Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 1 : Nippon Baby : 忘れられない人 (คนที่ไม่มีทางลืมลง) [[COMPLETE 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,040
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    24 ต.ค. 57










 

 

 

 

1

忘れられない人

(วาสึเรราเรไน่ฮิโตะ : คนที่ไม่มีทางลืมลง)

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบเจ็ด (นานตรงไหน)

 

 

อากาศดีจังน้า~

 

 

ฉันคิดอย่างสบายอารมณ์พลางเตะขาไปมาอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ ที่มีสนามหญ้าเป็นสีเขียวสดใสและต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นสุดๆ พลางกินข้าวปั้นจากคอนบินีที่เป็นอาหารเย็นของฉันในวันนี้ไปด้วย >_<

 

 

ปกติฉันจะนั่งกินบนชิงช้าในสวนเล็กๆ ที่อยู่ใกล้บ้าน แต่วันนี้อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูสักหน่อยเพราะเห็นอากาศดีก็เลยย้ายโลเกชั่นมาที่นี่แทน~ เพิ่งเคยมาที่สวนแห่งนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ แถมระหว่างทางที่มาวิวยังสวยมากทีเดียว~ ถ้าซากุระบานคงยิ่งสวยกว่านี้อีกเนอะ >_<

 

 

ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว อากาศก็เลยอุ่นขึ้นนิดๆ จนใส่แค่คาร์ดิแกนตัวเดียวได้ อีกไม่นานซากุระก็คงจะบาน จากนั้นพอถึงวันเปิดเทอม...ฉันก็จะกลายเป็นนักเรียน .ปลาย ปีสาม พูดไปก็แอบรู้สึกทึ่งกับตัวเองอยู่เหมือนกันที่จากเมืองไทยมาอยู่ญี่ปุ่นเข้าปีที่สามแล้วแบบนี้ อยู่ไปนานๆ ก็ชักจะคิดว่าตัวเองเหมือนคนญี่ปุ่นขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ (ยกเว้นความโมเอ้นะ อันนี้อยู่กี่พันปีก็คงไม่กระเตื้องขึ้นกว่านี้ละ T_T)

 

 

ส่วนที่ชอบที่สุดน่าจะเป็นอาหารล่ะมั้ง อาหารอร่อยทุกอย่างเลย ไปกินร้านไหนเมนูไหนก็อร่อยทั้งนั้น >_< ทำเอาน้ำหนักขึ้นมาเยอะทีเดียว T^T ว่าไปก็ควรจะเริ่มไดเอ็ตได้แล้วนะเนี่ย #ปากก็ยังเคี้ยวข้าวปั้นหยับๆ

 

 

พอยัดข้าวปั้นชิ้นที่สองเข้าปากจนหมดแล้ว ฉันก็ควานหาขวดชาข้าวที่ถือติดมือมาด้วย ในหัวก็คิดว่าขากลับอยากจะแวะร้านเช่าดีวีดีหาหนังไปดูคืนนี้สักเรื่องสองเรื่อง... เลยไม่ทันได้สนใจเสียงดังป๊อกที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในสวน

 

 

และตอนนั้นเองที่มีเสียงตะโกนดังมาจาก... ที่ไหนสักแห่งในสวนอีกเหมือนกัน

 

 

อ๊ะ! หวาาาา ตีไปไหนน่ะครับยูเมะซัง!?”

 

 

ว้ายยยย ขอโทษ TOT ฉันกลัวลูกมันโดนหัวก็เลยเหวี่ยงๆ ไปก่อนอ่ะ”

 

 

หือ ?_? อะไรกันน่ะ ฉันเงยหน้าขึ้นจากขวดชาข้าวในมือเพราะเสียงโวยวาย จากนั้นก็ได้คำตอบไวทันตาเห็น...เมื่อลูกเบสบอลลูกหนึ่งลอยโด่งข้ามฟ้ามาพบรักกับหน้าผากฉันอย่างจังเบ้อเริ่ม...

 

 

ปั้ก!

 

 

กรี๊ดดดดด มาซารุคุง TOT ฉันทำคนตายไปแล้วรึเปล่า!?”

 

 

ยัง...ยังไม่ตายค่ะ แค่มึนมาก... @_@

 

 

ยังครับ ยังไม่ตาย แต่ไปดูก่อนจะตายจริงดีกว่า -O-”

 

 

ฉันเกิดมาได้สิบเจ็ดปีเต็ม เพิ่งเคยเห็นดวงดาวพร่างพราวตอนฟ้ายังไม่มืดเป็นครั้งแรกก็วันนี้ ตอนที่ลูกเบสบอลลูกนั้นน็อศีรษะฉันด้วยความแรงกว่าแปดร้อยเดซิเบล #มั่ว #สมองถูกกระเทือน

 

 

ฉันพยายามกะพริบตาให้ตัวเองตื่น ทว่าสติสตังกลับหนีฉันไปเรื่อยๆ ภายในหัวที่หมุนติ้วเหมือนลูกข่างเพราะแรงกระแทกคิดอะไรไม่ออกเลย แต่ถึงจะไม่โดนกระแทกก็ใช่ว่าฉันจะคิดอะไรออกอยู่ดี #อ้าว

 

 

โครม!!

 

 

อาบุไน่! (อันตราย!)” ฉันได้ยินเสียงคนร้องโวยวายดังอยู่เหนือหัว ตอนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าเหมือนปลาตาย หนังตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันปิดสนิทในที่สุด

 

 

แต่ว่ายังไม่ตายหรอกนะ แค่หมดสติเฉยๆ ค่ะ (คิดว่านะ)

 

 

...

 

 

...

 

 

เปิดเรื่องได้เจ๋งใช่มั้ยล่ะ ฉันไม่อยากเหมือนใครน่ะ เพราะสองเล่มแรก (Nippon Sweetie & Nippon Cutie) ก็เปิดตัวกันอย่างอลังการไปแล้ว ฉันคนนี้เลยอยากจะแหวกแนวกับเขาบ้าง แต่ใช่ว่าฉันอยากจะโดนลูกเบสบอลปาใส่หัวหรอกนะ เนื่องจากมันเจ็บไม่เบาเลยทีเดียว นี่ก็ยังไม่รู้ว่าสมองฉันถูกกระทบกระเทือนแค่ไหนบ้าง หรือว่ากระเด็นหลุดหายไปแล้วรึเปล่า #บ้าบอ

 

 

ว่าแต่แนะนำตัวก่อนเลยแล้วกันนะคะ ฉันชื่อคิริฮาระ ไม เป็นไอดอลสาวสวยหน้าใหม่ของญี่ปุ่นค่ะ >_< ที่จริงผู้จัดการห้ามไม่ให้เปิดเผยตัวจริง แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ อ่ะเนอะ~

 

 

...คุณ...คุณครับ”

 

 

วันนี้ฉันแวะมากินเพิ่มพลังก่อนจะไปแสดงคอนเสิร์ตที่โตเกียวโดมร่วมกับยูโตะและหนุ่มๆ ในวงของเขา...

 

 

ได้ยินที่ผมพูดมั้ยครับ”

 

 

เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มาพร้อมกับแรงตบเบาๆ ที่แก้มทำให้สติสตังของฉันที่เตลิดไปเที่ยวเล่นไกลถึงโตเกียวโดมกลับคืนสู่ที่ที่มันควรจะอยู่ในที่สุด...

 

 

แล้วก็ได้รู้ว่าไอ้ที่มโนมาเมื่อกี้นั่นไร้สาระทั้งเพ ฉันไม่ได้เป็นไอดอลที่ชื่อไมเมยอะไรทั้งสิ้น แต่ฉันเป็นสาวไทยหน้าใสช่างมโนชื่อยัยฟ้า ที่แค่บังเอิญถูกลูกเบสบอลกระแทกหัวจนสลบเหมือดไปต่างหาก -O-;

 

 

แปลกจัง ตอนคุณหมอเช็กดูก็บอกว่าแค่หัวโนเฉยๆ ไม่ได้กระเทือนไปถึงข้างในนี่นา...”

 

 

แหม แย่จัง รู้งี้หมดสติต่อไปอีกสักหน่อยก็ดีหรอก เกือบได้จุ๊บยุตตี้แล้วเชียว U_U #มโนอย่างต่อเนื่อง

 

 

...แต่ดูตาลอยๆ เหมือนสมองจะกระทบกระเทือนอย่างแรงยังไงก็ไม่รู้อ่ะ T_T หรือว่าฉันจะไปตามเซ็นเซย์ (คุณหมอ) มาอีกทีดีนะ”

 

 

ว่าแต่ทำไมตัวฉันในฝันถึงต้องชื่อคิริฮาระ ไมด้วยอ่ะ ทั้งที่ชื่อญี่ปุ่นของฉันคือโซระ (ท้องฟ้า) แท้ๆ เลย -^- อุตส่าห์ได้ฝันฟินๆ แล้วทำไมข้อมูลไม่ตรงอีกเนี่ย เซ็งชะมัด

 

 

มาซารุคุง T_T ฉันทำให้สมองเขาพังไปแล้วใช่มั้ย กลอกตาใหญ่เลยอ่ะ TTOTT”

 

 

ม่านตายังตอบสนองอยู่ ผมว่าเขาคงจะแค่กำลังช็อกล่ะมั้งครับ”

 

 

จะว่าไปสองคนนี้มาคุยอะไรกันงุ้งงิ้งๆ อยู่เหนือหัวฉันเนี่ย O_O; เห็นพูดกันไม่หยุดมาสักพักแล้ว สมองใครพังกันน่ะ

 

 

ฉันยันตัวลุกพรวดขึ้นมานั่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยจนเด็กหนุ่มตัวสูงๆ หน้าหวานๆ ที่ยื่นหน้าเข้ามาจ้องหน้าฉันใกล้ๆ ถึงกับตกใจผงะถอยหลังไปชนโต๊ะ ในขณะที่เด็กผู้หญิงหน้าหวานอีกคนถึงกับร้องกรี๊ดพร้อมเอามือตบอก

 

 

ตะ...ตะ...ตกใจหมดเลยค่ะ TOT”

 

 

...ผมด้วย”

 

 

ฉันด้วย -O-;;;”

 

 

เราสามคนจ้องหน้ากันเป็นทอดๆ ราวกับกำลังเล่นปลอมเป็นสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาอยู่ จากนั้นพอฉันกะพริบตาปริบๆ เด็กหนุ่มคนเดิมก็พูดขึ้นมาหลังจากตั้งสติได้แล้ว

 

 

ตอนนี้เราอยู่ที่คลินิกใกล้ๆ สวนเมื่อกี้นะครับ”

 

 

คลินิก -O- ฉันมาทำอะไรที่นี่

 

 

คือว่า...ความผิดฉันเองค่ะ T_T” เด็กผู้หญิงหน้าหวานพูดเสียงอ่อยๆ เมื่อเห็นฉันทำหน้างงเป็นสัตว์โลกพิศวงอยู่บนเตียงที่กลางห้อง “เมื่อกี้ฉันตีลูกเบสบอลไปโดนหัวคุณ...แล้วคุณก็สลบไป...”

 

 

อ๋อ นึกออกแล้ว... ที่พาฉันไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้าเมื่อกี้นี่เอง -O-

 

 

คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ T.,T”

 

 

ฉันกะพริบตาใส่เธออีกรอบก่อนจะเอียงคอมองหน้าสาวน้อยร่างเล็กไซส์มินิผู้มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูโดยยังไม่ได้ตอบอะไร จนกระทั่งเด็กหนุ่มหน้าหล่อตัวสูงผู้มีนัยน์ตาสีเฮเซลสวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเอื้อมมือมาดันไหล่ฉันเบาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

อาการยังไม่ดี งั้นคุณนอนต่อดีกว่าครับ หมอเองก็บอกให้พักก่อน”

 

 

ฉันโอเคดีค่ะ >O< กะโหลกฉันใหญ่กว่ามนุษย์นีแอนเดอธัล* อีกนะ หนาแค่กะโหลกแหละ ส่วนสมองน่าจะเล็กนิดเดียว ข้างในก็คงกลวงล่ะมั้ง...”

 

 

ฉันบ่นพึมพำไปตามประสา ก่อนจะหยุดพูดเมื่อเห็นสองคนข้างเตียงทำหน้าเหมือนกำลังคุยกับมนุษย์ต่างดาวอยู่

 

 

เอาเป็นว่า... ฉันต้องรีบกลับแล้วแหละ ^O^ ไปก่อนนะคะทั้งสองคน”

 

 

ดะ...เดี๋ยวก่อน...”

 

 

ฉันลุกพรวดพราดขึ้นในจังหวะเดียวกับที่เด็กหนุ่มหน้าใสร้องห้ามไว้ และวินาทีต่อมาโลกก็โคลงเคลงจนขาฉันเสียหลักเกือบล้มหน้าทิ่ม -O-;;

 

 

หมับ!

 

 

...ผมก็บอกแล้วไงครับว่าเดี๋ยวก่อน”

 

 

ขะ...ขอโทษค่ะ -O-;;;”

 

 

กลับไปนอนที่เตียงเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ผมจะไปตามหมอ” น้ำเสียงที่กดลงต่ำเล็กน้อยทำให้ฉันรู้สึกกริ่งเกรงจนเผลอห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว TOT

 

 

ตะ...แต่ว่าฉันต้องรีบกลับ นี่ก็จวนจะหกโมงแล้ว...”

 

 

เดี๋ยวผมจะไปส่งเองครับ”

 

 

มะ...ไม่ต้องหรอก! ฉันโอเคจริงๆ! ฉันไปก่อนน้า~”

 

 

หยุดก่อนครับ!”

 

 

เขาร้องห้ามไว้ตอนที่ฉันดิ้นหลุดจากท่อนแขนแข็งแรงผิดกับตอนแรกที่เห็นว่าผอมบางลิบลับ ตอนเขาคว้าแขนฉันที่กำลังจะล้มเอาไว้...ฉันรู้สึกได้ว่าเขาแข็งแรงมาก คิดว่าน่าจะเป็นนักกีฬาล่ะมั้ง...

 

 

คงเพราะฉันผลุบหนีออกมาตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว แถมเผลอแป๊บเดียวฉันก็ลงลิฟต์มาแล้วด้วย เขาก็เลยวิ่งตามฉันไม่ทัน ที่จริงก็แอบมึนอยู่ไม่น้อยแหละ แต่เวลาไม่อำนวยเลย T_T ถ้าใช้ความเร็วแบบเครื่องยนต์ทวินเทอร์โบตอนนี้อาจจะกลับไปทันพอดี ค่อยยังชั่วหน่อย >O<

 

 

ระหว่างอยู่บนรถไฟ...ฉันก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ขึ้นมาในหัว ดูแล้วก็น่าจะเด็กกว่าฉัน แต่กลับตัวสูงมากๆ ทำเอาฉันเหมือนเด็กประถมไปเลย O_O ผมของเขาออกสีน้ำตาลแดงอาจจะเพราะโดนแดดจัดเป็นเวลานาน...นี่คาดเดาจากการที่ผิวของเขาไม่ขาวมากน่ะนะ แต่ผิวสีแทนนิดๆ นั่นก็ยิ่งเสริมให้รู้สึกเหมือนว่าเขาเป็นผู้ชายเท่ๆ ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ทั้งที่หน้าหวานนิดๆ แท้ๆ

 

 

แล้วยังมีนัยน์ตาสีเฮเซลนั่นอีก...

 

 

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันนึกถึง...ก่อนที่แรงสั่นสะเทือนของรถไฟกับรางรถไฟจะทำให้ฉันเคลิ้มหลับไป... และพอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเลยสถานีที่จะลงไปแล้ว

 

 

เอาเถอะ T_T ก็แค่นั่งย้อนกลับไปสามสี่สถานีเท่านั้นเอง ฮึก TT^TT

 

 

 

 

 

 

 

 

*********************************************




 


 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

 

 

อืมมมมมมมมม...

 

 

นึกไม่ออก TOT

 

 

ฉันก้มมองนาฬิกาข้อมือ พบว่ามันถ่านหมดและหยุดเดินไปแล้ว (ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน TOT) เลยเงยหน้ามองสีของท้องฟ้าแทน ก็รู้ว่ามันใกล้จะถึงเวลากลับบ้านของทุกคนแล้ว ซึ่งในขณะนี้ฉันควรจะอยู่ในบ้าน ให้อาหารแมว เตรียมน้ำอาบให้อุ่นกำลังดี เตรียมรองเท้าสลิปเปอร์ ปัดกวาดเช็ดถูบ้าน จัดโต๊ะอาหารรอ (ไม่รวมอาหารเพราะเสน่ห์ปลายจวักของฉันมันติดลบ) จากนั้นก็เข้าไปทำตัวสงบเสงี่ยมอยู่ในห้องตัวเองได้แล้ว

 

 

ทั้งหมดนั่นยังไม่ได้ทำเลยสักอย่าง สาเหตุเพราะว่าฉัน...หากุญแจบ้านไม่เจอ T_____T

 

 

ทำไมนึกไม่ออกนะว่าไปลืมไว้ไหน ปกติฉันพกติดตัวตลอดนี่นา T,.T อย่าบอกนะว่าเมื่อเช้าตอนออกจากบ้านลืมหยิบมาด้วย เอ๊ะแล้วถ้างั้นฉันจะล็อกบ้านได้ยังไง

 

 

หรือว่าไม่ได้ล็อก O_O!?! ไม่สิ เมื่อกี้ลองเปิดดูแล้วก็ล็อกนี่นา แง งั้นทำไงดีล่ะ T_T

 

 

ฉันยืนหันรีหันขวางหันหน้าหันหลัง ทำเหมือนกุญแจอาจจะหล่นอยู่แถวนี้หรือไม่ก็งอกขึ้นมาจากพื้นดิน สุดท้ายพอเงยหน้าขึ้นมองบนฟ้าอีกครั้ง ฉันก็พบทางออกได้ในที่สุด!

 

 

แหม ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ เลย >O< ถ้าไม่มีกุญแจบ้าน...ก็ปีนเข้าบ้านซะก็สิ้นเรื่อง! #แน่ใจนะว่าคิดแล้ว

 

 

พอหาข้อสรุปได้ฉันก็จัดการปีนต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกอยู่หน้ารั้วบ้านขึ้นไป กิ่งมันยื่นไปถึงหน้าต่างชั้นสองอ่ะ ฉันจำได้ว่าหน้าต่างตรงระเบียงห้องฉันไม่ได้ล็อก ดังนั้นถ้าไปเข้าจากตรงนั้นน่าจะลงมาเปิดประตูบ้านให้ตัวเองได้! ไอเดียเริดแบบไม่ธรรมดาจริงๆ ใช่ม้า~ ว่าแล้วก็...

 

 

เอ้า ฮึบ~

 

 

เอ่อ ยากกว่าที่คิดแฮะ -O-;;; ควรจะเอาขาไปวางไว้ไหนล่ะ ก้าวขึ้นไปก่อนแล้วค่อยคว้ากิ่งบนหรือยังไงดี O_O ตอนอยู่ไทยก็ไม่เคยฝึกปีนต้นไม้มาก่อนเลยทั้งที่เคยอยู่บ้านสวนที่ราชบุรีกับยายตั้งนานแท้ๆ T_T แต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างต้องมีครั้งแรก ดังนั้น...

 

 

อะ...อาบุไน่! (ระวัง!)”

 

 

มะ...มาอีกแล้วเหรอคำว่าอันตราย อะไรอันตรายอีกล่ะ TOT

 

 

เป๊าะ!

 

 

โอ๊ะ กิ่งหัก -O-;

 

 

กรี๊ดดดดด!!!”

 

 

อ๊ะ!!!”

 

 

หมับ!!

 

 

...ฮู่ว...เกือบไป”

 

 

ฉันที่หลับตาปี๋สวดมนต์ภาวนานับถอยหลังเตรียมหลังหักไปแล้วรีบลืมตาพรวดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงคน O_O คาดหวังไว้ว่าอาจเป็นยมทูตมารับวิญญาณฉัน แต่พอเปิดตาขึ้นมาปุ๊บกลับได้สบตากับนัยน์ตาใสสีเฮเซลที่เบิกกว้างด้วยความตกอกตกใจแทน

 

 

เอ๊ะ... ผู้ชายนัยน์ตาสวยขนาดนี้...ฉันเคยเห็นที่ไหนกันนะ

 

 

ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นครับ!?”

 

 

ความเคลิบเคลิ้มเพราะนัยน์ตาทรงเสน่ห์เมื่อครู่ถึงกับแตกกระเจิงเมื่อเจ้าของนัยน์ตาคู่นั้นถามฉันด้วยเสียงอันดังแบบไม่ให้ตั้งตัว -O-;;; และเพราะถูกจู่โจมแบบไม่พร้อม...ฉันเลยได้แต่ตอบไปแบบอึ้งๆ

 

 

คือว่า...ฉันจำไม่ได้ว่าไปลืมกุญแจบ้านไว้ไหน ก็เลยตั้งใจว่าจะปีนเข้าทางหน้าต่างอ่ะ -O-;;”

 

 

คิดว่าจะปีนขึ้นไปถึงบนนั้นได้เหรอครับ”

 

 

...นั่นสินะ คิดดูดีๆ แล้วก็ไม่น่าถึงอ่ะ (' ')”

 

 

คนทั่วไปเขาไม่คิดปีนกันหรอก ทำไมไม่รอคนที่บ้านกลับมาก่อนล่ะครับ”

 

 

ก็ฉันต้องรีบเข้าไปทำนู่นนี่นั่นก่อนที่คนที่บ้านจะกลับมาถึงนี่นา”

 

 

แต่ถ้าปีนต้นไม้ขึ้นไปแล้วตกลงมาคอหักตายก็จะไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

 

 

...ก็จริง -O-”

 

 

แหงสิ” เด็กหนุ่มแปลกหน้าบ่นด้วยน้ำเสียงสุดจะเอือมระอา ก่อนจะวางร่างฉันกลับลงบนพื้น ทำให้รู้ตัวว่าตลอดเวลาที่คุยกันเมื่อกี้เขายังอุ้มฉันอยู่...ด้วยท่าทางเหมือนกำลังอุ้มตุ๊กตานุ่มๆ ไม่ใช่สาวไทยเนื้อแน่นอย่างฉัน -O-;;;;

 

 

แขนที่ดูเผินๆ เหมือนผอมบางของเขาน่ะแข็งแรงมากจริงๆ

 

 

แล้วก็...นี่ครับ” ในระหว่างที่ฉันกำลังชื่นชมแขนของเขาอยู่นั้น เขาก็ยื่นบางอย่างมาให้ฉัน O_o? “ไม่ได้ลืมแค่กุญแจหรอกนะครับ แต่ลืมทั้งกระเป๋าเลยต่างหาก”

 

 

เอ๊ะ!! นี่มันกระเป๋าของฉันจริงด้วย!”

 

 

...ก็จริงน่ะสิ ผมจะโกหกทำไม”

 

 

ทำไมไปอยู่กับนายได้อ่-O-;”

 

 

นี่ถามจริงจังเหรอครับ =O=;” คราวนี้ถึงทีเขาเหวอบ้างแล้ว ตอนที่ฉันรับกระเป๋ามาคุ้ยๆ หากุญแจบ้านจนเจอมันนอนนิ่งอยู่ในนั้นจริงๆ เย้~ รอดแล้ว~ “จำผมไม่ได้เหรอ เราเพิ่งเจอกันเมื่อกี้เองนะครับ”

 

 

หือ O_o/ ฉันเงยหน้าขึ้นจากกุญแจบ้านในมือก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจ้องหน้าเขา หน้าหวานๆ แต่ตัวสูงและผิวแทนๆ กับกล้ามแขนแข็งแรง...

 

 

อ๊ะ!!!”

 

 

...จำได้แล้วสินะ

 

 

หรือว่านายคือเด็กหนุ่มเบสบอลคนนั้น”

 

 

ครับ ผมเอง” เขาพยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจแผ่วเบา “ขอโทษด้วยที่ต้องถือวิสาสะดูของในกระเป๋า เพราะวิ่งตามไปเรียกไม่ทันผมเลยกะจะตามเอามาให้ที่บ้าน แต่ว่านะครับ...”

 

 

หืม?”

 

 

คนปกติที่ไหนเค้าเขียนทั้งชื่อและที่อยู่บ้านติดไว้กับกุญแจบ้านแบบนี้ล่ะครับ ถ้าคนเก็บได้เป็นโจรผู้ร้ายขึ้นมาจะทำยังไง”

 

 

นี่ฉันกำลังโดนดุอยู่รึเปล่าเนี่ย -O-;;; รู้สึกเหงื่อตกเบาๆ แฮะ ฉันมั่นใจว่าตัวเองอายุมากกว่าเขานะ ทำไมบรรยากาศมันสลับกันแบบนี้ล่ะ

 

 

...ก็...ฉันทำหายบ่อยอ่ะ -O- ที่ผ่านมาก็มีแต่คนใจดีเก็บได้แล้วเอามาคืนให้นะ”

 

 

แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกันล่ะครับ ถ้ารู้ตัวว่าทำหายบ่อย ทีหลังก็เก็บไว้ใต้กระถางต้นไม้หรือในตู้จดหมายสิครับ”

 

 

เออจริงด้วย =O= ทำไมคิดไม่ถึงนะ

 

 

หรือไม่ก็ใส่เป็นสร้อยห้อยคอไว้เลยก็ได้”

 

 

นั่นก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน แต่วิธีดีๆ ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวฉันหรอก เพราะความคิดอ่านของฉันนั้นเกิดขึ้นในมิติที่สี่ ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป -O-;;; ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่เหมือนกันนะ

 

 

ให้ตายเถอะ... ดีนะที่ผมตามมาทันเวลาพอดี”

 

 

เอ่อ ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษด้วย...”

 

 

ไม่เป็นไรครับ ความจริงพวกผมเองก็ผิดด้วยตั้งแต่แรก” เขาพูดพร้อมกับโค้งให้ฉันอย่างสุภาพเรียบร้อย “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อย่าลืมกุญแจแล้วไปปีนต้นไม้อีกนะครับ มันอันตราย”

 

 

...รับทราบค่ะ ^O^” ฉันโบกกุญแจให้เขาแทนคำตอบ เด็กหนุ่มหน้าใสหลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบา ด้วยเสียงหัวเราะที่สดใสเหมือนเสียงนกน้อยในฤดูร้อนกลางแดดจ้า ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเขากลายเป็นพระอาทิตย์ไปจริงๆ ขึ้นมาแวบหนึ่ง...

 

 

ช่างมีตัวตนต่างกับฉันซะเหลือเกิน ทำเอาฉันแทบจะต้องหรี่ตาเพราะเกิดรู้สึกแสบตาจากออร่าที่สาดแสงแรงกล้าของเขาเลยทีเดียว #เพ้อเจ้อ

 

 

ถ้าหากนี่เป็นบ้านของฉันเองที่ไทย ฉันเชิญเขาเข้าไปดื่มชาแทนคำขอบคุณไปแล้ว ซึ่งมันไม่ใช่ และถ้าทำแบบนั้นแล้วเอย์จังกลับมาเห็นคงจะไม่ดีแน่ๆ

 

 

ถ้าอย่างนั้นก็...

 

 

พ่อหนุ่มเบสบอล!!”

 

 

ฉันหันไปตะโกนเรียกเขาสุดเสียง ทำเอาเขาชะงักก่อนจะหันมามองฉันด้วยสีหน้างงๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำมุมได้เหมาะเจาะกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินพอดี และทำให้เขาดูเหมือนเจ้าชายแห่งอาทิตย์อัสดงจริงๆ #เรื่องสำบัดสำนวนต้องยกให้เธอนะ

 

 

...ครับ?” เขาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจเมื่อฉันเอาแต่เพ้อเจ้อกับตัวเองในสมอง ฉันก็เลยดึงสติกลับมาแล้วถามออกไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

 

ฉันขอถามชื่อไว้หน่อยได้รึเปล่า”

 

 

คำถามนั้นทำให้เขาหลุดยิ้มสดใสน่ารักออกมา...รอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจพุ่งขึ้นสูงก่อนดิ่งลงต่ำสุดในเวลาชั่วเสี้ยววินาที... จากนั้นถามฉันด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังนึกขำกับอะไรสักอย่างอยู่

 

 

ถึงผมจะบอกไป เดี๋ยวห้านาทีต่อมาก็ลืมอีกอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ”

 

 

ไม่ลืมอยู่แล้วล่ะจ้ะ พ่อหนุ่มเบสบอล”

 

 

เขาหัวเราะกับคำว่าพ่อหนุ่มเบสบอลอีกครั้งก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ฮาเซคาวะ มาซารุครับ”

 

 

ฉันจัดการเมมชื่อของเขาลงไปในเนื้อสมองที่เป็นลิมิเต็ดอีดิชั่น (มีจำนวนจำกัดมาก) อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบกลับไปบ้างโดยไม่สนว่าเขาอยากรู้หรือเปล่า

 

 

ฉันชื่อโซระ โยโรชิคุเนะ (ยินดีที่ได้รู้จักนะ) ^-^”

 

 

แล้วอย่าลืมผมอีกล่ะ”

 

 

จะเขียนแปะฝาผนังไว้เลย รับรองไม่ลืมแน่ >O<”

 

 

ขนาดนั้นเลยนะครับ”

 

 

อื้อ! ขนาดนั้นแหละ!”

 

 

งั้นก็รบกวนเขียนว่า 'อย่าลืมกุญแจบ้านนะ' ไว้ข้างๆ ชื่อผมด้วยนะครับ”

 

 

ทำแบบนั้นฝาผนังก็เลอะเทอะไปกันใหญ่น่ะสิ”

 

 

ฮ่าๆๆๆ” มาซารุคุงหัวเราะเหมือนหยุดไม่อยู่ จากนั้นจึงโบกมือให้ฉันอีกรอบ “ผมต้องไปแล้วจริงๆ ครับ”

 

 

บ๊ายบาย~” ฉันโบกมือให้เขาบ้าง จากนั้นจึงมองส่งเขาจนกระทั่งอีกฝ่ายหายลับไป...

 

 

...ใครน่ะ”

 

 

อะ...เอย์จัง!?”

 

 

ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางหันไปมองหน้า 'เอย์จัง' หรือชื่อเต็มๆ ว่า 'โอตะ เอย์ซาคุ' ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาเซอร์ไพรส์แบบไม่ให้สุ้มให้เสียงตอนฉันกำลังเข้าสู่โลกส่วนตัว (ชื่นชมเด็กหนุ่มอยู่) ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม “ฮาเซคาวะ มาซารุ”

 

 

แฟนเธอเหรอ”

 

 

แหม เด็กหนุ่มที่หล่ออย่างเหนือชั้นอย่างนั้นจะมาเป็นแฟนฉันได้ยังไง >O<” ฉันหัวเราะคิกคักพร้อมกับหยิบกุญแจมาเปิดบ้าน แล้วก็นึกออกว่าตัวเองยังไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำเลยสักอย่างเพราะมัวแต่ชื่นชมเสียงหัวเราะของมาซารุคุงอยู่หน้าบ้านตั้งนานสองนาน “กรี๊ดดดด ขอโทษนะเอย์จัง ฉันยังไม่ได้เตรียมของนู่นนี่นั่นเลย...”

 

 

หยุดโวยวายเหอะ วันนี้สองคนนั้นบอกว่าจะกลับดึก”

 

 

คำพูดของเอย์จังทำให้ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหยุดขาตัวเองที่กำลังจะพุ่งพรวดเข้าไปในบ้านเอาไว้ก่อน

 

 

แล้วเอย์จังหิวยัง อยากกินอะไรรองท้องมั้ย ฉันจะออกไปซื้อให้ >_<”

 

 

ช่างเถอะน่า ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองเถอะ”

 

 

งั้นเดี๋ยวไปต้มน้ำให้อาบนะ วันนี้ก็มีซ้อมที่ชมรมคงเหนื่อยใช่ม้า”

 

 

เธอเป็นคนใช้หรือไง บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องมายุ่ง” เอย์จังตัดบทก่อนจะเดินเฉียดผ่านฉันเข้าไปในบ้าน ฉันเดินตามหลังไปเก็บรองเท้านักเรียนของเขาเข้าไปในตู้ จากนั้นจึงไปเตรียมน้ำอาบให้เขาอย่างที่ทำประจำ แล้วค่อยกลับเข้าห้องตัวเองไปเขียนไดอารี่~

 

 

ฉันขี้ลืม (อย่างที่ทุกคนน่าจะพอดูออก T.,T) ก็เลยต้องจดบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันเอาไว้ก่อนที่สมองฉันจะทำการดีลีข้อมูลทิ้งไป เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนมีความหมายและมีเหตุผลในตัวของมัน ดังนั้นฉันจึงไม่อยากจะลืมอะไรไปทั้งนั้น >_< ยิ่งวันนี้ที่มีเหตุการณ์พิเศษอย่างการถูกลูกเบสบอลกระแทกหัวจนสลบ (พิเศษมาก) กับการตกต้นไม้แล้วมีหนุ่มน้อยหน้าใสรูปงามเข้ามารับไว้ (นี่ยิ่งพิเศษสุดๆ) ก็ยิ่งต้องจดบันทึกเอาไว้เลย

 

 

ฉันเขียนอย่างร่าเริงลงไปในสมุดไดอารี่ จากนั้นจึงจบส่วนของวันนี้ด้วยข้อความที่ยังไงก็ต้องเขียน เพราะตั้งใจจะแปะผนังเอาไว้เลย~

 

 

 

'長谷川 / 鍵を忘れてはいけない!

ฮาเซคาวะ มาซารุ / อย่าลืมกุญแจบ้านนะ! (Kagi wo wasuretewaikenai!)'

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

วันนี้อารมณ์ดี >//////< แถมดีใจที่มีคนมาเม้นรอตั้งร้อยกว่าคน ขอบคุณมากนะคะ!

 

 

อัพตอนแรกให้อ่านกันแล้ว แถมเปิดตัวหนุ่มคนที่ห้าของเซ็ตนิปปอนด้วย~ >////<

 

 

ตายล่ะ มีช้อยส์เพิ่ม จะเลือกกันได้มั้ยนะ :P

 

 

อยากอ่านต่อรีบเม้นด่วนนนนน ขอกำลังใจหน่อยน้าาาาา~

 

 

 

 

 

* ลักษณะทางกายวิภาคของมนุษย์นีแอนเดอร์ธัลคือมีกะโหลกศีรษะใหญ่







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2240 Magic (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 14:34

    ติดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


    #2240
    0
  2. #2237 RawisaraHongsa (@RawisaraHongsa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 17:35
    มาซารุ!!!!น่าร้ากกกกกอ่ะ
    #2237
    0
  3. #2232 midori-shopang (@midori-shopang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 19:15
    อ่านแล้วคร่าาา!!!ชอบมาซารุ ^////^น่ารักมาก อยากได้รูป กรี้ด!!!!
    #2232
    0
  4. วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 20:07
    i love masaru กรี๊ดดดดดดดด หลงรักหมดใจเลยคร้าาาาาา
    #2227
    0
  5. #2182 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:50
    กลับมาอ่านอีกรอบ ก่อนหนังสือจะออก โซระนี่ขี้ลืมจริงๆ น้าาาา ฮ่าๆๆๆ
    #2182
    0
  6. #2179 Noey_Chan:) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 20:13
    เจอกันได้น่ารักมากค่ะ -///- รู้สึกอยากโดนไม้เบสบอลโหม่งหัว # พูดเล่นๆ
    #2179
    0
  7. #2178 Noey_Chan:) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 20:13
    เจอกันได้น่ารักมากค่ะ -///- รู้สึกอยากโดนไม้เบสบอลโหม่งหัว # พูดเล่นๆ
    #2178
    0
  8. #2104 อามาโนะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 08:08
    พี่หญิงค่าาาาา หนูอยากเห้นหน้านางเอกจุงงง หนูไปหาซื้อแล้วทำไมไม่มีเล่มนี้เลยล่ะค่ะ -O-;;;
    #2104
    1
    • #2104-1 NAMNARIN ★ (@namnarin) (จากตอนที่ 1)
      12 มีนาคม 2558 / 14:31
      ยังไม่วางแผงเลยนะคะ ฮ่าๆๆ
      #2104-1
  9. #2069 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:02
    น่าร้ากกกจังงง สู้ๆๆน่าพี่อายย
    #2069
    0
  10. #1342 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 09:47
    อ๊ากกกกกก ฟินพระเอกอ่ะ >\\<
    #1342
    0
  11. #1169 นุ่น (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 12:30
    สนุกอ่าาาาา ชอบมากเลยค่ะ

    ซื้อหนังสือแน่ๆค่ะ

    เล่ม1-2ก็สนุกมากกกกกกกกกก
    #1169
    0
  12. #1017 PC-sevena (@yingbaimorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 20:03
    แอบหลงรักหนุ่มคนนี้ซะแล้วววว สู้ๆ น่ะค้าาาา
    #1017
    0
  13. #859 noon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 18:33
    บอกได้คำเดียวเลยว่า"ฟินนนนน">/////
    #859
    0
  14. #607 Mr.fox (@plernnachan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 21:40
    ไม่รู้เป็นคนเดียวหรือเปล่านะคะ แต่รอเอย์จังทุกตอนเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่หลงตั้งแต่ตอนแรกที่ออกมาเลยค่ะ5555 รู้สึกเป็นคนนิ่งๆ เย็นชาหน่อยๆ ยังไงไม่รู้ แต่ชอบมากค่ะะ เพิ่งกลับไปอ่านคอนหนึ่งเพื่อจะอ่านบทของเอย์จังโดยเฉพาะเลย55555 มาซารุคุงก็น่ารักไปปป สนุกมากๆค่ะะ จะรอ (เอย์จัง) ต่อไปนะคะะ อายะซังไฟต์ติ้งง~
    #607
    0
  15. #551 ดวงจันทร์สีนวล (@bf_nn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 09:57
    มาผซารุคุงน่ารักจังเลยน้า ~ 5555555555555 น่าหยิกสุดๆอ่ะ นี่แค่ตอนแรกนะ ><
    #551
    0
  16. #493 televisionbb (@chompunuttt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 12:49
    กริ๊ดดดดด ตายยยย หัวใจจะวายย
    #493
    0
  17. #482 SnowwwIceee (@icylovesnow) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 22:43
    ต่อเลยค่าา
    #482
    0
  18. #433 Fuyu-chan (@beauzza005) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:23
    มาซารุคุงน่ารักมว๊ากกกกก แบบนี้ยอมกินเด็กเลยค่าาา♡3♡ #ว่าแต่...นิปปอนคนที่5คือเอย์จังหรอค้าาาา> <
     
    #433
    0
  19. #374 pastavsnoodle (@babe11) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 20:49
    โซระเอ๋อได้อีกจริงๆ
    มาสะจังน่ารักมาก > <
    #374
    0
  20. #318 ฟรุ้งฟริ้ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 22:01
    ฟินกระจายมากอ้ะค่ะ >\
    #318
    0
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. #313 coupdetat_yg (@filmpannsu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 21:16
    เรื่องที่บ้านนางเอกดูแปลกๆ นางเอกตลกดีค่ะ555555
    #313
    0
  24. #300 Thanutcha Moonkaew (@kobutajang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 15:51
    น่าร๊ากม๊ากมากเลยค่ะ >< อัพต่อไวๆนะคะพี่อาย หนูจะรออ่านนะคะ 
    #300
    0
  25. #283 M'nareerat Samutsiriyatorn (@naree_nareerat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 11:23
    เฮือกกกก อย่าบอกนะว่าเอย์จังเป็นพระเอกคนที่ห้าน่ะ*[]*//มาสะน่ารักมากเลยพี่อายยยยย > <
    #283
    0