ ทำไมรถต้องคว่ำ สงสารอ่ะแงงงงTTTT 
    #193
    0
  11. #192 dsdfw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 14:21
    โอ๊ยๆๆๆ คดีเก่าเพิ่งเคลียร์ คดีใหม่งอกมาอีก !!

    โอ๊ยยยย เจ็บปวดดดดด //ควรดึงสติตัวเอง

    ขอให้มยองปลอดภัย หรือจะเป็นเรื่องล้อเล่นก็ได้ ข้าน้อยยอมแล้วววว TT

    ไรท์รีบๆมาต่อเลย เร็วเข้าาาาา
    #192
    0
  12. #191 Yeolaeเพ่ยอล (@11210728) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 13:44
    บางครั้งเราก็คิดว่าเรื่องนี้อุปสรรคความรักของมยองยอลเยอะจริงๆ ฮ่าา ใกล้จบแล้วสินะะะ เราจะได้เห็นเค้ารักกันแล้วใช่มั้ยคะไรท์ ; _ ; ฮื่อออ ทำไมดราม่า อยากอ่านฉากหวานๆมั่งแล้ว สนุกดีค่า ชอบมักกกก
    #191
    0
  13. #190 줄진주🐳 (@chindarat9248) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 13:28
    ไม่ได้นะ มยองซูห้ามตาย ฮืออออ~ ร้องไห้หนักมากเลย ภาวนานะๆ ไรต์มาตาไวๆนะคะ
    #190
    0