END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 3 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 3'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 332 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

 

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ไม่ต้อนรับพวกชอบก่อกวนและนักเลงคีย์บอร์ด ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ

 


#ว่านดูดกาแฟ {EP.03}

กลัวเมีย 'ไม่เกลียด 3'


สิ่งที่ทำให้ฉันสตั้นมีสองอย่างคือหนึ่ง เขาคนนี้ไม่ใช่ว่าน แต่เป็นไอ้คิวเพื่อนในกลุ่ม มันมาโผล่ในห้องของว่านได้ไง

และสอง ฉันเห็นแก้มไอ้คิวเต็มสองตา ไม่ใช่แก้มบนหน้า แต่มันคือแก้มก้น!

ก้นผู้ชาย ตึ่งตึง!

ก้นเพื่อนคิว ตึ่งตึง!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!! กรีดร้อง...

ก้นว่านเรายังไม่เคยเห็นเลย ทำไมมาเห็นก้นไอ้คิวซะได้

เสียงร้องเมื่อกี้เป็นของคิว และถึงฉันช่วยประสานเสียง แต่ใช่ว่าเสียงจะออกมา จะปฏิเสธว่าเห็นแค่ก้นก็ยังไงๆ อยู่ เพิ่งเข้าใจคำว่า หัวใจหล่นลงไปอยู่ใต้ฝ่าเท้า ก็วันนี้ ฉันหันหลังให้คิวอย่างรวดเร็ว อยู่ทำไม วิ่งหนีออกไปดีกว่า

วูบ...

ราวกับมีลมพายุสามารถพัดเข้ามาในหัวได้ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนเคยโดนผู้ชายสัมผัสไปทั่วตัว รู้สึกถึงความแข็งกระด้างที่รุนแรงจนแทบอาเจียน โลกของฉันหยุดหมุน ขาแข็งโดยอัตโนมัติ รีบโคลงหัวไล่ภาพพวกนั้นทันที

เห็นภาพแบบนี้อีกแล้ว

“เวรเอ๊ย ผ้าขนหนูก็ยังพันรอบตัวไม่เสร็จ ผู้หญิงก็จะเป็นลมอีก” ฉันได้ยินเสียงโวยวายของไอ้คิว “จะมาเป็นลมอะไรตอนนี้ค้าบ”

“...” ฉันยันมือกับขอบประตูที่ยังเปิดอ้าอยู่

“เฮ้ยแฟ เป็นไร มาได้ไง เอากุญแจมาจากไหน เป็นลมทำไม ไม่สบายเหรอ เออ กูจะถามไรก่อนดีวะ! คิวเข้ามาประคองฉันไว้ แต่มันคงตกใจเลยดึงแรงไปหน่อยจนเราล้มด้วยกันทั้งคู่ “เหวอ~

ถึงจะเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน แต่ปกติทั้งฟาร์ คิวและโสมจะไม่ค่อยได้เข้ามายุ่งกับฉันนอกจากการคุยเล่นอย่างเดียว

วันนี้ฉันอยู่ในอ้อมกอดของคิวเป็นครั้งแรก

“ไม่เป็นไร คิวออกไปก่อน” เพราะเป็นเพื่อนที่ไว้ใจพอสมควรจึงไม่ได้มีอาการอะไร เรารู้ว่านายหวังดีนะคิว

“ทำไมหน้าแดง เวรฉิบ ผ้าก็จะหลุด” คิวบ่น ฉันยังรู้สึกตื้อในหัวและงงกับความรู้สึกของตัวเอง แค่เห็นคิวแก้ผ้าเท่านั้น ทำไมสมองดันนึกถึงอะไรที่แอดวานซ์แบบนั้นได้ “มา เดี๋ยวอุ้มไปนั่งโซฟาก่อนค่อย...”

เสียงคิวหายไปพร้อมเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังขึ้นสองทีจากทางหน้าห้อง มันดัง กึก กึก ก้องในหัวฉัน

“ทำอะไรกัน”

ร่างฉันถูกกระชากขึ้นจนหลุดออกจากวงแขนของคิวอย่างแรง ฉันสูดลมหายใจเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย

เป็นว่านนั่นเอง รู้สึกว่าเสียงเขาจะแข็งกระด้างพิกล

ฉันผ่อนลมหายใจ ถ้าจะหน้ามืดคงเป็นเพราะโดนผู้ชายสองคนกระชากไปมานี่แหละ ฉันใช้มือเกาะว่านไว้

“เปล่า แค่เบลอ” ฉันตอบอ้อมๆ

“พี่ว่าน ผม เอ่อ...” และได้ยินเสียงคิวครางอึกอักพร้อมกัน ฉันหลุบตามองพื้นด้านล่าง พบว่าคิวยังนั่งตัวแข็งอยู่

และเช่นกัน... ว่านเกือบจะยกเท้าเหยียบอกคิวเพื่อนฉันอยู่รอมร่อ

“ว่านอย่า!” ฉันหันไปตีไหล่ว่าน ผลักเขาออกห่างจากคิว คิวยกมือเกาหัว ทำหน้าเหวอและงงในคราวเดียว “ห้ามเถื่อนกับเพื่อน...”

อ้อ... ใช่ คิวไม่รู้นี่ว่าฉันรู้จักว่าน และฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคิวมาอยู่ที่นี่

ว่านคว้าท้ายทอยฉันไว้จนเสียงหายไป ออกแรงเคล้นเบาๆ จนหน้าฉันแหงนขึ้นสบตาเขาได้ เขามองหาความกลัวและอาการสั่นจากนัยน์ตาฉัน ซึ่งมันไม่มี

จะมีก็แต่อาการคลื่นไส้เพราะนึกอะไรแปลกๆ เมื่อครู่

“รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นยังไง ทำไมถึงไม่ระวัง” เขาพูด

“พี่ว่าน ผมไม่รู้ไรเลยพี่ เพิ่งอาบน้ำยังไม่ทันได้แต่งตัวแฟก็เปิดประตูเข้ามาเนี่ย” คิวยังงงอยู่หลายส่วน เขาอธิบายแล้วหันมาเออออกับฉัน “จริงมั้ยแฟ”

“จริงแน่นอน” ฉันยืนยัน คิดว่าพรุ่งนี้คิวคงต้องถามฉันยกใหญ่แน่ว่าฉันเป็นอะไรกับว่าน

จังหวะนั้นฉันหลุบตามองคิว ประสานสายตาวินาทีแรกก็อึ้งไป คงเพราะเมื่อกี้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้า คิวพยักหน้าให้ฉัน ฉันจึงพยักหน้ากลับไปอย่างไม่เข้าใจอะไรนัก

“มองตากันพอรึยัง” ว่านที่ยังยืนอยู่ข้างกายฉันเอ่ยถาม เสียงนั้นเข้มจนร้อนในอก

“อ่า พอแล้ว” ฉันตอบตรงคำถาม เห็นว่าคิวทำสีหน้าเหวอๆ กับคำตอบของฉันเล็กน้อย

ว่านปล่อยตัวฉัน เขาชี้หน้าฉันในระยะใกล้คล้ายอยากบอกเป็นนัยๆ ว่า ระวังไว้เถอะมึง’ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องนี้ไป สายตาคมที่มองฉันจากหางตาประกาศชัดเจนว่า ถ้าไม่ตามมามึงตาย

หัวใจฉันเต้นแรง...

ฉันไม่ได้หันไปมองไอ้คิวเพราะมันมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวคลุมท่อนล่าง ขยับเท้าตามว่านกลับไปยังห้อง 1104 มองแผ่นหลังกว้างของเขา มองท่อนแขนแกร่งและนิ้วเรียว พยายามไม่นึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ก่อนหน้านี้ที่มโนไปเอง

อาจะเพราะเห็นแก้มก้นเพื่อน คิดแล้วแก้มร้อนเลยแฮะ

“วางกุญแจห้อง 1105 ไว้บนโต๊ะ” ได้ยินเสียงห้วนจัดของว่าน แต่ฉันยังคิดอะไรในใจอยู่จึงไม่ได้ตอบ “กาแฟ”

“...”

“นางสาวรินทร์ดาวัน!

“หะ หืม? คะ?” ฉันมองตาว่าน เจอกับสายตามืดครึ้มของเขา วูบหนึ่งนึกถึงพ่อ... พ่อเวลาโมโหก็ชอบเรียกฉันเต็มยศแบบนี้

“บอกให้เอากุญแจห้อง 1105 ไปวางบนโต๊ะ” ฟังน้ำเสียงเย็นเยือกนั่นสิ

“...”

“แล้วสีหน้า... อย่าแสดงให้มันมาก” ดูสายตาตอนที่มองแก้มร้อนฉ่าของฉันนั่นสิ

ช่วงนี้เวลาว่านทำท่าแบบนี้ฉันจะรู้สึกหงอยทุกที เขาเป็นของเล่นที่ดุร้ายสุดๆ ตอนไหนดุจริง ตอนไหนดุเล่น ฉันดูออกทั้งหมด

รินทร์ดาวันทราบ จะทำตามนายพันธามินทร์เดี๋ยวนี้

ทันทีที่พูดจบ ว่านจ้องฉันแน่นิ่ง ล้อเล่นด้วยก็ไม่ได้เหรอ

เนี่ย ไม่ได้กลัวนะ แค่เกรงใจ

ฉันเดินผ่านกระจก เห็นแก้มตัวเองซับสีแดงเรื่อ พอวางกุญแจห้องคืนให้เขาได้ก็ถอยออกมายืน

“ยืนทำไม นั่งลง” รอบตัวเขามีรังสีสังหารแผ่ออกมาทั้งที่ไม่ได้ใส่อารมณ์มากเท่าไหร่

“เจ้าค่ะ” รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดคน มีถาดพิซซ่าอยู่ในห้อง ฉันเดินไปหยิบแล้วนั่งลงกับพื้นข้างเตียง ส่วนว่านน้อยหลับอยู่ใต้ชั้นวางของ

“ไม่ต้องปากหวาน” เขาเอ่ยดัก

“เจ้าค่ะ” ฉันพยักหน้าอย่างนอบน้อม

ว่านใหญ่ นายดูสิ เห็นมั้ยว่าเราเจียมเนื้อเจียมตัวขนาดไหน...

จากนั้นฉันก็ก้มหน้าก้มตากินพิซซ่า เหลือบตาขึ้นมองเขาเป็นระยะเพื่อสังเกตการณ์ ฉันพยายามมองให้เขารู้ตัว ว่านเป็นคนรู้สึกตัวง่าย แต่ครั้งนี้เขากลับไม่แคร์ ร่างสูงเอาแต่กดมือถือ การเมินทำให้ฉันโมโหขึ้นมา

“เก็บพิซซ่าไว้สองชิ้น” ว่านก้มหน้าพูด ฉันร้อง อ้อ มาหนึ่งคำ

ปกติจะเล่นแง่ไม่ให้ แต่ฉันรู้ว่าเวลาไหนควรแข็ง เวลาไหนควรอ่อน เวลาไหนควรปัญญาอ่อน เวลาไหนควรสงบ

กึก

สักพักเสียงบิดกลอนประตูก็ดังขึ้น ตอนนี้ฉันกับว่านอยู่ด้านในห้องนอนของว่านน้อยแต่ไม่ได้ปิดประตูจึงได้ยินเสียงประตูบานอื่น

ไม่ผิด คอนโดนี้ใหญ่ มีสองห้องนอน ห้องที่เราอยู่ตอนนี้ไม่มีใครใช้ ว่านจึงทำเป็นห้องนอนว่านน้อย แต่มีเครื่องใช้ครบเกือบทุกอย่างยกเว้นตู้เสื้อผ้า เพราะห้องนอนจริงๆ อยู่ห้องถัดไป

“มาแล้วพี่” เป็นเสียงไอ้คิว มันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู ตอนนี้ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย คิวมองว่าน ก่อนจะเหลือบตามองฉัน

ฟุบ...

“มานี่” ว่านตบฝ่ามือกับเตียง เรียกไอ้คิวไปนั่งบนนั้นโดยไม่สนใจฉัน เพื่อนฉันเดินเข้ามานั่ง ว่านจึงหลุบตามองฉันเหมือนเจ้านายมองทาส “แฟ เอาพิซซ่าให้มัน”

“อะ” ฉันยื่นให้คิว มันยื่นมือมารับเงียบๆ วินาทีนั้นนิ้วชี้เราสัมผัสกัน พอได้สบตากันตรงๆ อีกรอบ ความรู้สึกใจเต้น ตึกตัก พลันก่อตัวขึ้นในช่วงอก

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เราเข้าหน้ากันไม่ติด ฉันพยายามซ่อนมันไว้ ไอ้คิวเองก็ลมหายใจสะดุดไป ปลายนิ้วคิวเสียดสีหลังนิ้วฉันอย่างบังเอิญ เรายิ่งชะงัก ไอ้คิวเป็นเพื่อน แต่การสกินชิพระหว่างเราแทบไม่มี

ฉันดึงมือออก พยายามสื่อทางสายตาเป็นความนัยว่า เรื่องวันนี้เหยียบให้มิด แต่...

“แฟตื่นยังวะ” ไอ้คิวกลับมองไม่ออก คนทั้งหงอยทั้งเครียดมันดันมองว่ายังไม่ตื่น ไอ้คนมีตาหามีแววไม่

ส่วนว่านไม่ได้ฉุนเฉียว เมื่อกี้ที่ว่านเกือบยันอกคิวเพราะคิดว่าฉันโดนลวนลาม แต่ความเข้าใจผิดนั้นครั้งนี้ไม่มีให้เห็น

เมื่อก่อนว่านจะเป็นยังไงไม่สำคัญ แต่ตอนนี้อยากให้เขาเข้ากับเพื่อนฉันได้ บอกไม่ถูกเหมือนกัน

“ขอบคุณมากพี่” คิวหันไปบอกว่าน คำถามยังอยู่ในใจฉันไม่หาย ทำไมคิวถึงมาสนิทกับว่านได้

เพราะคิวถือพิซซ่าสองชิ้นในมือ ชิ้นหนึ่งจึงทำท่าจะร่วงลงที่นอน

แต่ว่านเอามือมารับไว้ด้านล่างมือคิว เขาจับพิซซ่าแล้วส่งให้คิวอีกรอบ ริมฝีปากไม่ยิ้ม หน้าไม่ยิ้ม แต่ไม่โกรธ... ว่านในช่วงสองปีนี้เปลี่ยนไปทีละนิดจนบางทีฉันเดาอารมณ์ที่แท้จริงตอนเขาแสดงออกกับคนอื่นไม่ค่อยได้

“กินเข้าไป” ว่านว่า “มีโอกาสก็รีบกิน เดี๋ยวทำตกอีกรอบมึงจะอดซะเปล่าๆ”

ผู้ชายสองคนนั่งมองหน้ากันบนเตียง ดูแลเรื่องอาหารการกินให้กัน เราควรอยู่ทีมใต้เตียงว่านคิวมั้ย

กะว่าจะไม่ขัด แต่คิวมันทำหน้าเหมือนจะติดคอ ดังนั้นฉันจึงลุกออกไปด้านนอก มองหาตู้เย็นแล้วหยิบน้ำเปล่ามาสองขวด พอเข้ามาในห้อง... ไม่รู้ว่าสองคนนี้ได้คุยอะไรกันรึเปล่า เพราะคิวขยับไปนั่งบนเก้าอี้ตัวอื่น ส่วนว่านก็กำลังเกาท้องว่านน้อยที่น่าจะเพิ่งตื่นอยู่

อ้าว... อดอยู่ทีมใต้เตียงซะแล้ว

ฉันส่งน้ำเปล่าให้คิว

“เออๆ ขอบใจ” คิวรับไปถือ ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม

“คิว” ฉันเรียกเพื่อน

“หือ?” ทำไมไอ้คิวดูไม่ค่อยพูด... ชักสงสัย

“ทำไมมาอยู่นี่” แต่ถามเรื่องนี้ดีกว่า

“อ้อ ก็ไอ้ฟาร์มันอยู่กับน้องหนูของมัน” คิวว่า ขณะที่ฉันเลิกคิ้ว น้องหนูเหรอ... “หมายถึงไอ้ฟาร์มันเพิ่งมีเมีย แล้วเมียมันมาอยู่ด้วย คิวเลยย้ายมาอยู่กับพี่ว่าน”

“อ้อ...” งี้นี่เอง คือปกติไอ้คิวมันอยู่บ้านเดียวกับไอ้ฟาร์ไง

“แล้วแฟอะ รู้จักพี่ว่านได้ไง คบกันเหรอ” ในคำถามสุดท้าย เป็นคล้ายการพึมพำมากกว่า

“เปล่า” ฉันตอบเพื่อน ก่อนจะหันไปมองว่าน

ว่านยังนั่งอยู่บนเตียง เขาก้มหน้าเล่นกับว่านน้อยเช่นเดิม ไม่สนใจพวกเราแต่อย่างใด

“เรื่องที่มึงเห็นแฟที่นี่ อย่าพูดให้ใครได้ยิน” แต่ว่านเขาพูดกับไอ้คิว “เข้าใจมั้ย”

“ความลับ?” คิวคราง เมื่อว่านเหลือบตาขึ้นมองด้วยสายตาราบเรียบ มันก็พยักหน้า “โอเค เข้าใจแล้วพี่”

คิวดูเกรงใจว่านอยู่หลายเปอร์เซ็นต์ อาการเหมือนตอนที่มันเกร็งกับไอ้ฟาร์เวลาโดนโกรธ ไม่เข้าใจว่าผู้ชายเขาวัดความน่ากลัวกันที่อะไร ฉันมองว่านที่โบกมือไล่คิวอย่างสงสัย

“ไปก่อนนะแฟ มีไรไว้คุยกันที่...” คิวยืนขึ้นจนเต็มความสูง ทำให้ฉันละสายตาจากว่านแล้วเงยหน้ามองตาม คำพูดของคิวสะดุดไป “เจอกันที่มอนะเว้ย ฮ่าๆ”

“เค เจอกันที่มอ” ฉันตอบระหว่างเดินสวนกับคิว เราเกือบจะสัมผัสกันในระยะใกล้

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ใกล้จนสัมผัสได้ถึงเสียงใจเต้นแรง แต่เปล่า... ครั้งนี้ไม่ใช่ของฉัน แต่เป็นของไอ้คิว

ฉันเดินมานั่งที่เดิมเมื่อคิวออกไปแล้ว สายตายังมองไปยังบานประตู ในใจวูบไหวแปลกๆ ความรู้สึกแบบนี้มัน... คงไม่ใช่การสปาร์คใช่มั้ย

กับเพื่อนตัวเองเนี่ยนะ ในระยะเวลาสั้นๆ เนี่ยนะ คนอย่างเราเนี่ยนะ

ใช่เหรอ

ไม่ใช่หรอก เราไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้น

ฉันหมดอารมณ์กินพิซซ่าเลยขึ้นมานั่งบนเตียงกับว่าน เห็นเขาเล่นกับว่านน้อยเงียบๆ จึงมองซ้ายมองขวา เจอซองสี่เหลี่ยมเท่าฝ่ามือซ่อนอยู่ตรงซอกหัวเตียงเลยหยิบมาบีบเล่น

ในใจมีเรื่องอยากจะถามว่าน แต่มันต้องหาอะไรทำแก้เก้อก่อน

ฉันก้มมองซองในมือ เพ่งมองดีๆ และคิดว่าน่าจะเป็นถุงยางอนามัย... ของว่าน? เอาไว้ใช้กับใคร?

เฮ้อ... ฉันลอบถอนหายใจ

“อย่าเล่น เก็บใส่ลิ้นชักไปเลย” ว่านหันมาดุฉัน

นี่แหละ ตอนนี้แหละ ถามเขาเลย

ฉันใช้นิ้วคีบมันขึ้นมาและอมยิ้มนิดๆ

“ถุงอันใหญ่ ใส่ไม่หลวมเหรอ?” แต่ริมฝีปากมันทรยศ อยากถามอีกอย่างแต่ดันพูดอีกอย่างซะได้

ว่าน “...”

“ล้อเล่น” เห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับฉันจึงรีบกลับคำ เห็นว่าตอนนี้เขาอยู่กับว่านน้อยจึงเพิ่มคำเฉพาะเข้าไปด้วย “ว่านใหญ่”

“ว่า?”

“ถามไรหน่อย”

“จะถามก็ถาม”

“เวลาจะเริ่มชอบใครสักคน ต้องใช้เวลานานแค่ไหน”

เมื่อฉันถามจบ มือแกร่งที่ลูบหัวว่านน้อยก็ชะงักชั่วครู่ ก่อนจะลูบต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายังไม่เงยหน้ามองฉัน

“แค่หนึ่งวินาทีก็ชอบได้” แต่ริมฝีปากหยักบางขยับเป็นคำตอบ

“หนึ่งวินาทีจะมีความหมายอะไร” ปากฉันเถียง แต่ในใจรู้ดีว่าความรู้สึกเมื่อกี้มันมากกว่าหนึ่งวินาทีซะอีก มันเกิดขึ้นกะทันหัน ฉันแค่ไม่สบายใจแล้วอยากจะถามเพื่อความมั่นใจ

“ทำไมจะไม่มี” เหมือนพอฉันพูด ว่านก็ทำแค่โต้ตอบ

“หือ?”

“ตอนโดนตัวฉันวินาทีแรก รู้สึกยังไง” เขาถาม

“คันมาก” ฉันแกล้งเกาเสื้อเขา

ว่านปล่อยว่านน้อยก่อนจะหันมาหลุบตามองนิ้วฉัน มือหนาเอื้อมมาคว้ามือฉันไว้แล้วแล้วดึงให้ไปแตะที่คางเขา ฉันมองตาม โอเค เราเกาคางให้ก็ได้

“ตอนโดนตัวนายครั้งแรก” ฉันวนกลับมาที่คำถามก่อนหน้านี้ “ไม่ดีต่อใจ”

“...”

“เนื้อแน่นเกิน” ตอบเลี่ยงดีกว่า

ว่านเลิกคิ้ว เขารู้อยู่แล้วว่าฉันตอบไร้สาระเพราะเบี่ยง

“ถ้ามีความรู้สึกก็มีความหมาย” เขายังจับมือฉัน และนิ้วมือข้างนั้นก็เกาคางเขาเล่นแก้เก้อ

เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เชื่อ คนในครอบครัวอย่างพี่ขม พ่อแม่ หรือแม้แต่ใบชาเองมักจะมีความรักที่ต้องใช้เวลาโคตรนานในการรู้ตัว

เอาเหอะ คงอย่างที่ว่านว่าไว้ หนึ่งวินาทีก็มีความหมาย ชีวิตคนจะให้ยากเย็นตลอดก็ใช่เรื่อง คิดอะไรง่ายๆ บ้าง สบายใจดี

แต่วินาทีแรกของฉันกับว่านไม่มีอะไรดีเลย...

ฉันเจอเขาครั้งแรกที่คอนโดในจังหวัดพิษณุโลกตอนฉันย่างเข้าสิบห้า เมื่อก่อนฉันถูกญาติฝั่งพ่อขอไปเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ก็อยู่พิษณุโลกนั่นแหละ หมายความว่าฉันจะแยกจากพ่อแม่และพี่น้องมาตลอด คนที่ขอฉันมาเลี้ยงคือปู่กับย่า ที่นั่นฉันได้เจอพั้นช์ที่อายุมากกว่าไม่เท่าไหร่ เธอเป็นลูกของญาติฝั่งพ่อ และพั้นช์เคยเป็นพี่สาวคนเดียวที่ฉันรัก... รักมากกว่าคนในครอบครัวจริงๆ ซะอีก

ว่านในตอนนั้นกำลังเลิฟซีนกับพั้นช์ เขาหันมาเห็นฉันที่ยืนอยู่นอกประตูแล้วขยับปากโดยไร้เสียงกับฉันว่า ไสหัวไป โคตรดิบเลยบอกตรงๆ จากนั้นก็จำได้ว่าได้เจอว่านอยู่กับพั้นช์อีกไม่กี่ครั้งแต่ไม่เคยคุยกันสักที จนกระทั้งวันที่ฉันออกจากพิษญุโลกตอนอายุย่างเข้าสิบเจ็ด... คืนที่ฝนตกปอยๆ เราถึงได้แตะตัวกันครั้งแรก และมันแย่มาก

จู่ๆ ก็นึกคำถามขึ้นมาได้...

“ทำไมฉันไม่เคยมีวินาทีแรกที่มันดีๆ กับนายบ้าง”

และนี่คือคำตอบของเขา

“เราไม่จำเป็นต้องมี” ไม่จำเป็นงั้นเหรอ

เขามักจะมองข้ามความรู้สึกของฉันเสมอ

ว่านทำดีต่อร่างกายฉันแต่ไม่เคยอยากให้ฉันทำดีตอบ เรื่องเดียวที่เขาเป็นห่วงเกี่ยวกับสภาพจิตใจฉันคือการสกินชิพในแง่ลบกับคนอื่น ว่านไม่เคยร้องขออะไรจากฉันอย่างจริงจัง มีแต่ฉันที่ขอเขาฝ่ายเดียว ราวกับว่า... เมื่อวันหนึ่งขาดฉันไป ใจเขาก็ไม่สะเทือน

ขณะที่ใจหนึ่ง ฉันเริ่มรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ กับไอ้คิว แต่อีกใจ...

“แต่ฉันอยากมี”

ทันทีที่คำนี้ออกจากริมฝีปากฉัน ว่านก็ปล่อยมือฉันทันที นัยน์ตาคมไล่มองตั้งแต่ช่วงบนลงมาถึงช่วงล่าง ไม่ได้เจาะจงส่วนไหนเป็นพิเศษ

“เท่าที่ฉันทำให้ตอนนี้ยังไม่โอเค?”

ไม่เข้าใจเหรอว่าอยากได้สิ่งดีๆ ที่มาจากใจกับเขา อยากมีความรู้สึกประมาณว่า นี่แหละ ว่านทำให้ฉันโดยเฉพาะ สักครั้ง

“โอเค” ฉันหยุดเกาคางเขา และพูดตามความจริง “แต่ยังไม่พอ”

“ยิ่งโตยิ่งโลภ” ริมฝีปากเขาขยับ แต่ร่างกายยังคงเดิม

“ใช่” เรายอมรับความโลภแต่โดยดี

“เรียกร้องจะเอาจากฉันหลังจากรู้จักกันเจ็ดปีมันไม่ช้าไปหน่อยไง?” จู่ๆ ว่านก็พลิกตัวมาเผชิญหน้ากับฉันอย่างเต็มรูปแบบ อือ คงช้าไปจริงๆ

“ว่าน...” ฉันเรียกเมื่ออุ้งมือหนาทั้งสองข้างถูกทาบลงบนเตียงระหว่างร่างฉัน

“ทำไมไม่ลองอยากรู้สึกดีแบบอื่นดูบ้าง”

“แบบอื่น?” ร่างกายคล้ายถูกดันจนแผ่นหลังแนบเบียดกับพนักเตียงในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

“ลองมั้ย จะสาธิตให้ดู”

“ก็ดี” อ้าว ปากฉัน...

วูบหนึ่งดวงตาคมเต็มไปด้วยการคุกคาม เหมือนฉันดื้อแพ่งจะลอง แล้วเขาก็จะทำบางอย่างที่แตกต่างจากสิ่งที่พูดไว้

“ไม่ลองแล้วดีกว่า”

ฉันผลักอกว่านออก ครั้งแรกไม่มีท่าทีจะขยับ ครั้งที่สองเพิ่มแรงขึ้นแต่ก็ยังไม่เคลื่อนไหว ครั้งที่สามจึงทุบดัง ตุบ แต่ไร้การขยับเช่นเคย ฉันกลั้นหายใจและหลบตา

“จะหลบตาทำไม” ปลายจมูกโด่งเรียวแตะไล้กับปลายจมูกฉัน

“นายจ้อง” อา... เริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองซะแล้ว

“เธอก็จ้องตอบสิ”

“ไม่เอา”

“ทำไม?”

“นายไม่ได้ทำจากใจ” ที่จริงว่านแทบจะไม่สัมผัสฉันเลย มีแค่ปลายจมูกเท่านั้นที่เสียดสีกันในบางครั้ง

"ฉันบอกจะสาธิต ถือว่ามาจากใจไม่ต่าง"

ได้ยินแล้วฉันจึงร้อง 'อ้อ' ไปหนึ่งคำ

“ใจเต้นแรงรึยัง” เขาถาม ขณะที่ฉันชักซีเรียส

“อือ” เริ่มสังเกตเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงกว่าปกติของตนเอง “เต้นแรงแล้ว”

ลองใช้มือที่กำไว้แตะกับแผ่นอกกรุ่นร้อน ตั้งใจทดสอบสัมผัส พบว่าว่านนั้นปกติมาก เขาไม่ได้ตื่นเต้นไปกับฉัน เพราะเขาแค่สาธิต ฉันรู้สึกจริง แต่เขาคงผ่านมาอย่างโชกโชนแล้ว

“รู้สึกดีบ้างรึยัง” เขาถามอีก

ถ้าตอนนี้ไม่ได้แย่ งั้นคงแปลว่า...

“ก็ดี... มั้ง อึก...”

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ นิ้วเรียวบีบคางฉันจนเผยอปากออก ฉันสะดุ้ง นี่ถือว่าเป็นการใกล้ชิดในแบบที่ว่านไม่เคยทำกับฉันมาก่อน

“ว ว่าน...” ก่อนที่ใบลิ้นของฉันจะถูกปลายนิ้วโป้งแตะลงมาเบาๆ ว่านตัวใหญ่กว่าฉันมาก คร่อมลงมาก็แทบจะทำให้ไร้ทางขยับหนี

กึก

ฉันจะหันหน้าหลบ บางอย่างที่คล้ายเล็บก็ครูดและกรีดลงบนใบลิ้นฉันจนเจ็บแปลบ

“ทีนี้เริ่มเจ็บบ้างรึยัง”

 


[อัพครบ]

1 เม้น 1 กำลังใจ

กาแฟคนเลว VS พี่ว่านที่ผ่านโลกมาทุกรูปแบบ

กด >> ADD FAV.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 332 ครั้ง

29,741 ความคิดเห็น

  1. #27989 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:37
    เอ้าาาาาา กรีดหน้าทำไมนิ
    #27989
    0
  2. #7025 BabbleJack (@021139) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 03:36
    ไรท์เป็นคนพิดโลกหรอคะ 5555 เจอทั้งพี่ฟาร์ที่รักทั้งพี่ว่านเลยยย
    #7025
    0
  3. วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:11
    เดียวนะ พี่ซาดิสหรือไร 5555
    #4438
    0
  4. #3535 mamacream (@mamacream) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:57
    ไม่เข้าใจ ต้องตามต่อไป
    #3535
    0
  5. #3356 kkrainsgkmraiys (@kangmay2002) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:55
    ขุนแฟคะขุนจะทำอะไรก็ได้ แต่ขุนจะสองจิตสองใจมิได้นะคะ
    #3356
    0
  6. #3076 เพรง (@88aon88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:07
    พิษณุโลก ค่ะ ไรท์ 555555
    #3076
    0
  7. #3074 Thelittlefox (@neanacham) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:02
    นังแฟร่า หล่อนจะมาเป็นนังแฟร่านไม่ได้นะย่ะ สองจิตสองใจ55 อินไปหน่อยยย
    #3074
    0
  8. #3059 iamminnin (@iamminnin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 20:41
    เอาล้าวไง แฟอยากลอง พี่ว่านว่างาย แฟเด็กดื้อไม่รู้ใจตัวเอง จะลองวัดใจกับพ่อว่านสายดาร์ก ^^
    #3059
    0
  9. #2981 dreaminjann (@missbeardream) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 14:25
    รอออออออ
    #2981
    0
  10. #2966 Backchanqii (@chnooq) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 12:59
    โอ้ยยยยยยยยยยย เฝ้ารอทุกวันค่าาาาาา 5555555555555555
    #2966
    0
  11. #2965 Pak_kard (@ecafe2177) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 07:49
    หายไปนานจนเราลืมมมม
    #2965
    0
  12. #2964 Snow vine (@0847848782) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 06:32
    เรื่องนี้มาดาร์กแบบคตๆแน่เลยกลัวใจพี่ว่าน 55555
    #2964
    0
  13. #2963 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:36
    แฟน่าสงสารพี่ว่านไม่สนใจความรู้สึกอ่ะ
    #2963
    0
  14. #2962 Miiwchel (@loveka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:17
    รอออออออ จ้าาาา งุ้งงิ้งๆ
    #2962
    0
  15. #2961 м o כ h ά (@mikkk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 23:27
    ชอบบบบบบบ กาแฟมันน่าเอ็นดูจริงๆ
    #2961
    0
  16. #2960 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 23:12
    ว่านไม่แคร์จริงอ่า ?
    #2960
    0
  17. #2959 SPrinG,, (@water27214) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 21:22
    ชอบว่านนนน ปล.พิษณุโลก เเบบนี้นะจ๊ะไรท์ ????????????
    #2959
    0
  18. #2958 GG_Uno (@ene300540) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 19:52
    #ทีมแฟคิว
    #2958
    0
  19. #2957 วาเลน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 19:40
    หลัวว่านใจร้าย ก็เมียจ๋าอยากมีวินาทีแรกที่ดีอ่ะะ มันจะไม่จำเป็นได้ไงง
    #2957
    0
  20. #2956 Sikka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 19:30
    เจิมๆๆ
    #2956
    0
  21. #2955 Zoe_Pink (@SINE19PY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:52
    ไรท์จ๋าาาาา พิษณุโลก เขียนแบบนี้นะคะ พอดีเราอยู่จังหวัดนี้พอดี ไม่ได้จะจับผิดน้าาา
    #2955
    0
  22. #2954 baihasbodee (@baihasbodee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:37
    รอออออ
    #2954
    0
  23. #2953 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:21
    รออออออ
    #2953
    0
  24. #2952 pimjibii (@pimjibii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:22
    เจิมมค่าาา
    #2952
    0
  25. วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:17
    '^' สปาคไปก็เท่านั้นเฮียคิวไม่ใช่พระเอก #ทีมเฮียคิว //ข้ามเม้นนี้ไป~~
    #2951
    1
    • #2951-1 1991may (@0614626364) (จากตอนที่ 3)
      23 เมษายน 2560 / 01:38
      # ทีมเฮียคิว..เราขออยู่ด้วย5555
      #2951-1