{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 29 : ตอนพิเศษ เพิร์ล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ธ.ค. 58

ตอนพิเศษ ?xเพิร์ล

 

 

 

 

 

 

            กรุ้งกริ้ง

 

            “พี่คีย์ เพิร์ลมาช่วยแล้ว”

 

            เสียงใสดังไปทั่วทั้งร้านแทบจะทันทีที่ประตูร้านเปิดออก โดยที่ตัวของเจ้าของเสียงก็ยืนยิ้มแป้นกำสายกระเป๋าเป้รูปทรงแฟชั่นที่สะพายบนไหล่เพียงด้านเดียวแน่นอย่างร่าเริงขัดกับร่างเพรียวที่อยู่ในชุดเสื้อยืนตัวใหญ่สีดำสนิทกับกางเกงยีนส์เข้ารูปที่ขับให้เจ้าของมันดูมีสเน่ห์และดึงดูดสายตาคนทั่วไป

 

 

            “ไงเรา วันนี้ไลท์จ้างมาด้วยอะไรล่ะ ฮะฮะ”

 

            คีย์ทักกลับอย่างเอ็นดู เสียงหวานพูดหยอกน้องชายของคนรักเมื่อรู้เสมอว่าไม่ว่าจะภาคย์หรือไลท์ถ้าให้เพิร์ลมาช่วยงานมักจะมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ

 

            “สาม”

 

            “หือ?”

 

            นิ้วเรียวสามนิ้วที่ชูขึ้นตรงหน้ากับท่าทางพออกพอใจของคนเด็กกว่าก็ทำให้คีย์ส่งเสียงออกมาอย่างไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ

 

 

            “พี่ไลท์บอกว่าจะซื้อของที่เพิร์ลขอไปให้สามอย่าง ครบที่อยากได้พอดีเลย”

 

            เพิร์ลพูดแค่นั้น ดวงตาคู่สวยส่องประกายวาบวับเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจไม่มีผิด

 

 

            “ระวังพี่ชายจะเลี้ยงเราไม่ไหวเอานะ ของที่ว่านี่เค้กร้านไหนอีกล่ะนั่น”

 

            คีย์พูดอย่างรู้ทัน ส่วนมากของที่เพิร์ลขอทุกครั้งก็ไม่พ้นของกินเจ้าดังที่ต้องสั่งหรือรีบไปซื้อก่อนจะหมด แต่ก็ไม่เคยยากเกินความสามารถของพี่ชายทุกคนเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

            พุ่บ

 

            “อยากกินก็ไปอ้อนไอ้อาร์มไป”

 

            มือใหญ่ที่ขยี้ลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลคาราเมลแรงๆ กับเสียงทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของภาคย์เรียกให้คนที่ยืนยิ้มเต็มแก้มหันไปยู่ปากใส่อย่างไม่พอ

 

 

            “พี่คีย์อ่ะ ถ้าพี่ภาคย์มาหาแล้วก็บอกกันก่อนสิ ดูสิมาแกล้งน้องอยู่ได้”

 

            เพิร์ลหันไปงองแงใส่คีย์อย่างแสร้งน้อยใจ เพราะภาคย์ที่เดินออกมาจากทางหลังร้านทำให้เจ้าตัวรู้ว่าพี่ชายคงมาหาคนรักได้สักพักแล้ว

 

          ...แล้วแบบนี้เขามาช่วยจะทนไม่อิจฉาคนมีคู่ได้ไหมเนี่ย...

 

 

            “เกี่ยวอะไรกับเรา พี่ก็แวะมาหาคีย์ผิดตรงไหน เราน่ะไม่มีอะไรก็กลับบ้านไปเถอะวันนี้พี่ไม่เข้าบ้าน พี่ขี้เกียจโดนไอ้อาร์มโทรมาบ่นว่าปล่อยน้องรักกลับบ้านคนเดียว”

 

            ภาคย์ที่รีบไล่น้องชายกลับบ้านไม่สนใจที่จะท่าทางแย้งเล็กๆ จากคนโดนไล่ด้วยซ้ำ กลับกันภาคย์ทำเพียงรวบเอวเล็กของคนรักเข้ามาใกล้ตัวจนคนเป็นน้องเริ่มไม่อยากอยู่ขัดสักเท่าไหร่

 

 

 

            “กลับก็ได้ๆ แต่อย่าบอกพี่ไลท์ล่ะ เอาไว้เพิร์ลได้ของกินก่อน ฮ่าฮ่า”

 

            เสียงใสตอบกลับอย่างยอมแพ้ในท่าทางของพี่ชาย ขาเล็กก้าวออกจากร้านที่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงสิบนาทีอย่างที่ดวงตาคู่สวยก็เริ่มพราวระยับขึ้นนิดๆ

 

 

 

 

 

            “งั้นกลับสินะ วันนี้มีถนนคนเดินแถวๆ นี้ พอดีเลย”

 

            เสียงใสบ่นออกมาเพียงเท่านั้น และจากนั้นคนที่ทำทีเดินออกไปทางถนนก็เปลี่ยนเส้นทางเดินไปอีกฝากของถนน และไม่โทรบอกคนขับรถตามที่ใครคนหนึ่งกำชับมาด้วยซ้ำ

 

 

 

.........................................................................

 

 

 

            “ป้าครับอันนี้ครับ อันนึงครับ”

 

            ภายในถนนที่ทอดยาวตามริมแม่น้ำใหญ่ ร้านขายสินค้าหลากหลายตั้งเรียงรายไปทั่ว และยิ่งในเวลาเกือบๆ ทุ่มหนึ่งแบบนี้ เพิร์ลที่กำลังเดินช้าๆ ก็มีของกินอยู่เต็มสองมือและยังถ่ายรูปบรรยากาศไปเรื่อยๆ ตามที่เดินผ่าน

 

 

            [RrrrrRrrrrr]

 

            เสียงเรียกข้าวของโทรศัพท์เครื่องบางที่ปรากฏเบอร์โทรของลุงคนขับรถประจำทำให้เพิร์ลรีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว

 

 

            “แหะๆ ครับลุง” คนที่รู้ตัวว่าตัวเองแอบทำผิดรีบพูดเสียงอ่อนกับปลายสายตั้งแต่ต้น เพราะคิดไว้แล้วว่าถ้าลุงคนขับรถโทรมาเขาต้องรีบรับเพื่ออีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องห่วงและเป็นเรื่องราวใหญ่โต

 

 

            “คุณเพิร์ล! อยู่ไหนครับเนี่ย ผมไปหาคุณภาคย์ก็ติดต่อคุณไม่ได้ เบอร์ของคุณไม่มีสัญญาณเลยนะครับ”

 

            น้ำเสียงร้อนใจจากปลายสายทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสถานที่คนเยอะๆ แบบนี้ ไม่แปลกนักที่สัญญาณโทรศัพท์จะไม่มี และรับรู้ว่าพี่ชายคนที่แยกกับเขาล่าสุดคงรู้ว่ายังไม่กลับบ้าน

 

 

 

            “ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วนะครับคุณเพิร์ล ผมเลยติดต่อหาคุณอาร์มแล้ว”

 

            “พี่อาร์ม!

 

            ชื่อของใครอีกคนในประโยคสนทนาทำให้คิดจะอ้อนต่อเผลอเรียกชื่อออกมาอย่างตกใจ ใบหน้าสวยคมซีดลงอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าพี่ภาคย์รู้เรื่องก็จบถ้าเจอเขา แต่ถ้าคนรู้เป็นคนนี้ล่ะก็...

 

 

            “ส่งมา” เสียงที่ลอดมาจากทางปลายสายยิ่งทำให้คนผิดเริ่มหงอยลง

 

 

            “เพิร์ลอย่าไปไหน พี่จะไปรับกลับ และเราต้องคุยกัน”

 

 

            กริ๊ก

 

            เสียงสัญญาจากปลายสายที่ตัดไปทำให้คนที่ผิดเริ่มคิดไม่ตก และเสียงทุ้มที่ปกติมักจะเรียบนิ่งมีแววของความขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด จนเพิร์ลเองก็ทำได้แค่รออีกคนที่น่าจะตามเขาเจอจากสัญญาณจีพีเอสของมือถือ

 

 

.....................................................

 

 

 

            “เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าจะไปไหนต้องบอกเอาไว้”

 

            เสียงนิ่งของคนที่ราวกลับไม่ได้รู้สึกอะไรดังขึ้นจากทางด้านหลัง จนคนที่เลือกจะเดินออกมาจากท่ามกลางผู้คน และนั่งรอบนเก้าอี้ริมน้ำหันกลับไปมองอย่างตกใจ จนเจอเข้ากับผู้ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแลคที่ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกับไลท์ไม่มีผิดเพี้ยนแม้กระทั่งการแต่งตัวที่ราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน แต่ต่างกันที่แววตาคู่คมของคนๆนี้ ไม่มีแววขี้เล่นเลยสักนิด กลับกันมันยังเต็มไปด้วยแววตาเรียบนิ่งที่ยากจะอ่านออก

 

            “ผมขอโทษ” เสียงใสของคนที่รู้สึกผิดเอ่ยขอโทษออกไป ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาดุๆ ฟันคมเริ่มกัดริมฝีปากสีสวยเบาๆ

 

 

            “ขอโทษ พี่จำไม่ได้ว่าเคยบอกให้นายขอโทษบ่อยๆ พี่จำได้ว่าพี่สอนให้คิดก่อนทำ และอย่าทำอะไรที่ต้องมาขอโทษที่หลัง”

 

            อาร์มหรืออัสนีตอบกลับเสียงนิ่ง แววตาคู่คมไร้ซึ่งการตำหนิ ทว่ากลับเรียบนิ่งจนคนที่เผลอเงยหน้ามองเจ็บไปทั้งใจ

 

          ...เจ็บที่คิดว่าพี่อาร์มไม่เคยแสดงสายตาห่วงใย หรือดีใจที่เจอเขา เหมือนคนอื่นเลย...

 

 

 

            “เราจะกลับไปคุยกันที่บ้าน พี่หวังว่าเราจะคุยเรื่องนี้กันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ”

 

            คนตัวสูงว่าว่าเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันกลับไปทางที่รถยนต์คันใหญ่จอดรอทั้งคู่อยู่

 

 

            “พี่...”

 

          “เราจะคุยกันที่บ้าน”

 

            อาร์มย้ำเสียงเรียบอีกครั้งอย่างไม่คิดฟังต่อ คนตัวสูงทำเพียงเดินนำหน้าน้องชายที่กำลังรีบก้าวตามไวๆ อย่างไม่แสดงท่าทางโกรธมากไปกว่านี้

 

..........................................................................

 

 

 

            ปัง

 

            ในห้องทำงานใหญ่ของอาร์ม คนที่เรียกได้ว่าเป็นพี่ชายคนโตของบ้าน แฝดพี่ของไลท์ ที่แม้ทุกอย่างภายนอกจะเหมือนกัน แต่นิสัยกลับต่างขั้วกัน อาร์มนิ่งเงียบ ดูไร้ความรู้สึกกับทุกอย่างรอบตัว และใจเย็นที่สุดในพี่น้องทุกคน

 

 

            และตอนนี้คนใจเย็นกลับจับจ้องนาฬิกาเรือนใหญ่ในห้องทำงาน ก่อนจะหันหน้ามามองน้องชายที่อายุน้อยกว่าถึง 5ปี ที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน

 

 

            “พี่ว่าพี่สั่งนายไว้ ว่าถ้าจะไปไหนบอกใครก็ได้สักคน และให้คนขับรถไปส่ง”

 

            เสียงทุ้มพูดอย่างราบเรียบ ดวงตาคู่คมเรียบเฉยจนคนที่พยายามสบตาอ่านความรู้สึกพี่ชายไม่ออก

 

 

            “พี่ ผมไปแค่นั้นเองนะ แล้วก็แค่ชั่วโมงเดียวด้วย คราวหลังผมจะบอกแน่ๆ”

 

            รอยยิ้มน่ารักๆ พยายามส่งมาเป็นด่านแรกในการออดอ้อนพี่ชายตรงหน้า

 

 

            “คราวหลังพี่จะให้คนคอยตาม อยากได้การ์ดไหม ช่วงนี้ภาคย์เพิ่งโดนป่วนไปไม่นานด้วย”

 

            อาร์มถามออกมา ก่อนจะเลื่อนแฟ้มประวัติของบอดี้การ์ดสองสามคนมาให้เพิร์ลดูตรงหน้า

 

 

            “ไม่เอา แค่มีคนขับรถพาไปไหนมาไหนมันก็เป็นเป้าสายตามากพอแล้ว...”

 

 

 

            “แต่นายจำเป็น นายดูแลตัวเองไม่ได้นะ” และพอน้องชายตัวเล็กเถียงขึ้นมา อาร์มก็ตอบกลับเสียงเรียบด้วยเหตุผลที่คิดเอาไว้

 

 

            “แล้ว...”

 

 

 

            “พรุ่งนี้การ์ดจะแนะนำตัวตอนเช้า พี่เลือกให้แล้วทั้งชายทั้งหญิง เลือกคนแบบที่พวกพี่คุมได้”

 

 

            อาร์มพูดออกมาอย่างไม่คิดถามความสมัครใจของน้องชาย เสียงทุ้มจงใจเน้นคำว่าคุมได้ เพื่อบอกให้รู้ว่าที่เลือกมาล้วนมีเชื้อสายไลแคนท์

 

 

            “พี่จะไม่ถามผมหน่อยเหรอ” น้ำเสียงน้อยใจที่ปิดไม่มิดทำให้คนที่สนใจแต่เอกสารประวัติของบอดี้การ์ดเงยหน้าขึ้นมามอง

 

 

 

            “ถาม? พี่ทำก็เพื่อนาย นายก็รู้ว่า...”

 

 

            “ผมมันไม่เหมือนพวกพี่ ผมรู้ ผมรู้มาตลอดชีวิตว่านอกจากรูปร่างภายนอกจะเหมือนแม่ ผมมันก็ไม่มีอะไรเหมือนคนบ้านนี้เลยด้วยซ้ำ...”

 

 

            ยังไม่ทันที่อาร์มจะพูดจบ เหตุผลเดิมๆ ที่เพิร์ลฟังมาตั้งแต่เด็กๆ ก็ถูกเจ้าตัวพูดออกมาจนหมด ใช่ ตระกลูสายราชาที่เขาแปลกแยกตั้งแต่เกิด ที่ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาและรูปร่างคล้ายแม่ เพิร์ลคงไม่ต่างจากคนนอกครอบครัว และ...

 

 

 

          “ผมมันก็แค่คนธรรมดา”

 

 

          เสียงใสพูดออกมาเพียงแผ่วเบาอย่างไม่ทนไม่ได้ เขาเกลียด เกลียดที่เกิดมาเป็นได้แค่คนธรรมดา ที่ไม่มีอะไร และยังเป็นเป้าโจมตีจากศัตรูภายนอกเสมอ

 

 

            “ใช่นายก็รู้ คนธรรมดาที่พวกพี่ต้องดูแล แล้วนายจะขัดเพื่ออะไร” อาร์มถามกลับเสียงเรียบและถึงแม้คำพูดจะดูเหมือนตำหนิ แต่น้ำเสียงหรือแววตากลับไม่บ่งบอกอารมณ์สักนิด

 

 

            “เพื่อให้พี่เชื่อใจผมไง ผมไม่ใช่เด็กๆ ที่พี่ต้องคอยล้อมหน้าล้อมหลัง พี่รู้ไหมยิ่งพี่ทำผมยิ่งไม่ชอบใจ แค่เกิดมาเป็นคนธรรมดาในตระกลูนี้ผมก็...”

 

 

            “เพิร์ล พี่ว่านายยังไม่เข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่ กลับห้องนายไปได้แล้ว พี่มีนัดต่อ และถ้านายโตกว่านี้เมื่อไหร่ เราคงมีเหตุผลคุยกันมากว่านี้”

 

 

            อาร์มสั่งเสียงเรียบ ขายาวก้าวผ่านคนที่ตัวเล็กกว่าออกไปทางประตูห้องทำงานอย่างไม่คิดจะคุยต่อเมื่อรู้สึกว่าน้องชายเริ่มเถียงแบบเด็กๆ

 

 

            “พี่..”

 

            “กลับห้องเพิร์ล”

 

            เสียงทุ้มของคนที่หันหน้ากลับมาจากทางประตูยังคงเรียบนิ่ง แต่แววตาคู่คมกลับวาววับไปด้วยสีม่วงเข้มเพียงนิด ก่อนจะหายลับไปเพื่อแสดงให้น้องชายเห็นว่านี่คือการออกคำสั่ง

 

 

            ปัง

 

            ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง คนที่ยืนกำมือนิ่งอย่างอดทนกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำน้อยๆ อย่างคนที่พยายามกลั้นน้ำตา ฟันคมกัดริมฝีปากสีสดจนมันซีดขาว

 

 

            “อึก ทำไมพี่ไม่คิดฟังผมบ้าง เพราะผมเด็กเหรอ” เพิร์ลได้แต่พูดเสียงสั่นอย่างพยายามไล่อาการน้อยใจที่ก่อตัวขึ้นมา มือเล็กที่กำแน่นเริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ต่างจากไหล่เล็กที่ลู่ลงมา

 

 

            “ผมโตพอที่จะรู้ทุกอย่าง รู้ทุกความรู้สึก และรู้ว่าผมยอมพี่เพราะรักไง”

 

 

            จบคำพูดเพิร์ลทำได้เพียงสูดหายใจลึกๆ เพื่อพยายามทำให้ตัวเองกลับมาสู่อารมณ์ปกติ อารมณ์ที่คนในบ้านไม่ต้องมาคอยห่วง เพราะความเป็นจริงเพิร์ลทนความรู้สึกแบบนี้ได้มาเสมอ ความรู้สึกที่เรียกร้องให้อีกคนสนใจเกินกว่าหน้าที่ ความรู้สึกต้องห้ามของเขาที่รักข้างเดียวมาตลอด

 

 

          ...และพี่กับพี่ไลท์ก็ไม่เคยเหมือนกัน เพราะความรู้สึกรักที่ผมให้ มันไม่เหมือนกัน...

 

 

 

Talk : ลง 27/12/15

 

            เรื่องหางานเพิ่มไม่มีใครเกินมิ้นแล้วล่ะ555555 เอาล่ะคะ มาถึงคู่ที่เขาเยโผล่ไปแต่ชื่อในเรื่องหลักครั้งนึง อาร์เพิร์ลค่ะคู่นี้ จะมีเพื่อนมิ้นมาแต่งคู่นี้ต่อน้อ เดี๋ยวแปะลิงค์ให้ข้างใต้เลยยยยย

            จะบอกว่าตอนมิ้นสร้างเพิร์ลมิ้นเสียดายเขา แล้วเพื่อนทำรุ่นพ่อมาคือนายด์เมล เขาทำสั้นๆจบ มิ้นเลยเอาภาคย์แยกมาเขียน1ในรุ่นลูก และเพิร์ลมิ้นก็ขอให้เขาเขียนให้เพราะเขาจะเขียนสั้นๆจบไวกว่า ถามว่าอินเซคไหมน่าจะนะคะเพราะอาร์มเป็นแฝดพี่ของไลท์น้อ อิมเมจอาจจะหน้าตาไม่เหมือนกันแต่ในเรื่องคือแฝดกันนะคะมันมาตั้งแต่ในรุ่นพ่อแล้วว่าไลท์มีแฝดที่นิสัยตรงข้าม

            เข้าเรื่องมายาวล่ะ สุดท้ายก็รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านรักเอสเจน้า

            ปล.ตอนหน้าภาคย์คีย์ ที่จะมีอาร์มแทรกนะจ๊ะ^^

            เฟสมิ้น จิ้ม

            ทวีตมิ้น จิ้ม

            และนี่ แต๊นแต่นนน รู้ว่าจบแล้วแต่อยากทำไง OPV.สั้นๆของเรื่องนี้ค่ะ

  จิ้ม

      ส่วนนี้เรื่องเพิร์ล

My Sunshine หวานใจตัวร้ายของนายหมาป่า 

ตอบเม้นๆ

pungsj13 (@pungsj) เรื่องไลท์ไวท์น่าจะไม่มีแยกแล้วน้า แต่เพิร์ลก็มีแล้วค่ะ ตามที่เห็นเลย ขอบคุณที่ชอบน้อออ^^

sofar_fa (@fafar4840) ดิสฟาก็เป็นแมวนะนั่น มีเพิร์ลต่อนะจร้า คุคึคุคึ ขอบคุณที่ชอบน้อออ><

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #102 pungsj13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 20:22
    ติดตามอ่านคู่อาร์มเพิร์ลต่อเลย
    #102
    0
  2. #101 sofar_fa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 15:45
    ว่าแล้วเชียวว่าทำไมคู่ของเพิร์ลถึงบอกไม่ได้ ความรักต้องห้าม ความรักระหว่างพี่น้องร่วมสายเลือดสินะคะ เกินคาดแฮะ เดี๋ยวก็จะตามไปของคู่เพิร์ลต่อ แต่มันดราม่ามั้ยอ่า ไหงฟาถึงได้กลิ่่นมาม่าอีกแล้ว
    #101
    0