END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 32 : {200%} ว่านดูดกาแฟ❖เพราะเขา 'หลงกล 11'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 998 ครั้ง
    20 มี.ค. 61


เรื่องนี้ไม่ลงอีบุ๊คนะ

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม บางสิ่งบางอย่างไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ


 

:: Song ::


#ว่านดูดกาแฟ {EP.31}

เพราะเขา 'หลงกล 11'



Don’t run, you won’t get away. Noone’s gonna help you. Wanna get hurt, x! / (อย่าหนีเลยน่า เธอไม่รอดหรอก ไม่มีใครช่วยแน่ๆ อยากเจ็บตัวมั้ยนังบ้า ฮ่าๆ)

เสียงขู่ดังมาจากด้านหลัง ร่างฉันถูกมือของใครบางคนกระชากไว้ในตอนที่จะล้มลง

Give it a try. / (พวกมึงก็ลองดู)

ฉันได้ยินเสียงเขา ได้ยินเสียงว่านพร้อมอ้อมกอดที่ร้อนจนแทบมอดไหม้

แต่ไม่นานอ้อมกอดนั้นก็จางหายไป ฉันยกมือลูบหน้าแล้วกอดตัวเอง ฉันไม่ควรเปียกตอนนี้ มันทำให้ฉันนอนซมไปสองวันได้เลย ดวงตาฉันค่อยๆ ปรับการมองเห็นได้ ฉันรู้สึกตาลายและยืนไม่ตรง

“อึก...” ฉันได้ยินเสียงคนหายใจไม่ออก ได้ยินเสียงร่างใครสักคนกระทบกำแพงดัง ตึง!’

ตรงหน้าฉันคือว่าน เขากำลังใช้มือข้างขวาบีบเคล้นลำคอของพวกนักเลงที่ตอนนี้เหลืออยู่คนเดียว ส่วนคนอื่นวิ่งหนีไปแล้ว

จะไม่ให้วิ่งได้ยังไง... นิ้วของว่านเกร็งจนบุ๋มลงไปกับลำคอมัน เขาบีบจนมันหน้าเขียว ขณะที่สีหน้าเขาเย็นชืดไร้อารมณ์

มันเหมือนกับว่า... ช่วงเวลาหลายเดือนที่เราไม่ได้เจอกัน มีบางอย่างหล่อหลอมเขา

เหมือนกับว่า... เขาสามารถฆ่าคนด้วยมือเปล่าได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

ฉันตาลายอีกรอบ เหมือนจะล้มลง

ตุบ!

แต่มีเสียงคนล้มก่อนฉัน ร่างฉันถูกรองรับด้วยวงแขนแข็งแกร่งซึ่งทำให้รู้สึกถึงความปลอดภัยที่เป็นอันตรายอีกครั้ง

“กาแฟ” วงแขนนั้นอันตรายจนน่ากลัวยามเมื่อเขากอดฉัน

“นาย...” ฉันเรียกชื่อเขาและบรรยายความรู้สึกไม่ออก สิ่งที่ทำได้คือกลั้นใจพูดออกไปว่า “ปล่อยเหอะ”

และเสียงมันก็ไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่

“ปล่อยไม่ได้ เธอจะเป็นลม” เสียงเขาคล้ายการกระซิบ ฉันไม่แน่ใจเลยว่าเขาพูดดังหรือหูฉันที่เริ่มมีเสียงหึ่งทำให้ไม่ค่อยได้ยิน “อย่าร้อง”

ฉันไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังร้องไห้ สิ่งที่ฉันรู้มีแค่ความสับสนเมื่อได้เจอเขา หัวใจฉันเต้นแรง ฉันดีใจและเจ็บปวด ฉันอุ่นใจและหวาดกลัว ฉันเกร็งเครียดและสับสน

ตึกตัก ตึกตัก

แต่เสียงหัวใจเต้นแรงทำให้รู้ว่าเขายังอยู่ ยังกอดฉันอยู่

“ปล่อยฉันไว้ที่นี่...” ฉันบอกเขา

เพราะเรื่องที่ได้ฟังจากเวย์ทำให้ฉันพูดออกไป มันเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าในโลกนี้ไม่สามารถเชื่อใครได้เลย... น้ำตากลิ้งออกมาจากหางตาฉัน เมื่อน้ำตาปะทะอากาศ มันไม่ร้อนแต่เย็นเฉียบ ฉันปวดกล้ามเนื้อตรงท้องมาก

ฉันไม่ได้ยินเลยว่าว่านพูดอะไร แต่เห็นปากเขาขยับ สิ่งที่พอจะเข้ามาในหูได้มันไม่ใช่เสียงว่าน แต่เป็นเสียงเจ้าของที่พักที่พูดกับฉัน...

Hey! I thought you’re in trouble, your baby is crying, Are you alright? /(เฮ้! ฉันนึกว่าคุณจะแย่ซะแล้ว ลูกคุณร้องไห้ใหญ่เลย คุณเป็นอะไรมั้ย)

ฟังแล้วฉันได้แต่ส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร ปล่อยให้ภาพตรงหน้าพร่าเบลอ

ฉันหวังว่าว่านจะไม่ได้ยินสิ่งที่เจ้าของที่พักพูด ฉันหวังว่าเขาจะไม่รู้สิ่งที่ฉันปกปิดไว้มาเกือบปี ฉันหวังว่าสิ่งที่ได้ยินจากเวย์จะไม่จริง หวังว่า... มันไม่จริง

 

WANN TALK

ผมอุ้มกาแฟเดินตามผู้หญิงคนหนึ่งกลับมายังที่พักของเธอ

มันเหมือน... ห้องพักราคาปานกลาง ไม่หรูไม่แย่ แต่ก็ไม่เหมาะที่ชาวต่างชาติจะมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่นี่

ผมไม่ได้ถามถึงสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้

ผมรู้แค่ว่ากาแฟอาจเหนื่อยจนหลับ ผมรู้สึกถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเธอ คงต้องพาเธอไปนอนก่อนแล้วค่อยหาทางเรียกหมอมา แต่ที่นี่คือต่างประเทศ ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะง่าย

นานมากกว่าผมจะหาเธอเจอ ก่อนหน้านี้ผมหาเธอไม่เจอที่นิวออร์ลีนส์ การหาคนเงียบๆ ไม่ใช่ว่าจะทำได้รวดเร็ว ครอบครัวกาแฟไม่ได้เดือดร้อนอะไร แสดงว่ากาแฟอาจจะติดต่อกับคนที่บ้านอยู่ตลอด ในสายตาคนอื่นเธอแค่มาเที่ยวต่างประเทศระยะยาว แต่รอบนี้ผมแค่อยากเห็นกับตาว่าเธอยังอยู่ดี 

วันนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ แค่บังเอิญที่ผมคิดอยากออกมาหานอกเมืองดูบ้าง และเจอเธอเข้าพอดี

ผมวางกาแฟไว้บนเตียง ถอดเสื้อตัวนอกออกให้เธอ จังหวะนั้นผมเห็นแผลผ่าแนวยาวตรงท้องน้อย มันยังใหม่อยู่...

เจ้าของตึกนี้เพิ่งจะพูดใส่หูผมว่าลูกของกาแฟกำลังร้องไห้

ผมห่มผ้าให้กาแฟเพราะตัวเธอเย็นมาก ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอท้อง เธอมาเริ่มต้นใหม่และคาดว่าไอ้ไซม่อนไรนั่นอาจเป็น... แฟนใหม่

แฟนใหม่ที่เป็นชีวิตใหม่ของกาแฟ ผมยังจำรูปถ่ายของมันกับกาแฟที่ลีย์เอามาให้ได้

สมองผมค่อนข้างเบลอ คล้ายคนที่คิดอะไรไม่ถี่ถ้วน

ที่นี่มีแค่สองห้องใหญ่ ด้านนอกถูกแบ่งเป็นครัวกับห้องนั่งเล่น ด้านในเป็นห้องน้ำกับห้องนอน อีกมุมหนึ่งมีเตียงเด็กวางอยู่

“แอ๊ะ แอ...” ผมได้ยินเสียงเด็ก

เท้าผมค่อยๆ เดินเข้าไป พยายามไม่คิดอะไรมาก ผมคิดแค่ว่ายังไงนี่ก็เป็นลูกเธอ 

ไม่ว่าสิ่งที่อยู่ในเตียงเด็กเล็กจะมีตาสีฟ้า หน้าเหมือนคนต่างชาติ หรืออะไรก็ตาม ผมจะคิดไว้เสมอว่ายังไงก็เป็นลูกของผู้หญิงที่ผมเฝ้าดูมาตั้งแต่ตอนที่เธอยังอยู่มัธยมต้น

ดวงตาผมหลุบลงมองในเตียงเล็กๆ

ผิดคาดกับที่ผมคิดไว้

สิ่งนี้...

สิ่งนี้มัน... มีดวงตาสีดำสนิทที่ยังคลอด้วยน้ำตา

ผิวขาวมาก

เส้นผมมีนิดเดียว

ปากเล็ก

ตัวเล็กมาก

กลมๆ

เหมือนก้อนมาร์ชเมลโล่กลมๆ

ผมประมวลผลวันเวลาในใจ เรื่องยาคุมหรืออย่างอื่นไม่ได้อยู่ในหัวผมอีก

มือเล็กที่อยู่ในถุงมือสีขาวขยับยกขึ้น ผมค้อมตัวลงไปเล็กน้อย ไม่กล้ายื่นมือไปแตะ

ฟุบ...

บางส่วนของถุงมือเล็กปัดผ่านจมูกผม กลายเป็นสัมผัสที่บางเบาจนแทบจับความรู้สึกไม่ทัน

ขอบตาผมร้อนผ่าว... ความร้อนนั้นลื่นไหลออกจากดวงตาผม

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดทำบางสิ่งหายไปโดยไม่รู้ตัว

และในที่สุดผมก็หาเจอ...


ต่อมา

“แอ๊!

“อึก...”

ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อหลังจากได้ยินทั้งเสียงของกาแฟและลูกของเธอ ก่อนหน้านี้ผมตามหมอมาดูกาแฟที่นี่ หมอต่างประเทศมีวิธีทำงานต่างจากที่ไทย กว่าจะตามมาได้ก็ลากเลือด หมอบอกว่าเธออ่อนเพลียและร่างกายอ่อนแอหลังคลอด ถ้าอยากรู้ว่าเป็นอะไรแน่หรือไม่วางใจให้ไปเช็กในโรงพยาบาลอีกที

ส่วนเด็กคนนี้ หมอว่าน่าจะคลอดก่อนกำหนด

แต่ตอนนี้ผมยังยืนนิ่ง จะก้าวซ้ายไปดูกาแฟที่อาจจะฝันร้าย หรือจะก้าวขวาไปดูเด็กดี

ผมหันไปมองกาแฟ... นอกจากครางอืออาแล้วไม่มีเอฟเฟ็กต์อะไรอีก ทำให้ผมตัดสินใจเดินไปยังเตียงอีกครั้ง

ก้อนมาร์ชเมลโล่กำลังจะร้องไห้ เสียงอ้อแอ้นี่คือไรวะ

ผมทำอะไรไม่ถูก แน่นอนว่าไม่กล้าแตะ ผมมือหนัก กลัวจะแตะแรงจนทำให้เจ็บ 

เล็กขนาดนี้เกิดกระดูกหักไปจะทำไง

ผมมองแขนเล็กที่โบกไปมา

“ไง ตัวเล็ก” ผมส่งเสียง

“แอ... แอ๊ะ” ก้อนมาร์ชเมลโล่เริ่มเบะปาก ผมที่จะยื่นมือไปด้านหน้าก็พบว่ามือกำลังสั่น ผมมองดวงตากลมโตที่มีตาดำใหญ่มากของเด็ก มองผิวขาวอมชมพูตรงแก้ม

ผู้หญิงอย่างกาแฟผมรู้จักเธอดีกว่าใคร เธอขี้กังวล เอื่อยเฉื่อย ไม่ชอบยุ่งกับคนอื่น ใจแข็ง และเก็บความลับเก่งมาก... ถ้าไม่เก่ง ผมคงรู้เรื่องของเธอจนหมดไส้หมดพุง และเธอคงปิดเรื่องท้องมานานไม่ได้

ผมไม่มีความคิดจะปลุกกาแฟมาถามว่านี่เป็นลูกใครอีก

สำเนาถูกต้องขนาดนี้

“อย่าร้อง” ผมพึมพำ ยังไม่รู้เลยว่าเพศอะไร ผมรู้แค่... ก้อนมาร์ชเมลโล่อาจจะกำลังกลัวผม เขามองหน้าผมและเบะปากมากขึ้น “ไม่ต้องกลัว นี่พ่อเอง”

แต่เด็กทำท่าจะร้องไห้อย่างเดียว ผมจึงถอยออกมา แต่กลับไม่ได้ช่วยให้เสียงนั้นเบาลง ยิ่งหนักกว่าเดิมอีก

ดังนั้นผมจึงเดินไปยังข้างเตียงเหมือนเดิม มองก้อนมาร์ชเมลโล่ที่สวมชุดค่อนข้างอบอุ่น หรือจะต้องเปลี่ยนชุด ผมตัดสินใจเอื้อมมือไปจับๆ ดึงๆ เอาชุดด้านล่างออก

เป็นผู้ชาย... ตอนนี้ยังเล็ก เดี๋ยวโตก็ใหญ่

ผมจับขาเขาแล้วยกขึ้น ใช้สายตาสำรวจ เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นอีก ผมเงยหน้ามองแล้ว คราวนี้ยิ่งร้องดังกว่าเดิม เหมือนว่าผมบังอาจไปแตะไอ้ก้อนกลมๆ นี่... แล้วเจ้าตัวก็ไม่ยินยอมให้ผมไปยุ่งด้วย

เหงื่อผมเริ่มออก ไม่เห็นมีไรเลย ไม่ถ่ายไม่ฉี่ แล้วจะร้องทำไม

ผมเริ่มเครียดเมื่อไอ้ตัวเล็กส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น คิ้วผมขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง ก้อนมาร์ชเมลโล่แสดงอาการแอนตี้ผมด้วยเสียงร้องไห้

“กีต้าร์...” ระหว่างนั้นผมได้ยินเสียงกาแฟพอดี หน้าผมหันไปตามเสียง พบว่ากาแฟกำลังปรือตาและทำท่าจะลุกขึ้น

เหมือนสวรรค์มาโปรดฉิบหาย ผมนึกอะไรไม่ทันจึงตัดสินใจยกเตียงเด็กมาวางไว้ข้างเตียงนอนของกาแฟ ผมอัญเชิญมาให้ถึงที่

ร้องแล้ว ร้องใหญ่เลย ทำไง...

กาแฟยันตัวลุกขึ้นนั่ง เธออุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนแล้วขยับไปนั่งหันหลังให้ ท่าทางพวกนั้นราวกับคนที่มองไม่เห็นผม

“ต้าร์... อย่าร้อง” เสียงแผ่วๆ ดังขึ้น

ผมยืนนิ่งมองแผ่นหลังของกาแฟ ไม่เจอกันไม่เท่าไหร่ แผ่นหลังของเธอดูบางลง ผมยาวขึ้น ขาวซีดขึ้น เนื้อตัวเธอดูนุ่มนิ่มมากกว่าเมื่อก่อน มันเหมือนเธอผอมแต่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย

ผมขยับไปนั่งยังมุมเตียง ได้ยินเสียงจั๊บๆ เข้ามาแทนที่เสียงร้องไห้

สงสัยว่าเธอทำอะไรจึงเอี้ยวตัวไปดู

คิดว่าเธอกำลังให้นม... กีต้าร์ กาแฟเรียกเขาว่ากีต้าร์ แต่ผมไม่ได้เห็นอะไรมากกว่านี้เพราะเธอขยับอีกรอบ ทำให้ผมได้เห็นแค่แผ่นหลังเหมือนเดิม เธอทำเหมือนกำลังกล่อมลูก ผมชะงักและรอให้เวลาผ่านไป กระทั่งคิดว่ากาแฟให้นมเสร็จ แต่เธอไม่ยอมหันมา

พรึบ...

ผมตัดสินใจจับไหล่กาแฟ เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อผมออกแรงรั้งให้หันมา แต่เธอขืนแรงไว้ ผมถึงต้องใช้แรงมากขึ้นในการทำให้กาแฟหันมาเผชิญหน้าด้วย

ผมถามตัวเองว่าควรจะพูดอะไรกับเธอ ตอนที่ลูกอยู่ในอ้อมแขนกาแฟ ผมแทบมองไม่เห็นหน้าเขา มือผมเลื่อนลงไปยังผ้าอ้อมที่บังใบหน้าก้อนมาร์ชเมลโล่ แต่เธองอตัวหลบ

ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี

กาแฟไม่ได้ด่าผม แต่เธอระแวงอะไรสักอย่างกับผม เธอหวงลูกกับผม... ผมเปลี่ยนใจเคลื่อนมือขึ้นไปทาบแก้มเธอ

“ที่ผ่านมาเหนื่อยมากใช่มั้ย”

นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมคิดว่าควรออกมาจากริมฝีปากของตัวเอง เพราะผมไม่อยากถามหาเหตุผลว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจให้มันเป็นแบบนี้ ผมไม่อยากรู้เหตุผลหรือย้อนกลับไปคิดอีกว่าทำไมเมื่อแปดเดือนที่แล้วถึงเข้าใจไปว่าเธอกินยาคุม

“...” กาแฟไม่พยักหน้า รวมถึงไม่ส่ายหน้า อากาศค่อนข้างเย็น แต่แก้มเธอไม่แดงเปล่งปลั่งเท่าไหร่ มันติดจะขาวมากกว่า

“กาแฟ” ผมขยับเข้าไปใกล้ เธอขืนตัวไว้ยังไงผมก็ได้กอดเธออยู่ดี “ทำไมไม่พูดกับฉัน”

ผมกอดแรงไม่ได้เพราะเธออุ้มลูกอยู่ด้วย...

“นาย...” กาแฟพูด แต่เสียงเธอแผ่วเบา “กลับไปก่อนเถอะ”

มันแผ่วเบาราวกับว่าถ้าผมไม่กอดและมองเธอไว้ เธอจะหายไปต่อหน้าผมอีก มันเหมือนกับว่าเมื่อเราไม่ได้อยากเจอกัน เราจะเจอกันตลอดไม่ว่าจะเป็นยังไง แต่ถ้าเราต้องการเจอ ต้องการอยู่ใกล้ ก็มีอะไรหลายอย่างมาขวางกั้นไว้

แต่ตอนนี้ผมทำได้แล้ว ยังอยู่ใกล้เธอได้มากขึ้น 70% เรื่องของพ่อจบลง กาแฟเคยไม่ปลอดภัยถ้าอยู่กับผม แต่ตอนนี้เรื่องราวพลิกไปพลิกมา เธอยิ่งไม่ปลอดภัยถ้าไม่มีผม เพราะเธอมีลูกกับผม

“ทำไม?” ผมถามคำถามโง่ๆ ออกไป และเปลี่ยนคำพูด “ฉันมาที่นี่เพราะจะตามหาเธอ”

“นายไม่ต้องตาม” เสียงที่แผ่วเบานั้นเริ่มจะสั่นระริก ราวกับคนที่ไม่มั่นใจในสิ่งที่พูด มีบางเรื่องรบกวนความมั่นใจของเธอ “นายไปนานแล้ว”

“...”

“ไปมีชีวิตของนายเถอะ”

มือเล็กที่อุ้มลูกอยู่สั่นเล็กๆ ผมสังเกตปฏิกิริยาของกาแฟตลอดเวลา เธอเกร็งที่จะคุยกับผม และมีบางสิ่งเกิดขึ้นที่มากกว่าความเกร็ง

มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในวันและเวลาที่ผมไม่รู้

การเจอผมอาจทำให้เธอกลับมาฝันร้ายอีก หรือไม่ก็มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอกังวล

“แล้วถ้าฉันไม่ไป?” ผมเกร็งมือไว้กับแผ่นหลังบาง

“นายไปจากฉันมานานแล้ว” เธอพูดและน้ำตาไหลลงมาหนึ่งหยด ผมรู้สึกว่าไม่มีความกล้าพอที่จะมองน้ำตาของเธอ ผมกอดเธอแรงกว่านี้ไม่ได้อีกเพราะเห็นกีต้าร์หลับอยู่ในอ้อมแขนเธอ

แต่เธอไม่เคยไปจากฉัน

“ฉันจำเป็น” เรื่องบางอย่าง ตอนที่กำลังเกิดขึ้นหรืออยู่ในสถานการณ์นั้น ผมไม่สามารถพูดออกไปได้ มันสมควรเป็นสิ่งที่คนยิ่งรู้น้อยยิ่งดี ผมไม่พูดอะไรเลยเพราะผมคิดว่าตัวเองคงไม่รอด

ครั้งนั้นต้องห่าง เพราะความห่างเป็นสิ่งเดียวที่จะปลอดภัย

ครั้งนี้ทั้งสองอย่างมีค่าเท่ากัน เธอมีลูก ผมรู้เท่านั้น

“...”

กาแฟไม่ตอบรับ ท่าทางไม่สื่อถึงความแปลกใจทำให้ผมคิดว่าเธออาจรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนิดหน่อย ไม่แน่ว่าพวกน้องๆ ผมอาจพูดเนื้อความส่วนเล็กๆ ที่พวกมันรู้ให้เธอได้ยินไปแล้ว

“ฉันมาแล้ว จะไม่ไปอีก” ผมมีคำพูดที่เอาแต่ใจ มันคงทำให้เธอสับสนและหมดความเชื่อใจเกินทน “ถึงเธอจะไล่ แต่ฉันไม่ไป”

เธอยิ่งก้มหน้าลง ลมหายใจเธอผ่อนออกมารุนแรงกว่าปกติ

“...”

“ถึงเธอจะไม่อยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆ ไม่อยากมีฉัน... แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะอยู่”

ผมกอดเธอ แม้เธอจะไม่กอดผม

ผมยังให้คำสัญญากับเธอ แม้เธอจะไม่ต้องการก็ตาม

[ต้องหยุดอัปแล้วนะคะ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะ เจอกันอีกทีตอนที่ตาลรีปริ้นท์ค่ะ <3]

LTA LUKTARN




ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะ กดที่รูปเลย

'คนกลางคืน' Set. {กดที่รูป}

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 998 ครั้ง

29,742 ความคิดเห็น

  1. #29741 DarK World (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 16:49

    เป็นเรื่องที่สนุกมากค่ะ อ่านเเล้วลุ้นกดดันมาก เเต่เราไม่กล้าอ่านจนจบ ใจเราบาง กลัวรับตอนจบพระเอกตายนางเอกติดคุก ผู้ร้ายหนีไปได้ไม่ไว้จริงๆ

    #29741
    0
  2. #29734 Bigbam2561 (@Bigbam2561) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 19:55

    อยากได้หนังสือ​ ใครส่งต่อบ้างค่ะ​

    #29734
    0
  3. #29713 2211416494 (@2211416494) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:37
    พี่ตาลจะรีปริ้นอีกมั้ยคะ
    อยากได้มากเลย
    #29713
    2
    • #29713-1 Tarinee0024 (@Tarinee0024) (จากตอนที่ 32)
      11 มกราคม 2562 / 08:38
      เค้ามีน้า สนใจทักไลน์ may1_123
      #29713-1
  4. #29704 Praew97 (@praewche97) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:44
    มีใครส่งต่อหนังสือไหมคะ
    #29704
    1
    • #29704-1 Praew97 (@praewche97) (จากตอนที่ 32)
      9 ธันวาคม 2561 / 18:56
      praew_cj97 id line
      #29704-1
  5. #29699 bus1133 (@bus1133) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 17:26
    ใครอยากส่งต่อหนังสือบ้างค่ะ
    #29699
    1
  6. #29688 กษสุรีย์ น้อยเลิศ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 00:48

    อยากได้เล่มอ่ะ ต้องทำงัย

    #29688
    2
    • #29688-1 Light soyer (@easyer) (จากตอนที่ 32)
      1 กรกฎาคม 2561 / 00:47
      เรามีขายค่ะ 600 บาทรวมส่งลทบ.สนใจแอดไลน์
      Id line : maiyato
      #29688-1
  7. #29686 Mybp (@Mybp) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 23:29
    คำว่า นี่พ่อเอง ของพี่ว่านนั้นนน ฮื่อออ
    #29686
    0
  8. #29680 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:05
    รอรีปริ้นท์คะ คราวนี้ไม่พลาดเล่มแน่ๆๆๆ
    #29680
    0
  9. #29677 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 22:41
    รอรีปริ้นท์คะ
    #29677
    0
  10. #29676 dilok469 (@dilok469) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 13:01
    รอรีปริ้นนนนนนนนนนนน
    #29676
    0
  11. วันที่ 16 เมษายน 2561 / 11:07
    อยากใก้มีอีบุ๊คมากค่ะ ถ้ามี เราจะเปย์!~
    #29675
    0
  12. #29674 SainaBaiben (@SainaBaiben) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:26
    ขอไห้พี่ตาลรีปริ้นเถอะพลีสสสส
    ขอบคุนนะคะพี่ตาล
    #29674
    0
  13. #29673 Nunee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:27
    รอรีปริ้นท์นะคะ
    #29673
    0
  14. #29669 momoko91 (@momoko91) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:09
    Loev u (-3-)....
    #29669
    0
  15. #29665 Milkmp12 (@Milkmp12) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 03:12
    ขอบคุณค่ะะะะ
    #29665
    0
  16. #29663 ChoCoCar (@ChoCoCar) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 00:24
    ชอบเรื่องนี้เนื้อหาดี
    #29663
    0
  17. #29662 fahnatee (@fahnatee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 22:10
    แฟคุยกับว่านให้หายสงสัยไปเลยอย่าปล่อยให้คลุมเครือ ถึงว่านจะร้ายแต่ไม่ได้เลวเหมือนคนนั้น
    ขอบคุณมากค่ะไรท์
    #29662
    0
  18. #29661 Seo_love (@Seo_love) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 15:09
    ขอบคุณนะคะพี่ตาล
    #29661
    0
  19. #29660 chuleesri (@chuleesri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 16:07
    ขอบคุณจ้า
    #29660
    0
  20. #29659 Kaoztt (@Kaoztt) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:37
    รักพี่ตาลเด้ออออ
    #29659
    0
  21. #29658 petcharat13 (@petcharat13) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 00:28
    ขอให้ไรท์รีปริ้นเถอะพลีชชช
    #29658
    0
  22. #29657 ohtwan (@Taiwan94) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 20:54
    ฮือออ ใจบางกับคำพูดพี่ว่านนน ขอบคุณพี่ตาลที่อัพมาถึงตรงนี้ค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #29657
    0
  23. #29656 Honery (@Miramarin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 13:03
    ฮือ...พี่ว่าน
    #29656
    0
  24. #29655 Minne_2125 (@Minne_2125) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 00:23
    อยากให้มีอีบุ๊คจัง
    #29655
    0
  25. #29654 yantar (@ammy-lee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 23:57
    อยากได้ อีบุคคคค
    #29654
    0
  26. #29608 bo-i (@bo-i) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 17:58
    ขอบคุณมากค่ะพี่ตาลล
    อยากได้เล่มมาครอบครองToT
    แต่ด้วยความไม่ทัน งื้ออออ
    ขออีบุ๊คได้มั้ยคะะ //กราบบบบ
    #29608
    3
    • #29608-2 bo-i (@bo-i) (จากตอนที่ 32)
      22 มีนาคม 2561 / 20:44
      เนาะะ ได้อีบุ๊คจะกราบแทบเท้าเลย55
      #29608-2
    • #29608-3 bo-i (@bo-i) (จากตอนที่ 32)
      22 มีนาคม 2561 / 20:44
      ทำไมเรื่องที่เราชอบที่สุดไม่มีอีบุ๊คอ่าาาาาา
      #29608-3