[Fic Naruto] Doctor Who แพทย์มือใหม่ หัวใจปิ๊งรัก

ตอนที่ 6 : 04 : Intern

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

Doctor Who

Intern

 

 

                05.30 am

                ซากุระคิดว่ามันคือความฝัน…

                ซึ่งเธอไม่รู้ว่ามันคือฝันดีอันแสนหวานหรือเป็นฝันร้ายที่ทรมาน สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ ตอนนี้เธอไม่ใช่ฮารุโนะ ซากุระคนเดิมอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตเธอก็ได้เคยมีประสบการณ์สุดโต่งอย่างที่ผู้หญิงน้อยคนคิดจะมี

                สรุปมันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ล่ะ??

                ซากุระตอบตัวเองไม่ได้ และไม่คิดจะหาคำตอบในตอนนี้ด้วย

                เพราะสิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือ…

                หนี!!!!

                หนีไปให้ไกลก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะตื่น

                คิดได้ดังนั้นซากุระจึงค่อยๆยันตัวมองไปรอบๆห้อง เสื้อผ้าที่เธอใส่มาเมื่อคืนถูกขว้างทิ้งกระจัดกระจาย ใบหน้าของหญิงสาวแดงเรื่อออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทีไร ความอายก็แล่นพล่านขึ้นมาอย่างเก็บไม่อยู่

                เมื่อหันไปมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ซากุระยิ่งทำหน้าไม่ถูกและคิดว่าตัวเองคงไม่กล้าสู้หน้าตอนที่เขาตื่นขึ้นมาแน่ๆ ดังนั้นหนีไปตอนนี้แหละดีที่สุดแล้ว

                สวบ

                พลั่ก

                “โอ๊ย…

            ขุ่นพระ! ทำไมมันเจ็บแบบนี้คะ

                ซากุระคร่ำครวญในใจเมื่อตอนที่ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง ยังไม่ทันที่จะเดินไปไหน ความเจ็บปวดจากกึ่งกลางร่างกายก็แผลงฤทธิ์ ส่งผลให้ร่างบางล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นเตียงด้านล่าง

                “ซวยอะไรแบบนี้เนี่ยซากุระ”

                “ทำไมลงไปนั่งแบบนั้นล่ะ”

                เฮือก!

                ซากุระเงยหน้ามองแล้วก็เห็นคนที่ตนคิดว่ากำลังหลับสนิท มองมายังเธอด้วยความขบขันและเหมือนรู้ทันว่าเธอกำลังจะทำอะไร

                “คุณตื่นแล้วเหรอคะ?

                “ผมตื่นสักพักแล้ว”

                “อ่อคะ คือฉันกำลังจะไปเข้าห้องน้ำ”

                ใครถามคะ ตอบเพื่ออัลไล ยัยบ้า อย่ารนสิซากุระ อย่ารน ใจเย็นๆ สติลูก สติ

                มันเป็นข้อแก้ตัวที่ฟังแล้วแบบไม่น่าฟังขึ้น จากท่าทางที่เลิกคิ้วขึ้นเหมือนสงสัยของซาสึเกะ ทำให้ซากุระรู้สึกว่าเธอพลาดมากที่บอกไปแบบนั้น รู้งี้อยู่เงียบๆจะดีกว่ามั้ยเนี่ยยยยย

                “ครับ…ผมนึกว่าคุณกำลังหนีผมซะอีก”

                ฉึก ฉึก โดนเข้าไปดอกใหญ่ คืออยากถามมากกว่า เจือกมาฉลาดไรตอนนี้คะคุณขา??

                “ใครหนี บ้าป่ะคุณ ฉันจะหนีคุณทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

                “ผมยังไม่ได้ว่าคุณเลยนะ ทำไมร้อนตัวล่ะ”

                “ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันจะกลับบ้าน”

                เมื่อเห็นลางแพ้มาแต่ไกล ซากุระจึงยุติการเถียงกับเขา แล้วกลั้นใจลุกขึ้นอีกครั้งโดยข่มความอายไว้ ไม่สนใจสายตาของใครบางคนที่กำลังมองร่างเธอตาเป็นมัน

                ใครบัญญัติคะว่าต้องถอดเสื้อผ้าเวลามีอะไรกัน รู้มั้ยว่าตอนนี้เธออายมากขนาดไหน!

                “ให้ผมช่วยนะ”

                “หยุดนะ!! ถ้าคุณเข้ามาเกินสามก้าว ฉันกรี๊ดแน่”

                ซากุระร้องบอกหลังจากที่เก็บเสื้อผ้าของตัวเองครบทุกชิ้น แล้วพยายามกระเสือกกระสน ย้ำว่า กระเสือกกระสนเดินไปเข้ายังห้องน้ำ แต่มันติดที่ว่าต้องเดินผ่านหน้าเขาไปเนี่ยแหละ…

                “หลับตาสิคุณ มองอะไร ฉันเสียหายนะ”

                “ครับ โอเคครับ”

                ซาสึเกะรับคำอย่างว่าง่าย แม้จะอยากเถียงว่าความจริงเขาทำมากกว่ามองไปตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทางขู่เหมือนแม่เสือและอารมณ์ที่พร้อมวีนของหญิงสาว ซาสึเกะจึงเลือกยอมแทนที่จะเถียงให้อีกฝ่ายเสียอารมณ์มากกว่า

                “ถ้าคุณลืมตาขึ้นมา ฉันจะแช่งให้คุณเป็นหมัน ใช้การไม่ได้!!!

                ปัง!

                เสียงประตูห้องน้ำถูกปิดพร้อมกับคำสาปแช่งที่ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้ง

                “เป็นผู้หญิงที่แปลกจริงๆเลยนะซากุระ”

                ถ้าซากุระได้เห็นใบหน้าของซาสึเกะตอนที่พูดประโยคนี้ล่ะก็ หญิงสาวคงมีสิทธิ์ลงไปนอนกรี๊ดบนพื้นแน่ๆ เพราะสายตาของเขาตอนนี้มันทั้งอันตรายและเต็มไปด้วยความหมาดหมายบางอย่างที่ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้!

 

 

                โรงพยาบาลโคโนฮะ , 06.00 am

                ในที่สุดซากุระก็สามารถหอบสังขารพาตัวเองมายังโรงพยาบาลได้ทันเวลาแบบฉิวเฉียดโดยความช่วยเหลือของชายหนุ่ม(คนเดิมอีกนั่นแหละ)

                “ขอบคุณมากนะคะ ขอให้คุณโชคดี”

                “คุณมาทำอะไรที่โรงพยาบาลแต่เช้า”      
          

                ซาสึเกะถามด้วยความสงสัย แม้ว่าโรงพยาบาลจะเปิดตลอด24ชม.นั่นก็เพื่อรองรับผู้ป่วยฉุกเฉินเท่านั้น แต่สำหรับคนปกติธรรมดาควรจะมาในเวลาราชการมากกว่า

                และจากที่เขามอง ผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะมาโรงพยาบาลด้วยสาเหตุฉุกเฉิน

                เว้นแต่ว่าเธอจะทำงานในโรงพยาบาลแห่งนี้

                “ฉันเป็นหะ … เอ่อ”

                ซากุระกำลังจะตอบออกไป แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจเป็นการเปิดช่องให้เขามาตามตื้ออีก หญิงสาวจึงเลือกที่จะเปลี่ยนคำตอบเป็น

                “ฉันมาหาญาติค่ะ ญาติฉันเข้าโรงพยาบาล อยู่ห้องไอซียู อาการโคม่า ตอนนี้เป็นตายเท่ากัน ฉันต้องรีบไปแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

            ใครบอกกันคะว่าหมอแสดงละครไม่เป็น ซากุระขอเถียงสุดใจ

  เพราะตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองสมควรได้รับรางวัลตุ๊กตาทองด้วยซ้ำ

                ดราม่าเสร็จแล้วเธอก็รีบลงจากรถแล้วเผ่นเข้าโรงพยาบาลอย่างไวว่อง โดยไม่สนใจเสียงเรียกตามหลังของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

 

 




 

                “แกมาช้ามาก!!!!

                เดินเข้าไปในวอร์ดศัลยกรรมได้ไม่ถึง5นาที เพื่อนสาวอย่างเท็นเท็นกับฮินาตะก็รีบเดินมาประกบ แล้วเปิดฉาก ฉะเธอทันที

                “นี่รีบสุดละแก ฉันพลาดอะไรไปบ้างเนี่ย”

                “ยังไม่พลาดสักอย่าง เพราะฉันยังไม่เห็นคนอื่น นอกจากอินเทิร์นอย่างพวกเราเลย”

                ฮินาตะเป็นคนตอบแล้วยื่นแก้วกาแฟชื่อดังมาให้ ซากุระรับไว้ในมือแล้วมองไปรอบๆบริเวณวอร์ดศัลยกรรมที่ในช่วงเช้ายังมีคนไม่มากนัก ถัดจากพวกเธอไปไม่ไกลมีกลุ่มผู้ชายนั่งรวมกันบนเก้าอี้ที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้ ต่างคนต่างทำกิจกรรมของตัวเองไป

                “สภาพแกดูไม่ได้เลยว่ะ ถามจริง เมื่อคืนฟาดไปกี่ยกเนี่ย”

                แค่กๆ

                “ถามบ้าไรของแกเนี่ยเท็นเท็น”

                ซากุระแหวใส่เพื่อนแล้วไอจนหน้าดำหน้าแดง ฮินาตะรีบมาช่วยลูบหลังปลอบ ในขณะที่เท็นเท็นมองหน้าเพื่อนสาวอย่างอ่อนใจ

                “แล้วเป็นไง เด็ดมะ”

                “ใคร”

                “ผู้ชายคนนั้นอ่ะ เด็ดมะ”

                “ก็เด็ดอยู่มั้ง”

                “อะไรคือมั้ง ลีลาไม่ดีเหรอ หรือว่าไง”

                “แกจะอยากรู้อะไรวะ ไปมีเองดิ”

                “โอ๊ย อิบ้า นี่ฉันเป็นห่วงแกนะ”

                “เหรอยะ ห่วงหรืออยากรู้เองกันแน่”

                “แล้วป้องกันหรือเปล่า” ฮินาตะถามแทรกเมื่อเพื่อนสองคนทำท่าจะกัดกันเอง

                “ระดับฉัน ไม่พลาดหรอกน่า ถึงจะเป็นครั้งแรกก็เหอะ”

                “จ้ะ แม่คนเก่ง อย่าให้เห็นว่าป่องล่ะ”

                “ไอ้เท็น นั่นปากเหรอ!!

                ซากุระแหวใส่เพื่อนแล้วตั้งท่าจะฟาดมือลงไปที่แขน แต่เท็นเท็นรู้ทัน หลบได้อย่างหวุดหวิด แล้วทำหน้าตาล้อเลียนซากุระ

                “อินเทิร์นทั้งหมด ขอเชิญเข้าห้องประชุมค่ะ”

                เสียงพยาบาลที่ดังมาจากอีกทางเรียกความสนใจของกลุ่มซากุระได้ชะงัด นั่นเองซากุระถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสุดทางเดินมีห้องประชุมอยู่ด้วย

                “ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้เท็น”

                ซากุระคาดโทษเพื่อนแล้วเปิดฝาแก้วพร้อมกับยกกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินตามคนอื่นเข้าไปในห้องประชุมจนเกือบเป็นคนสุดท้าย

                “คนเยอะจัง”

                ฮินาตะบอกเมื่อเดินเข้าไปในห้องประชุมที่จัดที่นั่งแบบเป็นสเตจไล่ระดับ พวกเธอสามคนเลือกนั่งหน้าสุดเพราะมีที่ว่างครบสามที่พอดี

                “นี่คือปฐมนิเทศใช่มะ”

                “มั้งนะ”

                ฮินาตะตอบเท็นเท็นแล้วสำรวจไปรอบห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ รอเพียงไม่นานประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างสง่างามในชุดเสื้อกาวน์ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามา

                “ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนาน ฉัน .พญ.นาเมคุจิ ซึนาเดะ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลโคโนฮะ ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ทุกคน”

                แปะๆ

                สิ้นสุดการแนะนำตัวแบบสั้นๆง่ายๆทุกคนที่นั่งอยู่ก็พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนปรบมือให้ ซากุระมองผู้หญิงที่อยู่หน้าเวทีด้วยความชื่นชม ในวงการแพทย์ไม่เคยมีใครไม่รู้จัก ‘นาเมคุจิ ซึนาเดะศาสตราจารย์แพทย์หญิงคนเก่งประจำโรงพยาบาลโคโนฮะ 1ใน10 บุคคลที่สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการแพทย์ญี่ปุ่น

                สวยแถมเก่งอีก ทำบุญด้วยอะไรกันคะเนี่ย

                “พวกคุณรู้มั้ยในจำนวนคนที่สมัครเข้าเรียนต่อที่นี่ ถ้าคิดจาก100 มีคนจบจริงๆเพียง20คน ตอนนี้พวกคุณไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ที่จะมีอาจารย์คอยชี้แนะ ถ้าพลาดคุณต้องรับผิดชอบเอง จะไม่มีคนคอยมาออกหน้ารับแทนคุณอีกต่อไป ถ้าคุณเคยเรียนหนักเมื่อตอนเป็นนักศึกษาแพทย์มากแค่ไหน สำหรับที่นี่ให้คูณสิบเข้าไปได้เลย ขอให้พวกคุณโชคดีกับการทำงานที่นี่ หวังว่าเราคงได้พบกันอีก”

                ซึนาเดะกล่าวอวยพรสั้นๆตามแบบฉบับแล้วกวาดสายตาไปทั่วห้องประชุม เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของทุกคนก็พยักหน้าด้วยความพอใจ


               

 

                หลังจากได้รับการต้อนรับจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้ว อินเทิร์นกลุ่มใหม่จึงพากันไปเปลี่ยนชุดแล้วจองล็อกเกอร์ที่ห้องเก็บของ ในตอนนั้นเองที่ซากุระทำหน้ากระวนกระวายใจจนเพื่อนอีกสองคนสังเกตเห็นได้

                “มีอะไรรึเปล่าซากุระ”

                “โทรศัพท์ฉัน…

                ซากุระหยุดพูดแล้วพลันในหัวสมองก็สว่างวาบ เธอจำได้ว่าตัวเองใส่โทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋าสะพาย หลังจากที่แชทกับเพื่อนบนรถเธอไม่ก็เคยหยิบมันออกมาอีกเลย นอกเสียจากว่าจะมีใครหยิบมันออกไป…

ต้องเป็นเขาแน่ๆที่เอาโทรศัพท์เธอไป!!!! ผู้ชายคนนั้น อุจิวะ ซาสึเกะ

                “หาย?

                “ไม่เชิง กรี๊ดดดดดด”

                “ยัยบ้า อยู่ดีๆก็กรี๊ด ประสาทกลับเหรอแก”

                เท็นเท็นแขวะเพื่อนแล้วปิดล็อกเกอร์ตัวเอง เห็นท่าทางเหมือนคนสติหลุดของเพื่อนแล้วก็เหนื่อยใจ อยากจะถามให้รู้เรื่องรู้ราวแต่ดูหน้าปัดนาฬิกาข้อมือแล้วก็คงทำไม่ได้

                “รีบเถอะ เดี๋ยวต้องไปรายงานตัวกับเด้นท์* อีก”

                ซากุระลุกขึ้นแล้วเดินกระแทกเท้าเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในล็อกเกอร์ หยิบเสื้อกาวน์สีขาวปักชื่อตัวเองมาสวมใส่ หลังจากสำรวจความเรียบร้อยเสร็จ ทั้งสามจึงเดินไปออกจากห้องแต่งตัวไปพร้อมกัน

                สู้แค่ตายแล้วกันนะคะ

 

 

 

 

 

เด้นท์ = เรสิเดนท์ (Resident) แพทย์ประจำบ้าน

 

 

03.03.2015

                วันนี้เลขสวย แวะมาอัพก่อน >__< คิดถึงกันมั้ยเอ่ยยยย

                เฮลโหล่วววววววทุกคนค่า ปุกาศข่าวดี มายด์เหลือสอบอีกวันเดียว(พฤหัส) จะปิดเทอมแล้วค่า มีเวลาว่าง(?) รึเปล่า อัพนิยายแล้ว 5555 ตอนแรกอยากอัพ2เรื่อง แต่ดูแล้วคงได้แค่เรื่องนี้เป็นหลักเรื่องเดียว พับแพลนที่อยากทำปิดเทอมไปเบย หลังจากดูการลงเรียนพิเศษที่บ้าระห่ำของตัวเองแล้ว ตอนนี้รู้สึกอยากย้อนเวลามาก ม.6คืออ่านหนังสือไม่ทันล่ะค่า อีกประมาณ5เดือนเริ่มสอบ ฮือๆๆ ยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือสักตัวเลย T___T

                บ่นไปงั้นแหละค่ะ 555 แค่อยากบอกว่าขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ เม้น เม้น เม้นเป็นกำลังใจด้วยน้า

                รักทุกคนค่า


 



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,168 ความคิดเห็น

  1. #1164 ซิมิมาเซง (@kanvara0506) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 11:18
    อิเกะเอาไปเป็นเครื่องต่อรองเร๊อะ!
    #1164
    0
  2. #1155 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:33
    เกะเอาไปทำไมนะ😓😓😓😓
    #1155
    0
  3. #1133 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:37
    หืมมมมมมมเกะเอาโทรศัพท์กุไปหรอเอาไปทำมายยยย
    #1133
    0
  4. #1116 บูเก้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 20:25
    มีความลุ้น มีความตื่นเต้น กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ร้ายทั้งเกะทั้งระ แอร้ยๆๆ ฟินค่าา
    #1116
    0
  5. #622 ~Akaga~ (@nattita211) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 22:45
    อิเกะฮอตหลายๆ 55 แผนสูงน่ะ
    #622
    0
  6. #422 smile (@porpiangnarak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 21:36
    สนุกมากค่ะไรต์ #ฟินค่ะ
    #422
    0
  7. #415 { มนิสบุย' (@blue_sweet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 17:40
    ซาสึเกะเป็นผู้ชายที่โซฮอตอย่างแท้จริง >////////<
    คือพอฉากเกะออกทีไรนี่แทบจะร้องกริ๊ด ถือป้ายไฟ 5555555555
    #415
    0
  8. #414 { มนิสบุย' (@blue_sweet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 17:40
    ซาสึเกะเป็นผู้ชายที่โซฮอตอย่างแท้จริง >////////<
    คือพอฉากเกะออกทีไรนี่แทบจะร้องกริ๊ด ถือป้ายไฟ 5555555555
    #414
    0
  9. วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:06
    เกะแบบคงจะเอือมกับระ ผญอะไรอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าพายุ เก็บมือถือระไว้ป่ะเนี่ยเกะ
    #395
    0
  10. #253 FILMS (@foomfilm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:22
    ทำไมน่าร้ากกก
    #253
    0
  11. วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 13:59
    ชอบค่ะะะ ชอบมากกๆ บอกเลยชอบคาแรกเตอร์มากกก อัพอีกน้าสู้ๆ
    #238
    0
  12. #233 Choco' ม็อคค่า.๒๗ (@chocolaze) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:27
    สวยและซวยจริงๆซากุร้าาาา
    #233
    0
  13. #222 Tangmoja (@unsasi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 22:22
    เกะคิดจะทำอะไรถึงได้เอาโทรศัพท์กุไป

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มีนาคม 2558 / 22:23
    #222
    0
  14. #171 0980588245sslncr (@0980588245sslncr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 15:09


    รีบมาอัพพพพนะคะเกะแกมีแผนอะไรบอกกันมั่งดิ

    #171
    0
  15. #170 เมโกะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 22:55
    สนุกมากคะอัพต่อไวๆนะคะ สู้ๆคะ ^^
    #170
    0
  16. #169 Permo (@permo12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 20:57
    จะเจอกันตอนไหนนเนี่ยย
    #169
    0
  17. #168 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 14:47
    โห่ ซึนาเดะ พูดได้กินใจมาก ทำผิดก็รับผิดชอบเอง ขุ่นพระะะะ
    #168
    0
  18. #167 Hanny999 (@hanny_enjoy99999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 12:11
    คิดถึงม๊ากกกมากกกก ลุ้นจนตัวโก่งค่ะ! อยากให้กุกับเกะเจอกันอีกครั้งงงงง แล้วอิเกะก็คงจะมาป้วนเปี้ยนกับหนูกุของฉันแน่#ฝันหวาน ฮิ_ฮิ
    #167
    0
  19. #166 sakura misaki (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 10:33
    เมื่อไหร่ซาสึเกะกับซากุระจะได้เจอกันสักทีนะ ** อยากรู้แล้วว่าซากุระจะทำยังไงเมื่อเจอซาสึเกะอยู่ที่โรงพยาบาล >w</
    #166
    0
  20. #165 Tsugi_e (@tsugi_e) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 01:30
    จะมีฉากเกะจู๋จี๋กับกุในที่ทำงานมั้ยเนี่ย (อยากให้มี) 555555 #เดี๋ยวๆๆไม่ดีละ
    #165
    0
  21. #164 SARAH :3 (@sarahpun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 22:29
    ระดับเกะก็ต่องเด็ดสิจ้ะ ฮุๆ รอให้พระนางได้พบกันอีกว้ายๆๆ
    #164
    0
  22. #163 Mintto (@gossipminna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 22:01
    เกะแผนสูงงงงง
    ต่อเร็ววว
    #163
    0
  23. #162 sasora (@sasora) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 21:12
    อัพต่อนะ
    #162
    0
  24. #161 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 20:29
    ต่อด่วนเลยคะ ติดตามๆ
    #161
    0
  25. #160 Pinpin Waranu (@waranutrakun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 19:00
    อย่าซากุระ เธออย่ามาอายเล้ยยยย เค้าเห็นไปถึงไส้ถึงพุงแล้วว่าที่สามีเธอน่ะ อุ๊บ >x<
    #160
    0