END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 14 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖เพราะเขา 'หลงเหยื่อ 4'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

 

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ


 


"พรีออเดอร์"

เปิดพรีออเดอร์ 1/8/60 - 5/9/60
ราคา : 495 บาท รวมส่งลงทะเบียน
ฟรีที่คั่นให้ทุกออเดอร์
พรีเมียม : 555 เล่มแรก (ตามเวลาโอน)
สั่งซื้อที่เว็บ http://meawparadise.com/
จำกัดออเดอร์ละ 3 เล่มเท่านั้น
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม
Lta Luktarn

 


:: Song ::

#ว่านดูดกาแฟ {EP.14}

เพราะเขา 'หลงเหยื่อ 4'


“...อุ่น”

เขากระซิบงึมงำพร้อมเพิ่มแรงกอดกระชับ แต่ด้วยความที่ฉันเสียหลักอยู่แล้ว แรงแขนไม่ได้ช่วยให้ฉันทรงตัวอยู่มากนัก จึงเป็นเหตุให้ลำตัวช่วงบนโถมเข้าไปติดกับใบหน้าของว่าน

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นเป็นทวีคูณ

แต่เพื่อกันไม่ให้แนบชิดไปมากกว่านี้ ฉันจำต้องดันตัวขึ้น แต่ยังถูกกอดอยู่จึงต้องพยุงเขามาด้วย

เมื่อไม่ได้พิงพนัก ว่านก็ทิ้งน้ำหนักตัวโดยเอาใบหน้าซบฉันเต็มกำลัง ในที่สุดฉันก็เหมือนจะนั่งอยู่บนตักพ่อหมาตัวใหญ่ไปแล้ว

ใต้เสื้อที่เปียกนี่มีกล้ามเนื้อซุกซ่อนอยู่ กางเกงเขาก็เปียก

เปียกกันไปหมด...

สวบ สวบ

ว่านเอียงหน้าแนบแก้มลงกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาวบนตัวฉัน บางส่วนของแก้มนั้นนาบกับช่วงอกที่โผล่ออกมาจากร่องชุดคลุม

อก... เนินอกเรา

ฉันใจหายวาบ ในหัวนึกถึงเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน จำได้มั้ย... เย็นวันนั้นในห้องของว่าน ฉันเคยถามเขาว่า ทำไมฉันไม่เคยมีวินาทีแรกที่มันดีๆ กับนายบ้าง และว่านก็บอกว่าสำหรับเราไม่จำเป็น จากนั้นเขาคร่อมฉัน ที่จริงฉันไม่ได้เข้าใจการกระทำของเขาทั้งหมด แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

เราไม่จำเป็นต้องมีวินาทีแรกที่ดีเพราะเรามีช่วงที่ดีอย่างอื่นด้วยกันไปแล้ว เช่นการที่เขาปกป้องฉันมาเกือบห้าปี ทำไมตอนนั้นคิดไม่ได้นะ

เขาทำเหมือนจะลวนลามฉัน ให้ฉันรู้จักการรุกของผู้ชายที่ยังไม่ได้รักฉัน เพื่อให้ฉันหยุดล้อเล่นเรื่องไอ้คิว

หรือไม่... เขาก็คงอยากให้ฉันรู้ตัวสักที ว่าถึงฉันจะไว้ใจเขาแต่ก็ยังกลัวสัมผัสของเขาที่สุด

ฉันเข้าใจเมื่อเสียว่านไป ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะกอดฉันอยู่ก็ตาม

“ว่าน...” ฉันชำเลืองมองเขา ตั้งท่าจะดันตัวออก แต่กลับได้เห็นผิวแก้มแดงเรื่อแนบถูไถอยู่กับเนินอก

ว่านชอบเพราะน่าจะอุ่น

เขาดูชอบที่ได้ทำแบบนี้

มือฉันชาไปวูบหนึ่ง ไม่รู้สิ มันชาไปเอง... แต่ฉันก็ตัดสินใจวางมือลงบนเส้นผมเปียกชื้นของเขา

“ว่าน อุ่นมั้ย” ส่วนเราเกร็งมากเลยนะ

“อือ...” ว่านครางในลำคอ

“นุ่มเนอะ”

"..." เขาเหมือนจะพยักหน้า ไม่ก็ไม่ได้สนใจฉันหรอก แค่เข้าหาความอบอุ่นแค่นั้น

ฉันคิดอยู่ไม่นานจึงพูดออกไป

“ให้อยู่แบบนี้อีกนิดก็ได้”

ทั่วทุกนิ้วของมือข้างนั้นถูกเส้นผมของเขาแทรกอยู่ ฉันผ่อนลมหายใจและตั้งใจว่าจะอยู่แบบนี้ไปจนกว่าจะมีคนเอายามาให้ คิดว่าคงไม่นานมาก ว่านดูสงบมากกว่าเดิม...

“แต่ห้ามมากกว่านี้นะ” ไม่งั้นเราจะเผลอผลักนายออกไป แค่นี้ร่างกายก็เกร็งแปลกๆ แล้ว

ฉันเคยกอดเขาแบบนี้รึเปล่า เคยลูบเส้นผมเขาแบบนี้มั้ย

คงไม่หรอก ว่านไม่ค่อยให้ฉันยุ่งอะไรกับตัวเขา และฉันเองก็ไม่เคยคิดจะแตะเท่าไหร่ มีอย่างมากก็แค่เกาคาง... เวลาที่เขาอารมณ์ดีพอจะเล่นกับฉันน่ะนะ

“บ๊อก! จู่ๆ ว่านน้อยก็กระโดดขึ้นมาบนเตียงพร้อมส่งเสียงเห่า หางสั้นกุดส่ายดุ๊กดิ๊ก

อา... ว่านน้อย หนูโตพอจนกระโดดขึ้นมาได้แล้วเหรอ เมื่อหลายเดือนก่อนยังต้องอุ้มอยู่เลย

“บ๊อก บ๊อก” ว่านน้อยเดินขึ้นมาย่ำบนขาฉัน ขณะที่ฉันนั้นนั่งอยู่บนตักของว่านอีกที ประท้วงเหรอ

“ชู่ว” ฉันเป่าปากเบาๆ ให้ว่านน้อย เสียงว่านน้อยแหลมเล็กจนกลัวว่าว่านจะตื่น แต่ว่านน้อยกลับพยายามจะมุดเข้ามาในซอกหลืบระหว่างช่วงหน้าท้องของฉันกับว่าน

ต้องเอาใจให้เท่าๆ กันด้วยเหรอ

กอดแค่ตัวใดตัวหนึ่งไม่ได้สินะ ฉันขยับนิดหน่อย เพิ่มช่องว่างให้ว่านน้อยมุดเล่นเงียบๆ

และแล้วว่านก็เริ่มมีปฏิกิริยา เหมือนฉันจะได้ยินเขาพึมพำว่า “เสียงไรวะ” แต่มันดูจะไม่เป็นภาษานัก

“ว่านน้อยเห่า” ฉันพึมพำกลับ นี่ชุดฉันจะเปียกไปด้วยแล้วเนี่ย

“เงียบ...” คงเพราะว่านน้อยครางหงิ๋งๆ ละมั้ง ว่านถึงได้ส่งเสียงยานคางที่แหบต่ำออกมา ว่านน้อยน่ะ ยิ่งได้ยินเสียงว่านก็ยิ่งดุ๊กดิ๊ก ยิ่งครางงุ้งงิ้งใหญ่เลย

แย่ล่ะ ว่านแค่เมานี่นะ เขาคงรำคาญ

กึก

“เอ๊ะ...” แต่แล้วต้องแอบนิ่วหน้าเนื่องจากถูกไรฟันของว่านเกาะเกี่ยวกับผิวตรงเนินอก ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่มันมีการขยับตัวทั้งว่านใหญ่และว่านน้อย

ตุบ!

ฉันมองอะไรไม่ทันนัก แต่เห็นว่านน้อยรีบกระโดดออกจากพวกเรา ส่วนร่างฉันก็หงายลงกับฟูกเตียง ชุดคลุมอาบน้ำเสียทรงจนเกิดเห็นไหล่ ว่านคร่อมอยู่ด้านบนแต่ไม่ได้ทรงตัวดีเท่าไหร่ เขายังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ

“บอกให้เงียบ” ลมหายใจเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์ “เข้าใจมั้ยว่านน้อย”

นี่นาย... คิดว่าเราเป็นว่านน้อยเหรอ

จากนั้นฉันก็มึนงงไปหมด แขนขาแข็งทื่อเมื่อว่านปัดป่ายจมูกโด่งเรียวไปตามซอกเนินอกฉัน ให้อารมณ์เหมือนคนกำลังฟัดลูกหมาเลย

แพล่บๆ

แล้วว่านน้อยเองก็... วิ่งมาแลบลิ้นเลียไหล่ฉันเหมือนกัน

“อ๊ะ” ตัวฉันสั่นไหวด้วยแรงประมาณหนึ่ง ตรงซอกคอรู้สึกสากระคายเพราะว่านน้อย ส่วนตรงที่ว่านฟัดอยู่กลับขนลุก “อย่าๆ”

จนฉันไม่รู้ว่ากำลังห้ามใครกันแน่

แต่จู่ๆ ว่านก็หยุดไป ส่วนว่านน้อยน่ะยังเลียอย่างสนุกสนาน ว่านยันตัวเพื่อเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นกำลังหรี่ปรือมองฉันซึ่งหัวใจเต้นแรง ตาของว่านแดงเหมือนคนเมาที่อยากตั้งสติ เหมือนคนโดนฝนเยอะเกินไป เหมือนคนอดนอน

เขาขมวดคิ้วก่อนจะเคลื่อนใบหน้าขึ้นมาจนอยู่ในระดับเดียวกัน

“อ้าว...” ริมฝีปากหยักลึกครางออกมาหนึ่งคำ

ฉันอึกอัก ทำสีหน้าไม่ถูก จะอธิบายยังไง...

“คือ... อุบ! ฉันตั้งท่าจะอธิบาย แต่เขาทรงตัวไม่อยู่จึงทำให้ยิ่งทิ้งน้ำหนักลงบนตัวฉัน ส่งผลให้ริมฝีปากเราแตะกัน

ไม่สิ เฉียดจะใช้คำว่ากระแทกได้อยู่

เจ็บ...

ฉันเม้มปากที่ชาดิก ก่อนจะกลั้นใจยกมือขึ้นดันต้นคอว่าน แต่ด้วยความที่เขาไม่มั่นคง ฉันถึงกุมแก้มเขาไว้แล้วดันออกโดยมีว่านน้อยเห่าเรียกร้องความสนใจอยู่ใกล้หู

เราสบตากัน อ่า ดูเหมือนจะเป็นฉันฝ่ายเดียวที่มองตาว่าน

ฉันอึดอัด หัวใจเต้นแรง ควรจะผลักเขา เริ่มต้นด้วยการปล่อยมือออกจากแก้มเขาเป็นอันดับแรก แต่ว่านกลับยื่นมือซึ่งยังสั่นด้วยความหนาวมาแตะแก้มฉัน

เขา... เขาลูบน่ะ ทำเอาฉันสะท้านไปหมด

“ยัง... เหรอ” ฟังไม่ค่อยได้ใจความเลย

“อะ อะไรนะ” ฉันเองก็เสียงสั่นไปเหมือนกัน

"ยังอยู่เห... รอ" คราวนี้ฉันตั้งใจฟังถึงได้เข้าใจ

"อ่า..." ควรพูดอะไรดีนะ

“ตัวจริงมั้ย” ว่านพยายามจะมองฉันให้ชัดด้วยการหรี่ตา

“อือ” ฉันคราง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ฉันส่ายหน้า “ไม่จริงหรอก”

“...”

“ไม่ใช่ตัวจริง”

ว่านมองฉัน เดาจากท่าทางที่เหมือนจะแสดงออกว่า ใช่หรือไม่ใช่ก็แล้วแต่ ของเขาแล้วฉันยิ่งทำอะไรไม่ถูก ...นิ้วมือเย็นเฉียบที่จับแก้มฉันไล้มาจนถึงริมฝีปากซึ่งปวดตุบๆ จากการโดนกระแทก

ตอนนั้นน่ะ... จู่ๆ เรียวเย็นเฉียบก็เข้ามาแทนที่นิ้วมือ

จูบของเขา... ริมฝีปากซึ่งเคลือบไปด้วยแอลกอฮอล์ที่ฝังลงมา ไอร้อนสลับเย็นจนขนลุก กลีบปากฉันสั่นไหวจนต้องกำมือแน่น คิดว่าโดนกัดปากล่างหนึ่งคำ คล้ายจะโดนกระชากชุดคลุมอาบน้ำทางด้านซ้ายทั้งที่มือว่านก็ยังจับอยู่แถวๆ ต้นคอด้านซ้ายของฉันด้วย

นี่ไม่ใช่จูบแรก แต่เรา... เราคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่ว่านเป็นคนจูบก่อน

“กรรจ์! ว่านน้อยส่งเสียง ฉันเห็นจากหางตาว่าปากของว่านน้อยงับชุดคลุมอาบน้ำอยู่ หลุดลุ่ยหมดแล้ว

“อืม...” ว่านครางเมื่อถอนริมฝีปากออกนิดเดียว “ถ้าตัวจริง คงหนีไปแล้ว”

ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองฉัน ลมหายใจที่มีแต่มวลแอลกอฮอล์เป่ารดฉัน

"..." ใช่ ฉันควรไปได้แล้ว

ว่านคล้ายจะจูบฉันที่ตัวแข็งทื่ออีกครั้ง แต่...

"ไม่ได้..." เขาเหมือนคนพยายามฉุดสติตัวเอง ฉันยกมือขึ้นมาปังช่วงอกตัวเอง พูดไม่ออก ริมฝีปากเขาเกือบเบียดชิดฉัน “ห้ามสิ”

ว่านบอกให้ฉันห้ามเขา สมองฉันก็บอกว่าควรห้ามเขา การปฏิเสธฉันคงเป็นความตั้งใจจริงของว่าน

ช่วงเวลาของฉันหยุดนิ่งเมื่อสบตาว่าน

คำถามหนึ่งที่พ่อเคยถามไปเมื่ออาทิตย์ก่อนดังขึ้นในหัว จะจบแล้ว อนาคตอยากทำอะไร อยากมีอะไรเป็นของตัวเองบ้างมั้ย อยากใช้ชีวิตยังไง

ฉันไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน

ไม่เคยมีสิ่งที่คิดว่าจะสร้างขึ้นมาในอนาคต จนตอนนี้...

ฉันตัดสินใจดึงมือว่านให้มาแนบลงกับผิวแก้มของตัวเอง

“ก็... ไม่เป็นไรหรอก” ฉันหลุบตาลงยิ่งกว่าเดิม กดความกลัวที่รู้อยู่ว่ามีให้ว่านเสมอไว้ในอก

“อืม...”

“นายเมานี่... อื้อ”

ฉันถูกจูบอีกครั้ง คราวนี้ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในริมฝีปากฉัน

เวลาคนเราเมา ทุกอย่างจะดูง่ายดาย ดูชิล เพราะฉันเคยเป็นน่ะสิ ไม่ว่าถูกหรือผิด จริงหรือหลอก มันจะชิลมากเมื่อเราเมา ตื่นขึ้นมาถึงได้รู้ว่าควรทำหรือไม่ควร

ฉันฉวยโอกาสตอนที่เขาเมา

ตอนที่ความเมาอยู่เหนือความถูกต้อง

ใบลิ้นที่ชุ่มฉ่ำเกลี่ยรอบลิ้นฉัน ความขมจากแอลกอฮอล์ กลิ่นหอมจางๆ จากซอกคอ นิ้วเย็นจัดเคลื่อนลงมาถึงลำคอฉันแล้วบีบเคล้นเบาๆ จนฉันต้องเผยอปาก เขาเอียงหน้ากดริมฝีปากมากขึ้น

เหมือนจะขาดใจ มือไม้แข็งทื่อ ในใจเสี้ยวหนึ่งกลัว แต่อีกเสี้ยวกลับ...

แพล่บๆ

ฉันจั๊กจี้ซอกคอด้านซ้าย ต้องเป็นว่านน้อยแน่ ลิ้นของว่านน้อยสากระคาย ฉันเหมือนโดนกัดถี่ มันจะรู้สึกยิบๆ จนขนลุก

ฉันเริ่มปัดป่ายมือไปทั่ว แต่มือของว่านที่จับลำคอไว้กลับทำให้ใบหน้าฉันแหงนขึ้น เขาเลื่อนมือเข้าไปในกลุ่มผมของฉัน ก่อนจะลากริมฝีปากไปยังซอกคอด้านขวา ฉันเจ็บจี๊ดตรงนั้นและจั๊กจี้กับความคึกคักของว่านน้อย จนรู้สึกว่ามือว่านคว้าบราเซียร์ไว้

“อะ...” ฉันเบิกตาแล้วร้องได้ไม่เต็มเสียง ผิวฉันร้อนฉ่า จูบของว่านรุนแรงกว่ามาก “วะ ว่าน... ว่านน้อย ว่าน...”

[CUT 20ถ้าจะอ่านหาเอาจากเพจ Lta Luktarn แต่ถ้าไม่ชอบให้ข้ามไป อ่านแต่เนื้อหาได้เลย]

ฉันอ่อนปวกเปียก ขณะที่เขาขยับมาตรงหน้าฉัน ดวงตานั้นยังฉ่ำปรือ ว่านยังคาไม่ขยับออกไป

ฉันหอบหายใจ พยายามไล่อาการสั่น ไม่มีคำพูดระหว่างเรา

“เธอ...” ดวงตาที่มึนงงผสมอาการเนือยไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคั่งค้างอยู่มองฉัน เขามีความเบลอเหมือนที่ฉันเป็น

เพราะคิดว่าตัวเองเบลอ ฉันถึงไม่เชื่อว่ามุมปากเขาเหมือนจะหยักขึ้น

ว่านจูบฉันอีกครั้ง

เราผ่านการสิ้นสุดและเริ่มใหม่อีกสี่ครั้ง...

จนเขาทิ้งตัวลงทับฉันไว้และไม่รู้สึกตัวอีก ฉันนอนนิ่งอยู่ใต้ร่างที่ไร้การเกร็งของว่าน ลมหายใจหอบสม่ำเสมอคลอเคลียแถวๆ คอฉัน แก้มเขานาบกับบ่าฉัน

ตอนนั้นน่ะ ฉันรวบรวมแรงผลักว่านออกแล้วลุกขึ้นนั่งกอดเข่าเพื่อคลายความตึงเครียดของตัวเอง ดวงตาฉันมองไปรอบๆ เตียงสีขาว ตรงพื้นที่ที่เปียกและยับยู่ยี่ที่สุด

ไม่มีเลือด

ไม่มีเลือดแบบที่ใครๆ เคยเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ครั้งแรก

ไม่มีแม้แต่นิดเดียว...

วูบหนึ่งฉันเหมือนคนที่ชาชินกับอาการของตัวเอง เป็นเพราะฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ดีใจเมื่อทำในสิ่งที่ตั้งใจสำเร็จ ฉันย้ายสายตามองมือที่ซีดเผือด มันสั่นน้อยกว่าทุกครั้ง... สั่นน้อยกว่าหัวใจซะอีก ฉันคิดว่าครั้งนี้มันทำให้อวัยวะข้างในสั่น

การมีจุดมุ่งหมายทำให้ฉันกดความกลัวไว้ได้มากจริงๆ

ฉันคิดไว้ก่อนว่าที่ไม่มีเลือดอาจเป็นเพราะ...

“ฉันออกกำลังกายเยอะ ออกกำลังกายเยอะ ออกกำลังกายเยอะ” ฉันพึมพำ

เราเป็นคนออกกำลังกายนี่เนอะ กับว่านก็เป็นสิ่งที่ตั้งใจจะทำอยู่แล้ว...

แต่ขณะเดียวกันฉันก็ไม่สามารถห้ามให้เอามาปะติดปะต่อกับเรื่องที่เคยกลัวการสกินชิพด้านลบได้ แต่ถ้าฉันไม่ใช่คนแรกของว่าน เพราะแบบนี้รึเปล่าเขาถึงแค่ดูแล เพราะแบบนี้รึเปล่า... เขาถึงปฏิเสธฉัน

ไม่ได้ คิดแบบนี้ไม่ได้

เริ่มจุกในลำคอ สั่งความคิดได้ แต่สั่งส่วนลึกของความคิดที่เริ่มหมกมุ่นอยู่กับคำว่า ทำไม ทำไม ทำไม ไม่ได้

ตอนนี้ไม่มีว่านคอยบอกฉันว่าอย่าคิดในสิ่งที่จะทำให้ร่างกายแย่ลงแล้ว ฉันต้องหาอะไรอย่างอื่นทำ

ว่านหลับ เราเปลี่ยนเสื้อหลุดลุ่ยนี่ให้นายก็ได้

ฉันเอื้อมมือไปแตะเสื้อว่าน แต่ทุกอย่างกลับดับวูบไปดื้อๆ โดยไม่รู้ตัว

คืนนี้ฉันฝันร้ายอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ฝันมานานเป็นเดือนๆ

ดวงตาของคนในฝันเด่นชัดขึ้น...

 

“เฮือก!

ฉันลืมตาโดยอัตโนมัติ พบว่าตัวเองวูบไปในท่าแสนทุเรศ ไม่มีใครขยับเคลื่อนไหวเลย ฉันมองนาฬิกาติดผนัง พบว่าเป็นเวลาอีกสิบนาทีจะตีสอง

เวลานี้อีกแล้ว...

ทุกครั้งที่ฝันร้าย ฉันจะสะดุ้งจนรู้สึกตัวช่วงนี้บ่อยๆ คือปกติฉันจะนอนต่อไปเลย แต่ครั้งนี้มีว่าน

เขายังนอนท่าเดิม ส่วนฉันรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ไม่อยากนอนอีก ฉันผ่อนลมหายใจแล้วแตะตัดสินใจขยับไปพลิกตัวว่านให้นอนหงาย ริมฝีปากว่านแดงจัดผิดปกติ

เมื่อก่อนว่านผิวขาวอยู่แล้ว ไม่เจอกันเป็นเดือนๆ เขากลับยิ่งขาวขึ้นมาก เหมือนคนไม่โดนแดดมานานหรือไม่ก็อยู่ในที่ที่แดดเข้าไม่ถึง

ฉันแตะมือลงบนขมับว่าน...

“ว่าน” ฉันเรียก อดเอานิ้วไปอังจมูกเขาไม่ได้

ว่านป่วยจนได้... ก่อนหน้านี้แค่เมา แต่ตอนนี้ตากฝนเยอะจนป่วยแล้ว ตัวร้อนผิดปกติด้วย

“ว่าน ว่าน” ฉันเรียกอีกรอบ จากที่เรียนรู้มา... ฉันต้องเรียกให้เขาครางรับสักคำหนึ่ง เหมือนหลายปีก่อนตอนที่เขาป่วยแล้วยักษ์เอาแต่เรียกชื่อเขา แล้วเขาก็จะครางรับอย่างรำคาญและบอกว่าปวดหัว

สวบ...

ว่านไม่ตอบรับ แต่ขยับใบหน้าหันไปอีกด้าน

เป็นเพราะฉันหลับไปก่อนจะจัดการเสื้อให้ว่าน เขาถึงได้ป่วย

ฉันเคลื่อนมือไปห่มผ้าช่วงล่างให้ว่าน ถอดเสื้อเขาออก แต่จังหวะที่กำลังยกตัวเขาเพื่อดึงเสื้อ

รอยนี่มัน...

ฉันเห็นรอยแผลเย็บขนาดใหญ่ตรงแผ่นหลังเขา รอยเหมือนถูกของมีคมฟันผ่านร่าง มันยังใหม่และอาจจะกำลังอักเสบเพราะตากฝนมา

ปะ ไปโดนอะไรมา

ต้องจับให้หันข้าง เขาจะนอนหงายไม่ได้ ตอนที่จัดให้เขาหันข้างเสร็จ ว่านคว้าบางส่วนของแขนฉันไว้

M...” เขาละเมอน่ะ มันยาวนะ แต่ฟังไม่ชัด เหมือนกำลังฝันถึงอะไรสักอย่าง

ฉันก้มตัวลงไป ก่อนจะกระซิบว่า “นายพูดอะไร”

Madam Sen, Help me...”

ฉันอึ้งแต่ไม่ถึงกับตกใจ คงเพราะเตรียมใจไว้แล้ว

ถ้านับตามวันเวลา ว่านกับมาดามเสินเคยรู้จักกันเมื่อเกือบสิบสองปีที่แล้ว ว่านที่เป็นเด็กอายุยังไม่เต็มสิบสี่ กับมาดามเสินที่อายุยี่สิบปลายๆ พวกเขาจะเป็นอะไรกันไม่รู้

ฉันรู้แค่ทุกคนคงอิจฉาที่... ครั้งหนึ่งผู้ชายที่ไม่เคยขอให้ใครช่วยกลับเคยพูดกับผู้หญิงคนนั้นว่า ช่วยผมด้วย

ฉันมองมือของว่านที่จับแขนตัวเองไว้แน่น และยอมอยู่นิ่งๆ

ว่าน... นายกำลังฝันดีหรือไม่ดีนะ

ทำไมนายไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย

เหมือนเป็นแค่ฝันที่ไม่มีความรู้สึก... แค่ผ่านมาในนึกถึงยังไงไม่รู้


Past Event (พาร์ทอดีต :: ว่าน 12 ปีที่แล้ว)

ผมกำลังหลบอยู่หลังป้ายขนาดใหญ่ ผมไม่รู้จะไปไหน ในมาเก๊ามีแต่คนที่ไม่รู้จัก อีกเดี๋ยวปู่คงจะให้คนมาตามหาผมจนทั่ว จากนั้นก็จะลากผมกลับไปอีก

แต่ผมจะกลับบ้าน กุ้ยช่ายรอผมมาเจ็ดปีแล้ว

เธอเป็นคนเดียวที่รอผมกลับบ้าน พี่สาวของผม

ปัง!

ไม่ไกลจากที่ผมหลบอยู่มีคนกำลังโดนทำร้าย กลุ่มคนชุดดำยิงชายคนหนึ่ง ผมรู้ว่านี่คืออะไร แถวนี้มีแต่คาสิโน ชายที่โดนยิงคงเป็นหนี้แล้วพยายามจะหนีถึงต้องชดใช้ด้วยชีวิต

ร่างของเขากระเด็นมาแถวๆ จุดที่ผมนั่งหลบอยู่ เขาใกล้ตายแล้ว กำลังชัก โดนยิงที่ขมับซ้าย ใช้ Suppressor ในการยิง ดวงตาเบิกค้างมาทางผม เลือดไหลออกมาจนเต็มพื้น

ผมคิดว่าตัวเองไม่เคยจำการวิเคราะห์ที่ปู่สอนซะอีก มันไม่สนุกเลย

ครั้งสุดท้ายที่ผมกลัวเรื่องแบบนี้จนร้องไห้คงเป็นตอนเก้าขวบ

ผมคิดถึงความกลัวแบบนั้นจริงๆ ...อยากจะกลับมากลัวอีกครั้ง

ผมไม่สนใจอยากจะดู ก็แค่หลบอยู่เงียบๆ แต่...

กึก!

รองเท้าส้นเข็มของผู้หญิงคนหนึ่งเหยียบลงบนใบหน้าศพผู้ชายคนนั้น ผมที่นั่งอยู่อดเงยหน้ามองไม่ได้

เป็นผู้หญิง สวย...

เธอหันมาทางนี้ หลุบตาลงสบตากับผมในความมืด เธอยกเท้าออกจากหน้าศพและเดินมาหาผม ริมฝีปากสีแดงสดพูดภาษาจีน ผมรู้ว่าเธอกำลังพูดเกี่ยวกับผม เช่น นั่งมองแบบนี้ไม่กลัวบ้างเหรอหนุ่มน้อย และ เธอโดนซ้อมมาเหรอ

你好 / (สวัสดี)

“...” เธอก้มลงมาพูดกับผม และผมเงียบ

你懂汉语吗?/ (รู้ภาษาจีนมั้ย?)

ผมรู้ แต่ผมไม่พูดกับเธอ ผมส่ายหน้า แต่เธอแสกนผม และแล้วเธอก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนจีน เธอเลือกพูดภาษาอังกฤษกับผม

Where are you from?... Korea? Japan? / (เป็นคนที่ไหนล่ะ? เกาหลี? ญี่ปุ่น?)

ผมมองเธอ... มองชายชุดดำรอบตัวเธอ ตัดสินใจพูดออกไป

Thailand ผมสามารถบอกว่ามาจากเกาหลีได้ ผมเป็นลูกครึ่ง แต่ครอบครัวผมอยู่ไทย

เธอบอกว่าชื่อมาดามเสิน ผมรู้สึกว่าเธอจะช่วยผมได้ เธอบอกว่าถูกใจเด็กแบบผม ถ้าผมกล้าไปกับเธอ เธอจะส่งผมกลับบ้านในหนึ่งเดือน

Madam Sen, Help me...” ผมขอให้เธอช่วย เพราะตอนนั้นเธอเป็นความหวังเดียวที่เด็กอย่างผมมองเห็น

ต่อจากนั้น ผมทนอยู่กับเธอและเงื่อนไขโสโครกนั่น

มาดามเสินพูดคำหนึ่งกับผมในวันที่ต้องส่งผมกลับไทย คำนั้นคือ “爱上你” มันแปลว่า...

End Past Event (จบพาร์ทอดีต :: ว่าน)


GA’FE TALK

ว่านเลิกละเมอแล้ว... ฉันยังไม่กล้าทิ้งเขาไว้คนเดียว แต่ก็ตัดสินใจรีบออกไปเอายาให้เขา ยังดีที่ด้านหน้าตรงจุดรับรองลูกค้ายังไงมีคนแสตนบายอยู่ และคนที่นั่งดูหนังจากทีวีเครื่องเล็กก็เป็นไอ้เด็กหัวเกรียน

“มาเอายาค่ะ” ฉันยืนอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่

“อ้าว พี่ครับ” เด็กหัวเกรียนหันมาเห็นฉันก็ทำหน้าแปลกใจ ตาน้องมันมองต้นคอฉัน “ผมนึกว่าลูกค้าจะ... พักผ่อนไปแล้ว”

เหมือนมันจะมีอะไรที่น่าเขินซ่อนอยู่ ฉันยกมือปิดต้นคอแก้เก้อ ก็นะ... เด็กคนนี้เอายามาให้นี่ เคาะอยู่หน้าประตูด้วย แต่ฉันไม่ได้ไปเปิดให้

“ขอผ้าพันแผลกับเบตาดีนด้วย” ฉันบอก “ขอซื้อ”

ทำเอาเด็กชะงักไป

“ของแบบนั้นไม่มีขายที่ม่านรูดหรอกครับ” เขาหันมามองฉัน “แต่เหมือนจะมีอยู่ในตู้ยาสามัญ ผมดูให้ครับพี่”

ฉันพยักหน้า สรุปว่าเป็นม่านรูดจริง เห้อ... นี่ฉันทำอะไรลงไป

ไม่นานเด็กหัวเกรียนก็เอาของมาให้ ฉันรับมาถือแล้ววางแบ็งค์ร้อยให้ตามมารยาท ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปห้อง

ว่านยังอยู่ด้านใน ฉันทายาให้แผลของเขาเพราะมันแดงๆ ก่อนจะป้อนยาให้ อาจจะช่วยไม่ได้มาก มีความเป็นไปได้สูงนะที่พอว่านรู้สึกตัวขึ้นมา เขาจะคิดว่าตัวเองเมาจนฝันเปียก ไม่ก็ป่วยจนเบลอ

ถ้าพรุ่งนี้ว่านไม่ฟื้นฉันคงโทรหาใครสักคนให้มารับเขา ฉันควรจะโทรหาใครดีที่จะไม่ทำให้รู้ว่านี่เป็นฉัน

เอาเถอะ ยังมีเวลาคิดอีก

คืนนี้... เพื่อให้ร่างกายสงบฉันจึงไม่ไปอยู่ใกล้เขา

ฉันเฝ้ามองเขาตอนหลับตลอดเวลา

เพราะมันมีเวลาจำกัดที่เราจะได้ทำแบบนี้...



ให้ตายเถอะ... นี่มันแย่เกินไปแล้ว

ตอนนี้แปดโมง ว่านไข้ขึ้นสูงเกินกว่าที่ยาธรรมดาจะเอาอยู่ ฉันถึงขั้นกลั้นใจพยายามจะปลุกเขา แต่เขาไม่ไหวเลย

“ว่าน” ฉันเรียกชื่อเขาและเริ่มมือสั่น

ไร้การขยับจากว่าน ลมหายใจเขาร้อนมาก ตัวสั่นเหมือนคนจับไข้หนักๆ ฉันเคยเห็นอาการแบบนี้จากตอนที่ใบชาป่วยเมื่อหลายปีก่อนเพราะว่ายน้ำนานทั้งที่ไม่สบาย จำได้ว่า... มันคือการติดเชื้อในกระแสเลือด เนื้อตัวซีดเซียวไปหมด

“หงิ๋งๆ” ว่านน้อยเองก็ครางหงิ๋งๆ อยู่ใกล้ตัวเขา ว่านน้อยพยายามจะปลุกว่านก่อนฉันซะอีก ไม่รู้ว่าเป็นเดือนๆ ที่ผ่านมาทั้งว่านใหญ่และว่านน้อยใช้ชีวิตด้วยกันยังไง แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนนี่เป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำ

ฉันจำเป็นต้องอุ้มว่านน้อยแล้วค้นมือถือของว่าน ฉันต้องเลือกว่าจะโทรหาโรงพยาบาลหรือโทรบอกคนในครอบครัวเขา

รหัสปลดล็อกของว่านเป็นอันเดิม ฉันรู้มานานแล้ว มันคือ 1121 ฉันค้นเบอร์ที่เขาเมมไว้ ดูเหมือนสมองจะสั่งการให้โทรหาโสมไม่ก็ขิงซะแล้ว แต่นิ้วฉันดันชะงักอยู่ตรงรายชื่อหนึ่ง

หมอนุ๊กส์

มีเบอร์หมออยู่ในเครื่องเขา ฉันไม่ลังเลที่จะโทร ไม่แน่ว่านอาจจะมีหมอที่ใช้ปรึกษาเรื่องตรวจสุขภาพประจำตัวเหมือนที่ยักษ์หาหมอส่วนตัวให้ใบชาก็ได้

ไม่นานปลายสายก็กดรับ

[ว่าน หายไปหลายเดือนเลยนะ คิดยังไงถึงโทรหาหมอได้คะ มีอะไรให้หมอช่วย หรือว่าน้องป่วยอีกแล้ว?]

เป็นเสียงผู้หญิง คำถามที่เหมือนจะสนิทกัน... ฉันหัวใจบีบรัดไป

“เป็นหมอใช่มั้ยคะ” ฉันถาม

[ใช่ค่ะ] เธอตอบ [ไม่ทราบว่าใครคะ]

“ว่านป่วยมาก ไข้ขึ้นจนสั่น มีแผลเย็บที่ยังไม่หายดีตรงกลางหลัง เหมือนจะอักเสบ” ฉันหลุบตาลง “มาดูเขาได้มั้ย”

“ที่ไหนคะ!” เสียงเธอฟังดูเป็นห่วงมาก ฉันพยายามคิดว่าเป็นจรรยาบรรณของแพทย์

ฉันสูดลมหายใจแล้วบอกที่อยู่ไป หมอเหมือนจะถามด้วยนะว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันวางสายไปก่อน จากนั้นจึงเดินไปจัดชุดให้ว่าน ห่มผ้าให้เขา พยายามทำให้อบอุ่นที่สุด ตามด้วยการหาข้าวให้ว่านน้อยกิน อีกไม่นานหมอคงมาถึง

“ว่านน้อย” ฉันลูบหัวว่านน้อย “แม่ไปนะ”

ฉันเก็บของแล้วเดินออกไปนอกประตู

ว่าน... เราไปก่อนนะ

[อัพครบ]


LTA LUKTARN

เม้นข่ะ เม้นกันเถอะะะะะ


ใครที่เก่งจีน เวลาเห็นตาลเขียนภาษาจีนรบกวนช่วยเกลาให้ด้วยนะถ้ามันผิด

เพราะตาลไม่รู้ภาษาอื่นนอกจากไทยกับอิ้งค่ะสารภาพ ตอนเขียนเรื่องฟาร์ก็ดันมีภาษารัสเซียอีก ส่วนใหญ่ก็ถามๆ เค้ามาอีกทีทั้งนั้น ตึ่งโป๊ะ! 55555555555555555 ผิดให้บอกด้วยนะ


ฝากเรื่องพี่คิวด้วยนะ กดที่รูปด้านล่าง

กด >> ADD FAV.






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

29,741 ความคิดเห็น

  1. #28080 Jelly Mar'Z (@tur-i) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 08:38
    ฮืออออ กดรอบพรีไม่ทัน จะมีหลงเหลือบ้างมั้ยคะไรท์
    #28080
    0
  2. #25453 l honey (@aommy362) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:57
    ภาษาจีนแปลว่าอัลไลลล
    #25453
    0
  3. #21788 Ginoza (@Auntonio) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 11:29
    สงสารกาแฟฟฟ มีความหน่วงงง TT 
    แต่ชอบสองคนนี้มาก พี่ว่านกลับมาหาแฟเถอะ TT 

    #21788
    0
  4. #21667 0930439022 (@0930439022) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:13
    มาดามเสิน ตกหลุมรักว่าน
    #21667
    0
  5. #20942 I AM FANDI ' (@o-nat-za-o) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:06
    อาจจะช้าไปหน่อย แต่ ??????มันดูแปลกๆ เปลี่ยนเป็น ???????จะดูโอเคกว่านะคะ
    #20942
    0
  6. #19664 pearlelpis (@pearlelpis) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 00:37
    "แต่ถ้าฉันไม่ใช่คนแรกของว่าน..." ตอนแรกอ่านแล้วก็รู้สึกแปลกๆ กลับมาอ่านอีกทีก็ยังงงๆกับประโยคนี้อยู่...  ไรท์เขียนผิดรึเปล่าคะ  น่าจะเป็น "แต่ถ้าคนแรกของฉันไม่ใช่ว่าน..." หรือ "แต่ถ้าว่านไม่ใช่คนแรกของฉัน" รึเปล่า
    #19664
    0
  7. #16358 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 22:30
    สงสารแฟเนอะ
    #16358
    0
  8. #15647 黒ウサギ (@pumpuy_solove) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 03:44
    ถ้าว่านเกิดเข้าใจผิดว่าตัวเองมีไรกับหมอทำไงอ่ะะะ 55555
    #15647
    0
  9. #15646 mybearpp (@mybearpp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 03:09
    รอตอนต่อไปไม่ไหวล้าววววววว
    #15646
    0
  10. #15645 VaywayTuan (@VaywayTuan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:55
    แฟอย่าไปสิเรายังไม่ได้ยินพวกเธอ2คนคุยกันเลยนะ
    #15645
    0
  11. #15644 bee22dreamer (@bee22dreamer) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:49
    ไม่ใช่ว่าหลัวจ๋าเข้าใจผิด คิดว่าเผลอมีไรกะหมอนุ๊กส์นะคะ 
    แฟอย่าไปได้มั้ย!!
    ปวดหัวใจ.....😭😭

    #15644
    0
  12. #15643 SatomizuNW (@SatomizuNW) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:30
    เจ้มจ้นมาก
    #15643
    0
  13. #15642 usangi_12 (@usangi_12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:40
    ว่านจะจำได้ไหมอ่ะ
    #15642
    0
  14. #15641 Spanji JJ (@Jam_1A) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:32
    หมอนุ๊กกกก เอ๊ะ!!ตะงิดๆ
    #15641
    0
  15. #15640 Miiwchel (@loveka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:04
    รอพี่ว่านนนนน งือออ
    #15640
    0
  16. #15639 สวยพอเพียง -/- (@zukzonfz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:03
    สงสารแฟว่ะ. หน่วงใจมาก
    #15639
    0
  17. #15638 Sopagan (@Sopagan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:58
    ไม่ไหวล้าววว เราเดาว่าหมอคงจะเคยรักษาแฟ แต่แฟจำไม่ได้หรือยังไง? แฟอย่าน้อยใจน้าา อย่าเพิ่งกลับบบ รอดูว่านก่อน พาว่านกลับไปด้วยกันสิ เค้าเป็นแค่หมอเอง ไม่เจอกันนานหลายเดือนละด้วย อย่านอยด์ๆ
    #15638
    0
  18. #15636 Pang Ko Ku (@pangkoku) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:06
    โอ้ยยยปวดจัยยยแง้งงง
    #15636
    0
  19. #15635 Nisa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:59
    ขอแก้หน่อยน่า 你懂我说的吗 แปลว่า คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหม จ้าา
    #15635
    0
  20. #15634 marchere01 (@marchere01) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:33
    เอ่อ....หมอนุกส์....
    เรื่อง ราว มาก มาย...จน...ไม่ อยากจะ คิดต่อเลยละเน้อ...
    มันเป็นพัฒนาการที่ค่อยๆโตขึ้นของตัวละครในเรื่อง...อีกนาน...ยาวไปๆๆค่ะ
    #15634
    0
  21. #15633 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:50
    คุณหมอคนนั้นสินะ
    #15633
    0
  22. #15632 Qwp Qwp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:43
    ที่ว่าน้องป่วยอีกแล้ว นี่หมายถึงกาแฟ? เดาเอาๆ แต่เรื่องนี้ดูมีปม อยากให้กระจ่างเร็วๆ ให้รักกันๆ
    #15632
    0
  23. #15631 Meboom-Rx (@meboom-rx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:36
    แม่ไปนะ!! งือออออ จะร้องงงง
    #15631
    0
  24. #15630 kaily_ktc (@kai_ktc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:31
    ฮืออออออเศร้าาาาามาากกกก????????????
    #15630
    0
  25. #15628 MUBEEM (@beem_beem) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 16:37
    รักคุณ????
    #15628
    0