Seiyuu - สะกิดรักใส่ใจนายนักพากย์ - [BL, YAOI]

ตอนที่ 43 : CHAPTER 43 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ส.ค. 60

Chapter 43

 

                    คืนก่อนแข่ง ริวกามิเนะนั่งฟังเพลงจากหูฟังครอบตัวใหญ่ของเขา ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งบันทึกการแปรตำแหน่งการเต้นสำหรับงานแข่งในวันพรุ่งนี้ เขาท่องจำเอาไว้จนกระทั่งมั่นใจว่าเขาจะไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน (แม้ว่าตนเองจะครองตำแหน่งเซ็นเตอร์เกือบตลอดทั้งการแสดงก็ตาม)

                    เห็นเขาพิถีพิถันกับการแสดงขนาดนี้แต่เรื่องอาหารการกินกลับไม่ใส่ใจเลยก็ว่าได้ มื้อเย็นวันนี้เป็นอาหารปรุงสำเร็จจากร้านสะดวกซื้อ แน่นอนว่าขอแค่รสชาติพอกลืนลงทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา

                    มีเมล์เข้าสองฉบับ จากครอบครัวของเขาส่งมาสอบถามสารทุกข์สุขดิบ ส่วนอีกฉบับหนึ่งมาจากสมาชิกทีมที่นัดแนะกำหนดการกันให้ขึ้นใจ นอกจากเมล์พวกนั้นแล้วโทรศัพท์ของเขาเงียบกริบ ไม่มีการติดต่อมาจากใครทั้งนั้น

                    เขากำลังเก็บกวาดอยู่พอดี โทรศัพท์สายหนึ่งได้ติดต่อเข้ามา

                    มองดูเบอร์ต้นสายที่แสดงอยู่บนหน้าจอแล้วเกิดอาการสองจิตสองใจ ทั้งอยากรับและไม่อยากรับ จะปฏิเสธสายก็กลัวเสียน้ำใจ อย่างไรเสียก็คนเคยรู้จักกัน

                    “ว่าไง เซริ” เขาตอบรับ พยายามทำน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

                    “โยคุง สวัสดีจ้ะ” ต้นสายทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส นั่นทำให้เขานึกภาพเธอออก “โยคุงสะดวกคุยกับฉันหน่อยไหม”

                    “ถ้าไม่นานมากก็ได้อยู่”

                    “ฉันได้ยินมาว่าโยคุงจะลงแข่งเต้นพรุ่งนี้เหรอ”

                    เขาเห็นภาพเด็กสาวตาโตในความทรงจำ “ใช่ ทีมที่ 11” ริวกามิเนะยังจำการตอบรับของเธอได้ทุกรูปแบบแม้จะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม “ถามทำไมเหรอ”

                    “ฉันจะไปเชียร์โยคุงนะ~”

                    “แน่ใจเหรอ”

                    “แน่ใจสิ! ฉันเป็นกำลังใจให้นะ”

                    “ฟังดูไม่เหมือนเซริที่ฉันรู้จักเลยนะ” หลังจากได้ยินคำบอกของอีกฝ่ายทางโทรศัพท์ เขารู้สึกเอะใจ

                    “ฉันก็เซริคนเดิมนั่นแหละ” อีกฝ่ายตอบ “ยังเป็นเซริคนเดิมที่รักโยคุงอยู่เสมอนะ”

                    คาวาชิมะ เซริ แฟนเก่าของริวกามิเนะคนนี้ยังไม่เปลี่ยนไปจากวันที่ทิ้งเขาเลย สาวน้อยตัวเล็กปากหวานผู้เป็นที่หมายปองของบรรดาชายหนุ่มได้ทิ้งเขาไปมีแฟนใหม่ ปล่อยให้ริวกามิเนะต้องใช้ดนตรีย้อมใจอยู่นาน และสุดท้ายก็กลับมาหาเขาใหม่ด้วยเหตุผลที่ว่าคนใหม่ดีไม่เท่าคนเก่า

                    คำหวานพวกนั้นชายหนุ่มฟังจนชินหูแล้ว เธอคงไม่ได้จริงจังกับคำพูดพรรค์นั้นหรอก

                    “เซริ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะ” ริวกามิเนะบอกเธอเสียงแผ่วเบา ใบหน้ายิ้มเล็กน้อยเหมือนเช่นวันวานที่คบกัน “ขอโทษทีนะ แต่เดี๋ยวฉันต้องไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ”

                    “ด... เดี๋ยวก่อน โยคุง!

                    อีกฝ่ายรีบแทรกขึ้นมาทันทีที่จับได้ว่าคู่สนทนาพยายามจะตัดบท เสียงหายใจของเธอดังชัดเจนในหูโทรศัพท์ของเขาจนบอกได้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

                    “เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม” เธอกล่าวออกมาในที่สุด แน่นอนว่าริวกามิเนะไม่ได้แปลกใจเลย เขารู้อยู่แล้ว “หลังจากเลิกกับโยคุงไปตอนนั้น ฉันก็คบกับใครหลายคน แต่ฉันคิดได้แล้วนะว่าไม่มีใครดีเท่าโยคุงอีกแล้ว... ฉันคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่พวกเรามีด้วยกันนะ”

                    ริวกามิเนะไม่ตอบอะไร

                    “ถึงมันจะฟังดูว่าฉันเห็นแก่ตัวก็เถอะ แต่ฉันอยากกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันอยากให้โยคุงเป็นคนดูแลฉันเหมือนที่ผ่านมา ไม่มีใครดีเท่าโยคุงอีกแล้วจริงๆ นะ”

                    “ฉันรู้...”

                    “พวกเรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมได้ไหม”

                    ริวกามิเนะมองออกไปนอกหน้าต่าง เมฆสีดำลอยผ่านท้องฟ้าเบื้องบนบดบังดวงดาวจนหายไปแทบหมดสิ้น แสงจากตัวเมืองทำให้เขาตาสว่าง คำตอบมันยังคงเป็นเหมือนเดิมเช่นที่ผ่านมา เพราะในตอนนี้ความรู้สึกที่มีมันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

                    “โยคุงยังไม่ต้องรีบให้คำตอบฉันก็ได้ ฉันจะรอ” เด็กสาวบอกเขาผ่านทางสายโทรศัพท์ ริวกามิเนะรู้สึกได้ถึงความจริงจังในคราวนี้ “พรุ่งนี้ฉันจะไปเชียร์นะ”

                    “ขอบใจนะ เซริ”

 

.......................................................

 

                    เพลย์บอยหนุ่มทิ้งตัวลงเตียง พื้นห้องเกลื่อนไปด้วยเสื้อผ้า

                    ตลอดเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มที่เขายืนเปลือยท่อนบนนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ปิดอวัยวะเบื้องล่างอยู่หน้ากระจก เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ต่อให้ต้องนู่นลองนี่กี่ที ทุกอย่างดูไม่สบอารมณ์ไปเสียหมด เอกลักษณ์หน้าผากสวยของเขาบัดนี้ถูกผมชื้นปรกลงมา ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากลับดูนุ่มนวลขึ้นหลายเท่า แต่จะดูดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ย่นคิ้วนิ่วหน้าอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

                    นี่เป็นการลองเสื้อผ้าที่นานที่สุดในชีวิตตั้งแต่เกิดมา ชุดทุกชุดที่มีในตู้เสื้อผ้าถูกรื้อออกมาวางกองบนเตียง ทั้งที่ปกติจะเลือกใส่ตามสะดวก วันนี้กลับเลือกนู่นเลือกนี่สำหรับวันพรุ่งนี้เสียจนเริ่มสับสน ไม่ว่าหยิบตัวไหนขึ้นมาก็เป็นอันต้องเสียอารมณ์ไปเสียทุกชิ้น

                    ทำอย่างกับเด็กสาวหัดออกเดตอย่างนั้นแหละ!?

                    คนหนุ่มสะดุ้งโหยงเมื่อนึกได้เช่นนั้น เขาหันมามองรอบห้องที่เกลื่อนกลาดไปด้วยเสื้อผ้า รองเท้าและถุงเท้า ยิ่งนึกได้ว่าเมื่อครู่นี้บ่นอะไรในใจก็ยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเองหนักกว่าเก่า

                    “ให้ตายสิ... นี่ฉันกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย”






------------------------------------------------


Let’s Talk!!!

 

          สวัสดีค่ะ Rainii_Heart กลับมาอัพเดตตอนที่ 42 และ 43 ให้เป็นที่เรียบร้อยแล้วนะคะ วันนี้มาช้าเล็กน้อย ต้องขออภัยด้วยนะคะ

          สำหรับตอนที่ 42 และ 43 นี่เป็นของคู่ รันมารุxอุซาคิ และ ริวกามิเนะxจุนตะ เป็นตอนที่เรียบๆ แต่เรากลับรู้สึกว่ามันมีความพิเศษของตัวเองอยู่เหมือนกัน หลายๆ คนคงเคยมีความรู้สึกเช่นนี้ ประมาณว่ารู้สึกดีกับใครคนหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองสักเท่าไหร่นัก ตัวเราว่าความรู้สึกนี้เหมือนทั้งสุขและทุกข์ไปพร้อมๆ กัน สับสนแต่ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เสียทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของเราต่อคนคนนั้นกันแน่ เราอยากสื่อความรู้สึกพวกนั้นออกมา แต่ไม่รู้ว่ามันออกมาดีไหม ทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามามาร่วมเสนอความเห็นกับความรู้สึกแบบนี้ได้นะคะ :)

          วันนี้แวะมาคุยได้ไม่นาน แต่ยังไงก็ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาอ่านนิยายของเรานะ และหวังว่าจะได้พบกันใหม่ในการอัพเดตครั้งต่อไปค่ะ

 

Rainii_Heart
August 18, 2017

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

47 ความคิดเห็น