END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 31 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖เพราะเขา 'หลงกล 10'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    8 ก.พ. 61


เรื่องนี้ไม่ลงอีบุ๊คนะ

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม บางสิ่งบางอย่างไม่ควรเอาเป็นตัวอย่าง ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ


 

:: Song ::


#ว่านดูดกาแฟ {EP.30}

เพราะเขา 'หลงกล 10'



“ทำไมสั่นขนาดนี้ ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก ไม่ทำแน่ๆ”

เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู ฉันส่ายหน้าหนีอย่างหวาดกลัว มันเหรอไม่ทำร้ายฉัน มันน่ะเหรอ... ฉันจมอยู่ในความอ่อนแอและถูกปลุกด้วยการกอดที่น่ารังเกียจ

“อย่าเงียบสิ ยังจำได้มั้ยว่าฉันเป็นใคร”

“นะ... นายเป็นแฟนเก่าอีนั่น” เสียงฉันสั่น น้ำตาที่กักเก็บไว้คลออยู่ใต้กรอบตา

“หมายถึงพั้นช์?” เขาส่ายหน้าแล้วยัดรูปใบหนึ่งใส่มือฉัน ส่วนอีกมือยังจับหน้าท้องฉันไว้

ฉันหลุบมองด้วยดวงตาฝ้าฟาง เป็นรูปที่เขากับพ่อร่วมโต๊ะอาหารกัน และมีนามบัตรใบหนึ่งอยู่ด้วย ฉันจำชื่อจริงของมันได้ และยิ่งไม่มีวันลืมชื่อเล่นด้วย มันชื่อเวย์ ลูกครึ่งอะไรสักอย่างที่คบกับพั้นช์มานานในสมัยก่อน ที่สำคัญคือฉันจำตราสัญลักษณ์ของนามบัตรใบนี้ได้ เมื่อไม่กี่เดือนก่อนบริษัทที่พ่อหุ้นอยู่กับเพื่อนรับหุ้นส่วนรายใหญ่เข้ามา พ่อเคยคุยกับคนในครอบครัวว่าหุ้นส่วนใหม่คนนี้หมุนรายได้อยู่ในธุรกิจ 65% แต่พ่อบอกว่าเป็นคนแก่นี่

หรือว่าจะเป็นญาติของเวย์ เขามีนามบัตรนี่ เขามาพร้อมคนที่เป็นเหมือนลูกน้อง เขาอยู่เหนือพ่อฉันและตามมา... เพื่ออะไร

“รู้มั้ยว่าผู้ชายเวลาอิจฉากันมันมักจะทำอะไร”

“กะ กลับไปซะ” ฉันพยายามจะเข้มแข็ง แต่เมื่อฉันต้องเผชิญกับเวย์คนเดียวทั้งที่ตัวเองกำลังท้อง ฉันไม่สามารถ... ไม่สามารถ “เรื่องพวกนั้นมันผ่านไปแล้ว”

ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ที่เคยเกิดขึ้น ถ้าเป็นสิ่งที่ฉันจำได้ ฉันปล่อยวางมันไปแล้ว แต่เวย์ไม่ฟัง... ตามนิสัย มันจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

“มันจะแย่ง ของ ของศัตรูไป ทารุณให้สะใจ เหมือนที่เธอเคยโดนไง เธอคิดว่าตอนนั้นตัวเองโง่จนเกิดอุบัติเหตุจริงๆ เหรอ” มันพูด

“ฉันไม่อยากฟัง!” ฉันอยากกรีดร้อง เริ่มรู้สึกมวนท้องขึ้นมาแล้ว

ฉันอยากกรีดร้องหรือไม่ก็อยากให้มีใครสักคนโผล่มาทางนี้ ฉันอยากใจกล้าผลักมันแล้ววิ่งหนีไป แต่คำว่าท้องและความกลัวทำลายความคิดนั้นไปจนหมด

เมื่อก่อนฉันเคยอยากรู้ว่าทำไมถึงได้กลัวสกินชิพมากขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าฉันหาสาเหตุไม่ได้ ฉันรู้ว่าตัวเองกลัวด้วยเรื่องอะไร ฉันรู้เท่าที่สามารถจำได้ว่าไอ้ตัวไหนมันสะสมความกลัวให้ฉัน ใครลวนลาม ใครทำร้าย ใครทำให้ฉันกลัวความมืด ใครทำให้ฉันกลัวการเข้าไปในห้องใต้บันได

ฉันรู้แต่ไม่ต้องการนึกถึง

แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าสาเหตุบางส่วนจะเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่พั้นช์บอกว่าฉันจะโดนรถชนรึเปล่า หรือเพราะอุบัติเหตุทำให้ฉันกลัวความรุนแรง ทำให้กลัวสิ่งที่โดนกระทำมาตลอดมากกว่าเดิม

ฉันเชื่อว่าตัวเองโดนรถชนเพราะมีพยาน ฉันมีรอยฟกช้ำ มีร่องรอย... บ้าที่สุด ไม่เอาแล้ว มันทำให้ฉันเครียด

ว่านเคยบอกฉันว่า คิดแล้วปวดหัวจะไปคิดทำไม ถ้าคิดแล้วร่างกายไม่เป็นไรใครจะห้ามเธอและฉันก็เชื่อเขา

เพราะฉันรู้ว่ามันรู้สึกแย่จริงๆ ทั้งที่จำอะไรไม่ได้ ฉันคิดตามสัญชาตญาณความสงสัย แต่ในใจฉันรู้ดีว่านี่คือสิ่งต้องห้าม

“ฉันจะบอกอะไรให้ ไอ้เหี้ยที่เป็นพ่อของลูกเธอน่ะ มัน...” เวย์กระซิบบอกเรื่องหนึ่งกับฉัน เขาบังคับให้ฉันฟังเรื่องในวันที่เกิดอุบัติเหตุ เรื่องที่ไม่มีใครรู้แม้แต่ตัวฉันเอง

เรื่องย่อๆ ในยี่สิบสี่ชั่วโมงของวันนั้นที่ฉันจำไม่ได้มามากกว่าห้าปี

สิ่งที่ได้ยินเป็นเหมือนการฝังฉันใต้ผืนดินทั้งเป็น

“ฮึก...” ฉันพยายามจะปิดหู แต่มันไม่ได้ผล ฉันได้ยิน ดวงตาก็ฝ้าฟางเพิ่มขึ้น แข้งขาฉันอ่อนแรง มันคือฝันร้ายที่ทำให้ฉันอยากอาเจียน “มะ ไม่จริง...”

“สิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจที่สุดคือเธอท้องลูกของคนที่เป็นศัตรูกับผู้ชายคนแรกของเธอ”

“...”

“ไอ้ว่านเป็นศัตรูของฉัน” เวย์พูด “มันไม่เคยเอาคนของศัตรูทำเมีย”

“...”

“เธอท้องเพราะมอมมันล่ะสิ” เวย์เดาถูก ถึงจะไม่ได้มอม แต่ว่านเมา

ใช่... ว่านไม่เคยแสดงออกว่าอยากมีอะไรกับฉันเลย สิ่งที่ทำให้ฉันท้องคือการฉวยโอกาสของตัวฉันเองและเขาก็ไม่เคยมีอะไรกับพั้นช์ด้วย

“กี่ปีแล้วที่มันเอาเธอไปทารุณ สิ่งที่มันทำไม่ได้ดีไปกว่าฉัน คิดสิว่าจริงหรือไม่จริง"

"..."

"มันหลอกเธอ”

“...”

เสียงร้องไห้ไม่ออกมาจากลำคอฉันอีกแล้ว มันชาไปหมดทั้งตัวยกเว้นช่วงท้องที่บีบรัดมากๆ ฉันมองทางไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าจะมีใครผ่านมาทางนี้มั้ย

“ไปเถอะ รอเธอคลอดลูกเสร็จแล้วฉันจะมารับ อย่าบอกใครล่ะแฟ”

เวย์กระซิบแล้วปล่อยร่างกายที่เบาหวิวของฉัน ขณะที่ฉันแทบจะอาเจียน ฉันรังเกียจ ฉันไม่เชื่อ

หัวใจฉันเหมือนแก้วที่แตกละเอียดตอนที่เดินไปด้านหน้า บางอย่างทำให้ฉันเดินต่อไม่ไหวจนทรุดลงไปกับพื้นด้วยความรุนแรง น้ำตาฉันไหลอาบแก้ม ฉันสั่นไปทั้งตัวและไม่มีแรงแม้แต่จะกอดตัวเอง ช่วงท้องฉันปวดระบม น้ำอะไรสักอย่างทำให้ซอกขาฉันเปียกชุ่ม

ฉันจำไม่ได้เลยว่าฉัน...

“กรี๊ด!!!

 

หนึ่งวันก่อน

WANN TALK

“ถอยไป” ผมเดินออกไปเปิดประตูและพูดกับผู้ชายร่างยักษ์สองคน พวกมันมองหน้ากันเหมือนไม่เข้าใจภาษาไทยที่ผมพูด “Go away

พวกมันคนหนึ่งหน้าตาโทนยุโรป ผมจึงพูดภาษาอังกฤษ

แต่มันเงียบใส่

Go fuck yourself! /(มึงไปไกลๆ ตีนเลยไป!)” ผมผลักอกไอ้ตาน้ำข้าวแล้วหันไปมองอีกคนที่เป็นคนพื้นที่ ผมผลักอกมันด้วยแล้วพูดออกไปว่า 给力!! (ไสหัวไป!!)

พวกมันทำท่าตกใจที่ผมพูดภาษาจีน แน่นอนว่าผมไม่รอให้พวกมันตั้งตัว รีบเดินออกไปทันที พวกมันส่งเสียงโวยวายอะไรสักอย่าง แต่ผมไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง 

ผมเดินไปด้านหน้าได้ไม่ถึงสิบก้าว ได้เจอไอ้พวกที่เคยแทงผมเมื่อครั้งก่อนเดินมาทางนี้พอดี คนเก่าแก่ที่คิดว่าจะใช้ประโยชน์จากผม คนที่สามารถพูดไทยได้

ผมเดินตรงไปหามัน

“มึ... อ๊าก!!!” ผมไม่รอให้มันได้เอ่ยภาษาไทยที่ไม่แข็งแรงออกจากปากอีก เมื่อมันเคยแทงผมจนเลือดไหล... ผมก็แค่ทำคืน

มันทรุดลงไปนอนกับพื้น

โดนแค่นี้มันไม่ตายหรอก ผมทำที่เดียวกับที่มันเคยทำใส่ผม ความเจ็บระดับนี้ไม่ตาย ไม่สลบ ตะเกียดตะกายรองรับความเจ็บและการเสียเลือดไปเถอะมึง

ต่อมาผมหันกลับไปมองไอ้ร่างยักษ์สองคน หลุบตามองมือของพวกมันที่กำลังแตะซองใส่ปืน

"หึ" ผมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นการกระทำที่เพ้อเจ้อของพวกมัน... จากนั้นก็หันกลับไปเดินต่อโดยไม่สนใจอะไรอีก

“อ๊าก... อ่อก...”

เสียงขาดใจของไอ้ร่างยักษ์สองคนนั้นดังเข้ามาในหู เป็นอันเข้าใจชัดเจนว่ามันสองคนโดนเก็บก่อนจะได้คว้าปืนซะอีก ส่วนผมคว้าผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเอาคราบสีแดงออกจากปลายนิ้วและมีดอันเล็กจนสะอาด จากนั้นก็ทิ้งไว้ด้านหลังอย่างไม่ไยดี

ไม่นานก็มีคนอีกสามคนเดินตามหลังผมมา หนึ่งในนั้นเดินนำผมไปกดเปิดลิฟต์ และผมก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินเข้าไป คนที่สองยื่นแอลกอฮอล์ให้ผมเช็ดมืออีกรอบ

ผมรับมาเช็ด...

“การจราจรเป็นไง” ผมถาม... เลือกถามคนที่เป็นคนไทย นั่นคือผู้ชายคนที่สาม ลูกพี่ลูกน้องของลีย์

“ติดบางส่วนครับพี่” มันตอบ

“ล่าสุดมันอยู่ไหน” ผมถามในส่วนที่รู้อยู่แล้ว

“นิวออร์ลีนส์ครับพี่ ผมเตรียมรถไว้ที่ประตูซ้าย” ลูกพี่ลูกน้องของลีย์ตอบ ผมยกยิ้มให้คำตอบที่จริงใจพอสมควร เพราะถ้าโกหก... ผมจะไม่ให้มันได้ออกจากลิฟต์อีกตลอดชีวิต

แต่ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกว้าวุ่น

จากนั้นผมเดินออกไปด้านนอก...

“จะทำยังไงกับลีย์...” เสียงภาษาไทยแปร่งๆ จากผู้ชายอีกคนที่เดินตามหลังมาถามผม เท้าผมชะงักแล้วหันไปมองผู้ชายทั้งสามคน

สามคนนี้คือคนที่ทำงานให้ผม มีสองคนที่เป็นคนของมาดามเสินอยู่แล้ว ส่วนลูกพี่ลูกน้องของลีย์เป็นคนของพ่อผม

ตอนนี้ไม่มีลีย์แล้ว เธอหักหลังผมเมื่อสองเดือนก่อน สิ่งที่อยู่ในน้ำองุ่นทำให้ผมเฉียดเข้าใกล้ความตายยิ่งกว่าโดนแทงซะอีก แต่ผมรอดมาแล้ว... ก็รอดหลังจากหยุดหายใจไปนิดหน่อย ลีย์บอกว่า แฟน ของเธอเป็นคนไปซื้อน้ำองุ่นมาให้ แฟนเธอเป็นเด็กที่พ่อผมเพิ่งรับเข้าทำงาน

แต่เปล่า นั่นไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด... พอผมเริ่มฟื้นตัว ผมก็ได้รู้ว่าแฟนเธอเป็นหนอนบ่อนไส้ทางธุรกิจของพ่อ และตอนนี้ก็หนีไป

ผมมองลูกพี่ลูกน้องของลีย์ มันอยู่ที่นี่เพื่อแสดงความซื่อสัตย์กับผม

“มึงไปตามหาตัวลีย์แล้วกำจัดเธอซะ” ผมพูดกับลูกพี่ลูกน้องของลีย์ และไม่ชายตามองอีกต่อไป

เมื่อวานนี้ผมปลดทุกข้อหาให้พ่อได้สำเร็จ

เมื่อวานนี้... ผมได้รู้แล้วว่าคนที่ต้องตามหาตัวคือใคร แต่พวกของมาดามเสินที่เกลียดมันบอกให้ผมอยู่รออีกสองวันเพื่อคุยธุระ แต่ผมรู้ว่านี่คือการกักตัว จากเดิมที่พวกมันควรจะฆ่าคนๆ นั้นและผมควรจะรักษาชีวิตคนๆ นั้นไว้

จากเดิมที่ผมมีสิทธิ์ได้กลับไปเป็นคนปกติ เป็นผู้ชายธรรมดาที่สามารถหน้าด้านกลับไปหากาแฟได้โดยที่พ่อแม่เธอยอมรับ หนทางอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

แต่พอผมรู้ว่ามันเป็นใคร ผมคิดว่า... อาจจะทำแบบนั้นไม่ได้

และผมไม่สามารถเลิกดูแลกาแฟได้ด้วย...

 

เวลาหลายสิบชั่วโมงผ่านไป ผมเดินทางมาถึงนิวออร์ลีนส์ ตรงไปยังที่ที่กาแฟอยู่ซึ่งมีผมคนเดียวที่รู้ ผมเดินผ่านด้านหน้าและด้านหลัง

ตรงด้านหลังนั้น... ผมเห็นกองเลือดที่ยังไม่ถูกเช็ดล้างสองกอง ยังใหม่อยู่ กองแรกเป็นเหมือนเป็นการโดนทำร้าย มีการสาดกระเซ็นของเลือด กองที่สอง... เหมือนเป็นแค่การหยดลงมา

หัวใจผมเต้นดัง ตุบๆ มันเหมือนกับว่า...

ถ้าผมมาเร็วกว่านี้สักชั่วโมง ผมอาจได้รู้ว่าตรงนี้เกิดอะไรขึ้น

ผมใช้เวลาตามหากาแฟอยู่สามวันแต่ไม่เจอ คนแถวนี้บอกผมเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงเอเชียที่นี่มาก่อน ผมถึงขั้นโทรไปหาไอ้ขมถามเรื่องกาแฟ แต่มันบอกว่ากาแฟกับมันเพิ่งคุยกันเมื่อวาน เสียงกาแฟเหมือนคนป่วยมาก และกาแฟบอกว่าแค่ไม่สบาย

ผมจะไม่ไปจากที่นี่ถ้าไม่ได้เห็นกับตา

และถ้าได้เห็นกาแฟ... ถ้าเธอไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนล่าสุดที่ผมได้ดูรูป ถ้า มันกล้าเข้ามาหาเธอ

ผมก็ไม่จำเป็นต้องถามหาความใสสะอาดให้ตัวเองอีกต่อไป

 

GA’FE TALK

เดินแทบไม่ไหวเลย... ฉันรู้สึกว่าร่างกายยังอ่อนแอมากๆ

“ลอเร็น ไซม่อนล่ะ” เสียงฉันแหบแห้ง ฉันถามถึงไซม่อนทุกวันตั้งแต่ฟื้นมา เขาบาดเจ็บเพราะฉัน

“ไซม่อนโอเคดี ตอนนี้หลับอยู่ เน็ตไปเฝ้าเขาแล้ว เขาไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะ พักผ่อนเถอะ” ลอเร็นว่า

“ลอเร็น ลูกล่ะ” ฉันถามอีก

“ต้องรอตอนเย็น เดี๋ยวพยาบาลก็เอามาให้แล้วนะ” ลอเร็นลูบหัวฉัน

นี่เป็นสิ่งที่ฉันถามมามากกว่าสองอาทิตย์แล้ว ฉันถามทุกวัน ถามได้แค่นี้และหลับไป วันนั้น... ฉันต้องผ่าคลอดก่อนกำหนด แผลภายนอกหายดีแล้ว หน้าท้องฉันยุบลงไปมาก

ลูกของฉันเกือบจะแข็งแรงดี แค่คลอดก่อนกำหนด ตัวเล็กมาก เลยต้องให้หมอดูแลอย่างใกล้ชิดไปก่อน... อันนี้ลอเร็นบอกมา

ยังไงก็ถือว่าปลอดภัย แต่ฉันไม่เลย

หมอบอกว่าเพราะฉันเกือบจะตกเลือด การผ่าคลอดทำให้ภูมิคุ้มกันฉันลดลง ฉันรู้ว่ามันมีผลเสียยังไงบ้าง ตอนนี้ฉันยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล ต้องรออีกนิด จากเดิมที่เฉยๆ กับโรงพยาบาล ตอนนี้ชักไม่ใช่แล้ว

เพราะฉันยังไม่สบาย มีไข้ ตอนอาทิตย์แรกหลังคลอดจำได้ว่าฉันกินข้าวไม่ไหว ต้องให้อาหารทางสาย ตอนนี้ก็อาการไม่ทรงตัวมากเท่าไหร่ แต่ก็กินข้าวได้ ลุกมาพูดคุยได้ ฉันผอมลงอย่างรวดเร็ว 90% ของความรู้สึกมีแต่คำว่าแย่ ลูกเป็นเพียงแค่สิ่งเดียวที่เป็นเรื่องดีในชีวิตฉัน... แต่ฉันยังเจอลูกไม่ได้

เพิ่งคลอดได้สองอาทิตย์... แม่คนอื่นต้องได้แตะลูกเร็วกว่านี้ แต่ฉันแค่ได้เห็นจากที่ไกลๆ

"ลูกล่ะลอเร็น" ฉันถามซ้ำ

"เย็นนี้นะเด็กดี เย็นนี้จ้ะ" ลอเร็นยังลูบหัวฉันซ้ำๆ

หลังจากนั้น ลอเร็นบอกว่า... หลังจากนั้นมีคนมาตามหาฉัน แต่ลอเร็นกลัวว่าจะเป็นอันตรายจึงฝากให้คนแถวนั้นช่วยกันปกปิดเรื่องฉันไว้ ถ้ามีใครมาถามให้บอกว่าไม่รู้ไม่เห็น

“ลอเร็น ขอโทษนะ...” ฉันพึมพำแล้วหลับไปอีกครั้ง

 

สามวันผ่านไป

วันนี้ฉันเดินไหวแล้ว ไม่มีไข้แล้ว แต่เหมือนแผลภายในยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หมออนุญาติฉันอุ้มลูกได้และสามารถออกไปพักฟื้นที่บ้านได้ทันที แต่ยังต้องไปหาหมอบ่อยๆ เพื่อตรวจเช็คร่างกายอยู่ดี

ลูกของเรา ลูกที่ทำให้แพ้ท้องแทบตลอดเวลา

เขา... ตัวเล็กมาก ตัวเบาหวิว เหมือนกับว่าถ้าไม่กอดแรงๆ จะปลิวหายไป

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการกับค่าใช้จ่าย ของใช้ที่จำเป็นทั้งหมดของฉันอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยแล้ว วันนี้... ฉันตัดสินใจจะไปอีกครั้ง

เวย์บอกว่าต้องการตัวฉัน เขาห้ามไม่ให้ฉันบอกใคร ถ้าฉันพูดกับพ่อ ครอบครัวจะต้องเดือดร้อน ถ้าฉันอยู่กับลอเร็น... พวกเขาก็จะเดือนร้อน ถ้าฉันแจ้งตำรวจ ก็ไม่รู้ว่าจะสู้ได้มั้ย ฉันกลัวว่าตำรวจจะแกล้งฉันเหมือนในอดีตที่เคยเจอ

ทุกคนล้วนเดือดร้อนเพราะฉัน มีทางเลือกแค่สองทางคือยอมไปหาเวย์ หรือไม่ก็หนีไปที่อื่น

ฉันเลือกหนีอีกเป็นรอบที่สาม...

ถ้าฉันหายไปสักคน ครอบครัวจะยังปลอดภัย และลูกของฉันจะปลอดภัยด้วย

เพราะงั้น... ฉันถึงจากไปเงียบๆ โดยไม่ได้ลาใครเลยสักคน


5 วันผ่านไป

“แค่กๆ”

“...”

“อึก...”

ฉันหายใจไม่ออก รัฐนี้อากาศหนาวเกินไป ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่รัฐเท็กซัส ภูมิคุ้มกันมันต่ำลงมาก อยู่ในที่ที่อากาศหนาวจัดหรือร้อนจัดมากเกินไปไม่ได้เลย มันทำให้ฉันหายใจไม่ออก แทบจะป่วยทุกครั้งที่ต้องออกมาเจออากาศเย็น

ตอนนี้แผลฉันดีแล้ว ท้องยุบจนเกือบเป็นปกติ มีแค่น้ำนมที่... มีน้อยมาก

เวลาในการใช้ชีวิตที่ต่างประเทศของฉันน้อยลงเรื่อยๆ ฉันต้องหาทางออกใหม่ ประเทศไหนที่ไม่มีกฏเยอะ... ทางออกของฉันแคบมากลงทุกทีๆ

วันนี้เป็นอีกครั้งที่ฉันทรมานกับอากาศและความหวาดระแวงต่อผู้คน ฉันไม่ได้เอาลูกมาด้วย ฝากไว้กับเจ้าของที่พักน่ะ เธอเป็นแม่ลูกอ่อนเหมือนกัน

ร่างกายเป็นแบบนี้ทำให้ฉันให้นมน้องไม่ได้ แทบจะออกไปไหนไม่รอด แต่มันก็ต้องออก ไม่งั้นจะไม่มีอะไรกินเลย เจ้าของที่พักบอกให้ฉันระวังพวกเด็กเหลือขอให้ดี ชาวต่างชาติผู้หญิงอาจโดนก่อกวนได้

ตอนนี้ฉันถือของพะรุงพะรังเต็มสองแขน ลมหายใจหอบสั่นเหมือนกำลังจะหมดแรง ระยะทางไม่ได้ไกลมาก แต่มันกินแรกของฉันมากกว่าปกติ

และระหว่างทางกลับฉันดันเจอกับพวกวัยรุ่นเหลือขอ พวกมันมองฉัน ส่วนฉันก็รีบก้มหน้าก้มตาเดินให้ไว แต่มันไวไม่ไหวจริงๆ ถ้าเดินช้าพวกมันจะหาว่าฉันให้ท่ามั้ย 

ฉันรู้สึกไม่ดี เหมือนกำลังโดนตาม...

Hey! Let’s talk. / (เฮ้! คุยกันหน่อยสิ)” ผลไม้ในถุงที่ฉันหอบไว้ถูกหยิบไปกัดหลังจากเสียงหนึ่งดังขึ้น

เพี๊ยะ!

You look kinda beautiful. / (เธอก็สวยดีนี่หว่า)” เสียงที่สองดังขึ้นพร้อมฝ่ามือที่ปะทะบั้นท้ายฉัน นั่นทำให้ฉันสะดุ้งแล้วรีบเดินเลี่ยงไปทางอื่นก่อนที่จะโดนล้อม

ริมฝีปากฉันเม้มแน่น

Where are you going? Let’s have a talk. We like you,girl. / (จะไปไหน มาคุยกันก่อนสิ พวกเราถูกใจเธอนะ)

เสียงที่สามมาพร้อมกับการที่ด้านหน้าฉันมีเงามืดปรากฏ มีอีกคนมาดักด้านหน้า ฉันโดนล้อมแล้ว พอฉันเบี่ยงหน้าหนีไม่ยอมพูดด้วย มันก็บีบคางฉัน

Are you deaf? That's Fab! When we bang you, you won't bark like a dog. / (เป็นใบ้รึเปล่า งี้ก็ดีสิ ตอนที่พวกเราเอาเธอ จะได้ไม่ร้องเอ๋งๆ เหมือนหมา)

ไม่ว่าที่ไหนในโลก มีคนดีก็ต้องมีคนชั่วปะปนกันไป ข้อนี้ฉันรู้อยู่แก่ใจ

Don’t. / (อย่า...)” ฉันเค้นเสียงพูด พวกมันจะทำให้ฉันเป็นรอยช้ำ

พวกมัน...

This bitch can talk. / (อีเวรนี่มันพูดได้ว่ะ)” มีอีกคนเข้ามาหยิบกล่องนมขนาดใหญ่ในถุงกระดาษของฉันออกมาเปิดฝาดื่ม “This milk is so damn good, are yours as good as this? / (นมโคตรอร่อย แล้วนมเธออร่อยมั้ย)

You want money, right? / (อยากได้เงินใช่มั้ย... แค่กๆ)” ฉันยังพูดไม่จบก็ต้องปล่อยถุงลงพื้นเมื่อถูกน้ำนมราดหัว

คนแถวนี้ที่มีอยู่น้อยนิดรีบเดินหนี ไม่มีใครอยากยุ่งกับพวกอันธพาลหรอก ทุกคนรักชีวิตตัวเอง การที่โดนก่อกวนกะทันหันโดยไม่มีคนรู้จักอยู่ด้วยแล้วมีคนดีเข้ามาช่วย เหตุการณ์พวกนั้นส่วนใหญ่ฉันเคยเจอแต่ในหนังหรือละครทั้งนั้น

ผลัก!

ฉันตัดสินใจผลักคนกลุ่มนี้สุดแรงแล้ววิ่งหนี อีกไม่ไกลจะถึงที่พักแล้ว ฉันได้ยินเสียงพวกมันวิ่งตามมาแล้วหัวเราะลั่น ฉันแทบจะหลับตา ฉันรู้สึกว่าตัวเองวิ่งช้าลง ร่างกายโงนเงน แผลในมดลูกที่โดนกรีดปวดแปลบจนน้ำตาไหล

Don’t run, you won’t get away. Noone’s gonna help you. Wanna get hurt, bitch! / (อย่าหนีเลยน่า เธอไม่รอดหรอก ไม่มีใครช่วยแน่ๆ อยากเจ็บตัวมั้ยนังบ้า ฮ่าๆ)

เสียงขู่ดังมาจากด้านหลัง ร่างฉันถูกมือของใครบางคนกระชากไว้ในตอนที่จะล้มลง

Give it a try. / (พวกมึงก็ลองดู)

ฉันได้ยินเสียงเขา ได้ยินเสียงว่านพร้อมอ้อมกอดที่ร้อนจนแทบมอดไหม้

[รออัพต่อ]

LTA LUKTARN

ในที่สุดหลัวค่าตัวแพงหูดับตับไหม้ก็โผล่มาแย้ววววววว

ฝากเรื่องพี่แซคด้วยนะ >> กดตรงนี้ <<

1 เม้น 1 กำลังใจนะ

ปล. ขอขายนิยายแปบ พี่คิวเปย์ยังงงง

ลงขายหน้าร้านแล้วนา B2S นายอินทร์ ซีเอ็ดนะ แปะรูป






ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะ กดที่รูปเลย

'คนกลางคืน' Set. {กดที่รูป}

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

29,742 ความคิดเห็น

  1. #29430 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:51
    กรี๊ดดดดด
    #29430
    0
  2. #29069 Sunlight (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 20:33
    ในที่สุดว่านก็มาแล้ววว!!!
    #29069
    0
  3. #29066 Belive729 (@Belive729) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 04:35
    ว่านมาแล้ววววววว ฮืออ น้ำตาจิไหล
    #29066
    0
  4. #29047 IMeMoRyU (@IMeMoRyU) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 08:16
    ว่านมาแล้ว!!!
    #29047
    0
  5. #29041 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:53
    แฟรี่ ทำไมชีวิตเธอถึงได้รันทดเยี่ยงนี้ ?????
    #29041
    0
  6. #29032 kimjinhwan042 (@kimjinhwan042) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:08
    เย้ๆๆๆๆ พี่ว่านมาแว้วววว แต่เสียใจอยู่อย่าง...ไรท์บอกจะเลิกอัพตอนว่านเจอลูก ฮืออออออ
    #29032
    0
  7. #29026 rosemonster46 (@rosemonster46) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 16:02
    โล่งอก เฮ้ออออ
    #29026
    0
  8. #29021 moonan123 (@moonan123) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 13:42
    เจอกันแล้ว...เย้ๆ
    #29021
    0
  9. #29015 Raydevil (@raydevil) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 11:39
    กว่าจะมา ใจหายใจคว่ำโหม๊ดดดดดดดดด
    #29015
    0
  10. #29012 alonezaza19 (@alonezaza19) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 10:47
    โอ้ยยยย มาสักทีๆๆๆ
    #29012
    0
  11. #29004 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 08:30
    เจอกันสักที
    #29004
    0
  12. #29001 Kim_Oh (@mintkeku) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 07:16
    เจอกันแล้ว มาแล้ว!!!!!!
    #29001
    0
  13. #28984 อมรัตน์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 00:37
    คิดถึงพีว่านมากมาย อ้อมกอดที่ร้อนรุ่ม
    #28984
    0
  14. #28977 PorPeersuphansa (@PorPeersuphansa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 00:18
    เจอกันสักที โคตรจะหน่วงเลย
    #28977
    0
  15. #28962 เดือนกัญญา (@oshjjk111) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:26
    เพ่ว่านนนนนนน ฮืออ กว่าจะโผล่มา
    #28962
    0
  16. #28953 Sawada Tsunayoshi Boss Vongola X (@paewsjk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:50
    omgggggg
    #28953
    0
  17. #28939 peung24955 (@peung24955) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:53
    งื้อ แฟได้เจอพี่ว่านเเล้วโว้ย
    #28939
    0
  18. #28936 Nightt08 (@Nightt08) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:46
    พี่ว่านมาสักที55555
    #28936
    0
  19. #28914 0898481599 (@0898481599) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:05
    พี่ว่านมาแล้วววว
    #28914
    0
  20. #28846 MARS RIDER (@chanyachoo1985) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 20:16
    รักว่าน รักแฟ รอว่านต่อไป
    #28846
    0
  21. #28844 forgetmenot story (@pimnapa182) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 20:01
    พี่ว่านนนนน
    #28844
    0
  22. #28841 Honery (@Miramarin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:52
    รอนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    นึกว่าพี่ตาลจะหยุดอัพพี่ว่านแล้ว
    เราก็คอยมาดูทุกๆวันเมื่อไหร่จะ
    อัพน้อ (ระหว่างนั้นก็ไปแอ้วเฮียเดย์
    กับพี่แซครอ)
    #28841
    0
  23. #28840 Bumbim's Tepamongkol (@bbtpmk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 15:42
    ฮือออออยากอ่านต่อพี่ว่านของน้องงงงง
    #28840
    0
  24. #28839 vannave15 (@vannave15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 15:08
    แล้วพระเอกก็มา
    #28839
    0
  25. #28838 nutcharin_fang (@nutcharin_fang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:45
    อ่อยยยย พระเอกของงานมาแล้วค่ะท่าน
    #28838
    0