Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 6 : Nippon Baby : LINE してもいい? (ไลน์ไปหาได้มั้ยน้า?) [[COMPLETED 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    13 พ.ย. 57

 

 

 

 

6

LINE してもいい?

(ไลน์ไปหาได้มั้ยน้า?)

 

 

 

 

สามวันต่อมา...

 

 

เปิดหนังสือไปที่หน้าห้าสิบสาม วันนี้จะให้ลุกขึ้นยืนสอบอ่านและแปลทีละคนนะ!”

 

 

หาาาา TOT อะไรอ่ะ ทำไมไม่บอกล่วงหน้า”

 

 

ถ้าบอกล่วงหน้าเขาจะเรียกว่าสอบเหรอนากามุระ”

 

 

ฉันเอื้อมมือไปตบบ่าฮายาโตะคุงที่ถึงกับห่อเหี่ยวใจในพริบตาที่เซ็นเซย์ตอกกลับมาแบบนั้น เฉพาะวิชาภาษาอังกฤษกับภาษาญี่ปุ่นเท่านั้นที่ฉันพอจะเอาชีวิตรอดได้ (แต่ก็แค่เอาชีวิตรอดได้อ่ะนะ T_T) นอกนั้นฉันกับเขาประสบชะตากรรมเดียวกันหมดเลย อะไรจะน่าเศร้าขนาดนี้

 

 

ว่าไปแล้วก็เริ่มที่เธอคนแรกเลยดีกว่านากามุระ”

 

 

อะไรนะครับ!?! นี่เซ็นเซย์เกลียดอะไรผม!?”

 

 

หยุดโวยวายแล้วก็ยืนขึ้นสักที”

 

 

โฮ TOT”

 

 

ฉันจะหลุดขำก็เกรงใจ เลยได้แต่ก้มหน้าลงแล้วก็จิกตัวเองไว้สุดชีวิต ขณะที่ฮายาโตะคุงเริ่มอ่านบทความภาษาอังกฤษในหน้าห้าสิบสาม... ฉันก็ยกมือขึ้นเท้าคางแล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง...

 

 

โอ๊ะ เด็กปีสองกำลังวิ่งกันอยู่ในลู่วิ่งล่ะ O_o หรือจะเป็นวันทดสอบสมรรถภาพรวมกันนะ?

 

 

น่าอิจฉาจังน้า ฉันก็อยากจะออกไปวิ่งเล่นในวันอากาศดีๆ ฟ้าโปร่งๆ อย่างนี้บ้างจัง >_<

 

 

...จัง”

 

 

โอ๊ะ O_O นั่นมาซารุคุงนี่นา กำลังจะเริ่มวิ่งพอดีเลย >O< วันก่อนเขาก็เพิ่งมาบอกฉันว่าคุกกี้ที่เขาชอบที่สุดคือรสช็อกโกแลตชิพ >///< รสโปรดของฉันเลยด้วย ไว้วันหลังซื้อมาให้เขาอีกดีกว่า ต้องขุนให้เยอะๆ จะได้มีแรงขว้างบอลเยอะๆ เนอะ~

 

 

โซระจัง... หันมา...”

 

 

ป้าบ!

 

 

...โอ๊ย TOT”

 

 

เจ็บสินะ เจ็บก็ดีเหมือนกัน”

 

 

...!!”

 

 

ถึงเธอจะชื่อโซระ (ท้องฟ้า) ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะมีสิทธิ์เหม่อมองท้องฟ้าในคาบเรียนของฉันได้นะ =_=^”

 

 

เซ็นเซย์ที่ย้ายโลเกชั่นจากโพเดียมหน้าห้องมาถึงโต๊ะของฉันยืนกอดอกมองหน้าฉันด้วยสายตาคาดโทษสุดๆ TOT และสิ่งที่เซ็นเซย์ใช้ฟาดหัวฉันเมื่อกี้ก็คือหนังสือเรียนนั่นเอง ฮือ... หนังสือเรียนมันเจ็บขนาดนี้เลยหรือนี่ T^T

 

 

แต่หนูไม่ได้มองท้องฟ้านะคะ หนูมองเด็กหนุ่มปีสองอยู่ต่างหาก...

 

 

(ขืนแย้งไปแบบนั้นมีหวังโดนไล่ไปยืนสำนึกผิดนอกโลกแหงๆ)

 

 

ถ้าตื่นจากภวังค์แล้วก็อ่านย่อหน้าต่อจากนากามุระซะ แปลด้วย!”

 

 

ค่า~” ฉันขานรับก่อนจะยืนขึ้น และฮายาโตะคุงก็รีบชี้จุดที่เขาอ่านถึงแล้วให้ฉัน ฉันทำปากขอบคุณเขาจากนั้นจึงเริ่มอ่าน... “And then Yume and Kouhei got together under the cherry blossom tree after a series of unfortunate events that threatened to separate the two of them...”

 

 

หลังจากอ่านและแปลจนจบย่อหน้าแล้ว (รู้สึกคุ้นๆ เหมือนยัยนักเขียนจะฮาร์ดเซลล์ยังไงก็ไม่รู้ -.,-) ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งที่เดิมก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง...แล้วก็พบว่ามาซารุคุงวิ่งครบรอบไปแล้ว และกำลังยืนหอบหายใจอยู่กับเด็กหนุ่มปีสองคนอื่นๆ ขนาดอยู่ตั้งไกลแถมยังมีกันตั้งหลายคนแต่งชุดแบบเดียวกันหมด ฉันก็ยังพอยท์มาซารุคุงได้อย่างง่ายดายแบบนี้...

 

 

นี่ฉันเป็นสตอล์กเกอร์ไปแล้วจริงๆ สินะ T_T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

******************************************


 

 

 





 

หลังเลิกเรียน

 

 

วันนี้ใครเป็นเวร ฝากแบกสมุดการบ้านไปไว้ที่ห้องพักครูด้วยนะ!”

 

 

รับทราบค่า~”

 

 

นั่นเสียงฉันเองแหละ เพราะวันนี้ฉันเป็นเวร >O<

 

 

ฉันยกสมุดการบ้านวิชาเลขตามหลังเซ็นเซย์ไปพร้อมกับฮายาโตะคุงที่เป็นเวร (และเป็นกรรม) คู่กับฉัน จากนั้นจึงกลับมาทำความสะอาดห้องเรียนด้วยกัน แบ่งหน้าที่กันดีด้วยนะ เพราะฮายาโตะคุงเป็นคนใจดี งานหนักๆ ทั้งหลายเขาก็เลยรับเหมาไปเองซะเยอะ (รวมถึงงานที่ต้องพึ่งส่วนสูงอย่างการลบกระดานด้วย เพราะตอม่อสะพานอย่างฉันเขย่งยังไงก็ไม่ถึง U_U)

 

 

ฉันกวาดห้องไปเรื่อยๆ กวาดวนไปวนมาจนฝุ่นกลับมากองอยู่ที่เดิมได้ไงไม่รู้ ก็เลยต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ เป็นการกวาดใส่ที่ตักผงไปเลยเพื่อตัดปัญหา แบบว่าเห็นฝุ่นเมื่อไหร่ก็ปัดมันเข้าที่ตักผงทันทีอะไรแบบนี้ #ความเป็นแม่บ้านติดลบ

 

 

โอ้ พวกชมรมเบสบอลกำลังซ้อมอยู่นี่นา”

 

 

คำว่าเบสบอลทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากการหาเศษฝุ่นบนพื้นก่อนจะชะเง้อคอมองออกไปนอกหน้าต่างในทันใด แล้วก็พบว่ามาซารุคุงก็ประจำอยู่ในตำแหน่งพิตเชอร์อีกเช่นเคย

 

 

เห็นพวกผู้ชายพูดกันว่าปีนี้มินามิโคน่าจะได้เข้าไปชิงแชมป์ หรืออย่างน้อยก็น่าจะถึงรอบเซมิ สุดยอดไปเลยเนอะ”

 

 

แหงสิ ก็ปีนี้มีมาซารุคุงเป็นเอซนี่นา >_<”

 

 

ฮ่าๆๆ นั่นสินะ เด็กนั่นเก่งสุดๆ ไปเลย ได้ยินว่ามีทีมจากเมเจอร์ลีกมาสนใจด้วยนะ”

 

 

เห จริงเหรอ O_O”

 

 

หรือต่อให้ไม่ได้เล่นระดับโปร เขาก็น่าจะได้ทุนไปต่อมหาลัยที่ดังด้านกีฬาอยู่ดีนั่นแหละ สมัยนี้เค้าแย่งพิตเชอร์มือดีกันจะตาย ถ้าได้เด็กฝีมือระดับนี้ไปร่วมทีม แชมป์ก็อยู่ไม่ไกลหรอก”

 

 

ฉันหันไปมองฮายาโตะคุงที่ยืนเท้าคางกับไม้ถูพื้นอยู่ริมหน้าต่างก่อนจะลากสายตากลับไปมองมาซารุคุงที่เพิ่งจะขว้างเคิร์ฟบอลสังหารแบตเตอร์ไปอีกคน...

 

 

นั่นสินะ ก็เขาเก่งและทุ่มเทถึงขนาดนั้น โดดเด่นเจิดจ้ายิ่งกว่าดาวหางจริงๆ นั่นแหละ

 

 

เอาล่ะ! รีบทำเวรให้เสร็จกันเถอะ เย็นนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษต่อ >O<”

 

 

ฮายาโตะคุงทำงานพิเศษด้วยเหรอ”

 

 

ทำสิ ทำสิ >O<”

 

 

เป็นโฮสต์เหรอ”

 

 

ฮ่าๆๆๆ แหม...ก็ใกล้เคียงล่ะนะ” เขาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แสดงว่าเป็นโฮสต์จริงๆ เหรอเนี่ย -O- “โซระจังล่ะ ทำงานพิเศษที่ไหนรึเปล่า”

 

 

ไม่มีที่ไหนรับฉันไปทำงานหรอก เพราะฉันมีแต่จะทำลายข้าวของ พูดก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง”

 

 

เห? ไม่หรอก ภาษาญี่ปุ่นของโซระจังสุดยอดมากเลยนะ ถ้าไม่บอกนี่ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นคนต่างชาติ”

 

 

ฉันทำได้ดีแค่ภาษาญี่ปุ่นนี่แหละ เพราะว่าชอบแล้วก็เรียนมาตั้งแต่เด็ก...คุณยายฉันเป็นลูกเสี้ยวญี่ปุ่นน่ะ >_<”

 

 

งั้นเหรอ ถึงว่าล่ะ” ฮายาโตะคุงพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นจึงชูไม้กวาดขึ้น “ถูพื้นเท่านี้คงพอละมั้ง!”

 

 

อื้อ น่าจะสะอาดแล้วแหละ”

 

 

งั้นเดี๋ยวฉันจะเอาไม้กวาดกับไม้ม็อบไปเก็บที่ห้องเก็บอุปกรณ์นะ”

 

 

ฝากด้วยนะ เดี๋ยวฉันจัดโต๊ะเอง >_<”

 

 

หลังจากจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วฮายาโตะคุงก็โผล่หน้ามาบอกว่าเขาจะกลับเลยเพราะต้องรีบไปเข้างานแล้ว ส่วนฉันก็เอ้อระเหยลอยชายเก็บของเข้ากระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน...

 

 

ก่อนจะเริ่มแตกตื่นเมื่อพบว่าไอโฟนของฉันหายไปจากกระเป๋าตอนที่ตั้งใจจะหยิบมันออกมาไลน์หาอาเกฮะจัง TOT ไม่นะ หายไปไหนล่ะ!?

 

 

ไม่นะ ไม่นะ ไม่ม่ม่ม่ม่นะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*************************************



 




 

หลายนาทีผ่านไป... หรืออาจจะเป็นชั่วโมง...

 

 

ฉันยังคงหาไอโฟนไม่เจอ ทั้งที่หาจนแทบจะพลิกห้องเขย่าดูแล้ว TOTหายไปไหนได้ยังไงกัน ฉันไม่ได้เอาออกไปไหนเลยนะเพราะไม่ได้ติดโซเชียล T_T อุตส่าห์ประหยัดตังค์ตั้งนานกว่าจะซื้อได้...

 

 

พอหาตามโต๊ะตู้ไม่เจอฉันก็เลยลองหาตามพื้นดูบ้าง แทบจะคลานเข่าดูทั่วห้องอยู่แล้ว ตอนที่ได้ยินเสียงประตูเลื่อนเปิดออกดังปัง...ตามมาด้วยเสียงของคนคุ้นเคย (ที่มาพร้อมกับน้ำเสียงระอาเช่นเคยอีก...)

 

 

...ทำอะไรอยู่เหรอครับเซ็มไป”

 

 

มาซารุคุง TOT”

 

 

เกิดอะไรขึ้นครับ” เขาถามทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

 

...ฉันทำไอโฟนหาย”

 

 

หาย?” คราวนี้เขาก็เริ่มตกใจบ้างแล้ว “หาดีแล้วเหรอครับ”

 

 

ดีแล้วสิ แทบจะรื้อห้องดูแล้ว T_T”

 

 

วันนี้ไปที่ไหนมาบ้างครับ”

 

 

ฉันกินขนมปังในห้องเรียนตอนพักเที่ยง นอกนั้นก็ไปแต่ห้องน้ำ”

 

 

ลองไปหาดูรึยัง”

 

 

ยังเลย...”

 

 

งั้นบอกเบอร์มาสิครับ” มาซารุคุงพูดพร้อมกับหยิบไอโฟนสีดำของเขาออกมา “ผมจะโทรเข้าให้ จะได้มีเสียง...เปิดเสียงไว้รึเปล่าครับ”

 

 

เปล่า เปิดสั่นไว้”

 

 

ไอโฟนมันก็สั่นแรงอยู่ คอยฟังดูแล้วกันครับ”

 

 

เมื่อฉันบอกเบอร์ของตัวเองออกไป มาซารุคุงก็กดโทรออก...หลังจากนั้นไม่นานเสียงอะไรบางอย่างสั่นครืดๆ อย่างรุนแรงก็ดังขึ้น O_O เอ...มาจากไหนกันล่ะ ฟังดูเหมือนอยู่ใกล้ๆ...

 

 

เอ๊ะ... ไม่จริงน่า... TOT

 

 

ไม่จริง...

 

 

...เซ็มไป...”

 

 

...”

 

 

เหลือเชื่อจริงๆ ครับ”

 

 

...นั่นสินะ T_T”

 

 

สีหน้าของมาซารุคุงตอนที่เห็นฉันหยิบไอโฟนออกมาจากกระเป๋ากระโปรงตัวเองคือดีงาม U_U ดีจริงๆ TT_TT

 

 

ให้ตายเถอะ... เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอ...”

 

 

มาขูดขอหวยเลยก็ได้นะ T_T

 

 

บนผนังน่ะ...เขียนเพิ่มไว้อีกอย่างเลยก็ได้นะครับ”

 

 

ทำแบบนั้นนานไปผนังห้องฉันคงไม่เหลือพื้นที่ไว้ให้หายใจแน่ TOT”

 

 

ถ้าไม่อยากให้เป็นงั้นก็หยุดเอ๋อสักทีสิ” มาซารุคุงดุด้วยสีหน้ากึ่งเอือมระอากึ่งเอ็นดูยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เขาหัวเราะแผ่วเบาก่อนจะยื่นมือมาลูบหัวฉันที่ยืนจ๋อยอยู่กับไอโฟนสีขาวในมือ T_T “เมมไว้เลยนะครับ”

 

 

หืม?”

 

 

เบอร์ผมน่ะ เมมไว้เดี๋ยวนี้เลย” เขาย้ำอีกครั้งตอนที่ฉันเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขางงๆ “เพราะถ้าไม่เมมไว้ ผ่านไปอีกห้านาทีเดี๋ยวเซ็มไปก็ลืมอีกแน่ๆ”

 

 

แหม...ถ้าเป็นเรื่องตัวเลขฉันหัวดีอยู่หรอก”

 

 

งั้นเหรอครับ”

 

 

ก็ใช่น่ะสิ! ฉันจำได้แม่นเลยนะว่าหนึ่งบวกหนึ่งต้องเท่ากับสอง”

 

 

...”

 

 

...”

 

 

...ครับ”

 

 

ไม่ขำเหรอ TOT”

 

 

นั่นเป็นมุกที่ตั้งใจให้ขำรึครับ”

 

 

...ใจร้าย TT_TT ฉันคิดนานนะ”

 

 

ฉันทำแก้มป่องพลางยกมือขึ้นกอดอกแล้วหันหน้าหนีเขา... จากนั้นจึงถูกโคไฮที่ตัวสูงกว่ามากยื่นมือมาจิ้มแก้มด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของเขา

 

 

ถ้าหาเจอแล้วก็กลับบ้านซะนะครับ ผมเองก็ต้องไปกินเลี้ยงวันเกิดเพื่อนในชมรมแล้ว”

 

 

อ๊ะ แล้วมาซารุคุงขึ้นมาทำอะไรที่ชั้นเรียนของปีสามน่ะ O_o?”

 

 

ผมมาเอาของในห้องเรียนตัวเอง แต่ตอนผ่านล็อกเกอร์มาเห็นว่ารองเท้าเซ็มไปยังอยู่ก็เลยแวะมาดู...” เขาตอบก่อนจะยิ้มแล้วยื่นมือมาจิ้มแก้มฉันจึกๆ อีกรอบ “แล้วก็คิดถูกจริงๆ ด้วยที่แวะมา ไม่งั้นคืนนี้เซ็มไปก็คงไม่ได้กลับบ้านหรอก”

 

 

ถึงจุดจุดนึงฉันก็ต้องรู้ตัวจนได้ล่ะน่าว่าไอโฟนอยู่ในกระเป๋ากระโปรงน่ะ T_T”

 

 

เหรอครับ”

 

 

น้ำเสียงปรามาสสุดๆ อ่ะ TOT

 

 

เอาเถอะ รีบกลับก่อนจะมืดเถอะครับ”

 

 

หวาาาา จริงด้วย O_O” ฉันแตกตื่นอีกครั้งก่อนจะรีบคว้ากระเป๋านักเรียนมาสะพาย “ขอบคุณมาซารุคุงมากน้าาา~ ฉันเมมเบอร์ไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ลืมแน่ >O<”

 

 

ครับ” มาซารุคุงยิ้มน้อยๆ พลางเดินตามหลังฉันออกมาจากห้องเรียน “เดี๋ยวผมจะแอดไลน์ไปนะ”

 

 

อื้อ!!” ฉันตอบโดยไม่คิดอะไร ก่อนจะตกใจจนตาโตในห้าวินาทีต่อมา “อะ...แอดไลน์เหรอ -O-;”

 

 

เซ็มไปน่ะเป็นพวกที่ปล่อยให้อยู่คนเดียวแล้วจะอดห่วงไม่ได้ ถ้ามีทั้งไลน์ทั้งเบอร์โทร...ก็จะได้คอยถามได้ตลอดเวลาไงล่ะ”

 

 

...”

 

 

เอาล่ะ กลับบ้านดีๆ นะครับ ^-^”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ ]]

 

 

 

 

ณ คาเฟ่หน้าสถานีแถวบ้าน (ชื่อยาวๆ จำไม่ได้)

 

 

เหหหหห~ เขาทำแบบนั้นเหรอ O_o”

 

 

ก็ใช่น่ะสิ! เป็นเด็กที่ร้ายกาจมากใช่มั้ยล่ะ”

 

 

ฉันถามพลางยืดตัวไปกับโต๊ะ ในขณะที่อาเกฮะจังหัวเราะเสียงใสเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของฉัน

 

 

ร้ายกาจตรงไหนกัน น่ารักดีออก”

 

 

หลังจากวันนั้นที่เราชนประสานงากัน...พอไปทำแผลที่บ้านโอตะแล้วบังเอิญคุยกันถูกคอ ฉันกับอาเกฮะจังก็เลยแลกไลน์กันไว้ แล้วก็คุยกันทุกวันจนสนิทกัน แล้ววันนี้ก็เลยนัดเจอกันค่ะ (เป็นเหตุผลที่ฉันตั้งใจจะส่งเมล์หาเธออย่างที่บอกไปน่ะนะ T.,T)

 

 

จากที่ฉันฟังมา...เหมือน M คุงคนนี้จะกำลังจีบเธอแบบเนียนๆ อยู่นะ”

 

 

เพราะฉันไม่อยากเอ่ยนามเขาไปตรงๆ ก็เลยตั้งนามสมมติให้มาซารุคุงกลายเป็น M คุงไปซะเลยน่ะ

 

 

ว่าแต่... จีบเนี่ยนะ -O-; บ้าแล้ว เด็กหนุ่มหน้าใสอนาคตไกลอย่างนั้นจะมาจีบยัยผีอย่างฉันทำไม O_O

 

 

เขาแอดมาหรือยัง”

 

 

แอดแล้วนะ ตั้งแต่ตอนแยกกันที่หน้าโรงเรียนแหละ”

 

 

ลองไลน์ไปหาเขาดูสิ”

 

 

ไม่เอาหรอก เขาคงรำคาญแย่ -O-; แค่นี้ฉันก็ทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์มากไปละ”

 

 

บ้าเหรอ เขาเป็นคนบอกเองว่าจะแอดเธอมา แล้วตอนแรกก็เป็นคนสั่งให้เธอเมมเบอร์เขาไว้ด้วยไม่ใช่เหรอ”

 

 

ก็นะ...”

 

 

เลิกคิดมากไร้สาระแล้วก็ไลน์ไปหาเขาซะสิ”

 

 

...จะดีเหรอ”

 

 

ดีสิ! ถ้าเธอก็อยากคุยกับเขาด้วยเหมือนกันน่ะนะ...”

 

 

...

 

 

...

 

 

คำพูดของอาเกฮะจังยังคงดังก้องอยู่ในหัวฉันหลังจากที่แยกกันกลับบ้านตัวเองแล้ว (เพราะต้องรีบกลับบ้านด้วยกันทั้งคู่เลยแค่นัดดื่มชาคุยกันนิดหน่อยเท่านั้น) และมันก็ทำให้ฉันเดินจ้องหน้าจอไอโฟนของตัวเองมาตลอดทางที่เดินกลับบ้านเลย...

 

 

ฉันควรจะไลน์ไปหาเขาจริงๆ เหรอ เขาก็แค่บอกว่าจะแอดมา ไม่ได้บอกว่าอยากจะคุยสักหน่อย O_o และถ้าไม่มีเรื่องจะคุยเป็นพิเศษแล้วฉันควรจะส่งอะไรไปล่ะ สติกเกอร์หน้ายิ้มเหรอ? หรือควรจะไปโหลดสติกเกอร์หวานแหววน่ารักมา? ก็ไม่เหมาะกับฉันอีกนั่นแหละ U_U อย่างฉันมันต้องสติกเกอร์เกรียนเท่านั้นถึงจะเหมาะ ไม่สิ ตอนนี้สติกเกอร์ไม่ใช่ประเด็น...

 

 

ฉันเปิดแอพไลน์ขึ้นมาก่อนจะเลื่อนคอนแทคไปถึงมาซารุคุง (มีเฟรนด์ไม่มากเลยเลือนแป๊บเดียวถึง) เขาใช้รูปดิสเพลย์เป็นลูกเบสบอลสมกับเป็นเขาเลย >_<

 

 

ถ้าถามว่าอยากคุยมั้ยก็อยากคุยแหละ...แต่มันไม่มีหัวข้อสนทนานี่นา อยู่ดีๆ จะแรนด้อมถามว่าเขาถึงบ้านหรือยังก็จะดูจุ้นจ้านไปหรือเปล่านะ... อืมมมมม...

 

 

'ไลน์~'

 

 

ฉันสะดุ้งจนเกือบทำไอโฟนหลุดมือเมื่ออยู่ดีๆ เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้น O_o!? ในหัวคิดถึงอาเกฮะจังก่อนเลย ว่าน่าจะเป็นเธอส่งมาบอกว่าถึงบ้านแล้ว...

 

 

แต่พอเห็นชื่อคนส่งเท่านั้นแหละ...ก็มือไม้อ่อนเกือบจะทำไอโฟนร่วงไปจริงๆ -O-;;

 

 

'MASA : อยู่ไหนแล้วครับ วันนี้คงไม่ลืมกุญแจไว้ไหนอีกนะ?'

 

 

ข้อความที่ทำให้ฉันนึกออกทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของเขาออกส่งผลให้ฉันหัวเราะออกมาทันที คนไม่รู้คงหาว่าบ้าแน่ๆ เดินอยู่คนเดียวก็หัวเราะได้

 

 

ฉันยิ้มไม่หยุดตอนกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

 

'SORA : กำลังเดินกลับบ้านจ้า กุญแจอยู่ในตู้จดหมาย~'

'MASA : แล้วมาบอกที่ซ่อนกุญแจบ้านให้ผมฟังแบบนี้กำลังจะชวนให้ผมแอบบุกเข้าบ้านเซ็มไปอยู่เหรอครับ'

'SORA : เปล่าสักหน่อย! ถ้าเข้ามาล่ะก็ เจอยัมมี่กัดแน่!'

'MASA : ยัมมี่?'

'SORA : แมวที่บ้านน่ะ สีดำตัวอ้วนกลม มีแต่หัวกับตัวไม่มีคอ แต่ดุมากเลยนะ'

 

 

แปลกจัง...ทั้งที่คิดว่าไม่มีเรื่องคุย แต่ทำไมตอนนี้กลับพิมพ์ไม่ยอมหยุดเลยนะ...?

 

 

มาซารุคุงว่างอยู่หรือไงไม่รู้ แต่เขาพิมพ์ตอบกลับมาไวมากซะจนสมองเฉื่อยๆ ของฉันแทบคิดตามไม่ทัน รู้ตัวอีกทีฉันก็เดินมาถึงบ้านตัวเองแล้ว...

 

 

ค่อยยังชั่วหน่อย เอย์จังกับโอตะซังและคุณนายยังไม่กลับ ฉันยังมีเวลาทำนู่นนี่นั่นก่อน >_<

 

 

แต่พอนึกว่าจะต้องวางไอโฟนแล้วก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาเพราะบทสนทนาคงขาดช่วงแล้วก็อาจจะไม่ได้คุยต่อเนื่องอีก... ฉันก็เลยอ้อยอิ่งอยู่ที่หน้าประตูบ้านพักใหญ่เพื่อประวิงเวลา...

 

 

'MASA : ถึงบ้านรึยังครับ'

'SORA : ถึงแล้วล่ะ ตอนนี้ยืนอยู่หน้าบ้าน'

'MASA : เข้าบ้านไปสิ'

'SORA : รู้แล้ววว กำลังไปหยิบกุญแจในตู้จดหมาย~'

'MASA : งั้นถ้าถึงบ้านแล้วผมไม่กวนละ ^-^ ฝากกอดยัมมี่ด้วยนะ'

'SORA : จะไปแล้วเหรอ'

'MASA : อะไรครับ อยากคุยกับผมต่อเหรอ?'

 

 

คำถามนั้นทำเอาฉันเกือบหัวทิ่มใส่รั้วบ้านตัวเอง มาอีกแล้วไอ้ถ้อยคำร้ายกาจไม่สมเป็นโคไฮแบบนี้ TOT

ฉันตอบเขาไปด้วยสติกเกอร์หน้าบึ้ง :( และมาซารุคุงก็ตอบกลับมาแทบจะในทันที

 

 

'MASA : ผมก็อยากคุยเหมือนกันนั่นแหละน่า แต่บ้านผมมีกฏห้ามเล่นมือถือบนโต๊ะอาหารน่ะ'

'SORA : อ๊ะ งั้นไปเถอะ กินให้อร่อยน้า~'

'MASA : เดี๋ยวผมทักไปใหม่นะครับ'

'SORA : อื้อ!'

 

 

พอพิมพ์คำนั้นจบฉันถึงได้เงยหน้าขึ้นมาทั้งที่รอยยิ้มยังกระจายอยู่ทั่วใบหน้าเหมือนปากจะฉีกไปถึงใบหูอยู่แล้ว...

 

 

คิดจะยืนทำหน้าพิลึกอย่างนั้นไปถึงไหนกัน”

 

 

อะ...เอย์จัง! มาตั้งแต่เมื่อไหร่...”

 

 

ก็สักพักแล้ว” เอย์จังตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ จากนั้นจึงหยิบกุญแจบ้านของตัวเองออกมาไขเปิดประตูบ้าน ฉันเลยรีบลนลานตามหลังเขาเข้าไปในบ้าน

 

 

เอย์จัง...”

 

 

เลิกทำตัวเป็นคนใช้สักทีได้มั้ย บอกแล้วไงว่า...”

 

 

ฉันแค่อยากทำตัวมีประโยชน์บ้างเท่านั้นเอง...”

 

 

...!”

 

 

เพราะไม่เคยทำอะไรดีๆ เพื่อใครเลย...เพราะว่าฉันไม่เก่งอะไรเลยสักอย่าง หัวก็ช้า แถมยังเอ๋อๆ เป๋อๆ เซ่อซ่า ดีแต่ทำอันนั้นอันนี้พัง พอมีโอกาสฉันก็อยากจะทำในสิ่งที่ฉันทำได้เพื่อคนอื่นบ้าง”

 

 

...”

 

 

ทุกคนไปทำงาน เอย์จังก็มีชมรม กลับบ้านมาก็คงเหนื่อย ฉันเลยอยากช่วยนิดๆ หน่อยๆ... ถ้ามันยังไม่ดีพอหรือน่ารำคาญไปก็ขอโทษด้วยนะ”

 

 

...”

 

 

...ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะไปต้มน้ำ...”

 

 

ขอโทษ”

 

 

เอย์จังขัดฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่นจนได้ยินชัดเจน ฉันหันกลับไปมองหน้าเขา...แล้วก็พบว่านัยน์ตาสีเข้มจ้องมองตอบกลับมาผ่านแว่นกรอบดำของเขา

 

 

ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

 

 

...”

 

 

แค่จะบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องพยายามบริการเพื่อเอาใจใคร ถ้าเอาแต่ทำเพื่อคนอื่นมากไปก็มีแต่จะถูกหลอกใช้... มันต้องมีอะไรบางอย่างที่มีแค่เธอเท่านั้นที่จะทำได้ และอีกฝ่ายก็จะรู้สึกขอบคุณเธออย่างจริงใจ”

 

 

...”

 

 

แบบนั้นดีกว่าการพยายามฝืนตัวเองทำในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ร้องขอและไม่ได้ต้องการ เพียงเพื่อจะทำให้ตัวเองรู้สึกมีประโยชน์ตั้งเยอะ”

 

 

...”

 

 

...ฉันเข้าห้องก่อนล่ะ”

 

 

...

 

 

...

 

 

ฉันกลับเข้าห้องตัวเองมานอนกลิ้งอยู่บนเตียงกับยัมมี่ เจ้าแมวดำตัวโปรดที่เคยเป็นแมวจรจัดมาก่อนก็เลยโหดมาก (มากจริงๆ นะ เล่นเอาแขนฉันเป็นรอยขีดข่วนเต็มไปหมด T_T) พลางคิดถึงสิ่งที่เอย์จังพูดก่อนหน้านี้ แล้วก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

 

 

คงเพราะฉันรู้ว่าเขาพูดถูก แล้วก็รู้ด้วยว่าตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้ล่ะมั้ง...

 

 

เพราะฉันทำอะไรไม่ได้ดีเลยสักอย่าง แล้วจะไปทำอะไรเพื่อใครได้ยังไงกัน...?

 

 

'ไลน์~'

 

 

เสียงข้อความเข้าทำให้ฉันเหลือบไปมองไอโฟนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอนข้างตัว...ก่อนจะเอื้อมหยิบมันมาดู แล้วชื่อมาสะบนหน้าจอก็ทำให้ฉันยิ้มออกหลังจากนอนซึมอยู่นาน

 

 

'MASA : หลับยังครับ?'

'SORA : หลับแล้ว'

'MASA : เก่งจังนะครับ ขนาดหลับยังตอบไลน์ได้อีกเนี่ย'

'SORA : อิ่มแล้วเหรอ อาหารอร่อยมั้ย'

'MASA : อร่อยสุดๆ ไปเลยครับ อิจฉาผมมั้ย'

'SORA : ถ้าส่งรูปอาหารมาตอนนี้ฉันจะบล็อกไลน์นาย T_T'

'MASA : งั้นวันหลังก็มาลองกินด้วยตัวเองเลยแล้วกันนะครับ'

'SORA : งั้นโอก้าซังต้องหุงข้าวไว้รอประมาณสามหม้อนะ ของฉันคนเดียว'

'MASA : ดีครับ กินให้เยอะๆ จะได้โตไวๆ นะ'

'SORA : โตออกข้างเหรอ T___T อายุปูนนี้แล้ว'

 

 

บทสนทนาที่ดูไร้สาระสุดๆ ทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรจะคุย แต่กลับคุยกันได้เรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

 

 

แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองนอนยิ้มไปพิมพ์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่... ไอ้ความเศร้าที่มีเมื่อกี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหายไปไหนแล้ว...

 

 

พิตเชอร์แขนซ้ายร้อยล้านคนนี้มีความสามารถพิเศษอะไรกันนะ ขนาดมาแค่ตัวอักษรยังทำให้ฉันยิ้มได้ขนาดนี้...

 

 

'MASA : เดี๋ยวผมต้องไปนอนแล้วล่ะ'

'SORA : เอ๊ะ งั้นเหรอ'

'MASA : ท่าทางเสียดายนะ อยากคุยกับผมทั้งคืนเลยใช่มั้ยล่ะ'

'SORA : อะไรทำให้มาซารุคุงมั่นใจขนาดนั้น T_T'

'MASA : ผมก็แค่คิดว่าเราอาจจะคิดเหมือนกันน่ะ'

 

 

%$#%#^!% #ลืมภาษาญี่ปุ่นชั่วคราว

 

 

'MASA : แต่พรุ่งนี้มีซ้อมแข่งกับโรงเรียนชูโอ ผมเลยต้องนอนเร็วๆ หน่อยน่ะ'

'SORA : ซ้อมแข่งเหรอ ฉันไปเชียร์ได้มั้ย'

'MASA : มันแค่ซ้อมแข่งนะครับ ไม่มีใครมาเชียร์กันหรอก -O-'

'SORA : แปลว่าเขาห้ามไปดูเหรอ'

'MASA : แต่ถ้าจะมาเชียร์ผมล่ะก็...มาได้ครับ'

'SORA : งั้นฉันจะไปนะ!'

'MASA : มาแล้วต้องเชียร์ผมนะ'

'SORA : ทำไมล่ะ ปกติต้องเชียร์ทั้งทีมนี่นา'

'MASA : ไหนบอกว่าท้องฟ้าจะคอยเอาใจช่วยผมไง โกหกเหรอ'

'SORA : ไม่ได้โกหกนะ!'

'MASA : งั้นก็เจอกันพรุ่งนี้ครับ :)'

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

เป็นไง เค้าบอกแล้วว่าน่ารัก >//////////////<

อิอ๊างมากอะ อยากมีหนุ่มรุ่นน้องมาคุยไลน์มุ้งมิ้งอย่างนี้บ้างจัง อั๊งงง~

อยากบอกว่าตอนต่อไป...ฟินกว่านี้ 12345465 เท่า!

อยากอ่านจัดเมนต์มาเลยที่รักทั้งหลายยยย สาวกหนุ่มน้อยจอมเนียน 5555555

ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เมนต์กันมาจนถึงหนึ่งพันเมนต์แล้ว

ขอให้ทุกคนรักมาสะจังและหนุ่มญี่ปุ่นของพวกเราตลอดไปเลยน้า~~

 

 

ปล. วันนี้โอซาก้าหนาวมากจนพี่ปวดหัวเลย T_T

ส่งกำลังใจมาให้หน่อย เค้าจะได้ไม่ป่วยนะ อิอิ

 

 

 

 

 

 

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2247 แก้มจัง~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 15:22

    มาซารุคุง เธอมันร้ายกาจจ!!

    ฟินไปถึงดาวอังคาร /////^/////????????

    #2247
    0
  2. #2186 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:57
    น่าลากกกกกกลับบ้าน มากเลยมาสะ
    #2186
    0
  3. #2172 o_o นับถึงสิบนะ (@0866771597) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 02:00
    รักพี่เสมอนะคะ
    #2172
    0
  4. #2169 pin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 20:04
    ฟินนนมากสู้ๆนะคะ
    #2169
    0
  5. #2077 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:14
    น่าร้ากกกกกกกกกกกก 

    ฟินนนนนน><
    #2077
    0
  6. #2065 โลกสีชมพู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 14:59
    คาวาอี้มั่กๆๆๆๆๆๆ ไดสุกิมาซะคุงสุดๆ
    #2065
    0
  7. #2046 lufen (@fernie-lufen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 17:54
    おねえさん がんばってね!
    #2046
    0
  8. #1754 โดเรม่อนสื่อรัก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 22:08
    เขียนได้ถูกใจมากคร่าาาาา เราชอบมากเลยเพราะว่า เราก็ไลน์คุยกะเพื่อนคนนึง จนเปนแฟนกันนี่หล่ะ ฟินสุดๆ^^
    #1754
    0
  9. #1438 natwasa (@natwasa43) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 10:49
    >//////<
    #1438
    0
  10. #1346 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 14:11
    น่ารักกกกก >\\\<
    #1346
    0
  11. #1278 P U N C H ~ (@love_primo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 18:38
    พี่อายยยยย น่ารักอ่า อ่านนิยายไป ฟังเพลงไปใจสั่นเลยอ่ะ >////<
    ยัมมี่นี่เป็นแมวพี่จริงๆแน่เลย ><
    ไอย์จังก็น่ารักนะ ครึมๆดี โอยยย อิจฉาโซระอ่า ><
    #1278
    0
  12. #1114 Biibaabow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:24
    มาสะจังงะ เนียนน่ารัก กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด อิจโซระจังน่ารักอะ เขิน จิกหมอนรัวๆๆๆๆ* รีบๆอัพต่อนะค่ัะ รออยู่ค่าาาาาาาาา
    #1114
    0
  13. #1063 N'Tonkhaw (@tonkhawloveritz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 12:42
    มาสะจัง น่ารักกกกก >/////< เค้าอยากเป็นโซระ #ผิด คือเขินแทน โอ๊ย! รักหนุ่มน้อยคนนี้อย่างบอกไม่ถูก อยากอ่านเป็นเล่มแล้วค่าาาา
    #1063
    0
  14. #1062 momo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 12:29
    มาสะจังน่ารักมากกกก>/////
    #1062
    0
  15. #1059 chay12 (@chay12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 00:30
    ถ้าจะน่ารักขนาดนี้นะมาสะจัง!! ตอนก่อนแอบปันใจไปให้ฮายาโตะแต่เจอแบบนี้เข้าไป.. รู้สึกแต้มที่ฮายาโตะทำไว้จะสูญเปล่าในทันใด~
    #1059
    0
  16. #1058 praewpichaa (@praewpichaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 00:02
    น่ารักกกกก
    #1058
    0
  17. #1057 khun123 (@khun2546) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 22:47
    อัพต่อๆๆๆๆๆ รออยู่ๆๆๆหนาๆๆๆคๅท
    #1057
    0
  18. #1056 Tanatorn_M (@rockypim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 22:46
    เชื่อเลยค่ะ! ถ้ามาสะจังออกเมื่อไรไม่นั้งเฝ้าหน้าเว็บแจ่มใสละก็ มันต้องหมดเร็วมากกกกกกแน่นอน!!!!
    เพราะฉนั้นลงเว็บเมื่อไร วันที่ออกแน่นอนจะนั้งเฝ้ารอสั้งซื้อเลยค่ะ! อย่าประมาณนะคะยูจัง 2 วันหมด! มารอดูกันเถอะค่ะพี่อายว่าอีกวันมาสะจังจะหมด! ไม่น่าเกิน 1 อาทิตย์เหรอคาาา เพราะฉนั้นหนูจะนั้งเฝ้าหน้าเว็บ! ยิ่งแจ่มใสวางขายก่นวันจริง 2 วันด้วยประมาณไม่ได้!
    #1056
    0
  19. #1055 Aku no Akari (@aku-no-akari) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 22:27
    กรี๊ดดดด ฟินมากมายค่าา ตอนใหม่ได้นอนตายเพราะความฟินแน่ๆเลย//แอบอิจฉาโซระนะเนี่ยย>~<
    #1055
    0
  20. #1054 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 22:18
    หายไวๆนะพี่อายยย เอายูจังกับโคเฮไปกอดก่อนจะได้หายหนาวววว 5555
    แล้วมาต่อมาสะจังไวๆนะค๊าาาา ^^
    #1054
    0
  21. #1052 Lime Cake (@dreamt999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 21:06
    ฟิน~~ น่ารักเกินไปแล้วอัพต่อเลยค่ะ><
    #1052
    0
  22. #1050 KaoToiLhung (@kaona9) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 20:34
    งือออออ -///- มาซารุน่ารักที่สุด
    #1050
    0
  23. #1049 aompnt_ (@aomsone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 20:13
    อยากมีคนคุยไลน์มุ้งมิ้งกับเราบ้างงง 555555 
    มาสุจังจอมเนียน คิคิ
    #1049
    0
  24. #1048 >>เฉโป<< (@195195) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 20:11
    โอ๊ยยยยย ทนความน่ารักของมาซารุคงไม่ไหวแล้วพี่อายยยยส์ >_<
    น่ารักๆๆๆๆ อยากได้ 5555555555

    #1048
    0
  25. #1046 kor-mai-ru-si-na (@torygirl123456) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 18:03

    ฟินมากกกก พี่อายมาอัพต่อไวๆน่ะค่าาา

    #1046
    0