[EXO] Beauty And The King ❀LUMIN&TAOHUN

ตอนที่ 1 : ❀BeautyKing 01 - Before I was, There were.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 มี.ค. 58

 

ได้หายใจเพียงสุริยันคราดับ พอจันทราลาลับดวงใจแผ่ว

นางสนมของพระองค์แค่ชั่วคืน เพียงเราตื่นท่านก็ไปไกลสุดตา

 

ยืนอยู่หลังประตูบานสลัก นั่งอยู่แทบเท้าข้างบันลังก์ทอง

อาศัยอยู่บนเงาสีดำ ราวกับโซ่ตรวนพันอยู่รอบตัว

เจ็บเสมือนมีดปักอยู่กลางอก ลมหายใจผ่อนจวญจะแผ่ว

ใยเล่า ปลายมีดจึงเสียบอกเราด้วยมือท่าน

 

Introduction

 

ถ้าเลือกได้... เราจะไม่มาอยู่ตรงนี้

ถ้าเลือกได้... เราจะรีบหนีไปให้ไกลที่สุด

ก่อนที่ใคร... จะทันได้กรีดหัวใจเรา

 

วันที่ 1 เดือนหนึ่ง

คัดเลือกหญิงงามเข้าสู่รั้วพระราชวัง

เหล่าขันทีน้อยใหญ่จักถูกส่งออกไปยังสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศเพื่อคัดเลือกเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งหมดจำนวน5000คน จากทั้งบรรดาบุตรหลานของราชนิกุล ลูกขุนนางผู้ใหญ่ แม่ทัพ หรือเศรษฐี เพื่อก้าวเท้าเข้าสู่พระราชวัง

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าดังก้องไปทั่วทั้งลานตามจังหวะการเดินของเจ้าของฝีเท้า เสียงพื้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินปูนดังย้ำไปมาเป็นจังหวะ เจ้าของฝีเท้าเดินวนรอบแถวเรียงยาว ไล่กวาดสายตาไปยังบรรดาเหล่าเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่ยืนเข้าแถวหน้ากระดาษกันตามความสูง  เสียงฝีเท้าหยุดลง สองมือที่ไขว้หลังไว้คลายออก หยุดลงที่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่ จมูกรั้น และปากเป็นกระจับ ใบหน้าที่ถูกต้องตามตำราเสียทุกอย่าง

“เจ้าชื่ออะไร”

“...ซิ่วหมิน”

เสียงเล็กตอบกลับไป สายตายึดตรงมองไปข้างหน้า สองมือทิ้งอยู่ข้างลำตัว

“ลูกเต้าเหล่าใคร”

“จางฮุ่ยเจิน”

เสียงเล็กยังคงตอบกลับไป ในขณะที่สายตาไม่ได้จับจ้องไปยังคนข้างหน้า เด็กตัวเล็กแค่มองตรงออกไป ให้ไกลจนสุดสายตา

“ลองเดินสักสิบก้าวสิ”

ร่างเล็กทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ออกก้าวเดินตรงไปข้างหน้าสิบก้าวก่อนจะหยุดก้าวที่สิบลงพร้อมกับเท้าที่ชิดกันสองข้าง ขันทีที่มีหน้าที่ตรวจหน้าตา รูปร่างและลักษณะท่าทางของเด็กเป็นพันกว่าคนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจกับร่างบางตรงหน้า ขีดเครื่องหมายตัวใหญ่ๆ ไว้ตรงหน้าชื่อของเด็กหนุ่มลงบนกระดาษ ก่อนจะหันไปสั่งขันทีอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกไป

“เอาไปวัดขนาดมือและเท้า”

ร่างเล็กยืนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งขันทีค่อยๆ บรรจงแตะตัวให้เดินตามออกไป หัวใจดวงน้อยสั่น ในขณะที่มือสองข้างที่กุมกันอยู่ข้างหน้าก็สั่นด้วยเช่นกัน เด็กน้อยไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไร เพียงแต่ความรู้สึกบางอย่างกำลังหวาดกลัวอยู่ข้างใน คุณปู่บอกว่านี่เป็นหนึ่งในความกตัญญูที่เด็กน้อยควรจะทำ เขาไม่ค่อยเข้าใจแต่ขาเล็กๆ ก็ยังคงก้าวต่อไป ถ้าคุณปู่บอกว่าควรจะทำ เขาก็จะทำ

หวังว่ามันจะไม่เลวร้ายเกินไป กับหน้าที่ นางสนม

 

 

เพียงอาทิตย์อัสดง ข้าบรรจงร่ายมือรำ

สวยแต่รูปจูบเหน่าเหม็น หญิงงามเมืองนครโสเภณี

 

พวกเจ้าเปรียบข้าเป็นดอกไม้งาม ดั่งกุหลาบสวยแต่อาบด้วยพิษหนาม

คำน้ำผึ้งหวานที่เจ้าบรรจงป้อน ดั่งผีเสื้อชมมาลายามราตรี

มองดูข้าร่ายรำสมฤดี พอทิวาฟ้าสว่าง...ข้าก็แค่โสเภณีของเมื่อคืน

 

 

ข้าเลือกไม่ได้ แม้ว่าข้าจะไม่อยากอยู่ตรงนี้

ข้าเลือกไม่ได้ ต่อให้ข้าจะอยากหนีไปให้ไกลสุดขอบหลา

หรือแม้กระทั่ง... ตอนที่ข้ากำลังแปดเปื้อนไปทั้งตัว

 

วันที่ 1 เดือนหนึ่ง

“งามยิ่งนัก สวยเสียหญิงกว่าผู้หญิงทั้งเมืองรวมกันเสียอีก”

มือที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอายุลูบมือไปตามโครงหน้าของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เด็กหนุ่มเพียงแต่มีใบหน้าเรียบเฉย เขาไม่รู้ว่าทำไมพระเจ้าถึงเล่นตลกกับเขานัก การเอาเขามาอยู่ตรงนี้มันยิ่งเสียกว่าตกนรกทั้งเป็นเสียอีก กลิ่นคาวของโลคีย์และความสกปรกตีอบจนเขาอยากจะอ้วกออกมาเสียตรงนั้น

“ไหนลองยืนขึ้นสิ”

เด็กหนุ่มทำตามคำสั่ง ลุกขึ้นยืนและราวกับกลายเป็นตุ๊กตาให้เขาจับแตะต้องไปทั้งกาย ร่างบางของเด็กหนุ่มแทบจะโอนเอนไปตามสภาวะจิตใจที่ไม่คงที่ แต่ขาเล็กทั้งสองข้างก็ยังพยายามที่จะยืดหยัดอยู่ให้ได้ด้วยตนเอง ไม่เป็นไรนะซือชุน มันก็แค่นี้เอง...

“งามไปทุกส่วนเสียจริงๆ ครานี้แหละเมืองเราก็จะหลอกเอาเงินจากไอ้เศรษฐีคาวๆ ได้เป็นหมื่นเป็นล้าน”

ขยะแขยงเหลือเกิน... เพียงแค่ได้ฟังก็อยากจะวิ่งหนีไปเสียตอนนี้ แต่ข้าจะทำอะไรได้ เมื่อยามที่ข้าตกต่ำอับจนหนทางเช่นนี้...

“ไม่ต้องห่วงนะ เจ้าน่ะจะเป็นถึงหญิงงามเมือง สูงศักดิ์ยิ่งกว่าเหล่าคณิกาเสียอีก”

หลายมือที่ใครเขาจับ ข้าจะอยู่เหนือกว่าหญิงขายตัวพวกนั้นอย่างไรกัน

 

#ฟิคหญิงงาม

 

Chapter01

Before I was, There were

 

เคยได้ยินหน้าที่นี้มาก่อนหรือเปล่า

คนที่เดินอยู่ในรั้วสีทองมีชีวิตดั่งเข็มนาฬิกาที่ทุกวันหมุนซ้ำวนไปแบบเดิมๆ ราวกับนกถูกเด็ดปีกอาศัยอยู่ในกรงขนาดใหญ่ที่ไม่อาจแม้แต่จะต้องแสงอาทิตย์ 

เราถูกเด็ดปีก และถึงมีสองขามันก็ไม่อาจก้าวไปได้ในทุกที่

เราเป็นนางสนม

มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราเคยคิดนัก แต่มันก็ไม่ได้ดี เราทำได้แค่เดินอยู่ภายใต้อาณาเขต ไม่มีสิทธิ์ออกนอกรั้วพระราชวัง เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากพระองค์ ซึ่งตลอดหกปีที่เราเข้ามาอยู่ในนี้ เราไม่เคยได้ก้าวเท้าออกไปแม้เพียงครั้งเดียว

อย่างที่เราบอก ว่าเราถูกเด็ดปีก ไร้ซึ่งหนทางบิน และแม้มีสองขาก็ไม่อาจพาเราเดินไปยังที่ที่เราต้องการได้ ตอนนี้เราจึงเทำได้เพียงแค่สะบัดไล่ความคิดรบกวนพวกนั้นออกไป ต่อให้คิดตัดพ้ออีกเท่าไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ได้

เสียงนกขับขานบทเพลงไพเราะและเสียงน้ำที่ไหลไปตามลำธารเล็กในสวนดอกไม้หลังวังพอจะเป็นที่เดียวที่ช่วยกล่อมความรู้สึกเราได้ ทุกครั้งเพียงเราหลับตาซึมซับบรรยากาศโดยรอบตรงนี้ เราก็เหมือนกับจะลืมโลกรอบข้างโดยพลัน หัวใจเหมือนเต้นช้าลงและกายรู้สึกเบาหวิวราวกับได้ฟังดนตรีขับกล่อม เราแค่เผลอลืมไปเพียงชั่วครู่ว่าเราเป็นใคร

"พระสนมเพคะ"

เราหลุดออกจากภวังค์ที่เราสร้างขึ้นและหันไปมองตามเสียงเรียก 'หลิ่งเหลียน' นางกำนัลคนสนิทของเราเดินมาจากทางหน้าวัง พลางส่งเสียงเรียกให้เราหันไปมอง

"องค์จักรพรรดิทรงเรียกพบเพคะ"

เราได้แต่ลอบถอนหายใจเพียงบางเบา พลันจำได้อีกครั้งว่าเราเป็นใคร

เพียงพระสนมที่มีหน้าที่ถวายงานเพียงนั้น

"ตอนนี้เลยหรือ"

“เพคะ"

เราจำใจยกขาก้าวเดินออกไปโดยมีหลิ่งเหลียนเดินตามอยู่ข้างหลัง เสียงนกร้องและเสียงน้ำจากลำธารเมื่อครู่ค่อยๆ เบาลงเมื่อระยะทางที่เราเดินออกมาไกลขึ้นเรื่อยๆ

"พระสนมเพคะ องค์จักรพรรดิทรงรออยู่เพคะ" นางกำนัลอีกคนที่ทำหน้าที่รับใช้อยู่ในรั้ววังเอ่ยบอกเรา

"เราทราบแล้วน่า กำลังเดินไปอยู่นี่ไง"

เราบ่นหน้ามุ่ย ไม่รู้ว่าจะย้ำอะไรเรากันนักหนา คนยิ่งไม่อยากจะไปอยู่ เดี๋ยวก็เดินเลี้ยวกลับเสียเลยนี่ แถมพอเดินไปได้อีกหน่อย นางกำนัลน้อยใหญ่ต่างก็ตั้งสองแถวยืนขนาบข้างกันคนล่ะฝั่งเหมือนจะกันไม่ให้เราเดินออกทางอื่นอย่างไรอย่างนั้น

"ทำไมต้องทำถึงเพียงนี้ด้วยก็ไม่รู้"

เราบ่นพึมพำพอให้ได้ยินแค่ตัวเอง แต่หลิ่งเหลียนที่เดินตามอยู่ใกล้ๆ กลับหัวเราะออกมาคิกคัก

"สงสัยองค์จักรพรรดิทรงกลัวพระองค์หนีไม่ยอมเข้าเฝ้าเหมือนเมื่อวานล่ะมั้งเพคะ"

"เราไม่ได้หนีเสียหน่อย แค่เมื่อวานเราอยากจะพักผ่อนอยู่ในห้องเพียงนั้น"

ฟังก็รู้ชัดๆ ว่าเป็นข้อแก้ตัว หลายครั้งแล้วที่พระสนมองค์นี้ทรงแอบหนีไม่ไปเข้าเฝ้าตามคำสั่ง

"ทรงอยากพักผ่อนบ่อยนะเพคะ"

"คนเราก็ต้องพักผ่อนทั้งนั้นแหละ"

หลิ่งเหลียนได้เพียงแต่อมยิ้มขำกับข้อแก้ต่างของพระสนมตรงหน้า อีกไม่กี่ปีก็ออกเรือนได้แล้วแท้ๆ ยังจะทรงเถียงเป็นเด็กๆ

"ถึงแล้วเพคะ ทรงเข้าไปและอย่าทรงหนีอีกนะเพคะ"

"เราทราบแล้วน่า เห็นเราเป็นเด็กหรือไงกัน"

เท้าเล็กทรงก้าวผ่านประตูบานสลักเข้าไปในห้องทรงงาน องค์จักรพรรดิที่เรียกพบเขานั่งอยู่บนพระตำหนักพร้อมทั้งทรงงานอยู่ และแม้เท้าเล็กๆ ของเขาจะก้าวเข้าไปนั่งอยู่ในห้องแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าคนที่เรียกเขามาพบจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเสียที

ท่ามกลางบรรยากาศที่ความเงียบไหลผ่านอยู่หลายนาที ร่างเล็กก็ขยับตัวไปมาด้วยความอึดอัด เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องทำอะไร อันที่จริงนั่งอยู่เฉยๆ มันก็ดี แต่เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมานั่งอยู่ตรงนี้เนี่ยสิถึงได้ทำให้เขาอึดอัด

"ไม่สบายตัวเหรอ เห็นขยับไปมาหลายรอบแล้ว"

ร่างเล็กส่ายหัวหวืด พลางต่อว่าตัวเองอยู่ในใจ เผลอไปทำให้พระองค์ทรงรำคาญหรือเปล่าเนี่ย

"เราแค่ไม่เข้าใจว่าพระองค์ทรงเรียกเรามาทำไม"

“แค่อยากให้นั่งอยู่ตรงนั้นน่ะแหละ"

"หือ เพียงนั่งเฉยๆ เลยหรือ"

เสียงเล็กถามอย่างทรงแปลกพระทัย

"อือ เดี๋ยวพอเราจะทำอย่างอื่น เจ้าก็ทรงหนีไปอย่างเมื่อวานอีก"

"เรา... เราแค่ไปพักผ่อน! ไม่ได้หนีเสียหน่อย"

"ก็จริง เจ้าก็ต้องอยากพักผ่อนเป็นธรรมดา เห็นทุกครั้งก็แทบนอนสลบอยู่ข้างตัวเรา"

พระ... พระองค์!

ร่างเล็กได้แต่อ้าปากพะงาบๆ อย่างไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียง องค์จักรพรรดิองค์นี้ทรงทำให้เขาเหมือนหาคำพูดไม่เจอไปเสียทุกครั้ง

"ตอนนี้ก็นั่งมองเราทรงงานไปก่อนแล้วกัน เก็บแรงไว้"

พูดเสร็จไม่พอ เงยหน้าขึ้นจากกองงานตรงหน้าขึ้นมาส่งยิ้มจนตาหยีให้เขาอีกต่างหาก ส่วนเขานี่สิ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นไม่รู้จังหวะจนเจ็บไปทั้งอก

เนี่ยแหละ เหตุผลที่ทรงไม่อยากมาเข้าเฝ้าบ่อยๆ รู้สึกเหมือนจะเป็นโรคหัวใจเสียทุกที

 

แต่รักไม่ได้ ต่อให้เราอยากรักมากแค่ไหนก็รักไม่ได้


 

 
 

 

เคยได้ยินหน้าที่นี้มาก่อนหรือเปล่า

คนที่จมอยู่กับความสกปรกและแปดเปื้อน มีหน้าที่เพียงบำเรอความสุขบนเตียง หยอดป้อนคำหวานเอาใจสารพัด ทั้งเอาตัวแลกและยอมทิ้งทุกศักดิ์ศรีเพียงเพื่อเงิน จนเนื้อตัวที่เป็นของเราแทบจะแหลกเหลวคามือใครต่อใคร

ข้าสกปรก ทั้งยังแปดเปื้อนไปทั้งตัว

ข้าคือหญิงนครโสเภณี หรือที่ใครหลายคนเรียกกันเสียดูดี ว่าหญิงงามเมือง

ข้ามีหน้าที่ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ทั้งบำเรอให้แก่เศรษฐีต่างเมือง ปรนนิบัติทุกอย่างเพื่อให้พวกเขาพอใจ พวกเขาพูดกันว่าสิ่งที่ข้าเป็นอยู่นั้นสูงศักดิ์ เป็นอาชีพที่มีเกียรติเพราะได้รับใช้หลับนอนกับผู้สำคัญของบ้านเมือง ในขณะที่ข้าหัวเราะเหยียด และไม่ได้คิดว่าสิ่งที่ข้าเป็นอยู่ตอนนี้จะสูงส่งกว่าหญิงขายตัวตรงไหน

มันก็เหมือนกัน ข้าก็แค่เปลือยตัวแลกกับเงินเหมือนๆ กัน

“ซือชุน วันนี้มีแขกมาเยี่ยมเมืองเรา เจ้าต้องออกไปต้อนรับ”

ชงไฉ่หญิงมากอายุที่เป็นเหมือนคนคอยดูแลข้าตลอดเวลาตั้งแต่ข้าถูกรับเข้ามาทำหน้าที่นี้เอ่ยขึ้นในขณะที่มือเหี่ยวย่นคู่นั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเลือกชุดให้ข้าใส่ออกไปต้อนรับแขก

“ให้คณิกานางอื่นต้อนรับแทนไม่ได้หรือ”

“ได้เสียที่ไหนกัน แขกท่านนี้เป็นคนสำคัญ เจ้าจะต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง”

“ข้าก็เห็นว่าสำคัญมันเสียทุกคน”

ชงไฉ่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจคำที่ข้าว่า มือที่เต็มไปด้วยร่องรอยอายุเหล่านั้นเอื้อมมือไปจับผ้าผืนสวยออกมาจากตู้ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าข้าพลางทาบชุดงามลงกับตัวข้า

“ใส่ตัวนี้ซะ”

ข้ารับมาก่อนจะบรรจงเปลื้องผ้าคลุมออก ผ้าสีแดงปรกลงบนตัวข้าโดยที่มีนางคอยช่วยใส่เสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ ผ้าคาดเอวสีแดงถูกนางนำมาพันรอบเอวข้า และตามด้วยชุดคลุมสีแดงปักลายสีทอง  

“เจ้านี้งามกว่าหญิงแท้ๆ เสียอีก”

คำกล่าวที่ข้าได้ยินซ้ำแล้วซ้ำอีกถูกกล่าวออกมาซ้ำๆ ชงไฉ่ยกมือเหี่ยวย่นคู่นั้นลูบเบาๆ ที่แก้มข้า สายตาอ่อนโยนที่มองทอดมาตลอดยามที่ข้ารู้สึกราวกับเหลืออยู่ตัวคนเดียว

“ซือชุน”

“...”

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าว่ามันรู้สึกอย่างไรยามที่ต้องไปอยู่ใต้ร่างใครต่อใคร”

“...”

“แต่ตอนนี้มันเป็นหน้าที่ของเจ้าที่จะต้องทำแบบนี้ ในเมื่อเจ้ายังเลือกที่จะอยู่ตรงนี้”

“...”

“ทั้งๆ ที่ตอนนั้นมีโอกาสแท้ๆ... ทำไมถึงไม่ไปนะซือชุน”

นั่นสิ... ทั้งๆ ที่ตอนนั้นข้ามีโอกาสแท้ๆ ทำไมข้าถึงไม่ไปเสียที...

อาจเป็นเพราะข้ายังหวัง ว่าจะได้เจอ... อีกเพียงสักครั้ง

 

สวย... แต่ดูบอบช้ำไปเสียทั้งตัว

‘…’

เจ็บหรือเปล่า

‘…ข้าไม่ได้บาดเจ็บ

ข้าไม่ได้หมายถึงบาดแผลนอกกาย

...

แต่หมายถึงความรู้สึกข้างในตัวเจ้าน่ะ ว่าเจ็บหรือปล่า

‘…’

โดนทำร้ายจนเยินไปทั้งตัว

ดวงตาเรียวคู่นั้นจ้องมองไปยังเขา สายตาที่ราวกับจะตรึงขาเขาไว้จนก้าวเสียไม่ออกไปอย่างนั้น เหมือนกับจมอยู่ในดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา ทั้งๆ ที่พยายามจะแหวกว่ายขึ้นมาแต่ก็เหมือนถูกมือปริศนาดึงให้จมลงไปลึกกว่าเดิม

ข้าตกหลุมรักดวงตาคู่นั้น...

ข้าเพียงหวัง... ว่าจะได้เจออีกเพียงครั้ง

 

“รออยู่ในห้องนี้ อีกสักพักเดี๋ยวแขกก็มา”

ชงไฉ่พาข้ามาส่งยังห้องรับรองแขกวันนี้ที่อยู่ในรั้วพระราชวัง ปกติจะเป็นอีกสถานที่นึง ไม่ค่อยได้เข้ามาในรั้ววังเท่าไรหรอก ยกเว้นเสียแต่ว่าแขกคนนั้นมีความสำคัญต่อองค์จักรพรรดิ เมื่อกี้ตอนเดินมายังห้องนี้ก็แอบได้ยินนางกำนัลคุยกันแว่วๆ ว่าเป็นคู่ค้าหรืออะไรทำนองนี้ แต่ดูท่าแล้วคงเป็นแขกคนสำคัญเลยทีเดียวล่ะ

“ทำตัวดีๆ ล่ะ จักรพรรดิสั่งมาเองว่าให้เจ้าต้อนรับแขกอย่างดี”

ข้าพยักหน้ารับก่อนที่ชงไฉ่จะเดินออกไป ทิ้งข้าไว้กับห้องโอ่อ่าเพียงลำพัง ห้องใหญ่เหลือเกิน เตียงก็นุ่ม แถมอาหารที่นำมาตั้งสำรับไว้ก็ดูน่ารับประทานเสียจริง ชีวิตคนในวังนี่ดีจริงๆ เลยนา คงได้กินอิ่มนอนหลับกันเสียทุกวัน

ข้าเดินวนดูรอบห้องซะจนพอใจแล้วจึงกลับมาทิ้งตัวลงนั่งอยู่บนเตียง เอนตัวลงไปกับความหนานุ่มและหลับตาลง เผลอคิดไปว่าอยากจะหลับไปให้สนิทจะได้ไม่ต้องตื่นมาเจอแขกที่กำลังจะมา แต่ยังไม่ทันได้หายไปกับห้วงความฝัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน ข้าค่อยๆ หยัดตัวขึ้นจากเตียงนอน นั่งลงด้วยท่าทางสำรวมกิริยา อีกเพียงแค่ประตูเปิด ข้าก็ต้องเป็นหญิงนครโสเภณี

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามา ในขณะที่ข้าเองก็ลากสายตาขึ้นเพื่อมองคนตรงหน้า แต่ทั้งๆ ที่สายตาข้ายังไล่ระดับไปไม่ถึงดวงหน้า ใจข้ากลับเต้นเสียจนแทบจะหลุดออกมาอย่างนั้น มันเต้นแบบนี้ราวกับเคยเต้นมาแล้ว...

“ขอโทษที่ให้รอนะ ข้าเพิ่งคุยกับองค์จักรพรรดิเสร็จน่ะ”

เหมือนกับไฟฟ้าขาดและก็รัดวงจรทันทีที่เปิดติดขึ้นมา เพียงสายตาข้าสบกับคนตรงหน้าการเต้นของหัวใจก็ตีรวนไปหมด ข้าอยากจะยกมือขึ้นกุมหน้าอกแต่ก็กลัวว่าคนตรงหน้าจะจับได้ว่าข้าเผลอใจเต้นแรงไปเสียแล้ว

ดวงตาเรียวรีคู่นั้นจ้องมองมาที่ข้าเหมือนที่ข้าจำได้ สายตาคู่นั้นที่ราวกับดึงข้าให้ตกลงไปแหวกว่ายอยู่ภายใต้อย่างไม่มีหนทางกลับขึ้นมา ข้าตกลงไปอีกครั้ง...

เราเคยเจอกันแล้วแต่ข้าไม่อยากให้เจ้าจำได้

เราเจอกันอีกครั้งถึงแม้ข้าจะไม่อยากให้เราอยู่ในฐานะนี้

เจ้าดูสูงส่งกว่าข้าเหลือเกิน...

ข้า...พบเจ้าแล้ว

 

แต่ข้ารักไม่ได้ ต่อให้ข้าอยากรักมากแค่ไหนข้าก็รักไม่ได้
 



#ฟิคหญิงงาม

 

Talk

ตอนนี้กำลังเกริ่นค่ะ เป็นบทเริ่มก่อนพายุจะก่อตัว55555555 ในเรื่องขอใช้ชื่อจีนนะคะ เพราะโลเคชั่นในเรื่องอยู่ที่จีนค่ะ จริงๆ ไม่แน่ใจชื่อจีนเซฮุน ยัยหนูชื่อซือชุนใช่มั้ยคะ555555 ถ้าชื่อผิดบอกเมด้วยนะคะ55555 ขอแนะนำตัวก่อน ชื่อตังเมค่ะ เพิ่งเคยแต่งฟิคชช แถมเป็นคล้ายๆ แนวพีเรียดอีก ยากแงะ

อีกอย่างไม่เก่งราชาศัพท์เลยค่ะ ไม่รู้ว่าต้องใช้คำไหนอะไรยังไง55555 มันเป็นฟิค ดังนั้นเราจะไม่ยึดหลักความจริงอะไรทั้งนั้น555555

หญิงนครโสเภณี จริงๆ แล้วเหมือนเป็นของทางอินเดียนะ เป็นเหมือนกับผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองไว้คอยต้อนรับพวกเศรษฐีต่างเมือง หรือพวกบุคคลสำคัญต่างๆ น่ะค่ะ แล้วก็ไว้คอยเรียกเงินด้วยค่ะ

ในเรื่องหมินเข้าวังไปตั้งแต่อายุ 13 ค่ะ เป็นอายุตอนคัดเป็นนางสนม ตอนนี้จึงอายุ 19 ส่วนในเรื่องพี่ลู่ 26 นะคะ จริงๆ อยากให้แก่กว่านี้สักสามสิบด้วย เพราะจักรพรรดิก็มีแต่อายุเยอะๆ แล้วเนอะ แต่แค่หน้าพี่ลู่ก็ชนะล่ะ ให้ 26 ไปคนก็ไม่รู้หรอกว่าเด็ก555555555 (แต่ชีวิตจริงกูแค่ 24 ไง) 55555555555

พอ จะพูดยาวกว่าฟิคแล้ว5555555 ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ แล้วก็ไปแท้กกันได้น้า #ฟิคหญิงงาม ขอบคุณค่ะ

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #142 S.N.L.L (@sunlikelay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 18:34
    กลิ่รนดราม่ามาแต่ไกล
    #142
    0
  2. #117 Jomkwan94 (@jomkwan94) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 17:55
    แค่เปิคเรื่องมาก็ดีงามแล้ว>>>ตามต่อๆ
    #117
    0
  3. วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:36
    ทำไมหมินรักพี่ลู่ไม่ได้อะ สงสารอ่าถ้าหมินท้องได้คงดีนะ 55555

    ฮุนโครตน่าสงสารเลย
    #106
    0
  4. #104 2540 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 00:31
    กินมาม่าแล้วอ่านเรื่องนี้เข้ากันเลย ฮือสงสารน้องฮุนอ่าา
    #104
    0
  5. #103 ChanDOlier (@rnine) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 20:57
    คย๊ากกกกกกกกกก

    น่าอ่านจัง   
    #103
    0
  6. #72 ทีมสนมซิ่ว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:50
    งามมาก ภาษา การบรรยาย

    ชอบอะ ชอบบบบบบบบบบบ

    หมินดูแสบ แต่ลู่ก็ดูรู้ทัน คึคึ

    เทาฮุนก็ดูเศร้าตั้งแต่เริ่มเลย



    ขอบคุณมากนะคะ

    ชอบมาก
    #72
    0
  7. #70 beeYouA (@lavansompot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 23:42
    แลดูคู่เทาฮุนจะดราม่าหนักกว่าลู่หมิน
    แต่ยังไงก็คงดราม่าเหมือนกันอยู่ดี ฮืออออ ติดตามนะคะ
    #70
    0
  8. #63 Thursapril (@tamkwank) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 11:41
    รออ่านอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ เราว่าเนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลย
    #63
    0
  9. #56 BE BRAVE (@deeeep) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 01:38
    ชอบกลอนอ่ะ เพราะมาก โอ้ย ชอบทุกอย่างเลยบรรยายดีมากอ่ะ กลอนนี่แต่งเองใช่ไหมคะ เก่งค่ะ นัพถือเลย
    #56
    0
  10. #55 BE BRAVE (@deeeep) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 01:22
    เกรสสสสสสม เริ่ดเลอออ โอ้ยยย ชอบบยย แค่อ่านคำโปรยก็ดิ้นตายละ มักคักกก รักเลยยย
    #55
    0
  11. #53 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 16:50
    หน่วงอ่ะ อยู่ใกล้แต่รักไม่ได้
    #53
    0
  12. #51 nastsi (@loveclashforever) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 00:11
    555 ไรท์ว่า อพล ซะยับเยินเลย (หน้านะ)
    #51
    0
  13. #49 Kt88 (@popo810) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 22:21
    สงสารฮุนเนอะฮุนฮุนรอเจอจื่อเทาใช่แมะคราวนั้นถึงไม่ไป
    #49
    0
  14. #41 GYJAE (@shinee-ring) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 20:48
    คู่ลู่หมินน่ารักเนอะแกโง้ยยยอ่านแล้วแบบนึกถึงโชตะค่อนเด็กๆไรงี้
    น่ารักนะแต่แบบมันแอบแฝงด้วยความเศร้าใจใช่ไหมเรารู้นะฮือ ขนาดเพลงหน้าฟิคเป็นงี้ในฟิคคงไม่เหลือ
    แล้วเทาฮุนก็เศร้าเนอะ ฮุนเป็นโสเภณีจะรักก็รักไม่ได้เพราะฐานะ T T
    แต่เราชอบมากเลยนะแนวพีเรียดเนี่ยร่ำร้องมานาน ขอบพระคุณที่แต่งนะคะมาจุ๊บที
    ไฟท์ติ้งนะมาอัพบ่อยๆเน้อเราชอบมากจริง
    #41
    0
  15. #39 miyaki32 (@uriko20) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 23:48
    มาอัพบ่อยๆแล้วก็เร็วๆนะไรท์เค้าจะติดตาม
    #39
    0
  16. #36 pm1118 (@pm1118) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 22:23
    ชอบคู่เทาฮุนมากอ่าาาา อ่านละกรี๊ดคุณหวง
    คาแรคเตอร์มินซอกก็น่ารักน้าาา อ่านละลุ้นๆๆ ทุกคู่เลย
    #36
    0
  17. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:23
    ชอบเรื่องแบบนี้มากเลยค้า รอไรท์นะอบืาหายน้าาา สู้ๆค้าาา
    #35
    0
  18. #34 ChunchulL (@chunchull) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 03:22
    นางสนมมินซอกทำไมดื้อแบบนี้ล่ะ เธอกล้าขัดคำสั่งของจักรพรรดิได้ไงมินซ๊อกก อายุ19จริงมั้ยเนี่ย ขี้ดื้อจังต่อปาดต่อคำเก่งอีก ปกติเห็นนางสนมเขาสำรวมอ่อนช้อยอ่อนหวานกันนะลูก ถถถถถถ เรื่องของเซฮุนน่าสงสารจังเลยมีโอกาสจะหนีแล้วแท้ๆเพราะตกหลุมรักไปแล้วเลยเป็นแบบนี้TT  
    ปล.บรรยายลื่นไหล เนื้อเรื่องมาดีแล้วค่ะแต่ติดที่คำราชาศัพท์มันยังแปลกๆอยู่นะไรท์จ๋าาาา
    #34
    0
  19. #33 PATRISTA (@ploypatt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:26
    สนุกมากค่ะ ภาษาสวย ติดตามเลยค่ะ ชอบสองคู่นี้มากกกก เรียลจริง ฟินจริง
    #33
    0
  20. #32 Best Before (@lovelove-ft) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:04
    แต่งเก่งมากเลยค่ะ ชอบมาก ^_^ คนหนึ่งเป็นนางสนม อีกคนเป็นหญิงงามเมือง รออ่านค่ะ!!
    #32
    0
  21. #31 Beauty's 7'Beast (@yukimylove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 16:44
    แค่เริ่มก็น่าติดตามเเล้วอ่า *0*
    #31
    0
  22. #30 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 14:06
    มาต่อไวๆนะคะ
    #30
    0
  23. #29 ms.nuum (@buntita-555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 09:59
    สนุกอ่าไรท์ เทาฮุนรักกันไม่ได้เพราะฮุนยศต่ำกว่าเหรอ แล้วหมินกับลู่ล่ะ เพระว่าหมินเป็นแค่สนมแล้วเดี๋ยวพี่ลู่ก็ต้องมีชายาป้ะ?? รอติดตามนะ
    #29
    0
  24. #28 Superzoil ' (@superzoil) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 22:32
    ติดตามนะคะะะ น่าสนุกมากๆเลย ลงตอนแรกก็น่าติดตามแล้ว
    #28
    0
  25. #27 Sandlu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 21:10
    รีบอัพนะครัาาา

    อย่างสนุกอะไรท์

    ชอบบบบ:)
    #27
    0