Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 5 : Nippon Baby : ちょっと味わいちょうだい。(ขอชิมหน่อยครับ) [[COMPLETED 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    8 พ.ย. 57


 

 

 

 

 

 

5

ちょっと味わいちょうだい。

(ขอชิมหน่อยครับ)

 

 

 

 

โซระซัง สนิทกับมาซารุคุงเหรอ O_o?”

 

 

คำถามแรกที่ฉันได้รับหลังเดินเข้าไปในห้องเรียนตอนเช้าวันต่อมาคือคำถามนี้ ทำเอาฉันชะงักกึกก่อนจะส่งยิ้มให้นักเรียนหญิงในห้องที่ไม่เคยคุยกันมาก่อนแล้วตอบคำถามเธออย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

 

 

ก็...เคยคุยกันบ้างนะ”

 

 

เคยคุยกันเฉยๆ เหรอ ไม่จริงหรอก! พวกฉันไม่เคยเห็นมาซารุคุงยิ้มแล้วก็หัวเราะให้ผู้หญิงคนไหนแบบนั้นมาก่อนเลยนะ!”

 

 

โอ๊ะ งานงอกแล้วไงยัยฟ้า -O-;;;;

 

 

วันก่อนก็มีคนบอกว่าเห็นโซระซังใช้ร่มคันเดียวกับมาซารุคุงด้วย”

 

 

อ๊ะ ใช่! วันนั้นฉันก็เห็น!”

 

 

สองคนมีความสัมพันธ์กันแบบไหนเหรอ!?”

 

 

ฉันรู้สึกเหมือนมีกิ่งไม้งอกออกมาจากตัว -O-; หลังจากเค้นสมองหาข้ออ้างมากมายฉันก็...

 

 

คือว่ามาซารุคุงเคยปาลูกเบสบอลมาโดนหัวฉันสลบ เขาก็เลยอยู่ในช่วงไถ่โทษน่ะ ^-^”

 

 

อ๊ะ งั้นเองเหรอ เข้าใจล่ะ”

 

 

ถึงว่าสิ มาซารุคุงไม่น่าบังเอิญมาปิ๊งปั๊งอะไรกับโซระซังหรอกเนอะ ^-^ คงไม่ใช่แนวใช่มะ”

 

 

จะด่าว่าฉันมันไม่คู่ควรสินะ โอเค ฉันก็เห็นด้วยเหมือนกัน >O<

 

 

แต่พอได้คำตอบที่พอใจแล้วพวกเธอก็พากันสลายวงไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็เหลือฉันยืนเอ๋ออยู่คนเดียวที่โต๊ะ...

 

 

ก็บอกแล้วว่าฉันเม้าท์กับสาวๆ เรื่องบอยหล่อๆ ไม่ได้หรอก มัน 'ไม่ใช่แนว' ของฉัน สำหรับฉันที่แต่งหน้าทำผมไม่เป็น เสื้อผ้าก็ใส่แต่ที่ตัวเองพอใจไม่เคยตามแฟชั่น ไม่ใช่ผู้หญิงไซส์เอสตัวเล็กน่ารักแต่เป็นสาวไซส์เอ็มมาตรฐาน (ที่กำลังจะเลยเถิดไปมากกว่านี้เนื่องจากกินไม่หยุดปาก TOT) คงไปเข้ากลุ่มกับสาวสวยพวกนั้นไม่ได้หรอก...

 

 

โซระจัง~”

 

 

แต่ฉันเข้ากลุ่มกับหนุ่มผมทองสุดหล่อคนนี้ได้นะ อิจฉาฉันมั้ยล่ะ *O*

 

 

โอฮาโย ฮายาโตะคุง~ ^O^”

 

 

โอฮาโย~” ฮายาโตะคุงกระโดดมานั่งที่โต๊ะเรียนของฉันอย่างสนิทสนมจากนั้นจึงโค้งให้ฉัน “เมื่อวานขอโทษแทนเจ้าพวกนั้นด้วยนะ พอไอ้โคเฮไม่อยู่ก็กร่างกันใหญ่ คงคิดว่าปีสามแล้วจะทำอะไรก็ได้ล่ะมั้ง”

 

 

ฉันสิต้องขอบคุณฮายาโตะคุงที่อุตส่าห์ช่วยไว้ >_<”

 

 

จริงๆ ไม่ต้องถึงมือฉันหรอก แค่มาซารุคุงของเธอก็ชนะเลิศแล้ว แต่เห็นเธอไม่อยากให้เขาออกหมัด...คงห่วงมือเขาใช่มั้ยล่ะ?”

 

 

อื้อ ห่วงสิ ก็เขาเป็นพิตเชอร์ร้อยล้านนี่นา”

 

 

ฮ่าๆ น่ารักจังนะ” ฮายาโตะคุงยิ้มยิงฟันให้ฉัน “ถึงว่าสิ เด็กนั่นถึงได้ขู่ฟ่อๆ ขนาดนั้นตอนที่ไอ้พวกบ้านั่นพยายามจะต่อยเธอ ไม่ได้เห็นเขาโกรธจริงจังตั้งแต่ตอนนั้นละ”

 

 

ตอนนั้น?”

 

 

ตอนที่ไอ้โคเฮมันทำให้ยูเมะจังเสียใจ... อ้อ ยูเมะจังคือนักเรียนแลกเปลี่ยนที่บ้านเขาน่ะ”

 

 

อ๋อ ฉันจำได้ เขาเคยเล่าให้ฟัง”

 

 

นั่นแหละๆ เธอเป็นแฟนของไอ้โคเฮเพื่อนฉันที่อยู่ไคเซย์ แต่ก่อนจะลงเอยกันได้ หมอนั่นก็เป็นผู้ชายเข้าใจยาก (มาก) อ่ะนะ เลยทำให้ยูเมะจังร้องไห้บ่อยๆ มาซารุคุงก็เลยต่อยเสยสั่งสอนเข้าให้ หน้าช้ำไปหลายวันเลยนา”

 

 

อา ฉันพอนึกภาพออก เด็กคนนั้นน่ะจริงๆ แล้วร้ายไม่เบาหรอก -O-;”

 

 

โอ๊ะ แปลว่าเธอรู้จักเขาดีสินะเนี่ย” ฮายาโตะคุงหัวเราะลั่น “แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีไม่น้อย น่าจะเหมาะกับเธอนะ”

 

 

ไม่เหมาะหรอก มันเหมือนเทวดากับผีสางนางไม้ ไม่เวิร์คๆ”

 

 

หา เปรียบเทียบอะไรของเธอน่ะ -O-;”

 

 

ฮ่าๆ ไม่มีอะไร” ฉันส่ายหน้าก่อนจะยิ้ม “ยังไงก็ขอบคุณอีกทีนะ >_<”

 

 

อื้อ ถ้ามีปัญหาอะไรอีกบอกฉันได้เลยนะ ถึงจะไม่ร้อนแรงเท่าไอ้โคเฮแต่ฉันก็พอจัดการนู่นนี่นั่นได้” ฮายาโตะคุงขยิบตาให้ฉันก่อนจะลุกขึ้นยืน “งั้นฉันขอตัวก่อนนะ~”

 

 

อื้ม เจอกันคาบแรก”

 

 

พอหนุ่มหล่อพายุหมุนสีทองจากไปแล้วฉันก็หันออกไปมองที่นอกหน้าต่าง...เมื่อกี้ได้ยินเสียงตะโกนดังมา แสดงว่ากำลังซ้อมกันอยู่สินะ...

 

 

อ๊ะ นั่นไงมาซารุคุง... วันนี้ก็เท่อีกแล้ว~

 

 

สไตร์คเอาท์!”

 

 

แถมยังร้อนแรงเหมือนเดิมด้วย >O< Baby on fire มากๆ เลย~ ฉันมองดูมาซารุคุงซ้อมต่อไปจนกระทั่งจบอินนิ่งแรก... และเขาก็ชูมือขวาที่สวมถุงมือขึ้นฟ้า... เหมือนที่เขาทำตอนนั้น

 

 

ชูขึ้นฟ้า... เขากำลังจะบอกให้ฉันคอยดูเขาเอาไว้ใช่รึเปล่านะ เหมือนที่เราสัญญากันไว้ตอนนั้น

 

 

ฉันลองโบกมือหาเขาเล่นๆ... ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ เขาก็หันกลับมาสบตากับฉันเข้าพอดี... เอ๋? บังเอิญเหรอ หรือว่า...

 

 

...”

 

 

เขาพูดอะไรสักอย่าง แน่ล่ะว่าฉันไม่ได้ยิน จากในสนามขึ้นมาถ้าไม่ใช้โทรโข่งคงหมดหวัง และเขาไม่ได้มีปอดแข็งแกร่งดุจลำโพงอย่างฉันด้วย ดังนั้นฉันจึงทำได้แค่อ่านปากเขา และ...

 

 

'โซระ'

 

 

คือสิ่งที่เขาพูด...

 

 

งั้นเหรอ เขายังไม่ลืมที่ฉันบอกให้เขามองหาท้องฟ้าเวลาต้องการกำลังใจสินะ... ฉันยิ้มให้เขาพร้อมกับรับรู้ถึงบางสิ่งที่อุ่นวาบขึ้นในใจ ความรู้สึกคล้ายมีดอกทานตะวันมาเบ่งบานอยู่ในใจยังไงยังงั้น

 

 

กัมบาเระ (พยายามเข้า)” ฉันพึมพำแผ่วเบาอยู่คนเดียว เขาคงไม่ได้ยินหรอก แต่น่าจะเดาออก เพราะเขาส่งยิ้มสดใสมาให้แบบนั้นก่อนจะหันกลับไปซ้อมต่อ...

 

 

ให้ตายเถอะ... ฉันชักจะทำตัวเป็นสาวแก่ชอบเหล่เด็กหนุ่มไปจริงๆ แล้วสินะ T_T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

************************************







 

หลังเลิกเรียน...

 

 

วันนี้ฉันไม่มีการบ้านเลยสักวิชา~

 

 

ขณะกำลังเปลี่ยนรองเท้าที่ล็อกเกอร์ ฉันรู้สึกยินดีปรีดาจนแทบจะเต้นมูนวอล์คออกจากโรงเรียน >_< เพราะถ้าได้กลับบ้านเร็วก็แปลว่าจะได้ใช้เวลานั่งเล่นที่สวนมากขึ้นไม่ต้องรีบกลับบ้านไงล่ะ~

 

 

จะกลับบ้านแล้วเหรอครับ”

 

 

อื้อ >O< วันนี้ไม่มีการบ้านด้วยแหละ”

 

 

ดีจังนะครับ”

 

 

เอ๊ะ? มาซารุคุง!?”

 

 

...เมื่อกี้ตอบกลับมาโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นผมเหรอ -_-;”

 

 

มาซารุคุงที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับทำหน้าเอือมใส่เมื่อได้เห็นฉันแตกตื่นตอนหันไปเห็นเป็นหน้าเขา ฉันหัวเราะแห้งๆ โดยไม่คิดจะแก้ตัวจากนั้นจึงถามเขากลับบ้าง

 

 

วันนี้ไม่ซ้อมเหรอ O_O”

 

 

มีธุระที่บ้านนิดหน่อยน่ะครับ ก็เลยต้องขอกลับก่อน”

 

 

ฉันพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะชะงักเมื่อเขาเอ่ยถามประโยคถัดมา

 

 

一緒に帰らない?(Isshoni Kaeranai? กลับด้วยกันมั้ย?)”

 

 

...”

 

 

ไม่กลับเหรอครับ?”

 

 

กะ...กลับสิ!”

 

 

งั้นก็ไปกันได้แล้วครับ” มาซารุคุงว่าก่อนจะเดินล้วงกระเป๋านำหน้าฉันไป ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาไปเพราะยังอึ้งอยู่ จนกระทั่งเขาหยุดเดินแล้วหันมองข้ามไหล่ตัวเองกลับมาหาฉันอีกรอบ “...จะไม่ไปเหรอครับ หรือต้องให้ผมอุ้มไป?”

 

 

มะ...ไม่ต้อง -O-//”

 

 

งั้นก็มาได้แล้วครับ ผมรีบ”

 

 

ฮะ...ไฮ้! (คะ...ค่า!)” ด้วยน้ำเสียงของเขา ทำให้ฉันเผลอพูดสุภาพกับเขาที่เป็นโคไฮไปซะงั้น... แต่เอาเถอะ T_T ปกติฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเซ็มไปอยู่แล้วล่ะ (เรื่องมันเศร้า Don't cry นะจ๊ะ)

 

 

เราสองคนเดินไปด้วยกันเงียบๆ อย่างเชื่องช้าทั้งที่วันนี้ฝนไม่ตกแล้ว แต่ปกติฉันเป็นคนเดินเชื่องช้าเหมือนหอยทากประจำอยู่แล้วก็เลยไม่ซีเรียสอะไร...

 

 

อ๊ะ!”

 

 

...อะไรครับ อยู่ดีๆ อย่าส่งเสียงดังสิ ผมตกใจนะ”

 

 

นั่นไง ร้านที่ฉันซื้อคุกกี้ให้มาซารุคุงวันก่อนน่ะ”

 

 

มาซารุคุงหันมองตามมือฉันไปยังร้านขนมสีส้มที่อยู่ใกล้ๆ สถานีรถไฟอาโอยามะอิจโจเมะ... จากนั้นจึงหันกลับมาหาฉัน “พอดีเลย”

 

 

หืม?”

 

 

เข้าไปกันเลยมั้ยครับ”

 

 

หา -O-”

 

 

วันนี้เซ็มไปไม่มีการบ้านพอดีเลยนี่ ^-^”

 

 

ไหนบอกว่ามีธุระที่บ้านไง -O-;”

 

 

ยังพอมีเวลากินเค้กสักสองสามชิ้นนะ” มาซารุคุงตอบหน้าตาย จากนั้นจึงคว้ามือฉันแล้วเดินดุ่มๆ ไปที่ร้านนั้นเลย “สองที่ครับ”

 

 

ดะ...เดี๋ยวสิ -O-; ฉันยังไม่ทันตั้งตัวเลยนะ

 

 

เชิญทางนี้เลยค่ะ ^-^”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ ]]

 

 

 

 

สิบนาทีต่อมา

 

 

เค้กนี่อร่อยดีนะครับเซ็มไป ^-^”

 

 

อื้อ!!! สุดๆ เลย >////<”

 

 

อันนี้ก็อร่อยเหมือนกัน”

 

 

จริงด้วย >///////<”

 

 

เซ็มไปชอบของหวานสินะครับ”

 

 

อื้อ!!! อิจิบังสุกิ! (ชอบที่หนึ่งเลย)”

 

 

แค่ดูเซ็มไปทานผมก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาเลยนะเนี่ย” มาซารุคุงที่นั่งเท้าคางมองหน้าฉันอยู่หลุดขำออกมาแผ่วเบา และเสียงนั้นก็ทำให้ฉันชะงักมือที่กำลังจะกินเค้กในทันใด

 

 

ขอโทษนะที่ฉันมันตะกละตะกลาม U_U”

 

 

ไม่เป็นไรครับ น่ารักดีออก”

 

 

ผู้หญิงที่เขมือบเค้กสี่ชิ้นคนเดียวน่ะเหรอน่ารัก TT_TT นี่ไม่ต้องสืบเลยนะว่าทำไมฉันน้ำหนักขึ้นทุกวัน”

 

 

ก็บอกแล้วไงครับว่าไม่อ้วน จะให้ลองพิสูจน์ดูอีกทีมั้ย ^-^”

 

 

คำพูดของเขาทำให้ฉันแทบสำลักเค้กตายทันที แล้วมาซารุคุงก็หัวเราะออกมาอีกรอบพร้อมกับยื่นแก้วน้ำมาให้ฉัน

 

 

ใจเย็นๆ ครับ เซ็มไปนี่เขินง่ายจังนะ น่าแกล้งชะมัด”

 

 

มาซารุคุง...จริงๆ แล้วเป็นพวกซาดิสต์เหรอ T_T”

 

 

เปล่าครับ แค่มันเขี้ยวต่างหาก” เขาว่าพลางเท้าคางมองหน้าฉันด้วยแววตาแบบที่ชวนให้รู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก -O-;;; ฉันรู้สึกอยากจะหนีจากนัยน์ตาสีเฮเซลของเขา แต่ไม่รู้จะหนีไปไหน เลยลี้ภัยไปก้มหน้ามองเค้กแทน

 

 

มะ...มาซารุคุง”

 

 

ครับ? ^^”

 

 

ไม่กินแล้วเหรอ”

 

 

ไม่กินแล้วครับ ปกติผมก็ไม่ชอบกินของหวานอยู่แล้ว”

 

 

หา =O=” ฉันเงยหน้ากลับขึ้นมามองหน้าเขาทันที “แล้วทำไม...”

 

 

แค่อยากมาดูคนกินเค้กเฉยๆ ^^”

 

 

งั้นก็แปลว่าไม่ชอบคุกกี้ที่ฉันซื้อให้ด้วยสินะ T_T”

 

 

สุกิ (ชอบ)”

 

 

ก็ไหนว่า...”

 

 

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบ แต่ตอนกินก็อร่อยดี เลยกินจนหมดเลยล่ะครับ”

 

 

งั้นเหรอ... สงสัยจะเป็นรสที่ถูกปากพอดีล่ะมั้ง” ฉันเอากำปั้นทุบมือก่อนจะลุกขึ้นยืน “งั้นเพื่อตอบแทนที่พาฉันมากินเค้ก เดี๋ยวฉันจะซื้อคุกกี้ให้นะ >O<”

 

 

ไม่ต้องหรอกครับ”

 

 

นั่งรออยู่นี่แหละ!”

 

 

ฉันผลุบหนีมือมาซารุคุงไปซื้อคุกกี้ที่เคาน์เตอร์ มีทั้งหมดแปดรส...ฉันก็เลยเลือกมาอย่างละถุงแล้วหอบหิ้วพะรุงพะรังกลับมาหามาซารุคุงที่นั่งขำอยู่ที่โต๊ะ

 

 

นี่ เอาไปลองกินดูนะ >_< อร่อยทุกรสเลยขอบอก”

 

 

ครับ ผมเชื่อ”

 

 

ชอบอันไหนที่สุดบอกด้วยนะ >O<”

 

 

ผมก็ชอบหมดแหละครับ”

 

 

ไม่ได้นะ ต้องลองชิมก่อนสิ”

 

 

งั้นขอชิมหน่อยสิครับ”

 

 

ได้เลย!” ฉันพูดพร้อมกับหยิบคุกกี้ออกมาถุงนึงเตรียมจะแกะออกให้เขา 'ชิม' แต่ทว่า...

 

 

งั่ม!

 

 

...!!!!”

 

 

อร่อยดีนี่ครับ ^O^”

 

 

...บอกให้ชิมคุกกี้...ไม่ได้ให้ชิมฉันนะ”

 

 

อ้าวเหรอครับ งั้นผมก็คงเข้าใจผิด”

 

 

#$$^$%!!”

 

 

อา หมดเวลาสนุกแล้วสิเนี่ย ถ้าไม่กลับตอนนี้สงสัยไม่ทันแหงๆ” มาซารุคุงอิกนอร์ฉันที่ช็อกจนตัวแข็งทื่อเป็นตอม่อสะพานไปแล้วก่อนจะลุกขึ้นยืนและหยิบบิลค่าเค้กไป “เซ็มไปซื้อคุกกี้ให้ผมแล้ว งั้นผมเลี้ยงเค้กนะครับ ^-^”

 

 

#$$^$%”

 

 

ยังช็อกอยู่เหรอครับ งั้นรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวผมมา” เขาหัวเราะแผ่วเบาก่อนจะเดินไปจ่ายตังค์... และฉันก็ยังคงนั่งช็อกอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งมีเสียงหรีดหริ่งเรไรลอยมาเข้าหู...

 

 

...เด็กคนนั้นน่ารักจังเธอ”

 

 

...เสียดายจังมีแฟนแล้ว อิจฉาเด็กม.ปลายชะมัด ฮือ T_T”

 

 

เห็นสายตาเขาตอนมองดูแฟนกินเค้กมั้ย TT^TT นี่ถ้าฉันซัดเค้กเยอะขนาดนั้นแฟนฉันคงด่าไปแล้วแน่ๆ”

 

 

คำว่าแฟนทำให้ฉันตื่นจากสภาวะช็อกในทันใด ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางมองดู (ซาก) เค้กสี่ชิ้นที่ฉันแทบจะกินเองคนเดียวหมดบนโต๊ะ... ก่อนจะหันไปมองมาซารุคุงที่กำลังจ่ายเงินอยู่ที่แคชเชียร์...

 

 

ในสายตาคนนอกเราสองคนดูเหมือนแฟนกันเหรอเนี่ย...

 

 

น่าสงสารมาซารุคุงชะมัดเลย T___T #หักมุม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**********************************




 

 

 

 

 

[มาโมนาคุ ฮิงาชินากาโนะ ฮิงาชินากาโนะ...]

 

 

วันนี้ผมไปส่งไม่ได้นะครับ ต้องรีบกลับก่อน”

 

 

ไม่เป็นไรจ้า >O< ฉันกลับเองได้จริงๆ รีบกลับเถอะ อย่าลืมกินคุกกี้ด้วยนะ”

 

 

เซ็มไปก็อย่าลืมกุญแจบ้านล่ะครับ”

 

 

ฉันไม่ลืมแล้วล่ะน่า T_T”

 

 

มาซารุคุงหัวเราะเสียงใสน่ารัก (ขี้โกง) ก่อนจะยื่นมือมาลูบหัวฉันแผ่วเบาแล้วก้าวลงจากรถไฟตอนที่ประตูเปิด ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาไปก่อนจะก้มมองนิ้วชี้ตัวเองที่ถูกเขางับเมื่อกี้...

 

 

เด็กอะไรก็ไม่รู้...อยู่ดีๆ มางับเซ็มไปอย่างนี้...

 

 

ว่าไปแล้วก็นึกถึงแมวที่บ้านแฮะ เด็กนั่นก็ชอบงับฉันแบบนี้เหมือนกัน เขาว่าเป็นการแสดงความรักของแมว...

 

 

แต่ในเคสมาซารุคุงคงไม่ใช่ความรักแน่ๆ ล่ะ เพราะว่าเขาแค่มันเขี้ยวเฉยๆ งี้ถ้าเขาไปมันเขี้ยวใครเข้าเขาก็จะกัดไม่ยั้งอย่างนั้นเหรอ O_o นอกจากจะเป็นพิตเชอร์แล้วเขายังเป็นแวมไพร์อีกด้วยนะนี่ #ฟุ้งซ่าน

 

 

ฉันคิดอะไรไร้สาระไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงสถานีชื่อยาวๆ บ้านตัวเอง (จำชื่อไม่ได้สักที T^T) ก็เลยก้าวลงอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่รู้สึกหิวอะไรแล้ว (แหงล่ะ เล่นซัดเค้กไปสี่ชิ้น) ก็เลยตั้งใจจะตรงกลับบ้านเลย เผื่อจะไปฟัดกับแมวที่บ้านให้สมใจอยาก ไหนๆ ก็ไม่มีการบ้านแล้ว >///<

 

 

ว้ายยย! ระวัง!!”

 

 

เอ๊ะ อะไร -O- อันตรายอีกแล้วเหรอ TOT

 

 

กรี๊ดด!!!”

 

 

ฉันรู้สึกเหมือนเดจาวู เมื่อหันกลับมาอีกครั้งแล้วเห็นว่ามีจักรยานคันหนึ่งพุ่งมาด้วยความเร็วสูงและประสานงาเข้ากับฉันอย่างจังจนพากันล้มกลิ้งโค่โล่ไปทั้งคู่

 

 

ให้ตายเถอะ T____T นี่ฉันจะต้องเจ็บตัวไปถึงเมื่อไหร่กัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*************************************



 

 

 

 

 

 

ขะ...ขอโทษจริงๆ นะ T_T จักรยานฉันเบรกไม่ค่อยดี จังหวะลงเนินก็เลย...”

 

 

ไม่เป็นไร อย่าใส่ใจเลย >_< ฉันไม่เป็นไรมาก เธอสิเป็นหนักเลย” ฉันพูดพร้อมกับพยายามจะเล็งว่าควรจะเริ่มต้นทำแผลจากตรงไหนดี U_U นี่หยิบเอากล่องปฐมพยาบาลของบ้านโอตะออกมาแล้วนะ แต่อุปกรณ์ก็เยอะไปหมดเลยง่า ควรจะเริ่มจากอะไรดี แอลกอฮอล์ราดแผลทำความสะอาดใช่มั้ย O_O #ผิด

 

 

อาเกฮะจัง (แนะนำตัวกันเรียบร้อย) ทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดมาก ที่จริงเธอปฏิเสธจะไม่มา...แต่ฉันยืนกรานว่าเธอควรจะไปทำแผลที่บ้านโอตะเพราะว่าอยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุมาก สุดท้ายเธอก็เลยยอมตามมา เพราะนี่เป็นเหตุสุดวิสัย ถ้าบอกดีๆ โอตะซังก็คงจะไม่ว่าที่ฉันพาคนแปลกหน้าเข้าบ้านล่ะมั้ง T_T

 

 

เอ่อ...” ในที่สุดหลังจากฉันพยายามเล็งอยู่นาน เธอก็เอ่ยปากขึ้นด้วยท่าทางเกรงใจ “คือว่าถ้าไงฉันทำแผลเองก็ได้...”

 

 

ไม่เป็นไร! ฉันน่ะเป็นแผลบ่อยมาก เคยดูยายทำแผลให้ประจำ เพราะงั้น...”

 

 

ทำอะไรกันอยู่น่ะ -_-;”

 

 

เสียงของเอย์จังที่ประตูห้องรับแขกทำเอาฉันแทบกระเด้งตัวขึ้นไปกระแทกกับเพดาน ฉันหันกลับไปมองเขาตาโตก่อนจะรีบอธิบาย “คือว่า...”

 

 

โอตะซัง?”

 

 

แต่คนที่เอ่ยทักเขาก่อนกลับเป็นอาเกฮะจัง ที่มีสีหน้าประหลาดใจไม่แพ้ฉัน -O-

 

 

นิชิยามะซัง?” เอย์จังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลากสายตากลับมามองหน้าฉันคล้ายกับจะบอกให้อธิบาย ฉันก็เลยเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตามามองการทำแผลของฉันแล้วยกมือขึ้นขยับแว่นกรอบดำที่สวมอยู่พร้อมกับถอนหายใจด้วยท่าทางเหนื่อยใจเสียเต็มประดา TOT

 

 

ฉันจะทำแผลให้เอง”

 

 

เอ๋? ไม่เป็นไรหรอกเอย์จัง ฉัน...”

 

 

ขืนให้เธอทำมีหวังชาตินึงแผลก็ไม่หาย”

 

 

ก็จริงของเขา T^T

 

 

ฉันถอยหลังไปนั่งอย่างสงบเสงี่ยมตอนที่เอย์จังทำแผลให้อาเกฮะจังอย่างชำนิชำนาญราวกับเป็นหมอเทวดา เพียงไม่นานแผลของอาเกฮะจังก็มีพลาสเตอร์ยาแปะไว้อย่างเรียบร้อยสวยงามแล้ว

 

 

ขอบคุณมากนะคะ”

 

 

อือ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันไปล่ะนะ”

 

 

อะ...เอย์จัง จะดื่มชากับขนมมั้ย ฉันซื้อคุกกี้กลับมาด้วย...”

 

 

ไม่ต้อง”

 

 

เขาตอบแค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับอาเกฮะจังสองคนในห้องรับแขก

 

 

เอ่อ...” อาเกฮะจังพูดขึ้นหลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง “โซระจังเป็นพี่สาวของเขาเหรอ”

 

 

พี่สาว?” ฉันทวนคำก่อนจะโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ๆ ฉันเป็นแค่คนอาศัยน่ะ”

 

 

แหม ฉันล่ะตกใจหมดเลย อยู่ดีๆ ก็มาอยู่บ้านรุ่นน้องที่โรงเรียนแบบนี้” อาเกฮะจังหัวเราะคิกคักก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบ “แต่ว่านะ... อยู่บ้านเขาก็เย็นชาแบบนี้เหรอเนี่ย นึกว่าจะเป็นแต่ที่โรงเรียนซะอีก”

 

 

หืม O_O แปลว่าอาเกฮะจังอยู่โรงเรียนจินไดเหรอ”

 

 

ใช่แล้ว ^-^” เธอตอบด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะถามอีก “โซระจังอยู่มินามิโคใช่มั้ยล่ะ?”

 

 

อื้อ!”

 

 

ถึงว่า...ชุดนักเรียนเหมือนมินามิโคจริงๆ ด้วย ฉันเองก็เคยอยู่มินามิโคเหมือนกัน แต่ย้ายมาจินไดตอนขึ้นปีสองน่ะ”

 

 

เสียดายจัง ถ้าอยู่โรงเรียนเดียวกันฉันคงได้มีเพื่อนเจ็บตัวด้วยกันละ”

 

 

นั่นสินะ เพราะฉันก็ซุ่มซ่ามจนได้แผลประจำเหมือนกัน”

 

 

ฉันกับอาเกฮะจังคุยกันถูกคอผิดคาดจนเผลอคุยยาว ซึ่งถ้าฉันไม่บังเอิญหันไปเห็นนาฬิกาที่ฝาผนังอาจคุยยาวกว่านี้ได้ T.,T อาเกฮะจังเองพอเห็นเวลาก็ตกใจแตกตื่นรีบขอตัวกลับบ้านเหมือนกัน จากนั้นฉันก็รีบไปทำหน้าที่ของตัวเอง ให้อาหารยัมมี่ (แมวดำตัวอ้วนที่มาขออาศัยอยู่ที่บ้านโอตะได้สองปีแล้ว) ต้มน้ำอาบ จัดโต๊ะอาหาร และจิปาถะอีกมากมาย เสร็จเรียบร้อยทันเวลาอย่างน่าชื่นชมมาก!

 

 

และในจังหวะที่ฉันกำลังจะกลับเข้าห้องตัวเอง...เอย์จังก็โผล่หน้าออกมาจากห้องตัวเองพอดี -O- ทำเอาฉันตกใจแทบตกบันไดเลยทีเดียว

 

 

อะ...เอย์จัง มีอะไรเหรอ”

 

 

เขากลับไปแล้วเหรอ”

 

 

อื้อ กลับไปแล้ว”

 

 

แล้วเธอทำแผลรึยัง”

 

 

แผล...?” ฉันเอียงคอมองหน้าเอย์จังก่อนจะก้มมองสำรวจตัวเอง แล้วก็พบว่าเข่าตัวเองก็มีแผลเหมือนกัน -O- ไม่ทันสังเกตเลยนะเนี่ย

 

 

ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาอีกรอบ ฉันจะทำแผลให้”

 

 

เอ๊ะ ไม่...”

 

 

ไป”

 

 

...ค่ะ”

 

 

ฉันรับคำอย่างไม่มีบิดพลิ้ว (กลัวง่ะ T^T) จากนั้นไม่นานเขาก็ตามลงมาทำแผลให้ฉันอย่างที่บอก เอย์จังมือเบาผิดคาดมาก... แต่มือสากไม่น้อย ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะว่าเขาเป็นถึงเอซของชมรมยิงธนูแห่งจินได (หมู่นี้รอบตัวฉันมีแต่เอซแฮะ -O-) ฉันมองนิ้วมือเรียวยาวของเขาทำแผลให้ฉันอย่างไวว่องด้วยความเพลิดเพลินจนกระทั่งเขาเอ่ยปากขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

 

 

เธอไปนั่งกินข้าวที่สวนอีกแล้วรึเปล่า”

 

 

หือ? อ๋อ... วันนี้เปล่า >_<”

 

 

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อตอนที่เริ่มใส่ยาให้ฉัน “ฉันก็พอเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่นานๆ ทีจะนั่งกินข้าวด้วยกันที่บ้านก็ได้นี่”

 

 

...” ฉันนิ่งไปเล็กน้อยแล้วค่อยตอบด้วยรอยยิ้ม “แค่โอตะซังให้ฉันอยู่ที่บ้านนี้ก็รบกวนแย่แล้ว”

 

 

ยังไงซะที่บ้านเธอก็ส่งเงินให้ทางนี้เยอะอยู่ แค่นั่งกินข้าวในบ้านไม่เป็นไรหรอก”

 

 

...”

 

 

เพราะฉะนั้นไม่ต้องทำตัวเหมือนเป็นแม่บ้านก็ได้ เห็นแล้วมันน่ารำคาญ”

 

 

...ขอโทษนะ”

 

 

เอย์จังถอนหายใจแผ่วเบาพร้อมกับปิดพลาสเตอร์ยาให้ฉัน จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน “ไอ้นิสัยชอบดูถูกตัวเอง เอาแต่พูดขอโทษขอโพยไม่เลิกนั่นก็น่ารำคาญเหมือนกัน”

 

 

...”

 

 

ฉันกลับห้องก่อนล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

มาแล้วววววววว งั่มมมมงั่มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

บอกแล้วใช่มั้ยว่าฟิน >///////////////////////////////<

อยากบอกว่าตอนเขียนก็ฟิน นึกภาพตามแล้ว แอร๊ยยยยย~~~~~

อิจแม่นางโซระที่สุดในโลก 555555555555

หนุ่มรุ่นน้องสุดเนียน กับหนุ่มรุ่นน้องสุดเย็นชา

คนไหนถูกสเป็กกันบ้างจ๊ะ อิอิอิอิอิอิอิอิอิ

อยากอ่านต่อรีบเมนต์ด่วน!!!!!

ขอบคุณ 758 คนที่เมนต์มาตลอดตั้งแต่ตอนแรกด้วยน้า รักที่สุด!

 

 

 

 

 

 

 

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2241 Yoen808157 (@Yoen808157) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 17:58

    หนุกมากกกกกกก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;กก&#8203;
    #2241
    0
  2. #2185 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:42
    แอบเห็นเซต nippon เล่มต่อไปแล้วจิ อิอิ นอกจากฮายะโตะคุงนะ
    #2185
    0
  3. #2167 pin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 19:11
    สนุกมากกกกกค่ะ
    #2167
    0
  4. #2076 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:58
    ทำไมนางโชคดีขนาดนีี้น่ะะะะ
    #2076
    0
  5. #1437 natwasa (@natwasa43) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 10:36
    ฟินน ><
    #1437
    0
  6. #1345 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 13:53
    งิงิ ฟินจิกหมอน >\\<
    #1345
    0
  7. #981 nipponlovery (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:19
    ชอบอิตาเอย์จัง จังเลยดูเย็นชาแต่ก็น่ารักไม่แพ้มาซารุคุงเลย

    รีบๆอับต่อนะคะจะรอติดตามให้ครบทุกเล่มเลยค้าาาาา
    #981
    0
  8. #976 Silver mirror (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 20:47
    ว๊ากกกกกกก(อาการของคนเสียสติจากความฟินกระอักเลือด#ไม่ใช่ละ) ตอนนี้เป็นไรที่มุ้งมิ้งเกิน~
    #976
    0
  9. #946 จังบัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 18:44
    ผมนี่กำเดาไหลเลย-.,- ฟินมว๊ากกกก~~~~>__
    #946
    0
  10. #924 parita pai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 02:03
    คงต้องเก็บเงินซื้ออีกและสิน่ะๆๆๆๆๆ
    #924
    0
  11. #869 nmnm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 19:04
    น่ารักอ่ะ ชอบมากกกกก ฟินที่สุดดดดดเลยค่าาาา
    #869
    0
  12. #821 Caspy'F (@fluek25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 23:42
    ไม่ว่าทางไหนก็กินเด็กสินะ! โซระนี่น่าอิจฉาจริงๆ ค่ะ
    ตอนนี้มาแบบแพ็คคู่เลือกไม่ถูกยังไง เราขอคนหนึ่งแล้วกันนะโซระ #ผิด
    ชอบมากค่ะพี่อายแล้วมาต่อไวๆ นะคะ ^ ^
    #821
    0
  13. #820 เอเมเลเอล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:47
    รออยู่นะค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #820
    0
  14. #819 นิยายคือชีวิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:19
    อัพต่อนะคะ สนุกมาเลยคะ มีหนูคนนึงแหละที่ตกหลุมรักหนุ่มคนนี้ น่ารักมากคะ พี่อายอัพต่อนะสู้ๆๆ
    #819
    0
  15. #818 MyMint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:46
    อัพ อัพ อัพพพเถอะค่าาาาา ฟินมากกกกกกกกก
    #818
    0
  16. #816 Lime Cake (@dreamt999) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:30
    ฟินมาก อยากอ่านต่ออ่ะรีบลงเลยนะค่ะ^_^
    #816
    0
  17. #815 Lavendergirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:25
    บอกได้คำเดียวว่า...ฟิน~~-///-
    #815
    0
  18. #813 Miky cricri21 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 18:25
    รุ้สึกได้ถึงความฟินนนน =w= กรี้ดดดด
    #813
    0
  19. #811 littlesmile (@cream_rinrada) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 16:25
    กรี้ดดดดดดด~ (ด.ล้านตัวค่าาาา~) ฟินม๊ากกกกก โซระน่าอิจมากเล้ย
    #811
    0
  20. #810 ฟรุ้งฟริ้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 16:10
    อ่านอย่างนี้เราต้องได้มาครอบครองงงง อิอิ>\\
    #810
    0
  21. #809 il hoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 16:05
    ชอบเอชอะ
    #809
    0
  22. #806 chacoal9 (@chacoall) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 15:33
    แอร๊ยยยยยยยยย น่ารักมากอ้าาาาาาาาาาาาาาา
    อยากเป็นโซระะะะะะะะะ อยากโดนงับ55555555555
    เอย์จังออกมาทีนี่ดาเมจรุนแรงมากจ้า
    รอไม่ไหวแล้วววว พี่อายมาต่อไวๆนะค้าาาาาาาาาาา>w<
    #806
    0
  23. #804 zetrelais (@zetrelais) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 13:24
    ชอบทั้งสองคนเลยยยยยย ทำไงดี!!! >///<
    #804
    0
  24. #803 ฟ้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:58
    ต่อเลยค่า
    #803
    0
  25. #802 pim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:15
    ณ จุดๆนี้ อยากเห็นพี่แฝดวาดฉากงับนิ้ว >///////
    #802
    0