END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 6 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 6'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 305 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

 

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ไม่ต้อนรับพวกชอบก่อกวนและนักเลงคีย์บอร์ด ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ

 


#ว่านดูดกาแฟ {EP.06}

กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 6'


“ฮึก...” ฉันยกมือกุมหัว

รอบตัวพลันหนาวขึ้นอีกหลายเท่า เพิ่งจะรู้สึกตัวว่ากำลังแนบร่างลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ่งที่คิดวนเวียนในหัวเป็นอะไรที่นานๆ จะโผล่ขึ้นมาสักที

ฉันได้ยินเสียงน้ำตาหยดลงบนพื้นเย็นเฉียบ รู้สึกหายใจไม่ออก แต่พอใช้ริมฝีปากอมอากาศไว้ฝุ่นก็เข้ามาด้วย นั่นทำให้ฉันสำลัก

“ฉันทำอะไรผิด ทำอะไรผิด... ฮึก”

เสียงฉันแผ่วเบาเหมือนกำลังคุยกับตัวเอง ฉันยื่นมือไปไขว้คว้าหาผนัง แต่ผนังที่เป็นแนวราบนั้นฉันกำไว้ในมือไม่ได้ ทุกความรู้สึกแทบจะกลั่นออกมาเป็นการอาเจียนได้ ฉันหูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงตัวเอง ว่านคงไปแล้ว...

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ว่านสั่งสอนฉัน แต่มันกลับเป็นครั้งแรกที่เขาขังฉันไว้ในนี้

ว่าน เราไม่อยากอยู่ในนี้ ไม่เอาแล้ว

แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงเขาดังรอดเข้ามาด้านใน

“สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว เดี๋ยวยุ่งกับคนนี้ เดี๋ยวนอนกับคนนั้น”

“...”

“เอาความสบายใจของตัวเองเป็นใหญ่ เรื่องของคนอื่นที่สร้างไว้จะเป็นไงก็ช่าง”

เสียงที่เย็นชาและไร้ความอ่อนโยน คำกล่าวหาแข็งกระด้างแต่ไม่กระชากกระชั้น... นั่นเสียดแทงฉันจนถึงกระดูก

ฉันอยากจะทำความเข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องไหนบ้าง แต่ฉันกลายเป็นคนขี้ขลาดที่หวาดกลัวและเซ้นส์ซิทีฟ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ฉันล้วนพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

“ไม่รู้จักอาย ไม่รู้จักเลือก ก้าวร้าว”

“...”

“ต่อไปจะทำอีกมั้ย” ฉันได้ยินคำถาม เสียงว่านเริ่มแผ่วเบา

“มะ ไม่แล้ว ไม่ทำแล้ว”

ฉันพึมพำ แต่ไม่รู้ว่าเขาได้ยินมั้ยเพราะทุกอย่างช่างเงียบงัน

ความหวาดกลัวกดฉันไว้กับพื้นเปื้อนฝุ่นในที่สุด...

 

WANN TALK

หลังพูดจบผมถึงคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปากได้ก็เดินไปเก็บเสื้อผ้าของกาแฟที่ตกเกลื่อนพื้นมาพาดบ่าลวกๆ

ผมก็ไม่ได้สะใจที่ต้องใช้วิธีรุนแรง ไม่ได้คิดว่าทำแล้วดูดี ผมดูแลกาแฟมาตั้งนาน โอ๋เธอยิ่งกว่าน้ำขิงน้องสาวของผมหลายเท่า

เป็นไปไม่ได้ที่เวลาเห็นเธอเจ็บ ร้องไห้ กลัว... แล้วจะมีความสุข

เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้... ผมก็จะทำแบบเดิม

วันๆ กาแฟไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร ไม่มีครั้งไหนที่ผมไม่รู้ ไม่มีใครที่รู้จักกาแฟแล้วไม่รู้จักผม

ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงประตูห้องใต้บันไดอีกครั้ง

เสียงด้านในเงียบไป แม้แต่เสียงสะอื้นก็ไม่ได้ยิน

ไม่มีการเคลื่อนไหวราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตหายใจอยู่ในนั้น

กริ๊ก

ภาพกาแฟนอนนิ่งอยู่บนพื้นเผยออกมาทันทีที่ผมเปิดประตู ผมอุ้มเธอขึ้นมา ตัวเธอสั่นไหว ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจแรงกว่าปกติ ร่างกายอ่อนปวกเปียกเหมือนน้ำผึ้งเหลว

“...” ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วๆ ที่เป็นควันหลง

ผมตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นสองทางปีกขวาของบ้าน ห้องผมอยู่ตรงนั้น เข้ามาได้ก็วางเธอไว้บนเตียง เอาผ้าชุบน้ำมาปัดฝุ่นให้เธอ ตรงแก้มข้างหนึ่งมีรอยแดง ริมปากมีเลือดนิดหน่อย ผมขมวดคิ้ว

“แฟ” ผมเรียกและใช้หลังมือตีแขนเธอ เมื่อไร้การตอบรับจึงเรียกดังขึ้น “กาแฟ”

 “เฮือก...” ร่างเล็กมีปฏิกิริยากับเสียงของผม แต่ดวงตากลับปิดสนิท มือเธอยกขึ้นเหมือนกำลังหาที่ยึด ในที่สุดก็แปะลงบนอกผม

ผมรู้ถึงความบอบบางของผู้หญิงดี กาแฟไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่เธอเป็นคนที่ผิวใสซะจนคิดว่าถ้าบีบแรงๆ คงคั้นเป็นน้ำได้ เธอเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบเอ็ด นั่นก็เด็กพอสมควรสำหรับผม

เมื่อเย็นวานหลังเจอเหตุการณ์หนึ่งที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเข้าไปผมก็รีบไปธุระที่เขตอื่น ช่วงกลางคืน ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมมักใช้ให้ไปดูกาแฟแทนผมก็โทรมาบอกว่ากาแฟไปกินเหล้าหลังร้านกับพวกผู้ชายกลุ่มไหนไม่รู้ แต่ยังดีที่มีไอ้คิวอยู่ด้วย

ยังคุยไม่จบแบตดันหมดซะก่อน ผมเลยหยุดคุยธุระแล้วยืมมือถือ ไอ้รบ โทรไปหากาแฟ แต่กาแฟกลับด่าผมให้คนที่เธอคิดว่าเป็นเฮียรบของเธอฟัง ผมรู้ได้ทันทีว่าเป็นเรื่องของพั้นช์ และผมบอกเธอไปแล้วว่ามันไม่มีอะไร

พั้นช์มาที่ใต้คอนโดผมจริง แต่ตอนนั้นแม่ผมก็อยู่ด้วย เธอมาหาแม่ผม ส่วนผมแค่ผลพลอยได้

พั้นช์กอดผมจริงต่อหน้าแม่ผมจริง แต่ผมไม่ได้กอดเธอ... ผมบอกกาแฟไปแล้วในสาย ซึ่งเธอเอาแต่ด่าผมให้คนที่เธอคิดว่าเป็นเฮียรบฟังแล้วตัดสายไป

จะโทรกลับก็ยังไม่ใช่เวลา เพราะนั่นยังเป็นแค่ความหงุดหงิด ไม่ใช่ความโมโห

"อึก..." ดูท่ากาแฟจะฝันร้าย เธอส่ายหน้า เปลือกตาปิดสนิทแต่คิ้วเริ่มขมวด ใบหน้าซีดเซียว "อย่าเข้ามา..."

"..." ผมนั่งลงบนเตียง

"ว... ว่าน อยู่ไหน" มือบอบบางไขว่คว้าไปทั่ว ผมยื่นแขนไปให้เธอจับ และอุ้งมือเล็กก็ไม่มีแรงแม้แต่จะจิกเล็บลงบนท่อนแขนผม ขณะที่ผมประคองเธอไว้ให้นอนซบตัวเอง "อย่าทิ้งนะ"

"นิ่งซะ" ผมตบแผ่นหลังให้เบาๆ

ในฝันผมอาจเป็นฮีโร่ของเธอ

และนั่นก็เป็นแค่ฝัน อย่าอยู่ในนั้นนานนักเลย

ธุระเมื่อคืนนี้ของผมเป็นเรื่องเชิงครอบครัวที่ต้องไปคุยกับไอ้รบเพราะพ่อฝากมาอีกที ส่วนฝั่งนั้นพ่อของมันก็ฝากให้มันจัดการเหมือนกัน ไอ้รบเป็นรุ่นน้องผมหนึ่งปีและเป็นคนที่กาแฟรู้จักเพราะขี่ไอ้เศษเหล็กราคาแพงคันใหญ่ที่ชนเมื่อไหร่ตายลูกเดียวเหมือนกัน

เรื่องกาแฟจำเป็นต้องพักไว้ กว่าจะคุยธุระมาราธอนเสร็จก็ตีสาม ผมจึงต้องนอนโรงแรมแถวนั้น ตื่นมาก็ไปหามือถือใหม่เบอร์ใหม่โทรหาเธอ แต่เธอไม่รับ สักพักก็ติดต่อไม่ได้ ขากลับผมแวะไปสรุปงานให้พ่อฟัง ใช้เบอร์ใหม่ส่งข้อความถามไอ้ยักษ์ว่ากาแฟอยู่ไหน แต่ไอ้ยักษ์ดันส่งข้อความมาบอกให้ผมช่วยหาคนไปคุยกับตำรวจเพราะไอ้คิวโดนจับข้อหาเมาแล้วขับตั้งแต่เมื่อคืน

ผมช่วยเพราะไอ้คิวเป็นเพื่อนกาแฟ...

ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!

เสียงกดออดหน้ารั้วบ้านดังขึ้น ผมผละออกจากกาแฟ เอาผ้ามาคลุมร่างเธอและลุกไปเลิกม่านดู เห็นเงาคนสองคนอยู่หน้ารั้วบ้าน

พูดถึงไอ้คิว... มันก็มา

ผมเดินออกจากบ้านแล้วตรงไปยังรั้ว มองไอ้คิวที่ยืนอยู่นอกรั้วโดยมีไอ้ฟาร์มองอยู่ห่างๆ

“ได้เรื่องว่ายังไง” ผมถาม

และถ้าคำตอบจากไอ้คิวไม่โดนใจ มันจะโดนด้วยอีกคน

“ขอโทษทีพี่ ผมมีส่วนทำให้แฟกับพี่วุ่นวายไปหมดเลย แต่ผมพูดจริงๆ พี่ ผมเป็นคนเอาแฟขึ้นไปนอนพักที่ชั้นบนของร้านเอง แต่ไม่ใช่ห้องนั้นแน่ๆ” ไอ้คิวขมวดคิ้วมุ่น ดูท่าทางร้อนใจ “ผมไม่รู้ว่าทำไมแฟถึงไปโผล่อยู่อีกห้องที่มีเพื่อนผมอยู่ ทั้งที่แฟมันก็แบบ... โคตรเมา”

“...” ผมฟังเรื่อยๆ ในระหว่างที่เดินออกไปนอกรั้วพร้อมกดมือถือส่งไลน์หาเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นหมอ กะจะเรียกให้มาดูกาแฟสักหน่อย

“ทุกคนเมาจนจำอะไรไม่ได้หมดเลย” ไอ้คิวว่าต่อ

“ทุกคนเลย?” ผมย้อนถาม ในใจได้แต่คิดว่า นึกแล้วไม่มีผิด

ที่แท้ก็เรื่องคาวๆ ของใครสักคน ถ้าผมเด็กกว่านี้สักสองสามปีคงตื่นเต้นแล้วก็เลือดร้อนน่าดู

“อือ ทุกคน” ประโยคนี้ไอ้ฟาร์เป็นคนย้ำ ทุกครั้งมันที่ปรายตามองไอ้คิวก็เหมือนจะด่าทอทางสายตาตลอดเวลา

“มันไม่มีอะไรแน่พี่ ส่วนเรื่องไอ้รองกับหนึ่ง เดี๋ยวผมจะขอให้แฟไปยืนยันชัดๆ อีกที” ไอ้คิวพูด ท่าทางนั่นกำลังสังเกตปฏิกิริยาของผมก่อนจะเงยหน้ามองชั้นสองของบ้าน

ซึ่งผมก็ปล่อยให้มันมองต่อไป

ความจริงแล้ววันนี้ช่วงบ่าย พอกลับมาถึงคอนโด ยังไม่ทันได้ปิดประตูให้สนิทก็ได้ยินเสียงไอ้ฟาร์กับไอ้คิวเดินคุยกันมายังห้องพักที่ผมให้ยืมอยู่ฟรีๆ

มึงแก้ผ้าแฟ?

แฟเมาไงมึง เนื้อตัวมีแต่เหล้า แฟมันอยากเปลี่ยน กูเลยไปยืมเสื้อพี่นาวเจ้าของร้านมาให้แฟใส่ก่อน คือกูก็... ถอดจริงๆ แหละ

...

ความจริงกูก็เกือบอดใจไม่ไหวเหมือนกัน แบบนี้กูเหี้ยมากเลยดิ

อือ

พี่ขม ชา ไอ้พี่ยักษ์ ไอ้โสม น้องน้ำขิง พี่ว่าน... ถ้าพวกนี้รู้ว่ากูทิ้งให้แฟเจอเรื่องแบบนั้น แล้วกูยังเกือบจะงาบแฟอีก พวกนั้นจะว่าไงวะ

คงเอาเลือดหัวมึงออก แล้วกูก็จะยืนดู

ฮ่าๆ แต่มึงรู้มั้ยไอ้ฟาร์ ทำไมกูถึงเปลี่ยนใจไม่ทำแล้วขี่รถออกไปข้างนอก... อะ อ้าว... พี่ว่าน

นั่นแหละ ผมโผล่ออกไปตอนนั้นแล้วก็ถามว่า แฟต้องเจอเรื่องแบบนั้นคือแบบไหน? พวกนั้นเล่าให้ผมฟังทั้งหมด

ตอนนั้นผมรู้สึกโมโหกาแฟจริงๆ

ตอนที่ยืมมือถือไอ้รบ... ผมบอกให้เธอกลับบ้าน ผมหาทางคอลเมสเซนเจอร์ไปหาไอ้คิวเพื่อฝากให้มันดูแลเธอให้ดี ผมโมโหที่เธอน้อยใจแล้วปล่อยให้ตัวเองอยู่ในดงผู้ชาย ผมโมโหที่เธอมีส่วนทำให้คนอื่นเลิกกันเพราะเธอไม่อธิบายอะไรเลย

หลังฟังเรื่องจากไอ้คิว ผมไปยังที่เกิดเหตุมารอบหนึ่งและขอเจ้าของร้านเข้าไปดูด้านใน ผมเรียบเรียงทุกอย่างในใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอ้ยักษ์ไลน์มาบอกว่ากาแฟอยู่ห้องเรียบร้อย... ผมถึงไปลากเธอมา

“เช็คกล้องรึยัง” ผมพูด

“ยังพี่ ดูเหมือนจะไม่มีกล้อง” ไอ้คิวว่า “เจ้าของร้านบอกว่าไม่มี คือยืนยันได้ว่าไม่มีอะไรเกินเลยแน่นอน แต่แค่... พวกผมไม่มีหลักฐาน”

ไร้ประโยชน์แบบพวกมึง... นับเป็นตัวอะไรได้บ้าง

ผมปรายตามองไอ้คิวก่อนจะหันไปมองไอ้ฟาร์

“มึงได้ไปที่ร้านนั่นรึยัง” ผมถามไอ้ฟาร์

“ยังไม่ได้ไป” ได้ยินคำตอบ ผมจึงพยักหน้า

ไอ้ฟาร์เดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทีสงบ ใช้ร่างกายของตัวเองบังไอ้คิวไว้จนมิด ผมเอียงตัวไปกระซิบบางอย่างกับไอ้ฟาร์ มันส่งเสียง หืม? จากนั้นก็พยักหน้า

 “กลับไปกันได้แล้ว” จากนั้นผมก็โบกมือไล่แล้วหันหลังให้

“พี่ว่าน” แต่ไอ้คิวเรียกผมไว้ ผมหันไปมองมัน “พี่รู้ใช่มั้ยว่าแฟกับผมช่วงนี้...”

แล้วมันก็เงียบราวกับลังเล

“พูดต่อสิ” ความจริงไอ้คิวก็เข้าท่า

แต่สุดท้ายแล้ว... คงเป็นมันไม่ได้

“ผมเคยคิดว่าช่วงนี้แฟอาจจะชอบผม แต่เมื่อเย็นวานผมรู้แล้วว่าความรู้สึกที่แฟให้ผมมันเทียบกับตอนที่เห็นพี่อยู่กับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้เลย”

“...”

“ไม่มีใครสำคัญเท่าพี่อีกแล้ว”

กาแฟคิดยังไง มีเหรอผมจะไม่รู้

ก็เพราะรู้ไง ถึงได้ทำแบบนั้นลงไป

ผมมีหลายวิธีที่จะทำให้เธอเข้าใจเรื่องพั้นช์ แต่ผมเลือกวิธีนี้

เพื่อให้ผมค่อยๆ กลายเป็นคนที่ไม่สำคัญสำหรับเธอ...

"มึงจะมาบอกกูทำไม เก็บไว้ย้ำเตือนใจมึงเถอะ" ผมพูด

นึกถึงเมื่อสองสามวันก่อน หลังคิดว่าไอ้คิวกับกาแฟจูนเข้าหากันตามธรรมชาติ วันนั้นผมถึงได้พูดกับไอ้คิวว่า มีโอกาสก็รีบกิน เดี๋ยวทำตกอีกรอบมึงจะอดซะเปล่าๆ

ผมดูแลกาแฟจนชิน บางทีก็ติดภาพว่าเธอจะกลัวสถานการณ์ล่อแหลมไปซะหมด ผมคิดไม่ตกว่าถ้ากาแฟยกผู้ชายอีกคนขึ้นมาจะเป็นยังไง แล้วก็ได้คำตอบ...

กาแฟไม่ได้กลัวไปซะทุกสัมผัสอีกแล้ว เธอเริ่มต่อต้านเท่าที่ผู้หญิงสามารถทำได้ เธอคิดว่าเธอยังกลัว... แต่ความกลัวพวกนั้นลดลงแล้ว

ในที่สุดเธอก็กล้าชอบคนอื่น กล้ายอมรับว่าเริ่มคุ้นเคยกับผู้ชาย

แต่ขอให้ผู้ชายคนนั้น ดีหน่อยเถอะ

ไม่ใช่ไอ้คิวที่แสดงออกว่าสนใจเธอ แต่ที่จริงแล้วมันกลับก็มีผู้หญิงที่ไม่สามารถทิ้งได้ซ่อนอยู่หนึ่งคน ไม่ใช่ผู้ชายที่มีแฟนแล้วอย่างไอ้รอง

ผมหันหลังเดินเข้าไปในรั้ว

“พี่...” ไอ้คิวทำท่าจะอ้าปากรั้ง แต่ก็ถูกไอ้ฟาร์จับแขนไว้ซะก่อน ทำให้ผมกลับเข้าไปได้สะดวก

ไม่นานเพื่อนที่เป็นหมอก็มาถึง หมอคนนี้ผมใช้บริการบ่อย กาแฟแพ้อะไรหรือควรดูแลรักษายังไงเธอคนนี้รู้ดี

“น้องได้รับยานอนหลับมากเกินไป แปลกจริง น้องน่าจะรู้ตัวว่าแพ้นะ เกิดอะไรขึ้นเหรอว่าน” หลังตรวจเสร็จหมอก็หันมาถามผม

“ปัญหาวัยรุ่นตอนต้น” ผมบอกผ่านๆ

“ถ้าน้องเค้าตื่นแล้วเครียดก็ให้กินยานี่ได้นะ คลายกังวล ฤทธิ์ไม่แรงมาก สูตรนี้ร่างกายรับได้อยู่” หมอวางยาไว้บนโต๊ะ

“อืม” กาแฟแพ้ยาจำพวกนี้ ทุกอย่างผมเมมไว้ในหัวมาหลายปีแล้ว ชนิดไหนเธอรับได้ ชนิดไหนไม่ได้... ผมให้เพื่อนคนนี้ดูแลหมด

“ว่านจะทำแผลหน่อยมั้ย” หมอชี้แก้มผม อ้อ ใช่ ผมโดนกาแฟต่อยมา

“กินยาแก้ปวดก็พอ” ผมบอก หมอคนสวยพยักหน้า

“งั้นหมอรีบกลับดีกว่า เดี๋ยวน้องตื่นมาเห็นหมอแล้วจะตกใจ"

"..."

"พูดแล้วก็น่าน้อยใจนะ ว่านให้หมอช่วยดูอาการน้องมาหลายปี แต่หมอไม่เคยได้คุยกับคนไข้สักครั้ง จะมีหมอที่ไหนในโลกที่รักษาคนไข้โดยที่คนไข้ไม่รู้บ้างเนี่ย”

กาแฟมีอาการแบบนี้แต่ไม่ยอมไปหาหมอ ไม่ยอมให้ใครรู้ แม้แต่ผมยังรู้เพราะคาดคั้นมาจากพั้นช์อีกที ผมถึงตัดสินใจให้หมอผู้หญิงที่เป็นเพื่อนรุ่นพี่มาช่วยแนะนำ

“ฝากหมอใส่เสื้อผ้าให้แฟแล้วค่อยไปแล้วกัน” ผมยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง

ไม่นานหมอก็ออกมา ผมเดินลงไปส่งที่ชั้นล่าง ก่อนจะไปหมอก็หันมาถามผม

“ตอนนี้น้องกาแฟเป็นยังไงบ้าง”

“ก็...” ผมลังเลที่จะตอบ แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมรับความจริง “อีกไม่นานคง... อยู่ได้

“พูดแล้วนึกถึงสมัยก่อนเลยนะ ตอนนั้นหมอเพิ่งเรียนรู้หลักจิตเวชจากพ่อ ยังเด็กมากแท้ๆ คนไข้ลับๆ คนแรกของหมอที่ว่านขอให้ลองแอบรักษาดูก็คือยักษ์ เพราะผู้ชายคนนั้นไม่ยอมรับใครเข้ามาในชีวิต ไม่พูด ไม่คุย ไม่ต้องการรักษา”

เรื่องนั้นเก่ามากจริงๆ สมัยก่อนไอ้ยักษ์หนักหนากว่ากาแฟหลายเท่า หมอแค่แนะนำว่าผมควรทำยังไงเพื่อที่จะทำให้มันรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เมื่อไม่ต้องการหมอก็ต้องใช้คนใกล้ตัว

“ตอนนั้นเธอไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ” ผมหัวเราะ

“แต่ตอนนี้หมอเป็นหมอเต็มตัวแล้วนะ แต่เคสพวกนี้หมอเป็นแค่ที่ปรึกษา แล้วยักษ์กับน้องกาแฟก็ไม่ใช่คนป่วย พวกเขาแค่ขาดความรัก ขาดคนที่ไว้ใจ เป็นปมปัญหาชีวิต การจะรักษา... ยังไงก็ต้องแลกมาด้วยความใกล้ชิดอยู่ดี”

“...”

“ไม่มีความใกล้ชิดไหนไม่ผสมความผูกพัน ไม่มีความผูกพันไหนไม่ผสมความรัก”

“รู้” ผมตอบ

รักหรือไม่รักก็เรื่องหนึ่ง คว้ามาได้หรือไม่ได้ก็อีกเรื่องหนึ่ง

“หมอก็แค่เป็นห่วง หมอรู้นะว่าว่านปิดบัง... อุ๊บ”

“อย่ามัวแต่พูดมาก กลับบ้านได้แล้ว” ผมเอามืออุดปากหมอ ก่อนจะจับเธอให้หันหลังไปจากผม หมอหัวเราะเบาๆ และยอมเดินไปขึ้นรถโดยไม่ลืมทิ้งท้ายไว้

“ถ้าว่านมีอะไรก็โทรเรียกหมอได้ตลอดนะ”

ผมโบกมือไล่... ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับกลับไปคอนโดเพราะนึกได้ว่าคุณชายว่านน้อยถูกทิ้งไว้ที่ห้อง

ใช้เวลาไม่นานผมก็หิ้วคุณชายกลับมาบ้านด้วย ไอ้ตัวเล็กชอบเอาหน้ามาซุกซอกคอผม เลียตรงไหนได้ก็จัดซะหมด ไอ้หมาตุ๊ด

ผมพาคุณชายเข้ามาในห้องที่กาแฟนอนอยู่

“หงิ๋ง หงิ๋ง” คุณชายส่งเสียงร้อง หางกุดเล็กส่ายไปมา

“ไม่ได้ แม่หลับ”

พอรู้ว่าผมไม่ให้เข้าไปเล่นกับกาแฟ คุณชายก็เลียซอกคอผมเพื่อขอร้อง ผมอุ้มคุณชายมาไว้ตรงหน้า ลิ้นเล็กพยายามจะเลียปากผมเพื่ออ้อนและเอาใจ

เออ สำเร็จ

“ถ้าเห่าจะเอาไปทำหมาทอดกรอบ” การเลี้ยงหมาทำให้ผมเริ่มคุยกับคุณชาย... เหมือนจะรู้เรื่อง

ผมพาคุณชายขึ้นไปไว้บนเตียง มันเดินไปดมๆ กาแฟแล้วก็วิ่งมางับผมเล่น วนเวียนทำอยู่แบบนั้นอย่างคึกคัก

ผมนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ปัดเส้นผมที่ปรกหน้าให้เธอ คุณชายวิ่งเล่นจนเหนื่อยเลยตะเกียดตะกายมานอนหลับบนขาผม

ขณะที่ผมนั่งมองกาแฟไปอีกหลายชั่วโมง

ผมรู้ว่าความกลัวระดับไหนจะทำให้เธอสู้ ระดับไหนจะทำให้เธอเจ็บ ระดับไหนจะทำให้เธอจำไปอีกหลายปี

ปกติผมไม่ได้ดุจนกาแฟกลัวไปทุกเรื่อง กาแฟกับผมรู้จักกันมานานจนบางเรื่องใช้คำพูดอย่างเดียวไม่ได้

ควรรู้สึกตัวสักทีว่าไม่ควรรักผม

และถ้าเมื่อวันหนึ่งไม่มีผม เธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่รู้จักระวังตัวแต่ไม่กลัวมากเกินจำเป็น จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก

แต่พรุ่งนี้ก็คงง้อเธอพอสมควร

และจะยอมหายไปก็ต่อเมื่อกาแฟโตพอที่จะไม่เล่นของเล่นอีกแล้ว


คืนนี้กาแฟเหมือนจะมีไข้เล็กๆ และคุณชายก็ดันไปแอบฉี่รดชายเสื้อเธอนิดหน่อย ผมเลยถอดชุดเธอออกแล้วหลับหูหลับตาเช็ดตัวเธอ หลังจากนั้นเธอก็เอาแต่งอตัวซุกอยู่ในผ้าห่มเหมือนลูกหมา ผมปล่อยให้เธอหลับต่อทั้งอย่างนั้น...

 

วันถัดมา

กาแฟตื่นแล้วอาละวาดนิดหน่อยในช่วงที่ยังผูกสติให้ดีไม่ได้ แรงเธอลดน้อยไปกว่าครึ่ง ตัวเธอสั่นไหวตอนที่ผมจับไหล่เล็กให้ลุกขึ้นนั่ง และผมรู้ดีว่านี่คือการสั่นเพราะกลัวผม ผสมความน้อยใจ ผสมความโกรธไปอีกหนึ่ง

เธอเป็นคนที่ป่วยแล้วขึ้นสุดลงสุด อย่าเช่นตอนนี้...

กาแฟอยู่ในอ้อมกอดผม เสี้ยวเล็กๆ ที่สายตาเธอแสดงออกว่าอยากโดนปลอบใจ ผมพูดกับเธอว่า...

“ไม่ต้องกลัว ไม่ทำแล้ว” รู้ตัวว่าไม่ได้เป็นคนอ่อนโยน ผมพยายามลูบแก้มเธอให้เบาที่สุด ถึงจะไม่ค่อยถนัดก็ตาม

“เรื่องของนาย” เธอฝืนพูดให้เป็นปกติ

“เอายาคลายกังวลมั้ย จะไปหยิบ...”

“เรื่องของมึง!

ยังพูดไม่ทันจบประโยคกาแฟก็สวนขึ้นมา ผมผละออกจากร่างเล็ก คุณชายว่านน้อยที่กลิ้งตัวเล่นอยู่บนพื้นตกใจจนวิ่งหนีมุดเข้าใต้เตียง

ผมจดจ้องสายตาไว้กับนัยน์ตาสีเข้ม ยังจะด่าอีกก็ให้มันรู้ไป

สักพักน้ำหล่อเลี้ยงทั่วกรอบตาก็มีมากขึ้น กาแฟหลุบตาลงเพื่อหลีกเลี่ยงผม มือเล็กดันอกผมออกแล้วทิ้งตัวลงนอนคลุมโปงคล้ายเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าผมอาจจะตีถ้าเธอด่า

ผมผ่อนลมหายใจ กลบความอึมครึมที่จงใจปล่อยออกมาเมื่อกี้จนหมด

“ลุกไปอาบน้ำ จะได้กินยา” จะไม่มีใครกลับบ้านจนกว่าจะเย็นนี้ ผมทำอะไรให้เธอกินไม่เป็น คงต้องออกไปข้างนอก

แต่กาแฟเงียบใส่ ร่างเล็กภายใต้ผ้าห่มสั่นเป็นระรอก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากำลังแอบร้องไห้อยู่ ผมปล่อยให้เธออยู่กับตัวเองอีกสักห้านาที เห็นว่าเสียเวลาและเปล่าประโยชน์เลยเดินเข้าไปเอาผ้ามาชุบน้ำแล้วออกมา

ใช้มือดึงผ้าห่มออกจากใบหน้ากาแฟ ก่อนจะจับเธอนอนหงาย ครั้งแรกที่แตะผ้าลงไป เธอสะดุ้งนิดๆ

“ไปเอามันเลย... ไม่ต้องมาดูแล”

 

GA’FE TALK

ก่อนหน้านี้ฉันด่าเขาไปหนึ่งคำ แต่สติก็กลับคืนมาในทันที โชคร้ายมากที่ฉันเป็นคนเจ็บแล้วจำ อะไรที่ว่านพูดตอนโมโหฉันจำได้หมด

“เอาใคร” เขาถามตอนที่ฉันเบี่ยงหน้าหลบผ้าเปียกๆ

ฉันเม้มปาก ว่านไม่ได้เอาผ้าห่มออกจากตัวฉัน เขาแค่สอดมือเข้าไปเช็ดตามไหล่และไหปลาร้าราวกับไม่ได้คิดอะไร

จนไม่มั่นใจว่าที่สั่นเป็นพักๆ อยู่ตอนนี้เพราะสกินชิพกับเขาหรือกลัวและโกรธเขากันแน่

หลังจากเจอเรื่องโหดร้ายที่ควรหลาบจำ แม้เขาเช็ดตัวให้จะสบายจนอยากนอนต่อก็จริง แม้จะไม่อยากให้ความร่วมมือ แม้จะอยากหนีหน้าเขา...

“เมื่อวานฉันนัดกับแม่ ผู้หญิงคนนั้นแค่มาแจกการ์ดแต่งงานให้แม่ฉัน อย่าทำเป็นเจ้าคิดเจ้าแค้นไป” เสียงว่านอ่อนลงเกือบครึ่งหนึ่งจากปกติ

[อัพครบ]

LTA LUKTARN

สกิลการง้อไม่ใช่เล่นๆ 555555555555

อะไรเอ่ย เปย์โหด ลงโทษหนัก ง้อเก่งที่ฉุดในโยกกกกกก

1 เม้น 1 กำลังใจ

กาแฟคนเลว VS พี่ว่านที่ผ่านโลกมาทุกรูปแบบ

กด >> ADD FAV.





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 305 ครั้ง

29,741 ความคิดเห็น

  1. #27802 noonara (@noonara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 22:11
    ในอดีต ว่านเป็นคนทำให้แฟเป็นแบบนี้ใช่มั๊ย เลยรู้สึกผิดต้องมารับผิดชอบรักษาเค้าให้หาย ให้ใช้ชีวิตได้? แต่ไม่อยากให้เค้ามาชอบเพราะรู้ตัวว่าเคยทำไม่ดีกับเค้าไว้อะไรงี้?
    #27802
    0
  2. #21922 dreamptk (@dreamptk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:15
    สงสารทั้งคู่นะแฟจะรักแต่ว่านก็พยายามไม่ให้แฟรัก แบบเหมือนว่านก็รักแฟแต่แค่มาดูแลก่อนพอแฟอยู่ได้ก็จะจากไปอ่ะฮื่อๆ
    #21922
    0
  3. #19603 bylek96k (@bylek96k) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 10:54
    ว่าน กับแก๊งค์รบอายุเท่ากัน
    #19603
    0
  4. #9049 Afradear (@00phannita00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 13:29
    สงสารแฟ555
    #9049
    0
  5. #9029 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 22:18
    ตอนแรกนึกว่าแฟโดนว่านลวนลามซะอีก ที่ไหนได้5555555555555 
    #9029
    0
  6. #8166 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:55
    ว่านมองแฟเป็นเด็กเล็กเลย แฟก็ทำตัวไม่สมกับอายุสักนิด
    #8166
    0
  7. #7794 nailgoi26 (@nailgoi26) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 20:10
    แฟมีความมึนซึนอยู่มาก
    #7794
    0
  8. #6919 บัวสีขาว (@jaruwan_priaw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 07:52
    ทำไมว่านใจร้ายจัง
    #6919
    0
  9. #6800 Eelf Mmind (@mthanyamon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:03
    ว่านเหมือนคนคุมเกมส์ตั้งแต่แรก ส่วนกาแฟเหมือนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขอบเขตที่ว่านสร้างไว้
    #6800
    0
  10. #6579 м o כ h ά (@mikkk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:17
    อ่านแล้วก็หน่วงๆ รู้สึกว่าสักวันนึงจะช้าจะเร็วพี่ว่านก็ต้องหายไปจากน้องแน่ๆ แค่คิดก็เศร้าแล้ว ฮือออออ
    #6579
    0
  11. #6519 Zach ko (@chapchak1973) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:28
    ชอบแบบนี้
    #6519
    0
  12. #6518 Zach ko (@chapchak1973) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:28
    ง้อแรงง
    #6518
    0
  13. วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 17:20
    ความง้อนี้ โอยยยยยย
    #6491
    0
  14. วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 15:02
    มีความง้อน้อง
    #6489
    0
  15. #6484 Nanny_The Monster (@nan321) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 11:35
    พี่ว่านนนนนนน
    #6484
    0
  16. #6480 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 08:21
    มีความเน้นแดง อิอิ
    #6480
    0
  17. #6479 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 08:20
    ว่าน: แฟโกรธเหรอ
    กาแฟ: ...โกรธ...
    ว่าน: ...โกรธเท่าไหน...
    กาแฟ: .....เท่าพิซซ่าหน้าฮาวายขอบชีสสองถาดใหญ่
    กับโค้กขวดบิ๊กของเย็นนี้...
    //หวังว่าจะไม่ใช่ง้อแบบนี้อีกนะ!!! 555+
    #6479
    0
  18. #6478 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 08:16
    อ๋อ...มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...
    นึกว่า...ตั้งแต่ตอนแรกซะแล้ว!!!
    แต่แหม... ncคู่นี้คงร้อนแรงน่าดู...
    รึจะเป็นแบบมึนๆอึนๆหว่า? 555+
    #6478
    1
    • #6478-1 Zach ko (@chapchak1973) (จากตอนที่ 6)
      26 พฤษภาคม 2560 / 19:29
      nc แบบมึนๆอึนๆ555555 จะอีท่าไกน
      #6478-1
  19. #6460 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:11
    ว่านดูลึกลับ ร้ายมากกกก
    #6460
    0
  20. #6427 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:10
    พี่ว่านคนดี..หลบในสินะ
    #6427
    0
  21. #6381 pipencha (@pipencha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    พี่ว่านง้อแฟอีกกกกกก
    #6381
    0
  22. #6380 napatp (@napatp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 09:26
    ว่านมันง้อน่ารักนะ
    #6380
    0
  23. #6379 swon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 09:06
    ชอบประโยคคนเขัยนนี่แหละ เปย์โหด ลงโทษหนัก

    ง้อเก่ง....หลงรักผู้ทุกคนของคนแต่ง..หลัวแก่ พรี่เสีย ว่าน
    #6379
    0
  24. วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:15
    อ๋อเหรออออออ
    #6378
    0
  25. วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:15
    อ๋อเหรออออออ
    #6377
    0