Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 2 : Nippon Baby : 恋のボタン!? (กระดุมแห่งรัก!?) [COMPLETE 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    25 ต.ค. 57





 

 

 

2

恋のボタン!?

(กระดุมแห่งรัก!?)

 

 

 

วันเปิดเทอม

 

 

เฮ้ย แกอยู่ห้องไรวะ!”

 

 

ฉันได้ห้อง D ว่ะ”

 

 

ของฉันห้อง B ไหงโดนจับแยกวะเนี่ย”

 

 

ห้อง B มีอายะจังคนสวยอยู่นี่หว่า น่าอิจฉาเป็นบ้า...”

 

 

ฉันไล่หาชื่อตัวเองบนบอร์ดหน้าตึกเรียน ก่อนจะเห็นมันอยู่ที่ใต้ห้อง 3-C ในที่สุด O_o หืม อยู่ห้องซีเหรอเนี่ย มีใครอีกมั้ยนะที่ฉันรู้จัก~

 

 

นากามุระ นายอยู่ห้องไหนน่ะ”

 

 

ฉันห้อง C อ่ะ T_T อดอยู่กับพวกฮานะจังเลยอ่ะ ฮือ”

 

 

อย่ามาทำงอแงได้มะ เป็นเด็กประถมหรือไง”

 

 

ฉันเหล่มองกลุ่มหนุ่มหล่อผมทองเหมือนโฮสต์แถวคาบุกิโจที่ยืนงอแงอยู่กับสาวเปรี้ยวสุดซ่าส์สามคนทางด้านโน้นแล้วก็อมยิ้มขำอยู่คนเดียว การมีเพื่อนให้งอแงด้วยนี่ก็ดีเหมือนกันนะ~ แต่ฉันไม่มีคนที่สนิทด้วยขนาดนั้นหรอก เพราะคนอื่นๆ ชอบบอกว่าฉันเป็นคนแปลกๆ เข้าถึงยาก ทั้งที่จริงๆ ฉันแค่เอ๋อ เป๋อ เซ่อ ขี้ลืม แล้วก็ชอบเหม่อลอยเป็นประจำเท่านั้นเอง

 

 

หรือว่าทั้งหมดนั่นรวมกันชาวบ้านเขาจะเรียกว่า 'แปลก' กันนะ -O-;;

 

 

เอากระเป๋าไปเก็บห้องแล้วไปที่โรงยิมกันเหอะ”

 

 

อ๊ะ เกือบลืมไปเลย เดี๋ยวมีพิธีเปิดภาคเรียนนี่นา -3- ฉันเดินลากเท้าเอื่อยเฉื่อยไปเรื่อยๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองมาหยุดอยู่ที่ห้อง 2-A โดยไม่รู้ตัว...

 

 

ให้ตายเถอะ ทำไมเผลอเดินกลับมาห้องเรียนเมื่อปีที่แล้วได้ สติอยู่ที่ไหนเหรอยัยฟ้า T_T

 

 

ว้ายยยย ปีนี้เราได้อยู่ห้องเดียวกับมาซารุคุงด้วยอ่>///<”

 

 

ถ้าเขามาจะทักเขาว่าไงดี โอฮาโย!! แบบสดใสดีมั้ยนะ >_<”

 

 

สาวๆ ปีสองกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ สงสัยจะได้อยู่ห้องเดียวกับหนุ่มที่ชอบล่ะมั้ง น่าเอ็นดูเหมือนกันแฮะ ฉันไม่เคยมีโมเม้นต์ได้เม้าท์กับเพื่อนสาวเรื่องบอยที่ชอบมาก่อนเลย

 

 

ฉันเดินลากเท้าอ้อยสร้อยไปยังห้องเรียนที่ถูกต้องก่อนจะแขวนกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะเรียนที่ว่างอยู่ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไปก่อนเพราะโรงยิมก็อยู่ไกล และฉันไม่ถูกกับการเร่งรีบ เลยกะว่าจะเดินไปช้าๆ ชิลๆ

 

 

ฮ่าๆๆ ปีนี้แกต้องพาพวกเราไปโคชิเอ็ง* ให้ได้นะเฟ้ย!”

 

 

พวกเราฝากความหวังไว้ที่เอซมือหนึ่งคนใหม่ของมินามิโคเต็มที่เลยนะ!”

 

 

แทนที่จะมาฝากความหวังไว้ที่ฉัน พวกแกฝึกให้มันหนักๆ ดีกว่ามั้ง”

 

 

เฮ้ย พูดจาน่าหมั่นไส้ชะมัดฮาเซคาวะ!!”

 

 

เสียงเด็กหนุ่มปีสองที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาฟังดูมีพลังสมกับเป็นวัยรุ่นอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่ก็ได้ยินเข้าเต็มเปา หืม...พูดถึงเบสบอลฉันก็ชอบอยู่นะ เป็นกีฬาที่ทำให้รู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะไม่ค่อยแพร่หลายในไทยเท่าไหร่ แต่พอมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วเบสบอลคือที่สุดจริงๆ >_<

 

 

จะว่าไปทีมเบสบอลของมินามิโคปีที่แล้วก็เกือบไปถึงโคชิเอ็งนี่นา O_o เห็นออกข่าวทั้งในทีวีและหนังสือพิมพ์อลังการสุดๆ ไปเลย

 

 

ถึงปีนี้จะไม่มีโมโตมิยะเซ็มไปแต่ก็มีฮาเซคาวะอยู่...”

 

 

แล้วก็นะ...”

 

 

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... ชื่อฮาเซคาวะนี่มันคุ้นๆ อยู่นา เหมือนกับว่า...

 

 

พรืด!

 

 

โอ๊ะ ก้าวพลาด -O-;;;

 

 

ฮะ...เฮ้ย!! อาบุไน่!!”

 

 

อีกแล้ว อันตรายอีกแล้ว แต่คราวนี้ฉันรู้สึกได้ถึงอันตรายโดยไม่ต้องให้ใครบอกเลยล่ะ เพราะว่าก้าวพลาดตอนลงบันไดไปก้าวหนึ่ง ทำให้ร่างฉันหล่นฮวบเตรียมตกลงไปคอหักตายตรงบันไดขั้นสุดท้ายทันที TOT ไม่นะ ไม่! ช่วยด้วย!

 

 

ระวัง!”

 

 

กรี๊ดดดดด TOT!”

 

 

หมับ!

 

 

โครม!!!

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภายในไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง... แรงโน้มถ่วงของโลกไม่เคยทำงานบกพร่อง ดังนั้นฉันถึงได้ลงมานอนกองหน้าคว่ำอยู่บนพื้นอย่างที่ควรจะเป็นแบบนี้ TOT

 

 

เจ็บเป็นบ้า...

 

 

...เฮ้ย ตายหรือยังวะนั่น”

 

 

หน้าฟาดเต็มๆ เลยอ่ะ เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นคนลงบันไดท่านี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ”

 

 

ไอ้พวกบ้า เขาตกบันไดเว้ย ยังจะมาพูดเล่นอยู่อีก” เสียงเด็กหนุ่มที่คุ้นหูฉันที่สุดดังขึ้น จากนั้นฉันก็รู้สึกว่ามีใครบางคนพยุงฉันที่ยังนอนเหมือนตายไปแล้วขึ้นมา “...เป็นอะไรรึเปล่าครับ”

 

 

ยะ...ยังไม่ตาย”

 

 

ค่อยยังชั่ว” เขาถอนหายใจโล่งอก... และตอนนั้นเองที่ฉันมองเห็นผลงานงามหน้าของตัวเอง

 

 

กะ...กระดุมนี่ หรือว่า...”

 

 

หืม?” เขาถามก่อนจะก้มหน้าลงมองเสื้อตัวเอง “อา...สงสัยจะเป็นตอนนั้น”

 

 

ตอนนั้น...

 

 

ฉันคิดถอยหลังไปราวสิบวินาทีก่อนหน้านี้ แล้วก็รีเพลย์ฉากที่ตัวเองยื่นมือไปหาที่ยึดเกาะตามสัญชาตญาณในหัว...

 

 

ณ ตอนนั้น... สิ่งที่ฉันเกาะได้ก็คือ...

 

 

ฉันทำขาดใช่มั้ย TOT”

 

 

...ครับ... น่าจะเป็นอย่างนั้น”

 

 

เสื้อกักคุรันของเขาที่เคยมีกระดุมสีทองเรียงตัวกันสวยงาม ขณะนี้กระดุมได้หลุดหายกระเด็นไปหมดแล้วด้วยฝีมือของฉันเองเมื่อกี้นี้ที่ดันไปยึดเสื้อเขาแทนที่จะจับราวบันได และเพราะเหตุนั้น...

 

 

ฉันขอโทษ _/\_” ฉันยกมือไหว้เขาก่อนจะก้มหัวลงต่ำมาก “ขอโทษจริงๆ นะ TT_TT”

 

 

...ไม่เป็นไรหรอกครับ” เขาตอบกลับมา ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยพูดต่อ “ถ้าผมจะโกรธ ก็คงจะเป็นอีกเรื่องมากกว่า”

 

 

เอ๊ะ? O_O”

 

 

ไหนบอกจะไม่ลืมผมอีกไงครับ นี่ผ่านไปแค่สองสามอาทิตย์ก็ลืมเฉยเลย”

 

 

หือ @_@

 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นจากการควานหากระดุมบนพื้น ก่อนจะสบตาเข้ากับนัยน์ตาใสสีเฮเซลของเด็กหนุ่มหน้าหล่อผู้ครอบครองเสียงหัวเราะสดใสเหมือนนกน้อยในฤดูร้อนพอดี...

 

 

รอยยิ้มบางที่มุมปากของเขาทำให้ฉันนึกออกในทันใด ที่แท้เขาก็คือ... “ฮาเซคาวะ มาซารุ”

 

 

อ้าว ยังจำได้จริงด้วย” มาซารุคุงหัวเราะ...เสียงหัวเราะที่มีเมโลดี้โดดเด่นเป็นประกายไม่เหมือนใคร ฉันจะไปลืมได้ยังไงกัน “ไม่อยากจะเชื่อเลย เราอยู่โรงเรียนเดียวกันเหรอเนี่ย ทำไมไม่เคยเจอกันมาก่อน”

 

 

ฮ่าๆ ไม่แปลกหรอกถ้าจะไม่เจอ เพราะฉันน่ะล่องลอยเหมือนผี เพื่อนในห้องยังจำชื่อไม่ได้เลย”

 

 

โซระ”

 

 

...!”

 

 

ผีตรงไหนกันครับ ก็จับตัวได้เนี่ย แถมทำกระดุมเสื้อผมขาดห้าเม็ดรวดอีก”

 

 

โกเมนนะไซ (ขอโทษค่ะ) TOT” ฉันยกมือไหว้เขาอีกรอบ แต่ตัวเจ้าของกระดุมกลับยังหัวเราะไม่เลิก เขาหันไปโบกไม้โบกมือให้เพื่อนอีกสองคนที่ยังยืนสับสนในชีวิตอยู่บนบันได

 

 

ไปกันก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”

 

 

แล้วแกจะทำไงกับกระดุมนั่น วันนี้ต้องแต่งตัวถูกระเบียบนะเฟ้ย”

 

 

เออ...จริงด้วยแฮะ” มาซารุคุงเอียงคอมองเสื้อกระดุมขาดของตัวเองจากนั้นจึงยักไหล่ “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าโดนว่าเดี๋ยวค่อยว่ากัน”

 

 

อะ...เอ่อ...” ฉันคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ดีสุดๆ ให้ “ฉันจะเย็บกระดุมให้ใหม่นะ”

 

 

...”

 

 

ถึงจะฝีมือไม่ค่อยดี แต่แค่เย็บกระดุมให้ติดกับเสื้อฉันทำได้สบายมาก! แต่ก่อนอื่นต้องตามหากระดุมก่อน...”

 

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ”

 

 

รออยู่ตรงนี้นะ! ฉันจะไปขอยืมอุปกรณ์เย็บผ้ามา!”

 

 

ดะ...เดี๋ยวก่อน...”

 

 

 

 

 

 

 

*********************************





 

 

สิบนาทีต่อมา...

 

 

ยอดเลย เย็บได้จริงๆ เหรอเนี่ย”

 

 

ก็จริงน่ะสิ ตอน .ต้น ฉันเคยเรียนวิชางานบ้านมานะ”

 

 

ลงท้ายก็เหลือฉันกับมาซารุคุงนั่งบนขั้นบันไดกันสองคนระหว่างที่ฉันพยายามเย็บกระดุม (ที่ช่วยกันหาจนเจอครบทั้งห้าเม็ดเรียบร้อย) กลับเข้าไปที่เดิมใหม่อีกครั้ง ส่วนเพื่อนของเขาล่วงหน้าไปที่โรงยิมก่อนแล้ว

 

 

ว่าแต่ที่ล้มเมื่อกี้ไม่เจ็บเหรอครับเซ็มไป*” เขาเรียกฉันว่ารุ่นพี่ เพราะเมื่อกี้นี้แนะนำตัวเองกันไปเรียบร้อยแล้ว เขาเด็กกว่าฉันจริงๆ ด้วย เพราะว่าเขาเป็นเด็กปีสอง~

 

 

แต่ระดับสติเขาน่าจะเหนือชั้นกว่าฉันหลายปีแสงอยู่นะ T_T

 

 

ก็เจ็บอยู่ แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นวิญญาณ มีพลังรักษาตัวเองได้”

 

 

ฮ่าๆๆ อย่าพูดเรื่องตลกด้วยสีหน้าจริงจังแบบนั้นสิครับ”

 

 

ตลกที่ไหน ฉันจริงจังนะ” ฉันย้ำก่อนจะจัดการขมวดปมด้ายเย็บกระดุมเม็ดสุดท้าย “เย้ เรียบร้อยแล้ว! ลวกๆ หน่อยเพราะเวลามีน้อย ใส่ไปก่อนแล้วกันนะเดี๋ยวค่อย...”

 

 

...”

 

 

...”

 

 

...”

 

 

...”

 

 

จุดทั้งหลายแหล่ที่เกิดขึ้นนั้นมีที่มาที่ไปจากไอ้เนี่ย... คือว่านะ ตอนที่ฉันยกเสื้อขึ้นมาจะส่งให้เขาใส่ ฉันถึงเพิ่งมองเห็นความผิดพลาดบางอย่างของตัวเอง...

 

 

...มาซารุคุง”

 

 

ครับ”

 

 

จะเอาไม้เบสบอลฟาดหัวฉันก็ได้นะ T_T”

 

 

ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ” มาซารุคุงหัวเราะพรืดอีกรอบก่อนจะดึงเสื้อไปจากมือฉันแล้วกางตรงหน้า “ผมก็เพิ่งเคยเห็นคนเย็บกระดุมผิดด้านห้าเม็ดรวดก็วันนี้แหละ น่าทึ่งจังนะครับ”

 

 

ฉันจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้ามาซารุคุงด่าฉันนะ T_T”

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ”

 

 

ไม่ใช่เวลามาหัวเราะนะ TOT”

 

 

ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่ครับ” เขายักไหล่พลางหยักยิ้มมุมปาก ก่อนจะจัดการสวมเสื้อที่มีกระดุมผิดด้านทั้งห้าเม็ด และทำให้ดูเหมือนเสื้อนักเรียนของเขาไม่มีกระดุมเลยสักเม็ด TOT “ไปกันเถอะครับ จะถึงเวลาเริ่มพิธีแล้ว”

 

 

ตะ...แต่ชุดนักเรียน...”

 

 

ช่างมันเถอะครับ”

 

 

เอาชุดฉันไปใส่แทนมั้ย T^T”

 

 

แบบนั้นยิ่งแย่ไม่ใช่เหรอครับ -O-;”

 

 

ฉันพยายามเค้นสมองหาไอเดียดีๆ ทว่าในหัวกลับมีแต่ไอเดียพิสดารพันลึกที่น่าโดนถีบยิ่งกว่าอันเมื่อกี้ แงๆ แบบนี้ทำไงดีล่ะ TOT

 

 

อย่าเครียดไปเลยครับ ตลกดีออก”

 

 

มาซารุคุงนี่ก็เป็นคนมองโลกในแง่ดีนะ T_T”

 

 

เหรอครับ ปกติมีแต่คนบอกว่าผมจริงจังเกินเหตุแท้ๆ” เขาหยักยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ ถ้าไม่ไปตอนนี้ได้ไปสายกันทั้งคู่แน่ครับ”

 

 

เดี๋ยวฉันจะบอกเซ็นเซย์ (อาจารย์) เองนะว่า...”

 

 

ไม่ต้องหรอกครับ ไปเร็ว”

 

 

อ๊ะ หวาาาา...” ฉันลุกพรวดขึ้นกะทันหันเลยทำให้ข้อเท้าที่เจ็บจากการล้มเมื่อกี้เป๋ไปเล็กน้อย แล้วก็อาจได้ไปลวนลามพื้นด้วยริมฝีปากอีกครั้งถ้าหากมาซารุคุงไม่คว้าเอว (ไม่) บางของฉันเอาไว้ก่อน OoO!!

 

 

และก็เป็นอีกครั้ง...ที่ท่อนแขนแข็งแรงของเขาช่วยฉันเอาไว้...

 

 

...สงสัยต้องขอให้เขียนบนฝาผนังเพิ่มอีกข้อซะล่ะมั้ง... เขียนว่า 'เดินให้มันดีๆ หน่อย' น่ะ”

 

 

...ฉันขอโทษ T_T”

 

 

ไม่เป็นไรครับ เจ็บขาจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ”

 

 

ดูเหมือนวันนี้พลังฟื้นตัวของฉันไม่ทำงานแฮะ...”

 

 

ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะสดใสเหมือนนกน้อยกลับมาอีกครั้ง ตอนที่เขาหิ้วปีกฉันขึ้นมา O_O “อยากให้อุ้มไปแบบวันนั้นมั้ยครับ”

 

 

อย่าดีกว่านะ เดี๋ยวคนจะตกใจนึกว่ามีวิญญาณอาฆาตเกาะคอมาซารุคุงมา”

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ” เขาหัวเราะก่อนจะเปลี่ยนเป็นยื่นแขนมาให้ฉันเกาะแทน “ไปกันเถอะครับ :)”

 

 

ถ้าอย่างนั้นก็...อาริงาโตะ~ (ขอบคุณค่า)”

 

 

 

 

 

 

 

 

*********************************





 

 

 

เมื่อใกล้ถึงโรงยิมฉันก็ขอแยกตัวมาเพราะไม่อยากให้ประชาชนแตกตื่น พนันด้วยเลือดทุกหยดในร่างกาย...ฉันมั่นใจมากว่ามาซารุคุงต้องเป็นหนุ่มป็อปของโรงเรียนแน่นอน แล้วยัยผีฟ้าอย่างฉันจะไปเกาะไปแกะเขาได้ยังไงกัน มีหวังสาวๆ อกแตกกันหมดแน่

 

 

หลังจากแยกกันแล้วฉันก็แอบดูมาซารุคุงอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ในใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เลยเพราะปกติตามระเบียบการแล้ว นักเรียนทุกคนจะต้องแต่งกายถูกระเบียบเป๊ะในงานพิธีเปิดภาคเรียน แต่นี่กระดุมเขาเล่นหลบในหมดทั้งห้าเม็ดแบบนี้...

 

 

แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง คนเราต้องมีดวงบ้างบางที และปีนี้ฉันดวงซวยมาตลอด วันนี้ต้องเฮงบ้างไรบ้าง ดังนั้นฉันขอยกความเฮงของฉันให้...

 

 

ฮาเซคาวะ! เสื้อไม่มีกระดุมมันหมายความว่ายังไง!?”

 

 

โอเค ความเฮงของฉันมันไม่มี มีแต่เฮงซวยTOT

 

 

เสียงตวาดที่ดังกึกก้องทำเอาฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะหันไปมองทิศต้นเสียง แล้วก็พบอาจารย์ห้องปกครองที่พวกนักเรียนห่ามๆ เรียกกันเล่นๆ ว่าอาจารย์อ้วน (และไอ้อ้วน ซึ่งหยาบไป T.,T) ยืนเขย่าไหล่บางๆ ของมาซารุคุงอยู่ที่หน้าประตู TOT ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนจะเตรียมบุกเข้าไปไถ่บาปให้มาซารุคุงและสารภาพว่าฉันนี่แหละตัวกินกระดุมเขา ทว่า...

 

 

มีสิครับเซ็นเซย์ กระดุมน่ะ อยู่นี่ไงครับ”

 

 

ก่อนที่ฉันจะทันได้เข้าไป...มาซารุคุงก็กระทำการอุกอาจตัดหน้าฉันไปซะก่อน...

 

 

สีหน้าอาจารย์อ้วนตอนที่มาซารุคุงเปิดเสื้อโชว์กระดุมที่เรียงตัวอย่างสวยงามอยู่ด้านในเสื้อเขานั้นยากจะบรรยาย... แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นฉันพอบรรยายได้อยู่...

 

 

จบพิธีแล้วไปพบฉันที่ห้องปกครองด้วยนะฮาเซคาวะ!”

 

 

...รับทราบครับผม”

 

 

 

 

 

 

 

 

*************************************





 

 

พักเที่ยง

 

 

ฮาเซคาวะ? มันยังไม่กลับมาเลยครับเซ็มไป สงสัยตายไปละมั้ง ฮ่าๆๆๆ”

 

 

คำตอบของเพื่อนมาซารุคุงทำให้ฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมา TOT เซ็นเซย์จะฆ่ามาซารุคุงแค่เพราะกระดุมของเขาถูกฉันเขมือบไปหมดงั้นเหรอ ไม่น้าาาาา

 

 

ใครตายมิทราบ -_-^”

 

 

โอ๊ะ เอสของชมรมเบสบอลกลับมาแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าปีนี้จะอดไปโคชิเอ็งซะละ~”

 

 

ไอ้บ้า” มาซารุคุงยื่นมือผ่านฉันมาตบหัวเพื่อนตัวเองจนตกจากขอบหน้าต่าง จากนั้นเขาก็หันมายิ้มเมื่อเห็นสีหน้าฉัน “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ ผมยังไม่ตายนะ นี่ไง”

 

 

ฉันขอโทษจริงๆ T_T”

 

 

ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมก็เพิ่งเคยเข้าห้องปกครองครั้งแรก รู้สึกตื่นเต้นมากเลยล่ะ” มาซารุคุงพูดหน้าตาเฉยก่อนจะทิ้งตัวลงพิงหน้าต่างห้องเรียนของเขาแล้วหัวเราะ “แต่โชคดีที่อาจารย์ใหญ่แวะมาเยี่ยมห้องปกครองพอดี พอเขาเห็นเสื้อผมเขาก็ขำก๊ากเลย”

 

 

อาจารย์ใหญ่ก็มีอารมณ์ขันดีนะคะ -O-;

 

 

เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงนะ”

 

 

ฉันจะไม่ห่วงได้ไงล่ะ T_T” ฉันบ่นอุบอิบก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะเมื่อไอเดียบรรเจิดแล่นเข้ามาในหัวอีก “เอางี้มั้ย ฉันจะเย็บกระดุมให้มาซารุคุงใหม่...”

 

 

...”

 

 

...ไม่ดีเหรอ -O-;;;”

 

 

ผมกลับไปให้คุณแม่ซ่อมให้น่าจะดีกว่านะครับ”

 

 

นั่นสินะ T_T ให้ฉันเย็บอีกคราวหน้าอาจจะกลายสภาพจากเสื้อเป็นอย่างอื่นไปก็ได้”

 

 

จริงครับ ผมไม่กล้าคิดเลยเนี่ย”

 

 

มาซารุคุง T.,T วาจาเชือดเฉือนกว่าที่คิดนะคะ”

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ” เขาหัวเราะเสียงดังจนคนหันมามอง และพอเห็นว่าเป็นมาซารุคุง...สายตาของพวกสาวๆ ก็เปลี่ยนทรงรูปนัยน์ตากลายเป็นรูปหัวใจไปหมด -O-; เห็นมั้ย เป็นหนุ่มป็อปจริงๆ ด้วย

 

 

ก็ไม่แปลกหรอกนะ... มนุษย์โฮโมเซเปียนส์เซเปียนส์ธรรมดาไม่ควรดูดีขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงตอนหัวเราะเลย...

 

 

เหม่อคิดถึงอะไรอยู่เหรอครับ หลุดไปนอกโลกแล้วเหรอ”

 

 

ใกล้แล้ว ตอนนี้อยู่ดาวยูเรนัส”

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ”

 

 

...เพิ่งเคยทำให้คนหัวเราะเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย ปกติมีแต่คนด่าเวลาฉันยิงมุก ไม่ก็อิกนอร์ไปเลยอ่ะ -O-;”

 

 

ผมก็เพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่ตลกขนาดนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกันครับ”

 

 

เป็นคำชมรึเปล่าคะ”

 

 

ชมครับ”

 

 

...ฟ้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากคำตอบนั้น...”

 

 

อะไรครับนั่น ภาษาไทยเหรอ”

 

 

หือ? ทำไมรู้อ่ะ -O-”

 

 

ใช่จริงๆ ด้วย” มาซารุคุงพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น “จำคนที่ตีลูกไปโดนหัวเซ็มไปได้มั้ยครับ เค้าชื่อฝัน เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากไทยมาอยู่ที่บ้านผม แต่ว่าตอนนี้กลับไทยไปแล้ว”

 

 

เห? จริงเหรอเนี่ย ถึงว่าสำเนียงสาวน้อยคนนั้นไม่เหมือนคนญี่ปุ่นเลย”

 

 

แต่สำเนียงเซ็มไปไม่แปลกเลยครับ เป็นลูกครึ่งเหรอ”

 

 

หือ? เปล่าหรอก ฉันคนไทยแท้ๆ ไม่มีเชื้อสายญี่ปุ่นเลยสักนิด ไม่เชื่อดูหน้าสิ”

 

 

มาซารุคุงหัวเราะก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาทัศนาใบหน้าฉันใกล้ๆ จริงๆ ทำเอาฉันตกใจหัวใจกระตุกไปวูบหนึ่ง... แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจ เขายิ้มหวานพลางเอียงคอมองหน้าฉัน “จริงด้วยครับ หน้าคมไม่เหมือนคนญี่ปุ่นเลย”

 

 

ผิวก็ไม่ได้ขาวผ่องเป็นยองใยเหมือนคนญี่ปุ่นด้วยนะ ตัวก็ใหญ่ ไม่มินิคาวาอี้ด้วย”

 

 

มากไปละครับ ที่พูดมานั่นมันไม่ใช่ข้อเสียสักหน่อย” มาซารุคุงขัดพร้อมกับยื่นมือมาวางบนหัวฉันO_O! “อีกอย่างนะ...ตัวใหญ่ที่ไหนกันครับ สูงยังไม่ถึงไหล่ผมเลยแท้ๆ”

 

 

ไม่ถึงได้ไง ถึงสิ!”

 

 

ไม่ถึงครับ”

 

 

ถึง!”

 

 

ฮ่าๆ” มาซารุคุงยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะใช้สองมือจับหัวฉันเอาไว้ “เห็นมั้ยครับว่าไม่ถึง”

 

 

...จะ...จริงด้วย ทำไมเด็กปีสองถึงได้สูงขนาดนี้”

 

 

ถ้าเซ็มไปสูงกว่าผมเมื่อไหร่ผมคงต้องร้องไห้แน่ครับ”

 

 

ตะ...แต่ฉันตัวใหญ่กว่ามาซารุคุงเยอะนะ ดูสิ”

 

 

เมื่อเช้าตอนกอดก็ไม่รู้สึกว่าตัวใหญ่อะไรนี่นา เอวเล็กนิดเดียวชัดๆ”

 

 

กะ...” ฉันถึงกับไปต่อไม่ถูกเมื่อเขาพูดมาแบบนั้น โชคดีที่เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหู ถ้าพูดออกเสียงฉันอาจถูกสตรีทั้งโรงเรียนไล่ฆ่าแบบแบเทิลรอยัลได้ -O-;;;;

 

 

กิ๊งก่องงง~

 

 

โอ๊ะ ออดเข้าเรียนดังซะแล้ว -O- แต่ฉันยังช็อกตัวแข็งทื่ออยู่กับที่อยู่เลย...

 

 

เป็นอะไรไปครับ ลืมเหรอว่าตัวเองเรียนห้องไหน”

 

 

นั่นสินะ เมื่อเช้าก็เดินผิดมารอบนึงแล้วอ่ะ -O-”

 

 

จะให้ผมไปส่งมั้ยล่ะครับ”

 

 

ไม่เปนไร คนเราไม่ควรผิดพลาดแบบเดิมซ้ำสองรอบ T_T” ฉันพูดอย่างเลื่อนลอยก่อนจะโค้งให้เขาอย่างสุภาพเรียบร้อย (แบบเลื่อนลอยอีกเช่นกันเพราะอตเมื่อกี้ยังทำสมองฉันพังอยู่) “ขอโทษด้วยจริงๆ นะเรื่องกระดุม...”

 

 

ไดโจบุ ไดโจบุ (ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร)” เขาโบกไม้โบกมือให้ก่อนจะยิ้มให้ฉัน “อย่าหลงทางนะครับ”

 

 

ไม่หลงหรอกน่า T_T”

 

 

แล้วก็อย่าสะดุดล้มด้วย”

 

 

บอกแล้วไงว่า...หวาาาาาา”

 

 

หมับ!

 

 

...เห็นมั้ยล่ะครับ พูดยังไม่ทันขาดคำเลย”

 

 

เสียงกระซิบของมาซารุคุงที่ข้างหู...ทำให้ลมหายใจฉันสะดุด... หลังจากสะดุดลมหายใจเกือบล้มหน้าทิ่มไปเมื่อกี้นี้...

 

 

แล้วก็...เซ็มไปไม่ได้อ้วนจริงๆ นะครับ แขนข้างเดียวยังกอดได้ เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกครับ ^^”

 

 

พะ...พอเถอะ ฉันจะเป็นลมแล้ว ไม่อ้วนก็ไม่อ้วน T///T”

 

 

ฮ่าๆๆๆ”

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

วันนี้ฟินอีกแล้ว เพราะทุกคนช่วยกันเม้น เค้าเลยมีแรงอัพ >/////<

แต่ช่วงอาทิตย์หน้าจะยุ่งมาก ถ้าอยากอ่าน...ขอเมนต์กันแบบจัดหนักหน่อยน้า

จะได้มีกำลังใจอัพๆๆๆๆ >O< ขอบคุณทุกคนมากค่า รักนะ จุ๊บุ~ <3

 

 

 

มีคนบอกนางเอกเหมือนเค้าด้วย งี้เค้าก็จะได้กินเด็กเหมือนโซระจังสินะ :P

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* โคชิเอ็ง หมายถึงสนามฮันชินโคชิเอ็ง (Hanshin Koshien Stadium : 阪神甲子園球場) สนามเบสบอลที่ตั้งอยู่ในนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโก ประเทศญี่ปุ่น เป็นสถานที่จัดงานแข่งขันเบสบอลระดับมัธยมปลายของญี่ปุ่นในรอบชิงแชมป์ เป็นเหมือนความฝันสูงสุดของนักเบสบอลมัธยมปลาย

* เซ็มไป 先輩 แปลว่ารุ่นพี่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2238 RawisaraHongsa (@RawisaraHongsa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 17:44
    ฟินมากกกก(ก.ไก่ล้านตัว)^^
    #2238
    0
  2. #2212 sometime_love (@chutikan_bam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 12:17
    ฟินมากเลยยยยยย มาซารุคุง ตั้ลล๊าก 
    #2212
    0
  3. #2207 kakashi-g (@kakashi-h) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 08:34
    กรี้ดดดดดดดด มาซารุคุงงงง >\<
    #2207
    0
  4. #2205 guitar4980 (@guitar_49805) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 10:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ฟินมากกกกกกกกกกกก ><
    #2205
    0
  5. #2183 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:41
    ฟินไปล้านแปดจิ ตอนนี้โชระเป็นคนตลก 5555
    #2183
    0
  6. #2072 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:13
    ฟินนมากกเลยค่าาา ><
    #2072
    0
  7. #2071 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:13
    ฟินนมากกเลยค่าาา ><
    #2071
    0
  8. #1430 fony-Club (@fonyclub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 00:58
    ผมนี่...ฟินเรย อร๊ายยยยยยยยยยย
    #1430
    0
  9. #1426 natwasa (@natwasa43) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:35
    จะละลายแล้วคะ -///- ชอบมากเลยคะ
    #1426
    0
  10. #1343 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 10:09
    ขอบคุณมากๆๆๆนะคะ ไม่รุ้จะขอบคุนยังไง ชอบมากกกกก
    #1343
    0
  11. #862 ... (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 18:41
    ชอบโซระอ่ะ

    #นางดูไร้เดียงสาดี >_
    #862
    0
  12. #817 ซากุระ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:35
    ชอบมากค่ะ สนุกมากก อาริงาโตะค่ะเซเอะเน่ซังที่อุตส่าเขียนขึ้นมา
    #817
    0
  13. #690 Tea cup (@Deeans) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 02:40
    น่ารักจริงๆ พ่อหญ้าอ่อนมาซารุคุง
    #690
    0
  14. #675 ชนาพร ปิ่นแก้ว (@052543) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 19:48
    พี่อาย อัพๆๆๆๆๆนะคิดถึงมาซารุคุงอะ
    #675
    0
  15. #630 ญี่ปุ่น112 (@natsumi78) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 19:54
    เจิมมม
    #630
    0
  16. #552 ดวงจันทร์สีนวล (@bf_nn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 10:09
    หวาาาาา นีถ้าเจอโมเม้นต์แบบโซระจังนี่เขินแย่เลยยย 55555555555 น่าจะฟินนนนนตัวแตกกกกก 
    #552
    0
  17. #480 princess ariel (@mookmhiw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 21:50
    เค้ารักมาสะจางงงงงงง><
    #480
    0
  18. #416 maewsayo (@maewsayojangja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 18:21
    คาวาอี้โคตรๆ อัพด่วนๆเลยพี่อายยย ฟินๆๆๆ
    #416
    0
  19. #399 มิชา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 09:34
    รออยู่น้า ทั้งมาสะจังทั้งไดอารี่พี่อายเลย รีบอัพนะคะ>
    #399
    0
  20. วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 22:15
    ต่อน๊าาาค่าา จุบุ 

    #385
    0
  21. #377 pastavsnoodle (@babe11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 21:18
    คือฟินนนน > <
    ฮาตอนโซระเย็บกระดุมให้มาสะผิดมาก 
    รอค่าาา :)
    #377
    0
  22. #367 PangLum (@pangnaja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 19:54
    อ่านแล้วรู้สึกเหมือนมาซารุคุงมากระซิบข้างหูตัวเอง #มโน เผลอจับหูตัวเองเฉยเลยอ้าพี่อายยยยยย T///T
    #367
    0
  23. #343 KuN_HoNg (@jamsai1412) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 16:23
    อร๊ายยยยยยย ฟินอ่าาาาาา~ งือออออ~ T///T เปลี่ยนตัวกันมั้ยโซระจัง #ฝันเหอะย่ะ!! #มโนเองกะดะ
    #343
    0
  24. #326 Why (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 00:27
    มาซารุคุงงงงงงง >/////
    #326
    0
  25. #325 PangPy (@0910058979) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:38
    อยากมีโม้เม้นแบบเน้ >\< อัพไวๆนะค่า
    #325
    0