ตอนที่ 22 : ♥ 선배AUTHOR XXX' [20] อุ้ย นิยายลามก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    24 เม.ย. 59

XXX AUTHOR [B]


ll EP 20ll
-อุ้ย นิยายลามก-


ฉันยืนถอนหายใจพร้อมเท้าสะเอวมองเขาอย่างเหนื่อยหน่าย ไอ้คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดมันก็เขานั่นแหละ! พูดมาได้ว่าไม่ต้องเป็นห่วง! ฉันยกธงขาวยอมแพ้ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้พร้อมเปิดโน๊ตบุ๊คเตรียมปั่นต้นฉบับที่ค้างคาไว้ให้เสร็จๆ หลายวันมานี้มัวแต่วุ่นวายกับอีตาบ้านี่ งานการฉันไม่เป็นอันเดิน

 

 

          “ทำไรอ่ะ” ตัวก่อความไม่สงบโพล่งถามขึ้นเมื่อเห็นฉันหยิบหูฟังออกมาจากลิ้นชัก เตรียมจะเข้าสู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีเสียงอื่นนอกจากเสียงเพลง

         

 

“จะทำงาน” ฉันหันไปบอกหมอนั่นด้วยสายตาแอบไล่เขาเบาๆ แต่ด้วยความหน้าด้านหน้าทน แว๊นก็ไม่สน นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของ ฉันพยายามจะตั้งสมาธิและไม่สนใจเขาเพื่อทำงานของตัวเองให้เสร็จ แต่ไอ้ตัวกวนนั่นก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง ยุกยิกตลอด

 

 

          “เขียนนิยายอ่ะเหรอ?

 

 

          “ใช่” ฉันตอบสั้นๆ รวบรัดแล้วรวบรวมสมาธิใหม่เมื่อหันไปมองหน้าแป้นแล้นของเขา คนตัวสูงพยักหน้ารับรู้ แล้วคว้าหนังสือนิยายใกล้มือบนหัวเตียงมาอ่านเล่นฆ่าเวลา

 

 

          ทุกอย่างเข้าสู่ความสงบ ฉันนั่งกดแป้นพิมพ์ตามความคิดไปเรื่อยๆ จนในห้องได้ยินแต่เสียงแต่กๆ แม้ฉันจะโฟกัสที่หน้าจอโน้ตบุ๊คแต่หางตาก็ยังเห็นคนตัวสูงกลิ้งไปมาอ่านนิยายด้วยใบหน้าเริงร่า

 

 

          “อุ้ย ไรอ่ะ” เสียงแหลมๆ ของคนร่างสูงร้องขึ้นแล้วทำหน้าเหรอหราทำให้ฉันหันขวับไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะอ่านออกเสียงดังๆ ก่อกวนฉัน

 

 

ลมหายใจหอบถี่ที่บ่งบอกว่าสัญชาตญาณอยู่เหนือจิตสำนึกนั่นกำลังยั่วยวนให้ฉันคลั่ง เสียงครางในลำคอล่อลวงให้ฉันเคลิบเคลิ้มและอยู่ภายใต้การควบคุมที่เขาเป็นคนชักใย”

 

 

=____=;;;; ดะ เดี๋ยวนะ! ฉันหน้าร้อนผ่าวทันทีที่อีตานั่นอ่านก่อนที่จะเห็นชื่อฉันหราอยู่บนหนังสือเล่มนั้น แว๊นหัวเราะไปอ่านไปพลางมองหน้าฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่มแล้วอ่านต่อ

 

 

“ความนุ่มหยุ่นและรุ่มร้อนเสียดสีที่กรอบหน้า ไหปลาร้า ไล้ลงที่ลำแขน ก่อนจะจรดจุมพิตขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของ ตรงนั้น ตรงนี้... ทุกที่ที่เขาจะทำได้

 

 

แล้วจะอ่านออกเสียงทำม๊ายยยย! นิยายมีตั้งหลายหน้าไม่เปิดอ่าน มาเปิดป๊ะฉากนี้พอดีคืออะไรอ่ะ T^T

 

 

“ตรงนั้นตรงนี้ นี่ตรงไหนวะก๊อย ไม่เบานะเราอ่ะ”

 

 

“อะไร!” ฉันเบ้หน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เมื่อคนร่างสูงแสดงสีหน้าล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด นี่แหละ คือสาเหตุว่าทำไมฉันไม่อยากให้คนรู้จักอ่าน

 

 

“อุ้ย มีขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของด้วยยยยยยย”

 

 

“ไอ้แว๊น! ไม่มีอะไรทำแล้วใช่ปะ มานั่งล้อนิยายคนอื่นอ่ะ ว่างมากก็ไปนอนไป” ฉันจิ๊จ๊ะแล้วชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ ย่นคิ้วจนแทบจะผูกติดกันได้ ฉันก็อายเป็นนะ เพราะแบบนี้แหละเลยไม่อยากให้คนรู้จักอ่านนิยายตัวเองสักเท่าไหร่ อ่านทีไร โดนแซวทุกที

 

 

“เฮ้ย จะนอนก่อนได้ไง ไม่มีมารยาท ต้องรอนอนพร้อมกันดิ” คนอ้อล้อว่ากระตุกยิ้มกว้างพลางตบฟูกสามทีเชิญชวนให้ฉันเข้าไปหา ฉันเลยหยิบอะไรในมือปาใส่เขาอัตโนมัติด้วยความหมั่นไส้

 

 

“หื่น!

 

 

“ก็คงไม่สู้ก๊อยหรอก เมื่อกี้เขียนว่าไงนะ สัญชาตญาณอยู่เหนือจิตสำนึกกำลังยั่วยวนให้ฉันคลั่ง~” คนร่างสูงทำหน้าฟินๆ ก่อนจะใช้นิ้วชี้ดึงคอเสื้อไปข้างซ้ายเผยให้เห็นไหล่กว้างเป็นการล้อเลียนอย่างนึกสนุก แต่คนโดนล้อมันไม่ได้สนุกด้วย ฉันแยกเขี้ยวฟ่อๆ อยากจะกระโจนเข้าไปเอาหัวเขากระแทกกับขอบเตียงสักสามที เผื่อสติจะดีขึ้น!

 

 

          “จะแซวทำไมเนี่ย” ฉันเบ้หน้าหงุดหงิด ขณะที่ไอ้คนร่างสูงหัวเราะตัวงอก่อนจะคลานตามเตียงแล้วกระโดดเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆ ฉัน วางข้อศอกเท้าคางมองด้วยสายตากะหลิ้มกะเหลี่ย น่าเพลียเป็นที่สุด

 

 

          จะได้ทำงานมั้ยวันนี้ ถ้าต้นฉบับไม่เสร็จก็เพราะไอ้บ้าเนี่ยแหละ!

 

 

          “โกรธซะหน้าแก่เชียว เดี๋ยวไม่รักนะ”

 

 

          “ไม่ต้องมากวนเลย ไปไกลๆ” ฉันเอ่ยอย่างรู้ทันความกะล่อนแล้วหันหน้าหนี พยายามที่จะปั่นต้นฉบับต่อ แต่ฉันก็ทำไม่ได้เพราะฉันไม่ชอบให้ใครมานั่งจ้องเวลาที่ฉันเขียน มันรู้สึกเกร็งพิลึก “ยังจะไม่ไปอีก มันทำงานไม่ได้เนี่ย เห็นมั้ย!

 

 

          “มานั่งเป็นกำลังใจแค่นี้ก็ผิดด้วย” เขาบุ้ยบ้าย

 

 

          “ออกไป =_=

 

 

          “ไม่ออก” เขาพูดลอยหน้าลอยตาท้าทายฉัน ฉันถอนหายใจเซ็ง ตอนแรกก็คิดว่าเขาเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าเขาเป็นบ้า

 

 

          “อย่าให้พูดซ้ำ” ฉันชี้หน้าคาดโทษก่อนที่คนตัวสูงจะไม่เลิกละความพยายาม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมสายตาหวานหยดย้อยแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวพิลึก

 

 

      “อยากให้ออก ก็บอกว่าฉันน่ารักก่อนดิ”

 



-35%-

น้ำเสียงทีเล่นทีจริงทำให้ฉันเบ้หน้าแรง โอ๊ย อารมณ์ไหนของเขาอ่ะ ใช่เวลามาอ่อยเหรอ บ้าบอที่สุด!

 

 

          “ฝันไปเหอะ” ฉันสะบัดคนที่มาเกาะแกะออกแล้วหันหน้าเข้าหาโน๊ตบุ๊คเพื่อคอนเซนเทรตกับบทต่อไปที่ต้องเขียน ก่อนจะเริ่มสติหลุดเพราะคนร่างสูงขยับใบหน้าเข้ามาวางตรงไหล่พร้อมกะพริบตาปริบๆ เรียกร้องความสนใจ

 

 

          “ก๊อยอยากรู้เปล่า”

 

 

          “อะไรอีก”

 

 

          “ว่าไอ้ที่เขียนๆ อ่ะ มันเป็นอย่างนั้นจริงมั้ย?” คนร่างสูงอมยิ้มมีเลศนัยแล้วขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกจนฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกเพราะสัมผัสได้ว่าอีตานี่กำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ๆ

 

 

          “ไปเลยนะ อย่ามากวนได้มั้ยเนี่ย!

 

 

          “ไม่ได้”

 

 

          นั่น มันน่าโดนสักทีนัก! ฉันจิ๊ปากเมื่อเขาปฏิเสธกลับมาแทบจะทันที

 

 

          “อยากนอนแล้วเนี่ย ก๊อยไม่ง่วงเหรอออออออ” เขาลากเสียงออดอ้อนแล้วเป่าลมร้อนๆ เข้าที่หน้าฉันอย่างกวนๆ หนึ่งที เอาเข้าไป นี่เขาไม่มีอะไรทำแล้วใช่มั้ยเนี่ย!

 

 

          “แว๊นเป็นบ้าอะไรเนี่ย กวนจัง!

 

 

          “ง่วงงงงงงงงง”

 

 

          ยังไม่เลิกอีก!

 

 

          “ง่วงก็ไปนอนดิ มางอแงทำไมเนี่ย” ฉันตีหน้าผากเขาดังเพี๊ยะ เพื่อหยุดทุกการกระทำที่วอแววุ่นวนฉันอยู่ตอนนี้ คนร่างสูงทำหน้าจ๋อยแล้วย่นจมูกไม่พอใจที่ฉันไม่สนใจเขา

 

 

          “อะไรอ่ะ มีผู้ชายมาจีบเข้าหน่อย พ่งเพื่อนก็ไม่สนใจแล้วอ่ะดิ”

 

 

          “มันเกี่ยวอะไรเนี่ย” ฉันเถียงกลับ

 

 

          “ใช่สิ เรามันคนไม่สำคัญ”

 

 

          “เป็นบ้าเหรอ?

 

 

          “L

 

 

          คนร่างสูงเงียบไม่ตอบก่อนจะเบะปากกระฟัดกระเฟียดที่เห็นฉันทำหน้างง เขากอดอกครู่นึงแล้วมองหน้าฉันนิ่ง

 

 

          “อะไรวะ งอนนะเนี่ย จะไม่ง้อหน่อยเหรอ?

 

 

          “ไม่!

 

 

          “แน่ใจแล้วใช่ปะที่พูด?” เขาตีหน้าขรึมแผ่รังสีหงุดหงิดออกมาเมื่อเห็นหน้าตายของฉัน โอ๊ย จะอะไรนักหนา เม็นมารึไง ถึงได้กวนฉันไม่เลิกเนี่ย ฉันก็มีงานมีการต้องทำมั้ยวะ ปกติก็ไม่งอแงขนาดนี้ วันนี้ผีเข้าเหรอ?

 

 

          “ทำไม?” ฉันย่นคิ้วสูงก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงท่อนแขนแข็งแรงของเขาล็อกเข้าที่สะเอว เขาเลื่อนมาใกล้จนมันเริ่มจะกลายเป็นกอด

 

 

          “ก๊อย”

 

 

“...”

 

 

“เธอ...” เขาพูดแล้วเว้นวรรคเป็นจังหวะให้ฉันสงสัยเล่นๆ ฉันปรายนัยน์ตาสับสนไปทางคนร่างสูงก่อนจะพบกับรอยยิ้มไม่เป็นมิตรแถมยังเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก

 

 

“เธอ?” ฉันย่นคิ้วหันไปถามเสียงสูง ท่อนแขนแข็งแรงของเขารัดแน่นมากขึ้นไปอีก ในขณะที่ฉันพยายามจะแกะมือปลาหมึกนี่ออกก็รู้สึกได้เลยว่าตัวฉันกำลังลอยอยู่เหนือเก้าอี้ที่นั่งอยู่ และคนที่ทำให้ฉันเป็นอย่างนั้นก็ไม่ใช่ใคร ไอ้แว๊นนี่แหละ!

 

 

          “แว๊น ทำอะไรเนี่ย!” ฉันโวยวายเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็อุ้มฉันขึ้นมา คือเขาเห็นฉันเป็นเวทรึไง ถึงได้มายกเล่นเนี่ย ฉันบอกจะทำงานไงโว้ยยยย T^T

 

 

“ไม่รู้อ่ะ ก็ก๊อยสนใจแต่มัน จนทิ้งฉันอ่ะ”

 

 

“...”

 

 

ไปสนใจตอนไหน แล้วฉันทิ้งเขายังไง! ฉันอยู่ของฉันเฉยๆ เหอะ อย่ามามั่วนิ่มนะ! T^T ฉันตีสีหน้าเหรอหราเมื่อรู้สึกได้ว่าฉันกำลังจะถูกเทลงกับพื้น เพราะแรงแขนที่ค่อยๆ คลายไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือตัวฉันหนัก  

 

 

          “อะไรของแว๊นเนี่ย ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ฉันร้องตีแขนคนร่างสูงให้ปล่อยฉันลง แต่ด้วยความแข็งแรงและสตรองของเขาก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้น

 

 

          “ก๊อยไม่ได้ทำหรอก” เขาว่าเสียงเย็นก่อนที่ร่างของฉันจะถูกโยนลงบนที่นอนดังตุบ ยังกับฉากในละครตอนนางเอกกำลังจะโดนปล้ำ ฉันยังไม่ทันลุกขึ้นมา เขาก็พุ่งเข้ามาหาพร้อมดันไหล่ฉันลงกับฟูกก่อนจะใช้หัวเข่าแยกขาทั้งสองข้างของฉันออกจากกัน

 

 

          O_O! ฉันเบิกตาโตปริบๆ เมื่อใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแถมยังอยู่ในท่าสุ่มเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตและจิตใจเป็นที่สุด ความจริงฉันก็อยากจะตีหน้าเฉยๆ เพราะแว๊นก็ชอบแกล้งแบบนี้ตลอด แต่พอลมหายใจร้อนๆ เป่ารดผิวแก้มฉันก็กลืนน้ำลายเอื๊อก

 

 

    “แต่ฉันจะทำ”

 

-55%-

          จะทำ!

 

 

          จะทำอะไร ทำไมต้องทำหน้าหื่นกามทรามที่สุดในสามโลกแบบนั้นด้วย ฉันกลัวนะ! ฉันกะพริบตาถี่กว่าที่เคย รู้สึกถูกคุกคามจนถึงขั้นวิกฤต คือใกล้อีกนิดนึงเขาคงสิงฉันไปแล้วอ่ะ T^T

 

 

          “เป็นอะไรเนี่ย! ละเมออีกรึไง” ฉันเอ่ยขึ้นตาขวางพลางดันหน้าเขาออกจากระยะอันตราย แต่ไม่ง่ายนัก เขาทำท่ากะลิ้มกะเหลี่ยดูมีลับลมคมใน ยิ่งเห็นฉันตกใจ เขายิ่งสนุก

 

 

          “เปล่า ก็แค่อยากลองทำแบบพระเอกนิยายก๊อยเรื่องเมื่อกี้ไง” เขากระตุกยิ้มพลางใช้มือปัดแขนฉันที่ดันเขาออก กดมันลงกับฟูกเพื่อหยุดทุกการกระทำที่จะเป็นอุปสรรคกับเขา ฉันร้องงอแงในลำคอเมื่อเห็นสายตามันปลาบผสมความเจ้าเล่ห์นั่น ฉันก็คิดว่าหายนะกำลังจะบังเกิด

 

 

          ฮือๆๆๆ ก็เขาอ่านฉากอะจึ๋ยๆ ที่ฉันเขียนแล้วเขาก็มาบอกว่าอยากลองทำแบบพระเอกนิยายของฉันอ่ะ จะให้คิดอะไรได้ ถ้าไม่ใช่ว่าเขาอยากจะกินหัวกินหางกินกลางตลอดตัวฉันอ่ะ!

 

 

          “ดีเลย ฉันเคยเขียนฉากพระเอกโดดตึกด้วยอ่ะ แว๊นลองดิ น่าจะตื่นเต้นดีนะ” ฉันเบี่ยงประเด็นแล้วหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหุบยิ้มทันทีที่เห็นว่าเขาไม่สะทกสะท้านกับคำกวนประสาทฉันเลย เขาเอาแต่จ้อง

 

 

          จ้อง

 

 

          แล้วก็จ้อง

 

 

          คือถ้าเป็นปลากัดฉันท้องไปแล้วอ่ะ!

 

 

          “ไม่เอาอ่ะ จะลองทำอันอื่น”

 

 

          นั่นไง ไอ้คำพูดมีเลศนัยนี่น่ากลัวที่สุด ฉันกลืนน้ำลายเมื่อคนร่างสูงกระซิบเสียงต่ำทำสายตายั่วยวนเชิญชวนแบบออกนอกหน้า ไม่พอ เขายังใช้ปลายนิ้วชี้ไล่สัมผัสที่ริมฝีปากบางอย่างเบามือราวกับจะสื่ออะไรบางอย่างที่ฉันไม่อยากรู้ ฉันนอนตัวเกร็งเป็นหิน ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี เรี่ยวแรงที่มีมันก็หดหายไปเพราะความตกใจผสมช็อค มือก็เริ่มสั่นเหมือนคนเป็นพาร์กินสัน โอ๊ย เขียนนิยายอยู่ดีๆ แท้ๆ ทำไมต้องมาแกล้งอะไรกันแบบนี้ด้วย ฉันจะใจแตกแล้วนะ

 

 

          หยุดทำหน้าอ่อยใส่ฉันเดี๋ยวนี้ หยุดดดด!

 

 

          “ทะลึ่ง!” ฉันกัดงั่มเข้าที่มือคนซุกซนจนเขาสะดุ้งนิดๆ ก่อนที่จะหัวเราะกับปฏิกิริยาของฉัน

 

 

          เออ ตลกเข้าไปเหอะ ไม่ขำโว้ย! คนนะไม่ใช่ของเล่น เห็นเป็นไม่ได้ต้องหยอก ต้องแกล้งฉันตลอด!

 

 

          “ทะลึ่งอะไร ยังไม่ทำอะไรเลยเนี่ย”

 

 

          “ก็แว๊นอ่ะทำหน้าแบบ เหมือนคนกำลังวอนนาบีอย่างเต็มที่”

 

 

          “แล้วถ้าใช่อ่ะ จะทำไง?

 

 

          ฉันชะงักกับคำตอบของคนร่างสูง ใช่คืออะไรอ่ะ อย่ามาทำให้ฉันสับสนกับคำพูดคลุมเครือนะ!

 

 

          “ทุเรศ! ใช่อะไร! มีอารมณ์ก็ไปช่วยตัวเองเลยนะ อย่ามาหาเศษหาเลยกับฉัน อี๋ๆๆๆๆ” ฉันทำหน้าขยะแขยงแล้วดันเขา ตีเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ไอ้คนร่างสูงก็หน้าด้านหน้าทนแถมยังถึกเยี่ยงควาย แม้ฉันจะดันเขาเท่าไหร่ เขาก็แทบจะไม่สะดุ้งสะเทือนเลย

 

 

          “เอ้า ก็ฉันอยากมีคนช่วยอ่ะ ก๊อยช่วยหน่อยไม่ได้อ๋อ เพื่อนกัน”

 

 

          กรี๊ดดดดด! พูดมาได้ไงวะ ประสาทกลับรึไง เพื่อนกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องอะจึ๊กๆ อ่ะ เพื่อนกันเขาไม่ทำหรอกเฟ้ย ไม่ต้องมาส่งสายตาอ้อนวอนใส่ฉันเลยนะ ฉันไม่ง่ายเฟ้ย!

 

 

          “ไม่!

 

 

          “นิดนึง” เขาว่าก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าเข้าที่ลำคออย่างฉับพลันทำเอาฉันสะดุ้งตัวโยนพร้อมกับกรี๊ดแตกไม่เป็นภาษา เมื่อปลายจมูกของเขาถูไถไล้ไปตามผิวกายเบาๆ

 

 

“แว๊น! ไม่เอาๆๆๆ” ฉันโวยวายก่อนที่พยายามใช้ใบหน้าดันเพื่อผลักไสใบหน้าของคนร่างสูงออก แว๊นก็เปลี่ยนไปซุกอีกข้างแทน! เขาล็อกมือฉันไว้แน่นและกดมันลงกับฟูกไม่ให้ขยับเขยื้อน ขาทั้งสองข้างก็ขยับอะไรไม่ได้มาก หัวใจฉันเต้นแรงมากจนแทบจะทะลุออกมาจากอกเมื่อริมฝีปากบางนั่นกดลงที่ลำคอฉันก็

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!

 

 

แง้ น่าเกลียด บัดสี มาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ! ฉันกรี๊ดสุดเสียงพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงน้อยนิดดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างสูงเหมือนนางเอกละครช่องหลากสี คือฉันไม่ได้จะสำออยอะไรนะ แต่ว่าแรงผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกันมาก นอกจากฉันจะสู้ไม่ได้แล้ว ฉันยังมีแต่จะเหนื่อยด้วย!

         

 

“แว๊น หยุด! ถ้าไม่หยุดฉันฆ่าแน่!” ฉันประกาศกร้าวทำให้เขาชะงัก พลางเลื่อนสายตามามองหน้าฉันด้วยท่าทีกวนประสาท

         

 

“อยากให้หยุดจริงปะ?” คนตรงหน้าหัวเราะร่าพลางเม้มริมฝีปากเบาๆ ใช้สายตาหวานๆ คาดคั้นคำตอบจากฉัน ฉันพยักหน้ารัวๆ เพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ในห้องสองต่อสอง อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

 

 

          “เลิกแกล้งเลยนะ”

 

 

          “อยากให้เลิกแกล้งงั้นสัญญาก่อน” เขาเริ่มตีสีหน้าปกติแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากเหมือนประสบความสำเร็จในการกระทำ คนร่างสูงยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าฉันก่อนจะมองนิ่งๆ

 

 

          “สัญญาอะไรอ่ะ?

 

 

          “พรุ่งนี้จะไม่ไปกินข้าวกับไอ้คนหัวสีขี้นั่นไง”

 

 

          “เกี่ยวอะไรกับแว๊นด้วย” ฉันเบ้ปากแล้วมองเขาอย่างจับผิด ก่อนที่คนร่างสูงจะหัวเราะแล้วทำท่าจะคุกคามฉันอีก

 

          “อ่ะ งั้นจะทำต่อละนะ”

 

 

          “โอเค ไม่ไปก็ได้” ฉันตอบรับอย่างไวโดยไม่ตัดสินใจหรือใคร่ครวญใดๆ ทั้งสิ้น ยอมจำนนประหนึ่งทาสในเรือนเบี้ย เพราะฉันทำอะไรไม่ได้ ถ้าไม่เออออไปซะ ฉันว่าเขาเอาจริงแน่ๆ

 

 

          “พูดแล้วก็รักษาคำพูดด้วยนะ อย่าให้รู้ว่าโกหก ไม่งั้นฉันเล่นก๊อยหนักแน่” เขาหรี่สายตาจับผิดแล้วชี้หน้าฉันอย่างคาดโทษ ฉันก็ไม่อยากจะมโนเข้าข้างตัวเองหรอก แต่ฉันไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่เขาจะมาวุ่นวายกับเรื่องของฉันเลย นอกซะจากว่าเขาหึงอ่ะ! โอ๊ย เบื่อจริง พวกปากแข็งแล้วไม่ยอมรับเนี่ย!

 

 

          “ดูแว๊นจะมีปัญหากับการที่ฉันจะไปกินข้าวกลางวันกับผู้ชายคนนั้นมากนะ มีอะไรปะเนี่ย?” ฉันถามลองเชิงถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วว่าไม่เขาด่าฉันก็จะปฏิเสธแน่ๆ

 

 

          “ก็เป็นห่วงไง”

 

 

          อ้าว พลิกล็อก =O=!

 

 

          “แน่ใจ๊?” ฉันถามเสียงสูงทีเล่นทีจริงแต่คนร่างสูงกลับนิ่งไปนิดนึง ทำให้ฉันไปไม่ถูก

 

 

“ไม่แน่ใจว่ะ”

 

 

…!” ฉันเงียบเมื่อเขาพูดด้วยท่าทีจริงจังมากกว่าปกติ เขาตีสีหน้าลังเลกลอกสายตาไปทางอื่นพลางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง

 

 

“ไม่แน่ใจว่าห่วงหรือว่าหวงว่ะ”

 

 

 

 

ฉันกลืนน้ำลายรอบที่ล้านสี่ รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีตอนที่เขาทำหน้าซีเรียสเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรอยู่ คำพูดกำกวมตีความหมายได้หลายอย่างนั่นทำให้ฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเอาซะดื้อๆ

 

 

คือพูดแบบนี้หมายความว่าไง เขาจะสื่ออะไรกับฉันวะ จะสารภาพรักเหรอ? ฉันทำตัวไม่ถูกนะ ขอเตรียมใจก่อนได้มั้ย ฮือๆๆๆ

         

 

“อะไรเนี่ย กินยาผิดซองปะเนี่ย อย่าแกล้งแบบนี้นะ ฉันกลัว” ฉันมองคนร่างสูงอย่างจับผิด แต่นัยน์ตาคู่ใสไม่ได้มีท่าทีพิรุธ เขามองฉันตรงๆ ก่อนเม้มริมฝีปากบางอย่างครุ่นคิด

         

 

“นั่นดิ ทำไมวันนี้ฉันมองก๊อยน่ารักอีกแล้ววะ”

 

 

          ฮะ อะไรอ่ะ ชมหรือด่าวะ ฉันสับสนไปหมด ฉันทำหน้าเหรอหราเมื่อเขาสัมผัสที่กรอบหน้าพร้อมกับขยับมันไปซ้ายทีขวาทีพิจารณา นี่คนนะ ไม่ใช่ของดูเล่น!

 

 

          “แล้วถ้าหวงนี่คือชอบปะ?” เขาถามตรงมาก ตรงจนแทบจะผ่าหน้าฉันไปเลย ฉันเงียบพร้อมกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้จะตอบอะไร เขากลอกตาคิดอีกครู่นึงก่อนจะพูดกับฉันอีก

 

 

          “ไม่แน่ใจอ่ะ ทำไงดี” คำพูดของเขาเหมือนขอคำปรึกษา แต่ว่ามาปรึกษาฉันอ่ะนะ เลือกผิดคนรึเปล่า ช่วยดูเบ้าหน้าฉันด้วย เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอด ฉันจะไปรู้เรื่องของเขาได้ไง ฮือๆ

 

 

          หวงอะไร ชอบอะไร ฉันไม่รู้โว้ยยยย! T^T

 

 

ฉันเริ่มจะคลุ้มคลั่งเมื่อหน้าผากของคนร่างสูงชิดกับหน้าผากฉันตอนไหนไม่รู้ ฉันกำลังจะขยับตัวหนีแต่ฝ่ามือหนานั่นดันล็อกไหล่ไว้ก่อน มันไม่ใช่แววตาเจ้าเล่ห์มีลับลมคมในเหมือนอย่างเคย แต่มันเป็นสายตาที่ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง

 

 

“จะ จะไปรู้เหรอ!” ฉันเกิดอาการติดอ่างขึ้นมากะทันหันเมื่อร่างกายส่วนบนเราชิดติดกันและเสียดสีเป็นบางส่วนมันให้ความรู้สึกแปลกๆ ท้องฉันเบาโหวงเมื่อปลายจมูกโด่งรั้นของพวกเราชนกัน ฉันก็เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ

         

 

“งั้นลอง!

         

 

“ฮะ?” ฉันย่นคิ้วงงกับคำพูด แต่คนร่างสูงไม่แม้แต่จะเหลือเวลาให้ฉันตกใจ ริมฝีปากบางก็เข้ามาทาบทับพร้อมกับเสียดสีมันเบาๆ ราวกับต้องการจะปลุกเร้าสัญชาตญาณของฉัน เหมือนทุกอย่างหยุดลงรวมทั้งสมองของฉันด้วย ความรู้สึกสับสน ตกใจ ตื่นเต้นปะปนกันไปหมด ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดกลืนกินฉันทีละนิด ฉันรู้สึกตัวทุกอย่างแต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ สัมผัสนุ่มนวล อ่อนหวานและนัยน์ตาสีน้ำตาลนั่นกำลังล่อลวงให้ฉันคล้อยตาม

         

 

ฉันตอบรับทุกสัมผัสทั้งที่รู้ดีว่าเขาเป็นเพื่อน รู้ดีว่าพวกเราอยู่ในสถานะอะไร รู้ดีว่าไม่ควรที่จะทำแบบนี้ที่นี่ และรู้ดียิ่งกว่าใครว่าควรจะหยุดทุกอย่างเอาไว้ก่อนที่มันจะเกินเลย

         

 

ฉันรู้หมด แต่ฉันไม่ทำ

         

 

ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันอาจจะเริ่มไม่แน่ใจเหมือนแว๊นแล้วก็ได้

 

-100%-
เอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
รู้ตัวกันสักทีได้มั้ยเนี่ย เค้ารู้กันทั้งโลกละนะ 5555555555





ตอนนี้อีแว๊นปิดพรีแล้วน้าาา แต่ยังมีปกการ์ตูนอยู่สามสิบเล่มค่าา
ใครอยากได้กดสั่งจองในเว็บได้เลยน้าา
การจัดส่งอาจจะล่าช้าและเลื่อนไปหลังสงกรานต์ 
อ่านรายละเอียดที่นี่ >คลิก<










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

13,177 ความคิดเห็น

  1. #13168 jane5555 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 13:40
    <p>omg อยากมีโมเมนท์แบบนี้บ้างอร้ายเขิน</p><p><br></p>
    #13168
    0
  2. #12897 aim-ny (@aim-ny) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 19:53
    ยิ่งอ่านยิ่งเขินแรงมาก พ่อหนุ่มกรุ๊ปบีงื้อ
    #12897
    0
  3. #12896 aim-ny (@aim-ny) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 19:52
    ฉากนี้ฟินมาก ฟินสุดๆ
    #12896
    0
  4. #12388 byuntaengoo (@byuntaengoo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:06
    ว่าไหร่จะรู้ตัวกันสักที
    #12388
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #12374 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:20
    ขนาดนี้เเล้วไม่ใช่เพื่อนเเล้วก๊อย อร๊ายยยยยย เขิล
    #12374
    0
  7. #12315 inelectique (@inelectique) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 18:51
    นิยายอ่ะลามก แต่แกอ่ะหื่น อิแว๊นนนนนนนนนนนนน
    #12315
    0
  8. #12314 PhuKann (@phukannns1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:39
    อิแว๊น! ทำไมน่ารักงี้อ่ะ งือออออออออ  คู่ซึนประจำปี ฟินเฟ่อร์ ><
    #12314
    0
  9. #12312 narin050512 (@narin050512) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 08:14
    เคยได้ยินแต่จ้องตาแล้วท้องเหมือนปลากัด แต่ก๊อยมาทำให้เรารู้ว่าปลาทองแค่จ้องตาก็ท้องได้ด้วย????????????????????
    #12312
    2
    • #12312-2 ::JENNY D RENGER (@logokit) (จากตอนที่ 22)
      24 เมษายน 2559 / 00:05
      คนเขียนเมาค่ะ 5555555555555555+
      แก้แล้วน้าา กราบขอบพระคุณ 55555555+
      #12312-2
  10. #12311 D.TT (@pitnaree38) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 20:19
    รู้ตัวเถอะทั้งสองคน
    #12311
    0
  11. #12310 เบบี้มายด์ (มายุ) (@mild_2305) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 13:27
    กริ๊ดดดดดดด. ในที่สุดนางก็รู้ตัววววว >0<
    #12310
    0
  12. #12309 tundog (@tal03174) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 09:33
    อย่าสับสนอีกนานเลย รู้กันได้เเล้วว่ารักกัน >\\\\<
    #12309
    0
  13. #12308 Barrybay (@0875728332) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 01:52
    รักเถอะๆรู้ได้แล้วม้างงง ขอร้อง555
    #12308
    0
  14. #12307 TaKibum (@takibum) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 00:48
    นิยายเริ่มจัดส่งเมื่อไหร่ค้าาา อยากอ่านแล้ววว
    #12307
    0
  15. #12306 RcRacha (@rc3666) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 00:20
    รู้ตัวสักทีสิโว้ยย ลุ้นอ้ะ55555
    #12306
    0
  16. #12305 HaWaiiMin (@14235sf) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:10
    เพื่อนที่ไหนเขาจูบเพื่อนนนนนน รู้ตัวเถอะ
    #12305
    0
  17. #12304 -S!MPLE- (@khimmonsicha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:27
    กรี้ดดด ฟินอะไรเบอร์นั้น ฉันต้องการหนังสือเดี๋ยวนี้;0;
    #12304
    0
  18. #12303 por182546 (@por182546) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:18
    ชอบบบฮือออออ หวงหึงนั่นมันชอบแล้ววแว๊นฮือออน่ารักมากๆ
    #12303
    0
  19. #12302 mukmixdada (@mookda21) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:14
    ห่วง หวง หึง
    #12302
    0
  20. #12301 Naderndai (@Naderndai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:30
    ชอบอ่ะค่ะ
    #12301
    0
  21. #12299 TeddyBlueTB (@TeddyBrownTB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:16
    แว๊นชอบเนียน555555 หึงก็บอกหวงก็พูด ถถถถถถ
    #12299
    0
  22. #12297 @แมงปอปีกใส (@lllmp-srt-ir) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:06
    มีแบบอีบุ๊กไหมคะ
    #12297
    0
  23. #12296 atym (@kchr-pm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:00
    แว๊นก๊อยแกชอบกัน ทำไมไม่รู้ตัวสักทีฮะสองคนนี้ มั่วๆมึนจัง ลุ้นนนน 555555
    #12296
    0
  24. #12295 YURININICOMER (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 20:07
    ชอบชอบ ชอบเรื่องนี้มาก อยากให้พระนาง อามีอามีกาฟรื่อ กันเร็วๆ นางเอกจะได้ทำภารกิจสำเร็จ ที่พูดเนี่ยห่วงนางเอกจริงๆนะ อิอิ
    #12295
    0
  25. #12292 nathida-123 (@nathida-123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:33
    คิดถึงแว๊นนนนน
    #12292
    0