END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 5 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 5'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    1 ก.ค. 60



เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ไม่ต้อนรับพวกชอบก่อกวนและนักเลงคีย์บอร์ด ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ

 


#ว่านดูดกาแฟ {EP.05}

กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 5'


เกิด... อะไรขึ้น...

สถานการณ์นี้ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะนั่งเอ๋อเพื่อค่อยๆ ทบทวน จึงพยายามสะกดความตกใจและงอขาออกจากการโดนทับ ยันตัวเพื่อลงจากเตียงโดยเลี่ยงไม่ให้โดนตัวใครอีก ทุกส่วนชาไปหมด...

พรึบ!

แต่วางแขนของรองที่เมาหลับไม่รู้เรื่องก็พาดผ่านตัวฉัน

กริ๊ก...

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก มีใครบางคนเปิดไฟ ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูแล้วมองเข้ามาในนี้ จ้องอยู่ที่แขนของรอง

ลมหายใจฉันสะดุดไป รีบปัดแขนเขาออกแล้วลงมายืนโซเซบนเตียง ในห้องนี้มีเจ้าของร้าน รอง เสี่ย และคนอื่นที่ฉันไม่รู้จักอีก

เพื่อนไปไหน มือถือไปไหน...

ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง ไม่ได้สนใจอารมณ์ของผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามา เอาล่ะ เจอมือถือแล้ว นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ฉันก้มลงหยิบก่อนจะยืดตัวขึ้น

เพียะ!!

จู่ๆ หน้าก็สั่น คอหันไปสามสิบองศา รู้ตัวเลยว่าโดนตบ แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตบ ผู้หญิงบ้านี่ใคร

ผลัก!

“เฮ้ย” ฉันออกแรงผลักแล้วหันกลับไปมอง พบว่าเธอกำลังโกรธ คล้ายคนที่โกรธมากจนพูดไม่ออก เธอกวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เฮ้ยอะไร!? เฮ้ยทำไม!?” เธอเดินเข้ามาทันที

ฉันผลักเธอออกโดยยังงงไม่หาย เราวุ่นวายกันตรงกลางห้อง แรงโมโหสำหรับผู้หญิงปกติไม่ใช่เล่นๆ ฉันกำลังแฮ็งค์และเริ่มของขึ้นเลยฟาดมือที่กำมือถือไว้มั่วๆ เสียงที่ดังพอสมควรทำให้พี่เสี่ยตื่น เขาขยี้ตาแล้วมองมาทางนี้ ก่อนจะร้อง เฮ้ย เหมือนฉันก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

ร่างสูงเข้ามาแยกเราสองคน และการที่พี่เสี่ยเข้าไปอยู่ข้างผู้หญิงคนนี้ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขาสนิทกันพอสมควร

“น้องหนึ่ง น้องแฟ ตีกันทำไม” เสี่ยถาม เขาดูยังไม่ตื่นดีด้วยซ้ำ อ้อ... ผู้หญิงชื่อหนึ่งนั่นเอง

“ถามคนนั้นสิ” หนึ่งพยักหน้ามาทางฉัน ก่อนจะปรายตามองรองที่หลับไม่รู้เรื่องบนเตียง เธอดูโกรธมากและน้ำตาก็ไหลออกมา เพิ่งสังเกตุว่าแก้มเธอแดงเป็นปื้น

พี่เสี่ยกวาดตามองเราสามคน  จากนั้นก็มองซอกคอฉันแล้วเริ่มมีสีหน้าตึงเครียด ส่วนฉันก็ได้แต่งงงวย ทำไมมองงี้

“วอร์มาก็วอร์คืน จะทำไม?” เราตื่นมาโดนตบ เราก็สู้ เหตุผลใช้กับความโกรธไม่ได้

“มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกน้องหนึ่ง คนอยู่ตั้งเยอะ” พี่เสี่ยหันไปบอกหนึ่งด้วยเสียงเครียดหน่อยๆ คนที่กำลังโมโหปัดแขนพี่เสี่ยทิ้ง

“คนอยู่เยอะแค่ไหนมันไม่สำคัญไง สำคัญคือนอนกอดกันหาพ่อใคร!” เธอว่า

ดูท่าแล้วผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นเป็นแฟนของรองรึเปล่า แล้วก็มาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ฉันยกมือคลึงขมับ สายตาฉันสอดส่องไปทั่ว จนเห็นหัวของโจลี่บนพื้นห้องน้ำ

โจลี่ไปนอนหลับในห้องน้ำ ทิ้งให้ฉันนอนบนเตียงกับผู้ชาย

เหอะ... ฉันแค่นหัวเราะก่อนจะเดินผ่านหนึ่งไปทางหน้าประตู

“อย่าไร้สาระ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ” ฉันกระแทกไหล่เธอแล้วจากไปอย่างไม่ไยดีเพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องแก้ตัวให้คนที่ใช้กำลังกับฉันก่อน และได้ยินคำว่า 'ตอแหล' ลั่นห้อง

ฉันเลือกที่จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ผ่อนลมหายใจออกเมื่อคิดได้ว่าเมื่อกี้ฉันเพิ่งอยู่ใกล้ผู้ชายเป็นฝูง ฉันก้มมองมือที่กำมือถืออยู่ พบว่ามันกำลังสั่น ฉันกำลังกลัวและโมโห

แต่ฉันแค่ไม่พูดมันออกมา

ฉันสำรวจมือถือและพบว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นโหมดไม่สั่นไม่เสียง ทุกคนต่างโทรหาฉัน มีทั้งเบอร์แปลกและเพื่อน ใบชา ฟาร์ ตังหรือแม้แต่คิวที่คิดว่าอยู่ด้วยกันเมื่อคืนก็กระหน่ำโทรมา

คนอื่นน่ะไม่แปลก แต่ไอ้คิวกลับกระหน่ำโทรเหมือนฉันไม่ได้อยู่กับมันงั้นแหละ

ฉันส่งข้อความบอกใบชาว่ากำลังจะกลับแล้วก่อนจะกดปิดเครื่อง ทั้งหมดเป็นเพราะความห่วงใยที่ว่ามานั่น... ไม่มีของว่าน ไม่มีสายของเขา

ตลอดทางที่ขี่ฮาร์เล่ย์ฉันรู้สึกงุนงงและง่วงตลอดเวลา

จนมาถึงคอนโดแล้วเปิดประตูเข้าไป

“แฟ!” ใบชาวิ่งมาหาฉัน ยังไม่ทันเข้าถึงตัวเธอก็ขมวดคิ้ว “หายไปไหนมา โทรก็ไม่รับ รู้มั้ยว่าทุกคนตามหา ถ้าเย็นนี้ไม่กลับมาชาจะไปแจ้งความอยู่แล้ว”

“ไปกินเหล้ามา” ฉันเดินเอาหมวกกันน็อกไปโยนบนโซฟา ง่วง... ง่วงมากจริงๆ

หมับ!

“แล้วคอไปโดนอะไรมา ไปนอนกับใครมา” ใบชากระชากแขนฉันให้หันกลับไป และฉันก็แทบจะถลาเข้าไปหาเธอ ดวงตากลมโตจ้องต้นคอฉันในระยะใกล้ “อ้าว ไม่ใช่นี่ นึกว่าไปโดนใครจูบมาซะอีก”

“ใครจะมาจูบ” ฉันพยายามสลัดเรื่องที่ร้านนั่นทิ้ง เค้นสมองคิดว่าเข้าไปนอนในห้องนั้นได้ยังไง แต่สุดท้ายก็ว่างเปล่า

“ไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่า ทำไมอาการแพ้ขึ้นเยอะขนาดนี้” ใบชาจิ้มซอกคอฉัน “ดูสิ ที่แก้มก็มี”

“แสบอะ” ฉันย่นคอ

“ทีหลังอย่าทำให้เป็นห่วงแบบนี้อีกนะ” ใบชาขมวดคิ้ว

“อือ ขอโทษ” ฉันไม่เคยไร้เหตุผลกับคนที่ดีต่อฉันและฟังฉัน ขณะเดียวกัน ฉันพร้อมจะเกรี้ยวกราดใส่คนที่ไม่ฟังและร้ายกับฉันด้วย

“ไปนอนไป ทำท่าเหมือนจะหลับอยู่ได้”

เมื่อใบชาพยักหน้า ฉันจึงเดินเข้าห้องส่วนตัว กะว่าถ้าอาบน้ำคงจะดีขึ้น พอเข้าไปในห้องน้ำก็พบว่าตั้งแต่ต้นคอ แผ่นหลังลามมาถึงท้องน้อยแดงเป็นปื้นจริงๆ อาการคล้ายแพ้อะไรสักอย่าง ส่วนที่แก้มน่ะรอยแดงจากการโดนตบต่างหาก

หรือเราจะแพ้เหล้าเบียร์? อาหารทะเล? ไม่นี่...

สิ่งที่เดียวที่รู้ว่าแพ้คือยาจำพวก ‘Sleeping pill’ หรือที่เรียกว่ายาคลายกังวลที่มีฤทธิ์แรงและยานอนหลับ

แต่อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ ดื่มมากไปก็แพ้ได้เหมือนกัน เป็นโทษกับสุขภาพจริงๆ

ฉันเอาน้ำราดหัว แต่กลับหยุดความง่วงงุนไม่ได้ ในที่สุดก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น


ฉันเริ่มรู้สึกตัวอีกทีเพราะหนาวและไม่สบายตัวทั้งที่ไม่ได้เปิดแอร์ ลืมตาได้ก็เข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำแล้วเปลี่ยนชุด ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ระหว่างที่ส่องกระจก ฉันที่ยังเบลอพอสมควรก็พบว่าริมฝีปากซีดกว่าปกติ มือก็เย็นเฉียบ

หิวด้วย หิวน้ำ...

หลังแต่งตัวเสร็จก็เดินมาเปิดโน๊ตบุ๊คที่ตั้งสลีปไว้ กดเข้าเฟซและเปิดแชตกลุ่ม รายงานตัวกับเพื่อนทุกคนว่า...

ME :: ยู้ฮู~

จากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาทีทุกคนก็กดอ่าน ยกเว้นฟาร์ คิวและโจลี่

ตังตี้ขี้เสือก :: ยู้ฮูๆๆๆ แฟหายไปไหนมา

โสมศรี :: เออ เมื่อคืนมีแต่คนตามหา

น้ำขิง :: นางมาแล้วๆ

ความจริงฉันแค่มารายงานตัวตามประสาคนที่ถูกตามหาเท่านั้น ฉันนั่งมองแชทอีกประมาณหนึ่งนาที เมื่อไม่มีใครกดอ่านอีกแล้วจึงโต้ตอบ

ME :: ไปเมามา ฮา~

ME :: ไอ้คิวไปไหน

หลังคำถามนี้ สามคนที่โผล่มาในแชทก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่รู้ ซึ่งตอนนั้นเป็นจังหวะเดียวกับฟาร์กดอ่านแชทพอดี คนที่นานๆ จะโผล่มาทีจึงพิมพ์ตอบกลับมา

ฟาร์รี่ :: ตอนนี้อยู่กับไอ้คิว

เป็นการพิมพ์ที่รวดเร็วมาก และหลังจากนั้น... ต่อให้คนอื่นๆ จะคุยเล่นอะไรกันฟาร์ก็ไม่กดอ่านอีก เพราะไม่อยากเปิดมือถือฉันจึงเดินออกไปนอกห้อง

“อ้าวแฟ ตื่นแล้วเหรอ” คนที่ทักคนแรกคือพี่ขม พี่ชายของเรา... พอเริ่มแก่แล้วก็ชอบมาขลุกตัวกินเหล้าอยู่ในห้องน้องสาว

ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะเดินไปจิ๊กมือถือของใบชาแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟา สิ่งที่ฉันทำเป็นลำดับแรกคือโทรหาโจลี่เพราะอยากถามเรื่องเมื่อคืน

แต่โจลี่ไม่รับสาย เพราะงั้นคิวกับฟาร์เป็นตัวเลือกถัดไป แต่ดันติดต่อไม่ได้สักคน

ในวินาทีนั้น ยักษ์ที่กำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่กบพี่ขมทางด้านล่างกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ แล้วฉันดันเหลือบไปเห็นพอดีว่าเขากำลังส่งไลน์หาว่าน มันมีใจความว่า 'แฟอยู่ห้องแล้ว'

ทันทีที่เห็นอะไรเกี่ยวกับว่าน อารมณ์ฉันก็ยิ่งเฟลดาวน์มากขึ้นไปอีก ฉันจ้องแผ่นหลังท่านยักษ์จนแทบพรุน แต่เขาไม่แม้แต่จะสนใจ เขาก็เหมือนกับเพื่อนรักเขานั่นแหละ สนใจแต่คนที่รัก

พาลเราพาล!

ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง ซ้ำยังรู้สึกอ่อนเพลียทั้งที่นอนไปแล้วตั้งเยอะ จึงตั้งท่าจะเดินเข้าห้องทันที

“เฮ้ยๆ อะไรวะไอ้น้องคนนี้ ไม่พูดไม่จา ทำหน้าอมทุกข์อย่างเดียว จะรีบเข้าห้องไปไหน ข้างปลาได้กินบ้างยัง” แต่พี่ขมซึ่งกำลังก๊งเหล้าอย่างสนุกปากดันรั้งไว้ซะอีก

“ไม่หิวเลย” ฉันตอบก่อนจะเหลือบตามองทุกคนยกเว้นยักษ์

ไม่รู้ งอน

“มานั่งเล่นกับพี่ก่อน นานๆ จะเจอกันที” พี่ขมออกคำสั่ง

ส่วนฉันไม่อยากมีปัญหา ทบทวนในใจแล้วว่าถึงจะรู้สึกแย่ แต่ถ้านั่งอยู่กับครอบครัวบ้างก็ดี คืนนี้คงไม่มีอะไร ดังนั้นจึงยอมนั่งบนโซฟาเหมือนเดิม ได้แต่ฟังทุกคนคุยกันเงียบๆ มีวูบหนึ่งที่ฉันเห็นจากหางตาว่ายักษ์เหลือบมองฉัน

ฉุบ...

ไม่นานแก้วบรรจุแอลกอฮอล์เย็นๆ จากมือยักษ์ก็แปะลงกับท่อนขาฉัน เขาทำสีหน้าคล้ายอยากถามว่า เอามั้ย?

“ไม่ต้องมาใส่ใจน้อง” น้องไม่รับแก้วของสปายตัวร้ายอย่างพี่หรอก

“อ้าว” ยักษ์ครางท้วง

“เฮ้ย น้องกูคออ่อน ต้องเหยาะเหล้าเพิ่มอีกนิดถึงจะดื่มรู้เรื่องงง” พี่ขมเริ่มเมาซะแล้ว พูดอะไรไม่รู้เรื่องเหมือนเราตอนปกติเลย

แต่พอพี่ขมส่งแก้วมาให้ฉันก็รับมาจิบพร้อมนั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองจากบิ้วอินแบบกระจกข้างทีวี ยังดีที่รอยผื่นแดงดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็ผื่นยุบ เหลือแต่รอยแดงอย่างเดียว

ใบชาพยายามถามฉันนะว่าเป็นอะไรรึเปล่า แต่ฉันก็ส่ายหน้าและจมอยู่กับความคิดตัวเองอย่างอ่อนเพลีย กระทั่งทุกคนเมาเละนั่นแหละ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น พี่ขมหันไปมองยังต้นเสียงก่อนจะล้มพับหลับไป ยักษ์ก็เมาจนเชื่องช้า ใบชาจึงเป็นคนเดินไปเปิดต้อนรับ

เป็นว่าน...

วูบหนึ่งฉันโกรธทันทีที่ได้เห็นหน้าว่านเพราะภาพตอนเขากอดกับพั้นช์ยังติดตา แต่จากนั้นความตกใจก็เข้ามาแทนที่

หมับ!

“มานี่!” เพราะว่านตรงเข้ามากระชากแขนฉันด้วยความรุนแรง จนร่างฉันถลาลงจากโซฟา

ขาฉันครูดกับขอบโต๊ะกระจก เจ็บ...

ปฏิกิริยาอัตโนมัติของฉันคือการต่อต้านในแบบที่ไม่ได้ทำกับว่านมานาน

“...ปล่อย” ฉันเค้นเสียงตอบพร้อมบิดแขนสุดแรง ขณะที่ว่านดึงแก้วออกจากมือฉันแล้ววางกระแทกลงกับโต๊ะ “ปล่อย!!

ดวงตาคมล้ำลึกกวาดมองซอกคอฉัน ระหว่างเราไร้เสียงไปช่วงหนึ่ง พี่ขมน่ะเมาจนหลับ ยักษ์น่ะมองเงียบๆ ส่วนใบชาดูจะสตั้นไป

การกระทำของว่านถือว่าเปิดโปงความสัมพันธ์ของเราอย่างชัดเจน แต่ช่างสิ

“พี่ว่าน คุยกันดีๆ ดิ” ใบชาเดินเข้ามาหาเราสองคน พี่สาวฝาแฝดโฟกัสไปยังว่าน “พี่ว่านปล่อยแฟก่อน”

แต่เมื่อใบชาจะเอื้อมมือมาดึงฉันออกไป

พรึบ!

ว่านกลับรั้งให้ฉันเข้าไปหาตัวเขามากกว่าเดิม เขามีความสามารถและมีความแข็งแรงมากพอที่จะลากฉันผ่านหน้าใบชาไปได้

ใบชารีบคว้าฉันไว้ เธอบีบแขนอีกข้างของฉันไว้ แต่ว่านแค่กระชากทีเดียว... แรงทั้งของฉันและใบชาก็เหมือนจะไร้ประสิทธิภาพไปในพริบตา

“ว่าน ปล่อย!” ฉันพยายามจะไม่ก้าวเท้าตามเขา แถมด้วยการทุบแขนเขาไปอีกหนึ่งที ฉันมีอคติกับการไม่ถูกรับฟัง ยิ่งคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเจอมาด้วยยิ่งแล้ว สรรพนามฉันเปลี่ยนในทันที “ไอ้เหี้ยว่าน!”

“เออ ก็เหี้ยตอบสนองอยู่นี่ไง” ว่านพูดโดยไม่ได้หันมาสนใจใคร แม้แต่ฉันที่ทำร้ายร่างกายเขาอยู่ก็ตาม

ทุกเสียงคือเศษฝุ่นสำหรับว่าน ทุกคนไร้ตัวตนเมื่อเขามาอยู่ที่นี่

“ไอ้ว่าน...” ฉันได้ยินเสียงยักษ์ เขาเดินมาขวางในจังหวะที่กำลังจะถูกว่านลากออกจากห้อง

ผลัก!

แต่ยักษ์ที่เมาอยู่แล้วกลับถูกว่านผลักออกไปชนกับใบชา

เรื่องของกูคนอื่นอย่าเสือก

ว่านลากฉันออกจากห้อง เขาไม่ต้องใช้ความพยายามด้วยซ้ำ ไม่ต้องออกแรงอุ้มก็สามารถพาฉันออกไปได้ ไม่ใช่เพราะฉันอ่อนแอ แต่ว่านแข็งแรงมากเกินไป

“ชา...” ฉันหันไปเห็นใบชากำลังถูกยักษ์ทับ ถึงใบชาจะแค่โดนลูกหลง แต่ฉันก็ไม่ชอบที่ว่านทำแบบนี้ “ทำคนอื่นเจ็บทำไม”

เขาไม่ตอบแต่บีบข้อมือฉันจนเลือดแทบไปหล่อเลี้ยงไม่ถึงปลายนิ้ว ฉันถูกดันเข้าไปในลิฟต์ ว่านไม่ปล่อยแต่ก็ไม่ได้สนใจ สายตาที่แทบจะแผดเผาทุกสิ่งได้ไม่ได้โฟกัสมายังฉัน

ผัวะ!

เพราะว่านผลักยักษ์ไปโดนใบชนจนล้ม ฉันถึงเหวี่ยงหมัดต่อยเขาแล้วหอบหายใจผสมคำด่า “ไอ้หน้าตัวเมีย...”

ว่านหน้าหันไป เขาเจ็บมากแค่ไหน การเพิ่มแรงบีบข้อมือฉันจนเจ็บร้าวคือคำตอบ

“ไปคุยกับมันก็ไม่ต้องมายุ่งด้วย”

“...” ยิ่งฉันส่งเสียงหนึ่งประโยค เขาก็เพิ่มแรงบีบตรงข้อมืออีกหนึ่งแรง

“ไป... กอดมันก็ไม่ต้องมาบีบ” เสียงฉันสั่นเพราะว่านเพิ่มแรง เขาจะเพิ่มแรงเรื่อยๆ จนกว่าฉันจะเจ็บและหยุดตอบโต้ไปเอง

“...”

ฉันพูดถึงพั้นช์ไปแล้ว แต่ว่านกลับไร้การตอบรับ นั่นไม่เท่ากับยอมรับเหรอ

“เสนียดชีวิต!” ยิ่งว่านแสดงอาการโกรธแต่เมินเฉยกับฉัน ฉันก็ยิ่งแผลงฤทธิ์ ทุกสิ่งที่อย่างที่ไม่ดี ไม่ว่าจะคำด่า การตอบโต้ด้วยร่างกาย ฉันงัดออกมาใช้กับเขาทั้งหมดโดยไม่สนว่าตัวเองจะเจ็บ

ว่านทำตัวเหมือนฟองสบู่อาบยาพิษ

โกรธแต่ไม่ด่า

ไม่พูดและไม่ปล่อย

ไม่ปฏิเสธหรือตอบรับเรื่องใดทั้งสิ้น

ไม่มีการหันมามองหน้าฉันอีกนับตั้งแต่ออกจากห้อง

นั่นสร้างความเจ็บใจให้ฉันมากที่สุด

“ไม่ไป!” เขาทำให้ฉันนึกถึงเมื่อก่อน ตอนที่แอนตี้เขาเพราะเขากับพั้นช์สุงสิงกัน

ฉันอาละวาดใส่เขาตอนที่ถูกยัดเข้าไปในรถ ว่านเคลื่อนรถออกไปราวกับไม่เห็นความโกรธของฉัน

“พูดภาษาคนไม่เข้าใจไงวะ!” ไม่บ่อยที่เราจะวีนแตก...

ความจริงโมโหมากสุดฉันก็ไม่ค่อยโต้ตอบอะไรใคร ฉันชอบตัดรำคาญให้มันจบ แต่ถ้าได้เหวี่ยง ฉันก็จะเหวี่ยงจริงๆ เหวี่ยงจนกว่าจะมีการโต้ตอบที่คู่ควรกลับมา

ฉันโมโหซะจนคว้ากล่องบุหรี่ที่ทำมาจากเหล็กซึ่งอยู่ในรถของว่านไว้ในมือ ตั้งใจจะฟาดใส่หน้าเขา

“ไสหัวไปอยู่กับพั้นช์เลยไป!” ฉันพูด

หมับ!

ว่านคว้าข้อมือฉันไว้ ซึ่งเป็นมือข้างเดียวกับที่โดนบีบก่อนหน้านี้ ใจจริงเขาไม่ได้กำในจุดเดิม แต่พอฉันเผยอปากจะส่งเสียง เขาก็เคลื่อนนิ้วมาตรงจุดที่ยังปวดแปลบ

และเช่นกัน ว่านสนใจการขับรถแทนที่จะจอดมาคุยหรือเหวี่ยงคืนใส่ฉัน

และสามารถทำให้ซองสวมบุหรี่หล่นออกจากมือที่เริ่มสั่นเทาเพราะโดนเคล้น มันตกกระทบโดนฐานของเกียร์ดัง เคล้ง

“หึ” เขาแค่นหัวเราะหนึ่งครั้ง ปรายตามองฉันหนึ่ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองข้อมือที่เคยถูกบีบจนเป็นรอยหนึ่งวูบ... และมองผ่านไปอย่างไม่ไยดี

เขารับมือกับฉันอย่างง่ายดาย ฉันจึงหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างพร้อมหอบหายใจออกมา เรามีแต่ความเงียบ กระทั่งว่านขับรถผ่านประตูรั้วเลื่อนอัตโนมัติเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง

บ้านของเขา... บ้านที่มีโสมกับขิง และแม่ของเขาอยู่

แต่วันนี้บ้านกลับปิดไฟมืดราวกับไม่มีใคร

และว่านก็แค่ลงมาดึงฉันออกจากรถ ฉันก่นด่า หวีดเสียงตั้งแต่หน้าบ้านยันในบ้าน

พรึบ!

เมื่อเปิดไฟแล้ว ว่านก็ผลักฉันให้ไปยืนตรงกลางห้องโถง ฉันถูกแรงส่งให้ออกห่างจากร่างสูง เขาเคลื่อนตามองฉันราวกับเหลืออดเหลือทน ในที่สุดก็พูดออกมา

“ถอดเสื้อออก" ในที่สุดเขาก็พูดออกมา "อย่าให้ต้องกระชาก”

ว่านล้มตัวลงนั่งบนโซฟา ผลจากการโดนลากตั้งแต่ห้องของตัวเองจนมาถึงนี่ทำให้ฉันมีรอยช้ำประปราย

ในเมื่อก่อนหน้านี้ว่านเมินฉัน เพราะงั้นฉันจึงสาวเท้าไปยังประตูหน้าบ้าน

“ลองดู!” เสียงเข้มทำฉันชะงักไปวูบหนึ่ง

แต่ฉันท้าทายเขาด้วยการบิดกลอนประตู ทำท่าจะเปิดออกไปโดยไม่ลืมพูดสิ่งที่ควรพูด ถึงแม้ว่าใจจริงจะอยากให้เขาด่าฉันและ บอกเหตุผลว่าทำไม แค่ไหนก็ตาม

“ต่อไปนี้ไม่มาเจอกัน... อึก” แต่ฉันถูกกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับว่าน มือหนาอีกข้างเอื้อมไปกระแทกประตูให้ปิดสนิทอีกครั้ง ฉันตวาดเขา ไอ้ว่าน!!”

และว่านก็แค่ดึงเสื้อออกจากร่างฉัน หมายถึงดึงทีเดียวจนทุกสิ่งที่ปกปิดช่วงบนหายไป ความตกใจฉุดอารมณ์ให้สั่นระริกในทันทีเมื่อเจอกับสายตาที่กวาดมองราวกับร่างกายฉันคือท่อนไม้

ฉันถูกตรึงไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง ริมฝีปากฉันกัดเม้มแน่น ว่านใช้มืออีกข้างแตะกับซิบกางเกงฉัน

“อย่า” ในวินาทีนั้นว่านทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนคุกคาม อย่างน้อยว่านก็ไม่เคยจับฉันแก้ผ้า ฉันดันอกเขา แต่เขากลับดันฉันไปติดประตู “อย่ามายุ่ง!

อารมณ์ฉันเปลี่ยนไป

ถึงฉันจะไว้ใจเขาที่สุด แต่มันไม่ได้หมายความว่าเมื่อถูกเขาทำแบบนี้แล้วจะไม่กลัว มือฉันเริ่มสั่นเมื่อว่านโยนเสื้อกับบราฉันทิ้ง ฉันยกมือปิดทรวงอกตัวเอง

ถึงจะพยายามคิดว่ายังไงนี่ก็คือว่าน แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยอีกต่อไป ว่านกระชากมือฉันออกจากทรวงอก ขาฉันอ่อนแรงจนทรุดตัวลงในทันที

“จะทำอะไร” ฉันกำมือแน่น เบี่ยงหน้าหลบสายตาเขา ร่างกายฉันทำปฏิกิริยากับการบุกรุกด้านลบ “ฉันไม่ชอบ”

“รู้จักกลัวแล้วเหรอ” ว่านจับคางฉันให้หันไปสบตากับเขา “สำนึกบ้างรึยัง”

ฉันกัดริมฝีปาก ลิ้นแข็งทื่อไปชั่วขณะ เหงื่อร้อนๆ ไหลลงจากขมับเพราะตึงเครียด

เขารู้ดีว่าฉันจะสู้อะไรไม่ได้เลย ร่างกายจะสั่นเหมือนคนหนาวเหน็บ มือไม้ชาไปหมด

สิ่งที่ฉันรู้สึกไม่ใช่แค่ความกลัว ไม่ใช่แค่อ่อนแรง ไม่ใช่แค่สั่น

...แต่มันคือความสิ้นหวัง

นิ้วมือของว่านเกี่ยวอยู่แถวๆ คางฉัน และฉันไม่ลังเลเลยที่จะฉวยโอกาสก้มลงกัดเต็มแรง ผิวอ่อนนุ่มถูกซี่ฟันฉันกดจนเกร็งไป

กึก!

ว่านเลิกคิ้วแล้วแค่นเสียงว่า "ดี!" มาหนึ่งคำ

จากนั้นริมฝีปากหยักบางก็ราบเรียบทันที คราวนี้เขาดึงกางเกงขาสั้นออกจากร่างที่สั่นเทาของฉัน ขณะที่ฉันหายใจไม่ออก มือดันอกเขา เหมือนฉันกำลังร้องไห้ แต่ใบหน้าชาไปหมด ฉันทำได้แค่งอตัว แต่ว่านก็กำแขนฉันไว้ ต่อจากนั้นสมองฉันมึนงงเมื่อถูกลากไปอีกด้านหนึ่งของบ้าน แทบจะไม่ได้เดินด้วยขาตัวเองด้วยซ้ำ

กริ๊ก...

ประตูบานหนึ่งที่อยู่ใต้บันไดถูกเปิดออก หัวใจฉันหนาวสั่นเมื่อมองเข้าไปแล้วพบแต่ความมืด มันต้องทั้งอับและแคบ

จะให้ฉันเข้าไปในนั้นเหรอ

"เข้าไป" คำพูดเขาถือเป็นคำตอบ

“ไม่เอา” เสียงฉันปนการหอบไว้เจ็ดส่วน ร่างกายที่มีเหงื่อซึมหนาวยะเยือกไปทั้งตัว “ว่าน ฉันไม่เข้าไป”

ในที่สุด... ฉันก็กลัวจนน้ำตาไหล

ฉันไม่ได้กลัวที่มืด แต่ฉันไม่ชอบที่อับ ไม่ชอบที่แคบ ไม่ชอบที่ที่ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ว่านรู้ดีว่าฉันกลัวความรู้สึกแบบไหนหรือสถานที่แบบไหนที่ฉันทนไม่ได้

ฉันแทบจะมองหน้าว่านไม่รู้เรื่อง เค้นคำด่าไม่ออก ว่านทำให้ฉันไว้ใจที่สุดได้ก็ทำให้ฉันกลัวมากที่สุดได้เช่นกัน

ว่านทำให้รู้ตัวว่า... เขากำลังทำโทษฉัน

“ไม่ๆๆ” ฉันคว้าเสื้อเขาไว้เพื่อยึด ฉันยอมกลัวท่าทางเขาดีกว่าเข้าไปในนั้น “ฉันทำอะไรผิด”

ว่านหลุบตามอง การเหวี่ยงฉันที่สั่นระริกและร่างกายเปลือยเปล่าเข้าไปในห้องใต้บันไดคือคำตอบ

ปัง!

แสงสว่างจากด้านนอกดับวูบลงพร้อมเสียงปิดล็อกประตู แก้มฉันกระแทกกับผนังแข็งๆ จนลิ้นรับรสเลือดได้

กลิ่นเลือด กลิ่นฝุ่น สติฉันจมลง กรี๊ดไม่ออก หายใจไม่เข้า หนาวเหน็บ ห้องนี้เล็กจนยืนไม่ได้

เรื่องเก่าสมัยก่อนไหลเข้ามาในหัว...


ในนั้นไม่ค่อยมีอากาศ แคบก็แคบ จะไม่ออกมาแน่เหรอกาแฟ'

'...'

'แต่ถ้าไม่ออกมาดีๆ ก็คงต้องขังไว้ในนั้น... ฮ่าๆๆ ใกล้ตายเมื่อไหร่ก็บอกนะ จะเปิดให้


“ฮึก...” ฉันยกมือกุมหัว

[อัพครบ]

LTA LUKTARN

ใครนะช่างคิดได้ว่าพี่ว่านจะหื่นออกทั้งที่หงุดหงิด เอ็นซงเอ็นซีอะไรหืมมมม

คราวนี้มาตรงเวลาเป๊ะ เช้ามากเยยยยยยย

1 เม้น 1 กำลังใจ

กาแฟคนเลว VS พี่ว่านที่ผ่านโลกมาทุกรูปแบบ

กด >> ADD FAV.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

29,741 ความคิดเห็น

  1. #29731 qzzoqomqzqo (@mayinz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:44
    โอโหว่านเกินมาก หลังจากนี้คืออยากให้แฟหนีไปให้สุดขอบโลกเลย ไปกอดกับคนอื่นแล้วยังมีสิทธิมาทำในสิ่งที่คนอื่นกลัวอีก
    #29731
    0
  2. #8239 aappss (@ap_rachinicorn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:12
    พี่ว่านน่ากลัวววสส
    #8239
    0
  3. #6544 Mw\' Mw (@123494) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:04
    ว่านใจร้ายย
    #6544
    0
  4. #5971 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 14:26
    ว่านโหดไปนะบางที งืออิ สงสารแฟ T T
    #5971
    0
  5. #5763 tattoo t-ara (@noonnoon-ok) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 10:27
    พระเอกหรือตัวโกง
    #5763
    0
  6. #5746 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:56
    ร้ายมากก น้องกลัวอะไรว่านทำหมดดด
    #5746
    0
  7. วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 09:18
    โหดเกินไปแล้วนะว่าน รู้ว่าแฟกลัวมากยังจะทำอีก

    แล้วแฟทำผิดไร หวงเหรอ ไม่ได้เป็นไรกันสะหน่อยจะหวงเพื่อ
    #5687
    0
  8. #5646 Prissana Achsacorn (@prissi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 05:02
    เซ็งเป็ดไอว่าน อย่าอ้อนวอนมันนะแฟ
    #5646
    0
  9. #5631 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    แฟเอาคืนให้กนักเลยนะ เกลียดะว่านแล้ว
    #5631
    0
  10. #5629 Sachitae (@Sachitae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    ไม่มีเอ็นซีดีแล้วค่ะ ไม่อยากให้แฟได้กับว่านตอนนี้ โมโหว่านหนักมาก!!
    #5629
    0
  11. #5623 neweryyyy (@kingdek) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    อีว๊านนน ลาออกจากการเป็นพระเอกเดี๋ยวนี้!!
    #5623
    0
  12. #5606 neung13 (@lovely569914) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:27
    อิพี่ว่าน ใจร้ายชห
    #5606
    0
  13. วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 16:42
    พี่ว่านมหาประลัยยยยยย!!!! ชะนีขอใช้คำนี้แพล๊บบบบบบ ทำแบบนี้กะแฟลี่ได้งัยอ่าาาาา
    ซาตานสุดๆๆเลยค่าาา ทั้งๆที่แฟลี่ไว้ใจที่สุดแต่ก้อทำให้นางกลัวสุดๆๆๆเหมือนกัน
    #ขอความในใจพี่ว่านด่วนๆๆๆ เอาแบบเหตุผลที่น่าเชื่อถือน่ะ ไม่นั้นไม่ให้อภัยจริมๆๆๆ ชะนีหวิบแทนแฟลี่แล้วววววว
    #5529
    0
  14. #5453 kalakade (@kalakade) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:00
    สงสารกาแฟอะ ทั้งโดนลอกคราบแถมยังโดนขัง
    #5453
    0
  15. #5452 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 06:28
    กลับไปอ่านอีกรอบก็ว่า ว่านเหมือนคนจิตป่วย ทารุณเกินไปปะ? ทำไมต้องเล่นแรงขนาดนี้ ยังไงแฟก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว สาบานว่านี่พระเอก นึกว่าตัวโกง รักไม่ลง "เราจบกัน" อ่าวว!นึกว่าเราเป็นแฟ โทษๆๆ555
    #5452
    0
  16. #5451 jjalaxy (@achalaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 03:35
    พี่ว่านถ้าจะขังน้องก็ไม่จำเป็นต้องแก้ผ้าน้องมั้ย. เรื่องที่บอกว่าโมโหแล้วทำแฟคือเรื่องนี้สินะ นึกว่าปล้ำน้องสะอีก
    #5451
    0
  17. #5450 matural01 (@matural01) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:19
    ทำไมว่านใจร้ายขนาดเนนนนน้
    #5450
    0
  18. #5449 NamfonNamooNikon (@NamfonNamooNikon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:14
    ว่านใจร้ายยยย ????????
    #5449
    0
  19. #5448 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:45
    ว่านนนน!!! ทำไมใจร้าย
    #5448
    0
  20. #5447 ploy_Zamile (@040123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:28
    คนใจร้ายยยบย
    #5447
    0
  21. #5446 น้องน้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:23
    ไม่รักพี่ว่านแล้ว ใจจะขาดกับกาแฟ T^T
    #5446
    0
  22. #5445 Sis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:02
    อาจจะมีดริฟท์ในดริฟท์อีกทีนี่ไม่ได้หวังเอ็นซีเล้ยยยย
    #5445
    0
  23. #5444 Sis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:57
    นี่นั่งนับวันรออัลลายยย555555อิพี่ว่านนเริ่มไม่ถูกจริตเราแล้วนะ!
    #5444
    0
  24. #5443 แฟนป๋มดุ (@yi_ng090) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    เอนซงเอนซี ไม่ต้องแล้ว ขอฉาก ขอฉากตีหัวแล้วกระทืบ !! เอาคืนว่านแทนค่ะ เอาคืนๆๆๆๆ อินหนักมาก
    #5443
    0
  25. #5442 แฟนป๋มดุ (@yi_ng090) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:55
    ถึงกลับต้องไปอ่า ep 1 อีกรอบ
    บางที ว่านเมิงก้อรุนแรงไปนั่นนางเอก เป็นเราคงเกลียดว่านแน่ๆ หาเหตุผลที่จะมารักกันยากจริงๆ ดูมันทำสิ!!! โกรธแทน!!
    #5442
    0