END {ทำมือ} พี่ชายร้ายลึก❖Nobody Knows

ตอนที่ 11 : {อัพครบ} ว่านดูดกาแฟ❖เพราะเขา 'หลงเหยื่อ 1'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

 

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


กติกาในการอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมทุกฉากจะไม่อัพลงเด็กดี แนวเรื่อง DEEP และหักมุม ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ

 


#ว่านดูดกาแฟ {EP.11}

เพราะเขา 'หลงเหยื่อ 1'


KOLM TALK

กาแฟตัดสายผมไปแล้ว...

ผมถอนหายใจ ช่วงนี้อาจเป็นปีชงของครอบครัวผมก็ได้ น้องสาวฝาแฝดของผมเรียนเร็วไปหนึ่งปีกันทั้งคู่ ตอนนี้อายุ 21 คนพี่ก็ท้อง ส่วนคนน้องก็... พูดยาก

กาแฟอาจจะไม่สนิทใจกับพวกเราเพราะถูกปู่กับย่าขอไปเลี้ยง พ่อผมเป็นลูกรักของปู่ย่า เพราะงั้นพอพ่อมีลูกสามคนย่าถึงขอไปเลี้ยงหนึ่งคน กว่ากาแฟจะมาอยู่กับพวกเรา เธอก็อายุสิบหกย่างสิบเจ็ดแล้ว

เมื่อก่อนกาแฟทั้งขี้ตกใจ ตัวเล็กกว่าใบชามาก เธอถูกญาติที่พิษณุโลกบอกว่าเป็นเด็กไม่ดี ยิ่งโตยิ่งเหลวไหล เพราะเธอหนีออกมา

ลึกๆ แล้วผมก็ยังแอบหวังว่าความจริงไม่ใช่แบบนั้น เธอเป็นน้องที่ดีของพวกเรา

ผมกล้าด่าใบชาแต่ไม่กล้าด่ากาแฟ กลัวเธอจะเตลิด คุณไม่รู้หรอกว่าคนที่เคยหนีออกจากบ้านมาแล้วรอบหนึ่งจะเซ้นส์ซิทีฟขนาดไหน

ก็พอเดาออกว่ากาแฟเป็นคนยังไง ตอนที่กาแฟยังอยู่ที่บ้านไอ้ว่าน ก่อนหน้าที่พ่อจะมาคุยกับผม ผมบากหน้าไปคุยกับมันว่า...

ถ้าพวกมึงเคลียร์กันแล้ว ต่อไปก็ทำให้มันถูกเหอะ เอ็นดูมันด้วยแล้วกัน พ่อกับแม่กูจะได้หมดห่วง

มันคือการฝากฝัง ไอ้ว่านมีหญิงเยอะ แต่ผมไม่เคยเห็นมันสนใจว่าผู้หญิงคนอื่นจะดีร้ายยังไงเหมือนที่มันสนกาแฟ ผมมั่นใจว่ามันใจมันมีกาแฟ

กูกับแฟ เท่านี้ก็ดีแล้ว

แต่คำตอบนั้นทำให้ผมหน้าชาแทนน้องสาว นั่นไม่เท่ากับว่ามันปฏิเสธเหรอ?

 

GA’FE TALK

ฉันเหมอลอยอีกพักและกลับมานั่งมองวันหนึ่งเล่นกีต้าร์ ไม่รู้อะไรดลใจถึงได้พูดกับเธอ

“เล่นบ้างดิ”

“ไร เล่นเป็นเหรอ”

“ไม่” ฉันส่ายหน้า

“งั้นอย่าเลย ขี้เกียจสอน” วันหนึ่งพ่นลมหายใจ นังผู้หญิงคนนี้!

“เอามา” ฉันมองแรง วันหนึ่งจิ๊ปากเบาๆ แล้วส่งกีต้าร์ให้ฉัน ยังไม่วายพึมพำอย่างหงุดหงิด

“อย่าให้ตัวกีต้าร์กระแทกกับอะไรนะ หวง” เธอว่า

ฉันวางกีต้าร์ไว้บนหน้าขา ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดถาโถมเข้ามา ที่จริงฉันแค่อยากลองสัมผัสในสิ่งที่ว่านชอบ หรือไม่ก็เคยชอบสักครั้ง

แต่...

~ ~ ~

นิ้วฉันสามารถดีดเพลงที่ฟังแล้วแปลกหูได้ท่อนหนึ่งทั้งที่คิดว่าไม่เคยจับกีต้าร์มาก่อน วันหนึ่งชะงักไป จากนั้นฉันก็เห็นเธอหยิบมือถือออกมากดเล่น ฉันจึงดีดทำนองเดิมท่อนเดิมซ้ำ

“เฮ้ย ไหนแกบอก... ไม่รู้ไงว่าครูเล่นกีต้าร์ได้” เธอพูด

“ใช่ ไม่รู้” ฉันกดคอร์ดไม่เป็น ไม่รู้ว่าเพลงอะไร รู้แค่เป็นทำนองเศร้าๆ ที่ทำให้นึกถึงชีวิตคนที่มีเวลาทำในสิ่งที่รักอย่างจำกัด

“จะมาไม่รู้ได้ไงในเมื่อแกกำลังเล่นเพลงที่ครูว่านเป็นคนแต่งเองอยู่ เมื่อก่อนมีไม่กี่คนที่ได้ฟัง...”

ขณะที่วันหนึ่งพูด นิ้วฉันยังดีดทำนองเดิม

ในหัวฉันนึกถึงบางสิ่งที่สวยงาม แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

“แฟ? ร้องทำไม” วันหนึ่งเข้ามาหาฉัน

“เปล่า... อึก” ฉันตอบได้ไม่เต็มเสียง จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพราะรู้สึกบีบรัดในหัว

หลังจากนั้นฉันอาเจียนอย่างรุนแรงเหมือนคนที่ได้รับของแสลงเข้ามาในหัว

“เฮ้ยแฟ เป็นไร...”


WANN TALK

N’NEUNG :: ครู ดูไรนี่ดิ

N’NEUNG :: #ส่งคลิปวิดีโอ

ผมอ่านไลน์ของวันหนึ่ง นึกแปลกใจที่น้องคนนี้ทักมา ตั้งแต่ไม่ได้สอนกีต้าร์ให้ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันอีก

พอกดเล่นคลิปเสียงเพลงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

~ ~ ~

สิ่งที่อยู่ในสายตาคือกาแฟกำลังเล่นเพลงที่ผมเป็นคนแต่งไว้เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว ร่างกายผมชะงักไป เธอไม่น่าจะจำได้...

แต่แล้วเสียงไลน์เด้งก็ดังอีกรอบในระหว่างที่กำลังดูคลิปอยู่

N’NEUNG :: ครู แฟมันอาเจียนอะ เนี่ย อยู่ที่ห้องหนึ่ง

อาเจียน...?

ผมทวนข้อความแล้วลุกขึ้นยืนตามความเคยชิน เวลาเกิดอะไรสักอย่างกับกาแฟผมมักจะไปหาเธอให้ไวที่สุดตลอด แต่ตอนที่ฉวยกุญแจรถแล้วกำลังจะบิดกลอนประตู ผมก็ได้สติก่อน

ผมถอย... แล้วกลับมานั่งบนโซฟาเหมือนเดิม ก่อนจะพิมพ์ถามวันหนึ่ง

ME :: ตอนนี้เป็นไง

N’NEUNG :: ตอนนี้ให้พักแล้ว ไม่รู้เป็นไร สงสัยจะกินอะไรผิดสำแดงมามั้ง ครูจะมาหามั้ย

ME :: ไป

เวรฉิบ... ผมพิมพ์ไปอีกครั้ง

ME :: ไปดูหน่อยว่าร้านยาแถวคอนโดเปิดมั้ย ซื้อเกลือแร่ให้แฟกินแล้วให้นอนไป พรุ่งนี้ฝากส่งด้วย

พิมพ์เสร็จผมก็กดปิดไลน์และนั่งอยู่ในห้อง ผมตั้งใจจะเว้นระยะการเจอหน้ากับกาแฟ และไม่ใช่แค่เธอคนเดียว รวมถึงไอ้ยักษ์กับไอ้ขมด้วย เมื่อวานนี้ผมเพิ่งโอนชื่อหุ้นตัวเองที่เปิดผับกับไอ้ขมเป็นชื่อไอ้ยักษ์ เรื่องนี้ทำให้ไอ้ยักษ์งอแงใส่ผมเหมือนกาแฟไม่มีผิด

ส่วนกาแฟ...

“...” ผมเลิกคิดเรื่องกาแฟไม่ได้สักวินาทีเดียว เลยตัดปัญหาด้วยการไปซื้อเสื้อผ้าของผู้หญิง ยาบำรุงและขนม ก่อนจะขับรถไปยังคอนโดของกาแฟ มาถึงก็กดกริ่ง

“พี่ว่าน แฟไม่อยู่” ใบชาเปิดประตูห้องพักและพูดเมื่อเห็นหน้าผม

ผมมองผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกาแฟเล็กน้อย ขยับเท้าไปด้านหน้า เธอถอยให้ผมเข้าไป

“แต่ยักษ์อยู่” เธอบอก ผมพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมมาคอนโดนี้แบบโจ่งแจ้ง

ไอ้ยักษ์ที่นั่งแกะของกินอยู่บนโซฟาเหลือบตามองผม จากนั้นก็จ้องผมตาเป็นมัน

ผมละลายตาจากไอ้ยักษ์ จากนั้นเอากุญแจส่วนตัวไขเข้าไปในห้องส่วนตัวของกาแฟ แต่...

หมับ!

ไอ้ยักษ์ลุกมาคว้าแขนผมไว้

“ไอ้ว่าน” มันเรียกแล้วออกแรงดึง ผมหน้าตึงไปวูบหนึ่งเมื่อหันไปแล้วเจอกับสายตาตัดพ้อกรายๆ

เมียมึงก็อยู่ตรงนี้ ยังจะมาเรียกร้อง งอแงใส่กู!

“เอาไว้ค่อยคุยทีหลัง” ผมขมวดคิ้วแล้วใช้เท้าเขี่ยไอ้ยักษ์ออกไป

ก่อนจะเข้ามาในห้องกาแฟ วางถุงขนม ยาบำรุงและเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นใหม่จากแบรนด์ที่เธอชอบไว้บนเตียง ยกมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วเดินออกไป ผ่านหน้าใบชากับไอ้ยักษ์เงียบๆ

“พี่ว่าน มาทำไรเนี่ย” ใบชาถาม “ขอโทรจิกแฟก่อนได้มั้ย นางได้จะรีบกลับมา จะได้เจอกัน”

ผมชะงักเท้าแล้วหันกลับไปตอบ

“ไว้ครั้งหน้า” พร้อมทั้งเหล่มองไอ้ยักษ์นิดหน่อย จากนั้นถึงจากไปพร้อมเสียงพึมพำของใบชาประมาณว่า อะไรของพี่เขาวะ มาไวไปไว แล้วใครจะช่วยกูตามแฟ แถมยังได้ยินเสียงไอ้ยักษ์บอกเธอด้วยว่า เมียเก่า ลูกตกใจ

 

YAK TALK

ไอ้ว่านหลีกเลี่ยงที่จะคุยกับผม ถึงตอนนี้ผมจะมีใบชา แต่ไอ้ว่านที่เป็นเพื่อนคนแรกของผมก็สำคัญเท่ากัน

ตอนนี้ผมกับมันตึงๆ ใส่กันเพราะเมื่อวานมันโอนหุ้นที่เปิดผับเป็นชื่อผม ก่อนหน้านี้มันก็เคี่ยวเข็ญให้ผมไปทำงานทุกคืน เพิ่งมารู้สึกว่าไอ้ว่านกำลังเฟตตัวเองออกจากพวกเราทุกคน

เมื่อก่อนจะมีแต่ไอ้ว่านที่ว้าวุ่นเรื่องผม

แต่ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ผมว้าวุ่นเรื่องมัน

เพราะผมจำได้ว่าเมื่อปีก่อน มันไปมาเก๊าเป็นเดือน พอกลับมาก็แวะกินเหล้ากับผม วันนั้นมันเงียบมาก ผมเลยเดาว่ามันเครียดเรื่องงาน แล้วจู่ๆ พอเมาก็กอดคอผมแล้วพูดเล่นๆ ว่า...

ถ้ากูโอนหุ้นที่เปิดผับกับไอ้ขมเป็นชื่อมึง มึงเอา?

กูจะรอ

รอกูรู้วันตายก่อน กูจะให้

เรื่องพูดเล่นของคนเมาในวันนั้นเมื่อปีที่แล้ว เกิดขึ้นจริงในวันนี้

และเมื่อวานนี้ ผมเห็นแอบเอกสารในห้องมันในระหว่างที่กำลังเถียงกัน มันคือเอกสารมอบที่ดิน การจะทำเรื่องต้องติดต่อกับสำนักงานที่ดินเพราะมีราคาสูง ในเอกสารระบุว่า นาย พันธามินทร์ มอบให้ นางสาว รินทร์ดาวันนามสกุลผมมองไม่เห็นเพราะโดนบังอยู่

เอกสารแบบนี้เรียกว่าการให้โดยสเน่หา ส่วนใหญ่จะใช้เวลาสามีให้ภรรยา

ไอ้ว่าน มึงมีเมียชื่อรินทร์ดาวันตั้งแต่เมื่อไหร่

ชื่อคุ้นๆ... แต่นึกไม่ออก


WANN TALK

ผมกลับมาคอนโดของตัวเอง นั่งมองตั๋วเครื่องบินพร้อมเกาคางคุณชายว่านน้อยไปเรื่อย

กลิ่นขนมกับน้ำหอมในห้องของกาแฟยังติดอยู่ที่ปลายจมูกผม

ผมปล่อยให้ตัวเองจมลึกไปถึงอดีต เจ็ดปีที่แล้ว...

ตอนที่ผมยังเป็นผู้ชายธรรมดา ใช้ชีวิตไปวันๆ และกาแฟก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีทั้งความเกลียดและความรักระหว่างเรา

 

Past Event (พาร์ทอดีต :: ว่าน 7 ปีที่แล้ว)

ที่พิษณุโลก

เมื่อปีก่อนผมได้ของขวัญวันเกิดอายุสิบแปดจากพ่อเป็นคอนโดห้องหนึ่งที่พิษณุโลก และตอนนี้ผมก็กลับมาที่นี่เพราะมาเล่นกีต้าร์ให้ศิลปินเดี่ยวที่ดังมากคนหนึ่งในผับ มาแค่สองสามวันตอนไม่มีเรียน

คอนโดนี้ผมให้พั้นช์อยู่เพราะเธอเปรยว่าเดือดร้อนเรื่องการเดินทางไปมหาลัย ผมเพิ่งรู้จักพั้นช์ได้สองเดือนผ่านเพื่อนคนหนึ่ง เธอมีแฟนแล้ว และเธอบอกว่าอยากเลิกแต่เลิกไม่ได้ ผมไม่ได้อยากรู้รายละเอียดเท่าไหร่เลยไม่สน รู้แค่ว่าเธอรู้จักออดอ้อน เก็บไว้ก็ไม่เสียหาย

ผมกับพั้นช์ทำสิ่งที่วัยรุ่นทำกัน แต่แค่เฉพาะตอนที่ผมมาเล่นกีต้าร์ที่ผับของจังหวัดนี้เวลามีอีเว้นท์เท่านั้น เรียกว่านานๆ ทีดีกว่า

ผมยังเป็นคนที่โผงผาง ขี้หงุดหงิด พอใจก็ทำ ไม่พอใจก็ต่อยตี

วันนี้ผมออกไปธุระและกำลังจะกลับมานอนพักก่อนออกไปดื่มเหล้า

เปิดประตูเข้ามาก็เจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งย่องๆ มองโน๊ตเพลงสลับกับกีต้าร์ของผม

นิ้วเรียวเล็กยื่นไปแตะกับสายกีต้าร์จนเกิดเป็นเสียงดัง ติ้ง~’

และมันก็ขาดออกจากกัน

ครืด...

ผมเดินตรงไปทางนั้น แต่ขากลับเตะโซฟาจนเกิดเป็นเสียงดังกล่าว เด็กผู้หญิงที่ทำให้สายกีต้าร์ขาดสะดุ้งแล้วมองมาทางนี้ เราสบตากัน

เธอคือน้องของพั้นช์ เมื่อวานนี้เธอโผล่มาตอนที่ผมกำลังยุ่งอยู่กับพั้นช์พอดี ผมเลยบอกให้เธอ ไสหัวไป ตามอารมณ์โผงผางของตัวเอง

เมื่อวานนี้เราเจอกันครั้งแรก ส่วนวันนี้ครั้งที่สอง

“หนูไม่ได้ตั้งใจ” เธอแข็งค้างไป เรื่องเมื่อวานคงทำให้เธอกลัวผม เสียงแตกสาวรึยังวะเนี่ย

หนู? อ้อ ใช่ เด็กกว่าผมสี่กว่าปี

“มันใช่ของที่หนูจะเอามาเล่นมั้ย”

น่าด่าให้ร้องฉิบ

ผมฉวยกีต้าร์มาถือแล้วนั่งลงบนโซฟา เหลือบมองเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ผมยาว ผิวใสจนเหมือนจะดีดแล้วแตกได้ เธอคือกาแฟในวัยที่อายุยังไม่เต็มสิบห้าดี... ผมมองท่าทางหวาดๆ ของเธอ กลืนคำด่าและพูดอย่างอื่นไปโดยไม่รู้

“ช่างเหอะ สายมันก็กากอยู่แล้ว”

“สายมันกาก...” เธอทวนคำพูดผมแล้วเอียงคอนิดหน่อย

“อืม สายมันกาก ต้องเช้า ไม่ก็เย็น ถึงจะดี”

ผมพูดระหว่างคลายบริดจ์พินเพื่อเอาสายออกจากสะพานสาย เห็นจากหางตาว่ากาแฟตัวสั่นน้อยๆ เธอพยายามกลั้นขำเพราะเกร็งกับผม เด็กผู้หญิงวัยเท่านี้ส่วนใหญ่กลัวผมเกือบทุกคน ผมไม่ค่อยชอบคุยเล่นกับเด็กเท่าไหร่ แต่พอเห็นท่าทางงุ่มง่ามของกาแฟแล้ว ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแก้ต่างให้เธอ

“หมายถึงสายมันห่วย ขาดแล้วก็ขาดไป ยังไงก็ต้องเปลี่ยนใหม่อยู่ดี”

“อื้อ” เธอยังนั่งย่องๆ เหมือนเดิม เหมือนคนไม่กล้าขยับมาก

กาแฟดูโตช้ามากกว่าเด็กอายุสิบสี่สิบห้าที่ผมเคยเจอ ดูไม่มีฮอร์โมนความสาวในตัวเลย

ผมก็มีน้องสาวคนหนึ่งเหมือนกันชื่อน้ำขิง อายุน่าจะเท่าๆ กัน แต่น้องผมเป็นสาวกว่าอีก แล้วกาแฟก็หน้าคล้ายๆ เพื่อนคนหนึ่งของน้ำขิงด้วย แต่ผมจำชื่อไม่ได้

ผมไม่ได้สนใจน้องของผู้หญิงที่สุงสิงด้วยอีก ทำแค่เปลี่ยนสายกีต้าร์ ในห้องมีเราแค่สองคนเพราะพั้นช์ไปเรียน นอกจากเสียงกีต้าร์ก็เงียบซะจนเหมือนผมอยู่คนเดียว

พอปรายตามองกาแฟ เด็กมันก็หลบตาผมแล้วเพ่งมองกีต้าร์แทน

“มองไร” ผมถาม แต่เธอส่ายหน้า “ทำไมชอบมาที่นี่”

“หนู...” เธอชะงักไป ผมทำหน้าเป็นเชิงให้พูด เธอถึงว่าต่อ “มารอพี่พั้นช์”

ผมรับว่า “อืม” ไปหนึ่งคำ พั้นช์อาจจะรักน้องคนนี้มากจนให้กุญแจห้องไว้ หรือไม่เธอก็เป็นน้องที่ติดพี่มาก

ผมไม่ได้มองเด็กขี้อายที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับคนอื่นอีกจึงนั่งปรับสายกีต้าร์ให้เสียงไม่เพี้ยน สักพักก็ได้ยินเสียงเล็กถาม

“เป็นนักดนตรีเหรอ”

ผมชะงัก แล้วตอบว่า “อืม” อีกคำ

“อันนี้ เพลงไรอ่า” ผมได้ยินเสียงพึมพำ

ถึงจะขี้อายไปหน่อยแต่ก็อยากรู้อยากเห็นตามประสาคนกำลังโต กระดาษโน้ตที่เธอดูอยู่เป็นเพลงที่ผมแต่งเอง แต่ผมไม่ได้ตอบอะไร จนเวลาผ่านไปพักใหญ่ กาแฟที่มานั่งรอพั้นช์ก็ยังให้ความสนใจกับโน้ตเพลงและกีต้าร์อยู่ เป็นอีกครั้งที่ปากผมขยับไปเอง

“อยากลองเล่นมั้ย”

“ได้เหรอ...” ในแววตาใสๆ นั่นมีความกระตือรือร้นแฝงอยู่

“อืม”

“หนู... เล่นไม่เป็น” ต่อจากนั้นน้ำเสียงก็แฝงแววเสียดาย

ผมมองผมยาวที่ดูนุ่มนิ่มของเธอ เด็กนี่เป็นน้องของพั้นช์ ผมมั่นใจว่าไม่ได้คิดอะไรมากมายตอนที่พูดว่า...

“มานี่”

ผมส่งกีต้าร์ของตัวเองให้เธอ แล้วก็เริ่มสอนเพลงที่ผมแต่งเองให้ท่อนสั้นๆ โดยที่กาแฟยังนั่งอยู่ที่พื้น ผมยังนั่งอยู่บนโซฟา

เธอเป็นคนแรกที่ผมสอนกีต้าร์ให้

ความรู้สึกในวูบนั้น ผมเหมือนได้เจอชีวิตในแบบที่ตัวเองตามหา


แต่นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมสอนให้เธอ หลังจากนั้น... ผมยังได้เห็นหน้ากาแฟผ่านๆ อยู่บ้างเวลาไปพิษณุโลก

พอเธออายุย่างเข้าสิบเจ็ดก็เกิดอุบัติเหตุ กาแฟลืมเรื่องที่เคยคุยกับผมไปเกือบหมด สิ่งที่เหลือไว้มีแค่ครั้งแรกที่ผมพูดกับเธอว่าไสหัวไปและการเจอหน้าแต่ไม่เคยคุยกันไม่ถึงห้าครั้ง

แต่ใครจะรู้ว่ากาแฟจะหนีออกจากพิษณุโลกมาเจอผมในที่ที่ผมอยู่ในปัจจุบัน...

ผมได้รู้ทีหลังว่ากาแฟกับใบชาเป็นฝาแฝดแต่อยู่คนละจังหวัดกัน

ผมเคยสอนกีต้าร์ให้น้องผู้หญิงที่ชื่อวันหนึ่งเพราะเธอทำให้ผมนึกถึงกาแฟที่ใฝ่รู้ในวันนั้น

ส่วนเพลงที่แต่งเอง ผมตัดสินใจขายให้ผู้ชายคนหนึ่งและเพิ่งมารู้ที่หลังว่ามันคือหนึ่งในพี่ชายของไอ้คิว

โลกมันก็หมุนตามวันเวลา ไม่มีเด็กผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าหนูอีกต่อไป

หมอบอกว่าสมองของกาแฟสั่งการให้ลืมเรื่องของผมและเหตุการณ์ในวันอุบัติเหตุทั้งหมด

กาแฟไม่เคยรู้ว่าผมใช้ชีวิตยังไง แต่เธอเคยรู้ว่าอะไรคือความสบายใจของผม

เพียงแต่...

สิ่งที่ลืมไปแล้วเกินสองปีจะไม่มีวันกลับไปจำได้อีก

สิ่งที่ทิ้งไปแล้ว เมื่อเก็บกลับมาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

End Past Event (จบพาร์ทอดีต :: ว่าน)

 

ติ๊งต่อง!

เสียงกดกริ่งปลุกสติผม ผมลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู พยักหน้าให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าห้องเพื่อบอกให้เธอเข้ามาได้ เธอล้วงเอาถุงอะไรบางอย่างวางลงตรงหน้าผม

“นี่อะไร” ผมถาม

“ดีวีดีหนัง” เธอเริ่มรายงานผม “สองวันก่อนพั้นช์ไปหาสองฝาแฝดที่คอนโด

"..."

"วันนี้ฉันบังเอิญเจอพั้นช์กำลังซื้อดีวีดีนี่อยู่ที่ห้าง ได้ยินเธอพูดกับเจ้าของร้านว่าจะเอาไปฝากน้องสาว เพราะน้องสาวชอบ เห็นท่าทางแปลกๆ เลยขโมยมาให้พี่ดู”

ผมหยิบดีวีดีออกมา มันคือหนังที่พูดถึงพฤติกรรม สตอกโฮล์ม ซินโดรม (Stockholm syndrome)’

พูดถึงเหยื่อผู้หญิงที่หลงรักฆาตกรผู้ชายเพียงเพราะหลังจากถูกทำร้ายจนแทบตาย... เขากลับดูแลเธอ

“ไปซื้อดีวีดีเรื่องนี้จากร้านแถวนี้มาให้หมด” ผมมองคู่สนทนา “ได้มาก็เผาทิ้งซะ อย่าให้เหลือรกหูรกตา”

“ได้พี่” เธอพยักหน้า

ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ผมชอบให้ไปคอยดูกาแฟบ่อยๆ เธอเป็นเด็กที่พ่อผมเก็บมาเลี้ยง นับถือกันเป็นพี่น้อง ท่าทางออกห้าวๆ หน่อย เป็นคนที่คอยช่วยงานผมกับพ่อ ถือว่ามีความรับผิดชอบพอใช้

ส่วนใหญ่ของที่จะไปถึงมือกาแฟ ต้องผ่านตาผมเกือบหมด

“ลีย์” ผมเรียก ใช่ เธอชื่อลีย์

“ว่าไง”

“ไปซื้อหนังเรื่อง...” ผมบอกชื่อหนังอีกเรื่องกับลีย์ “แล้วเอาไปให้พั้นช์ แต่ไม่ต้องบอกว่าจากใคร ส่งให้ถึงมือก็พอ”

หนังที่ผมบอก เป็นหนังแนวเดียวกัน แต่พูดถึง ลิม่า ซินโดรม (Lima Syndrome)’

เป็นด้านตรงข้ามกับสตอกโฮล์ม พูดถึงฆาตกรที่หลงรักและเห็นใจเหยื่อของตัวเองยิ่งกว่าชีวิตของเขา

“จะจัดการให้ค่ะ” ลีย์พยักหน้าก่อนจะถาม “พี่จะทำยังไงกับพั้นช์ต่อ”

“...” ผมไม่ได้ตอบ

“อดีตคนโปรดเลยไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆ” ลีย์พูดแกมหัวเราะ

“อย่าล้อ เดี๋ยวจะโดน” ผมหัวเราะตามเบาๆ แล้วโบกมือไล่ “มีไรก็ไปทำ”

เมื่อลีย์ไป ผมก็โยนดีวีดีของพั้นช์ลงถังขยะ

พั้นช์ชักจะกล้าล้ำเส้นขึ้นมาแล้ว กาแฟกับพั้นช์ไม่โอเคกันตั้งแต่ตอนไหนหรือเรื่องอะไร จนทุกวันนี้ผมก็ยังไม่รู้แน่ชัด เรื่องเมื่อก่อนของพวกเธอผมไม่ได้ใส่ใจ พอช่วงหลังอยากรู้ขึ้นมาถึงได้ลำบาก เพราะคนที่รู้เรื่องดีไม่มีใครพูด

พั้นช์เคยเป็นคนที่ดีที่สุดของผมมามากกว่าห้าปีเหรอ?

เปล่า เธอโอเคแค่ช่วงเวลาหนึ่ง แต่ผมแค่อยากให้ทุกคนเข้าใจแบบนั้น

พั้นช์ขอให้ผมดูแลกาแฟเหรอ?

เปล่า ผมสั่งให้เธอขอต่างหาก

ถ้าพั้นช์อยู่นิ่งไม่ได้ ทำตัวเป็นตัวอันตราย ผมคงต้องกำจัดเธอ

แต่ถ้าทำอย่างนั้น หมายความว่าผมจะต้องออกห่างจากครอบครัวนี้ไปอีกก้าว เพราะอีกฝ่ายคือญาติกาแฟ ญาติไอ้ขม

เหยื่อไม่ควรรักฆาตกร

นี่เป็นช่วงเวลาที่ทรมานเกือบที่สุดในชีวิตผม

อยู่ไกลกว่านี้ก็ไม่ได้ อยู่ใกล้เกินไปผมก็ทำลายสุขภาพจิตของเธอ

กาแฟยังฝันร้ายทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผม


วันต่อมา

GA’FE TALK

“กลับมาแล้ว” ฉันพูดเนือยๆ เมื่อกลับมาถึงห้อง

“ทำไมชอบหายไปอยู่เรื่อย! ใบชารีบเดินมาหยิกแขนฉัน เนี่ย... ฉันน่ะชอบคิดว่าจะตีเธอ แต่เธอน่ะชอบลงมือหยิกฉันอยู่เรื่อย

ความจริงจะกลับตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพราะใบชาไลน์ตามยิกๆ แต่เพลียและรู้สึกตึงเครียดเลยนอนค้างกับวันหนึ่ง โชคดีที่สองสามวันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาสด้วย

“แฟรายงานตลอด” ฉันบอก

“นั่นแหละ” ใบชาหน้ามุ่ยและหายใจติดขัด ช่วงนี้ยิ่งท้องอยู่ด้วย

“หายใจเข้าลึกๆ” ฉันตบบ่าใบชา เธอทำตาม...

“ทีหลังอย่าทำให้โกรธอีกนะ” ใบชามักจะว้าวุ่นตอนที่ฉันปลีกวิเวกเสมอ

จากนั้นใบชาก็ให้ฉันกินข้าวที่เธอทำ คงเพราะเมื่อก่อนเจ็บจากพั้นช์มาเยอะ ตอนนี้ถึงได้รู้อยู่เต็มอกว่าใบชาดีกับฉันตลอดเวลา เมื่อก่อนไม่ได้อยู่ด้วยกันใบชาก็โทรหาฉันบ่อยๆ

ฝาแฝดมักตัดกันไม่ขาด

ความจริงเราไม่ใช่คนชอบกินขนาดนั้นหรอก แต่ใบชาต่างหากที่ชอบทำอาหาร ยิ่งแก่ยิ่งทำ ดูสิ... เราเลยเสียนิสัย ยิ่งแก่ยิ่งกิน ฮา...

ฉันไม่แสดงท่าทางคิดมากต่อหน้าใบชาและเข้าไปในห้อง เจอกับถุงเสื้อผ้า ขนม และยาบำรุง

ว่านมาที่นี่... ที่จริงเสื้อผ้าแฟชั่นที่ฉันใส่เกือบทุกชุดว่านซื้อทั้งนั้น ฉันรีบเปิดประตูไปถามใบชา

“ชา ว่านมาเหรอ!

“หืม?” ใบชาดูจะตั้งตัวไม่ทัน “ไหน พี่ว่านมาอีกแล้วเหรอ”

“อ้าว” ฉันคราง

“อ้อ” ใบชาตั้งสติแล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ “มาเมื่อวานไง เห็นเอาของมาวางไว้แล้วก็ไป”

ฉันพยักหน้าพร้อมกลับเข้าห้อง ถ้าเมื่อวานนี้ไม่เพลียจนหลับที่ห้องวันหนึ่งคงได้เจอว่าน

พอเห็นของที่เขาซื้อมาให้ ทุกอย่างยังเป็นของที่ฉันชอบ หรือไม่ก็อาจจะเป็นของที่เขาชอบแล้วซื้อให้ฉันบ่อยจนฉันชอบไปด้วย

การคิดไม่ตกเรื่องว่านทำให้ฉันรีบเปิดโน๊ตบุ๊ค เสิร์จชื่อมาดามเสินลงในอากู๋เป็นภาษาอังกฤษ

บทความส่วนใหญ่บอกเกี่ยวกับกิจการอสังหาทั้งนั้น แต่แล้วฉันก็เจอบทความภาษาไทยที่มีหัวข้อว่า ตีแผ่ด้านมืดมาเก๊า หัวใจฉันเต้นแรงตอนที่อ่าน

ในบทความพูดถึงมาดามเสินไม่เยอะ แต่มันทำให้ฉันรู้ว่า... มีบางอย่างไม่โปร่งใสแต่ก็จับไม่ได้คาหนังคาเขา

มาดามเสินเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาเมื่อปีที่แล้วตอนอายุ 40 ปี

แสดงว่าว่านได้พินัยกรรมของมาดามเสินตั้งแต่ปีที่แล้ว

เขาเริ่มไปมาเก๊าทีนานๆ ก็ตั้งแต่ปีที่แล้ว

เขาเริ่มเครียดและเหนื่อยจนบางทีมาหาฉันก็หลับลึกไปหลายชั่วโมงก็ตั้งแต่ปีที่แล้ว

เขาเริ่มเว้นระยะห่างจากฉันก็ตั้งแต่ปีที่แล้ว

ฉันใจเต้นแรงด้วยความกลัว

พัวพันกับสิ่งที่ไม่โปร่งใส ไม่เท่ากับว่านเอาอันตรายมาผูกคอตัวเองเหรอ

เหนือกว่าความที่กลัวว่าในชีวิตฉันอาจไม่มีเขา ไม่ได้เห็นหน้าเขา... คือความที่กลัวว่าสักวันในโลกนี้จะไม่มีเขาอีกต่อไป

ฉันคว้ากุญแจห้องของว่านและกุญแจฮาร์เล่ย์แล้ววิ่งออกไปด้านนอก

“เดี๋ยวมานะ” ฉันบอกใบชาพร้อมออกจากห้องไป

แน่นอนว่าได้ยินเสียงใบชาบ่นตามหลังว่า “เพิ่งกลับมาก็จะออกไปอีกแล้ว ฝนจะตกนะแฟ!

ใช่ ฟ้าครึ้มอีกแล้ว... ครั้งนี้ดำมืดเลยล่ะ

[รออัพต่อ]


LTA LUKTARN

ในที่สุด ผัวเมียก็จะได้เจอกันแย้ววววว

สองคนนี้ห่างหายกันมากี่ตอนแล้วคะ 555555555


topic

เปลี่ยนชื่อตอนแล้วนะ ต่อจากนี้เราจะเน้นตรงนี้ ผู้ชายคนหนึ่ง ตัดสินใจก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง และมันไม่เหมาะกับผู้หญิงธรรมดา เพื่อใคร เพื่ออะไร ทำไม


ฝากเรื่องพี่คิวด้วยนะ กดที่รูปด้านล่าง

กด >> ADD FAV.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

29,743 ความคิดเห็น

  1. #29700 reya_phy (@reya_phy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 15:14
    อยากให้ทำอีบุ๊คจังเลยค่ะ
    #29700
    0
  2. #20483 Ginoza (@Auntonio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 11:29
    ชอบอดีตพี่ว่านกะกาแฟมากกกก 
    น่ารักอบอุ่นดีงามสุดๆๆ
    นิยายพี่ตาลล้ำลึกทุกเรื่องงง
    ลุ้นนนนปมสองคนนี้ ><!!!!
    #20483
    0
  3. วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 20:28
    สรุปพี่ว่านติดแฟ
    #11514
    0
  4. #11169 Furny (@lovelyfurn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 13:56
    จงเจอกันนนนน
    #11169
    0
  5. #11018 napatp (@napatp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 01:50
    เราพร้อมเราอยากเห็นเขาเจอกัน
    #11018
    0
  6. #10958 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:32
    รักเรื่องนี้~~ พร้อมเปย์555555 
    #10958
    0
  7. #10884 Darika. (@PPlubpla) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    อั้ยย ดีใจ ชอบบบบบ ชอบเรื่องนี้มากก
    #10884
    0
  8. #10883 FanningF (@fanningf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:44
    เหมือนรักกันแต่ก็มีเหตุผลที่ทำให้รักกันไม่ได้ เป็นเหตุผลแบบผู้ใหญ่ที่แบบ เออ อ่านแล้วดี
    #10883
    0
  9. #10882 Knnan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 09:46
    เหมือนอ่านหนังฆ่าตกรรมเลยอะไรต์ อารมลึกลับซับซ้อนเหลือเกินนนน
    #10882
    0
  10. #10881 sirikul8101 (@sirikul8101) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 05:55
    ขอให้ได้เจอนะแฟ เอาใจช่วยยยย เน๊อะไรท์เน๊อะ
    #10881
    0
  11. #10880 NamfonNamooNikon (@NamfonNamooNikon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 03:22
    จะไปเจอพี่ว่านแล้ว
    #10880
    0
  12. #10879 ray98 (@ray98) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 03:04
    ไรท์จ๋า เมื่อไหร่เขาทั้งคู่จะได้โจ๊ะกันอะ 5555
    #10879
    0
  13. #10878 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 02:15
    ไรท์ขาาาาาา เมื่อไหร่เขาทั้งคู่จะได้(คุย)กันสักที 5555. คุยเน๊อะจะได้เคลียร์ไง
    #10878
    0
  14. #10877 earnzchimijung (@earnzchimijung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:01
    เคลียกันเถอะนะ
    #10877
    0
  15. #10876 กานก้านมะยม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:35
    กาแฟ แม่งใจว่ะ
    #10876
    0
  16. #10875 VaywayTuan (@VaywayTuan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:30
    ตอนนี้ว้อนท์ nc ว่านแฟมากกกกกก
    #10875
    0
  17. #10874 namtanza1 (@namtanza1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    เจอกันเถอะๆๆๆ
    #10874
    0
  18. #10873 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:31
    ขอให้เจอนะว่านนะแฟ
    #10873
    0
  19. #10871 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:41
    อะไร มีความซับซ้อน
    #10871
    0
  20. #10870 iammonster1am (@iammonster1am) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:22
    เจอกันสักทีเถอะ 555
    #10870
    0
  21. #10869 twppppp (@lantana_23) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:16
    เจอกันนนนนนนน
    #10869
    0
  22. #10868 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:47
    งือ เจอกันๆๆๆ
    #10868
    0
  23. #10866 oneperson2 (@oneperson) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 18:09
    เย้ ขอให้เขาเจอกันเถอะค่ะะะะะะ
    #10866
    0
  24. #10865 PeemaiPatcharapa (@PeemaiPatcharapa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 17:57
    ชอให้เจอกันเร็วๆรีบมาต่อนะค่ะ
    #10865
    0
  25. #10864 บร้ะะะ (@_ohmohm_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 17:01
    เย่ เขาจะเจอกันแบ้ววววว ผัวเมียยย
    #10864
    0