โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 8 : ♥ あひる :: P-PEDzll EP06 ll When I meet him (2) 150%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ม.ค. 58







6

You belong with me… (2)

 

          ฉันอยากจะเอาไม้หน้าสามไปฟาดหัวอีตาบ้านั่นซะจริงๆ นอกจากเขาจะกลั่นแกล้งให้ฉันเต้นท่าประหลาดๆ แล้วยังทำให้ฉันเป็นตัวตลกประจำคณะอีกต่างหาก ฮือๆ ชีวิตมหาลัยวันแรกก็ดูท่าจะไปไม่รอดซะแล้ว แบบนี้ฉันไม่ตายกันพอดีหรือไง T^T

 

 

 ฉันลากสังขารกลับมาที่หอที่คุณน้าเตรียมไว้ให้อย่างดีแต่น่าตลกเป็นบ้าที่ขณะที่ฉันกำลังจะไขประตูห้อง ผู้ชายห้องข้างๆ ดันเปิดประตูออกมาและ….

 

 

แทน ทะ แดน แท่น แท้นนนน!

 

 

 เซอร์ไพรส์รอบที่สามล้านสี่ อีตาพี่เป็ด คัมแบ็ค อเกน!!

 

 

 พูดเป็นภาษาไทยว่า มันมาอีกแล้วจ้า ท่านผู้ชม โฮๆๆๆ T[]T

 

 

ฉันกะพริบตาปริบๆ มองเขา แต่คนตรงหน้ากลับโปรยสายตาเย็นชาใส่เหมือนว่าฉันไม่มีตัวตน ไม่พูด ไม่ทัก ประหนึ่งว่าไอ้ที่เขาแกล้งก่อนหน้านี้มันไม่เคยเกิดขึ้นซะงั้นอ่ะ

 

 

แกร๊ก

 

 

แล้วเขาก็ปิดประตูไปอย่างไม่ไยดี ใส่หน้าฉันเต็มๆ -_-//

 

 

ฉันยืนค้างกับปฏิกิริยาเมื่อกี้ มันไม่ต่างจากตอนแรกที่พวกเราเจอกันเลย ที่อีตาพี่เป็ดบอกว่าไม่รู้จักฉันน่ะ! ฉันเบ้หน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและคว้าอีตุ๊กตาเป็ดที่ฉันตั้งชื่อว่าเจี๊ยบมาตบตีเพื่อระบายอารมณ์!

 

 

“ไอ้ท่าทีแบบนั้นมันคืออะไรวะ พี่เป็ดบ้า นี่แน่ะ!” ฉันกัดฟันฮึ่มฮั่มและลงทัณฑ์อีเจี๊ยบให้สาสมก่อนจะชะงักเมื่อฝ่ามือของฉันดันไปกดตรงกลางหน้าอกของมันพอดี

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

น้ำเสียงหวานเมื่อสามปีก่อนทำให้ฉันเบ้หน้าเมื่อนึกถึงท่าทีที่พึ่งเจอเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว... คนนิสัยไม่ดี ไม่เห็นต้องตีหน้าเย็นชาแบบนั้นใส่ฉันเลย เห็นแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า!

 

 

พี่เป็ดก็ช่วยอยู่เลี้ยงไอติมอัยย์ให้นานๆ เหมือนกันนะ

 

 

เสียงของฉันดังขึ้นในไม่กี่วินาทีถัดมา ทำให้ฉันอยากจะอัดทับหรือไม่ก็หาทางเอามันออกซะเดี๋ยวนี้ นี่ถ้าไม่ติดว่าเสียดายเสียงพี่เป็ดนะ! ฮือๆๆๆ งอนแล้ว ไม่เจอกันตั้งสามปีนั่นคือท่าทีที่ควรทำใส่ฉันงั้นเหรอ

 

 

แต่มันก็ตั้งสามปีแล้วนี่นะ... พี่เป็ดอาจจะมีแฟนใหม่ไปแล้วก็ได้ นี่ฉันหวังอะไรวะเนี่ย! ใครเค้าจะไปรอกัน ฉันเบ้หน้าอีกครั้งอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 ใจนึงก็อยากถาม แต่อีกใจก็ไม่กล้า ให้ตายสิ ทำไมอยู่ดีๆ ฉันถึงคิดเรื่องนี้เต็มหัวไปหมดอ่ะ ฉันตั้งใจว่าจะไม่กลับไปวอแวกับพี่เป็ดแล้วนะ ฮือๆ

 

 

เออ อยากมีแฟนใหม่ก็มีไปเลย ฉันไม่เห็นจะสนใจสักนิด ฉันสวยจะตายผู้ชายแทบจะต่อคิวรอจากกทม.ยันสงขลาเลยนะจะบอกให้!

 

 

 เฮอะ ไม่สนหรอก กับอีแค่พี่เป็ด

 

 

ไม่สนจริงๆนะ

 

 

แง่งงงงง!

 

 

ขณะที่ฉันกำลังโวยวายกับท่าทีเย็นชานั่นเสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

 

 

ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ เป็ดอาบน้ำในคลอง~

 

 

เสียงริงโทนของฉันยังคงเหมือนเดิม ถึงจะเปลี่ยนโทรศัพท์ไปแล้วก็ตาม ไม่ใช่เพราะคิดถึงพี่เป็ดหรอกนะ ฉันแค่ไม่รู้จะตั้งเพลงอะไรดีต่างหากเล่า ฉันดูหมายเลขโทรศัพท์แล้วแอบหวังลึกๆ ในใจว่าจะเป็นของคนห้องข้างๆ ทว่ากลับเป็นเบอร์ที่ฉันไม่รู้จัก ใครหว่า? ฉันกดรับ

 

 

[น้องอัยย์ อันนี้พี่แทนนะครับ]

 

 

“อ๋อ”

 

 

อีตารุ่นพี่หัวตอปิโดนั่นเอง

 

 

[พอดีว่าน้องอัยย์เป็นสายรหัสเดียวกับพี่ วันนี้พี่บัณฑิต น้องปีสอง ปีสาม เค้านัดกินเลี้ยงกัน สนใจมามั้ยเอ่ย?] สุ้มเสียงหวานนั่นแตกต่างจากภาพลักษณ์และเบ้าหน้าเขาสุดๆ ฉันหัวเราะแหะๆ คิดว่าเขาคงจะเอาเบอร์มาจากใบประวัติของฉันล่ะมั้ง

 

 

[เอ้อ เดี๋ยวนะ นี่น้องอยู่หอดีเรนเจอร์แมนชั่นปะ?]

 

 

รู้ได้ไงฟะ... ฉันขมวดคิ้วก่อนจะนึกได้ว่าเคยกรอกลงไปในประวัติที่พวกพี่ปีสองแจกมาให้

 

 

[งั้นดีเลย ออกมาพร้อมไอ้เป็ดสิ สายรหัสเดียวกัน]

 

 

“...”

 

 

[พี่เป็ดที่บอกให้น้องเต้นวันนี้น่ะ จำได้มั้ย? เดี๋ยวพี่โทรบอกมันละกันนะ] พี่แทนสรุปรวบรัดทำให้ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกกับความบังเอิญที่ชวนซีเรียสนี่ จะให้ฉันไปพร้อมพี่เป็ดน่ะเหรอ... แค่คิดก็อึดอัดแล้วอ่ะ ดูที่เมื่อกี้เขาทำใส่ฉันดิ T^T

 

 

“เอ่อ พี่คือ...”

 

 

[ไปรอใต้หอละกัน อีกสามสิบนาที แต่งตัวให้เรียบร้อยนะน้อง บาย]

 

 

แล้วเขาก็ตัดสายไปแบบไม่ไยดีกับคำตอบอ้ำๆ อึ้งๆ ของฉันเลยสักนิด

 

 

 แง้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้เล่า! ถ้าฉันรู้ว่ากลับมาแล้วจะเจอแบบนี้ ฉันจะอยู่นิวยอร์คไปจนตายเลย ฮือๆ ฉันกุมขมับแต่ก็แต่งตัวตามที่พี่แทนบอก เป็นแค่น้องปีหนึ่งนี่นะ ขัดคำสั่งรุ่นพี่ เดี๋ยวจะเจออะไรอีกก็ไม่รู้ ฉันอาจจะโดนวิดพื้นร้อยครั้งหรือให้กินอะไรแปลกๆ ก็ได้!

 

 

ไม่รู้ว่าฉันนึกครึ้มอะไรถึงได้ใส่ชุดเดรสสีขาวที่คล้ายๆ กับที่พี่เป็ดเคยซื้อให้ หรือว่าฉันจะยังหวังอยู่จริงๆ วะ T^T

 

 

ทั้งที่พ่อเขา... โอ๊ย เครียด T^T

 

 

ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะควบคุมสติและรอคอยเวลาเพื่อออกไปรอหน้าห้อง ฉันก็ไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไหร่หรอก แค่ออกไปรอก่อนเวลาสิบห้านาทีเอง ลมช่วงเย็นย่ำใกล้ค่ำทำให้ฉันรู้สึกหนาวๆ นิดหน่อย ขณะที่พิงผนังระหว่างประตูห้องรอผู้ชายที่ไม่เจอมาตั้งสามปี ตอนแรกฉันพยายามจะหนี แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับอยากรู้เรื่องราวของเขาไปซะทุกเรื่อง

 

 

ที่ผ่านมาพี่เป็ดเป็นยังไงบ้าง? สบายดีมั้ย? แล้วมีอะไรอยากพูดกับฉันรึเปล่า?

 

 

ก็แค่คิดน่ะ ใครจะไปกล้าถาม... ก็ฉันเป็นคนหนีไปเองนี่เนอะ

 

 

“ไอ้จ๋อ จะไปกินด้วยปะ?” เสียงนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นในขณะที่ครึ่งร่างสูงโผล่พ้นกรอบประตู มีเสียงปฏิเสธจากคนด้านในนิดหน่อย ฉันแอบลอบมองเสี้ยวหน้าของเขาและมันทำให้ตื่นเต้นแปลกๆ

 

 

“พี่เป็ด” ฉันส่งเสียงเรียกร้องความสนใจเมื่อนัยน์ตาเย็นชาปรายลงมามองหน้าฉันพอดีกับที่เขาปิดประตูห้อง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกนั่นทำให้ฉันหวั่นใจนิดหน่อย “เอ่อ พี่แทนบอกให้อัยย์ไปพร้อมพี่”

 

 

“เหรอ” ร่างสูงพูดสั้นๆ ตอบแบบขอไปทีทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กเท่าขี้มด “งั้นก็ตามมา” เขาว่าแล้วเดินนำหน้า สาวเท้ายาวนั่นเร็วจนฉันแทบกึ่งวิ่งกึ่งเดิน แผ่นหลังกว้างนั่นใหญ่ขึ้นนิดหน่อยเมื่อเทียบกับสามปีที่แล้ว พี่เป็ดอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว นาฬิกาสีเหลืองแบบที่เขาชอบใส่ประจำ

 

 

อีตาพี่เป็ดไม่ได้แยแสกับชุดที่ฉันใส่ ว่าง่ายๆ หมอนั่นไม่อยากจะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ ก็เป็นไปได้ที่เขาคิดจะเอาคืนเรื่องที่ฉันหายไป หรือไม่ก็กลัวคนใหม่เข้าใจผิด...

 

 

พี่เป็ดมีแฟนใหม่ไปรึยังนะ...

 

 

ฉันพยายามสาวเท้าตามอย่างรีบร้อนก่อนที่พวกเราจะเข้าไปอยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกัน ความรู้สึกอึดอัดก็แล่นพรวดเข้ามาปะทะในอก เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดซึมตามกรอบหน้าเพราะอีตาพี่เป็ดเดินเร็วไปหน่อย ฉันเลยเหมือนได้ออกกำลังกายไง ให้ตาย ฉันอุตส่าห์โบ๊ะแป้งและทาลิปสติกนะ!

 

 

บรรยากาศอึมครึมนั่นทำให้ฉันเริ่มขยับตัวยุกยิก พี่เป็ดเอามือถือขึ้นมาเล่นในขณะรอลิฟต์ แง อึดอัดเป็นบ้าอ่ะ ฉันจะตายแล้วนะ รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเลย ฮือ T^T

 

 

“ว่าแต่ไปเลี้ยงกันที่ไหนเหรอ” ฉันโพล่งขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศ

 

 

“...”

 

 

ไม่ตอบอีก ;_;

 

 

“พี่เป็ด” ฉันกระตุกชายเสื้อของเขาทำให้ร่างสูงชะงักและเหล่นัยน์ตามามองฉันนิ่งๆ ย้ำว่านิ่งๆ! เจ็บและจุก T^T

 

 

“ตามมา เดี๋ยวก็รู้เอง”

 

 

“อือ” ฉันพูดเสียงอ่อย ก่อนจะจ๋อยไปถนัดตา รู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่มีค่าในสายตาเขาเลยอ่ะ ฉันว่าฉันควรจะหยุดแต่ไม่รู้ทำไมยิ่งพี่เป็ดทำตัวแบบนี้ใส่ ฉันยิ่งอยากจะงอแง ถ้าเป็นแต่ก่อนฉันคงโวยวายไปแล้ว

 

 

“ว่าแต่บังเอิญจังเลยเนอะ เรียนคณะเดียวกันแล้วยังอยู่หอเดียวกันอีก”

 

 

“อืม”

 

 

ฉันเบ้หน้าเมื่อเขายังไม่ละสายตาจากโทรศัพท์ แถมยังตอบฉันสั้นๆ ทั้งที่ฉันพูดเป็นประโยคยาวๆ ซะขนาดนั้น มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ ฮึ่ย จำไว้เลย!

 

 

“เอ้อ พี่เป็ดแล้ว...”

 

 

ติ๊ง

 

 

เสียงลิฟต์ถึงชั้นแรกทำให้การสนทนาที่ฉันกำลังจะเปิดประเด็นหยุดลง ร่างสูงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินต่อโดยที่ไม่สนใจฉันสักนิด เออ ใช่เซ่ ฉันมันอากาศธาตุ ไม่มีค่าในสายตา เป็นเห็บเหาเหลือบไรที่เกาะหลังเขาอยู่เน้ ฮือ T^T

 

 

“เดินช้าๆ หน่อยไม่ได้เหรอ อัยย์ตามไม่ทันนะ” ฉันบ่นแต่ร่างสูงก็ไม่สะทกสะท้านเอาแต่ส่งสายตาเย็นชามาทิ่มแทงฉันอยู่เรื่อยๆ ซ้ำยังขยับขาเร็วขึ้นอีกด้วยซ้ำ! ขาเป็นจรวดหรือไง ฮึ่ย!

 

 

ฉันเริ่มจะเดินไม่ทันเลยแทบจะวิ่งตามเพราะอีตานั่นขายาวกว่า ก่อนจะคว้าชายเสื้อของเขาไว้ เมื่อพวกเราหยุดอยู่ตรงถนนสี่เลน!

 

 

สี่เลนเลยนะพระเจ้า! แล้วกรุงเทพเมืองศิวิไลซ์ รถเยอะ รถซิ่งยิ่งกว่าอะไรดี นี่จะพาฉันมาฆาตกรรมเหรอ =o=!

 

 

“เอ่อ พี่เป็ด เราไปข้ามสะพานลอยกันมั้ย” ฉันแย้งทำให้เขาปรายนัยน์ตาดุๆ กลับมา

 

 

“เดินกิโลนึงไหวปะละ”

 

 

ไม่อ่ะ ;_;

 

 

“แต่อัยย์ข้ามถนนไม่เป็นนี่”

 

 

“ก็เดินตามมา” เขาพูดเสียงเหมือนรำคาญนิดหน่อยทำให้ฉันรู้สึกตัวหดเล็กลงไปอีก เมื่อกี้เป็นขี้มด ตอนนี้เป็นพยาธิในขี้มดแล้วนะ บอกเลย ฮือๆ

 

 

“ขาไวยังกับจรวด ใครจะไปเดินทันเล่า!

 

 

“เรื่องมากจริง” พี่เป็ดจิ๊จ๊ะทำให้ฉันเบ้หน้า ฉันผิดอะไรวะ อยู่ต่างประเทศฉันก็ข้ามแต่ทางม้าลาย ไม่เสี่ยงตายเหมือนกรุงเทพสักหน่อย ฉันยังไม่ทันจะพูดต่อฝ่ามือหนาก็คว้ามือฉันไปจับไว้แน่นๆ อย่างไม่ทันให้ตั้งตัว หัวใจฉันก็บีบรัดทำงานแบบคาดไม่ถึง

 

 

ตึก ตัก...

 

 

“ตามมา”

 

 

ตึก ตัก ตึก ตัก...

 

 

เสียงหัวใจมันดังแรงขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาฉันจับจ้องอยู่กับแผ่นหลังกว้างที่เดินนำฉันไป ไม่ได้รับรู้ถึงสถานการณ์รอบข้างเลยสักนิด ความรู้สึกอบอุ่นที่ปลายนิ้วมือเริ่มแผ่ขยายลามไล้เข้ามายังใบหน้าจนมันร้อนผ่าว พอผ่านสถานการณ์อันตรายมาได้ฉันก็เอาแต่ก้มหน้างุดเพื่อปกปิดใบหน้าแดงๆ นั่นไว้

 

 

ตาย ฉันต้องตายแน่ๆ ฝ่ามือหนานั่นปล่อยไปแล้วแต่ยังคงสัมผัสไว้อยู่ทำให้ฉันแทบคลั่ง นี่มันยิ่งกว่าเมื่อสามปีที่แล้วอีกนะ ความรู้สึกแบบนี้อ่ะ และในขณะที่เรากำลังรอรถอยู่ ไม่รู้อีผีตัวไหนมันมาดลใจให้ฉันพูดเรื่องบ้าๆ ออกไป...

 

 

“พี่เป็ด... พี่มีแฟนใหม่ไปยังอ่ะ?

 

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลปรายมามองฉันนิ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชนิดที่แช่แข็งฉันได้ คำพูดแค่สองคำของเขาทำให้ฉันว่าทำไมพี่เป็ดถึงได้เย็นชาใส่ฉันแบบนี้และคิดว่าไม่น่าถามไปเลย...

 

 

“มีแล้ว”

 


 

 
-150%-





กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
โมเม้นนี้โคตรทำร้ายนางเอกอ่ะ T_T
กรีดร้องงงง เม้นกันหน่อยน้าาา <3
ไม่ได้บังคับแค่ขอร้อง
เอาจากใจจะเป็นอะไรที่เลอค่ามาก
รักนะ รู้ยัง?


ติดตามในเพจนะคะ-

https://www.facebook.com/jennyrenger01
-----
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2546 katty-Nichanun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 13:34
    ฮือออออ
    #2,546
    0
  2. #2328 poppy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:41
    งืออออออออออออ ปวดร้าวววววว TToTT !!!!!!
    #2,328
    0
  3. #1978 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 04:48
    สงสารก็สงสาร  สมควรโดนก็สมควร เฮ้ย.....
    #1,978
    0
  4. #1930 FernIndy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 14:22
    น้องอัยย์สมควรโดนพี่เป็ดเอาคืน (อย่าด่าเราอย่าถีบเรา) ก็ถ้ามองในมุมพี่เป็ดดิคือไม่รู้เรื่องอะไรแม่ ง ซักอย่าง พ่อตัวเองจะไปปล้ำแฟนตัวเองก็ไม่รู้ว่ารู้ไหม อัยย์ก็ไม่ได้บอกอะไรเลย หายไปโน่นแล้ว แล้วพอกลับมาจะให้พี่เป็ดมาทำดีๆ ด้วยเหมือนสามปีก่อน มันก็เป็นไปได้ยากนะ เราว่าที่พี่เป็ดคุยด้วยนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว (งุ้ย อารมณ์คนอ่านพุ่งทะยาน 555) ความจริงเรื่องนี้มันก็ไม่มีใครผิดหรือถูกหรอก แต่แบบน้องอัยย์ก็บอกไม่ได้ปะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เลยตัดสินใจหนีไปแบบนั้น พี่เป็ดแม่มก็เจ็บปวดแรงอ่ะ T.T
    #1,930
    0
  5. #1227 S.BAM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 19:08
    หัวใจเจ็บบบ
    #1,227
    0
  6. #1118 AmiTie Ours (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 13:55
    รอมาต่อน้า งื้ออออออ
    #1,118
    0
  7. #1117 satita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 10:56
    สนุกมากค้า ตื่นเต้นๆๆใครแฟนใหม่อ่ะ ขอให้พี่เป็ดรู้เร็วๆว่าที่นางหายตัวไปเพราะไร #อัพเร็วๆนะคะ จู๊บ
    #1,117
    0
  8. #1114 รัสสะตะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 06:02
    สงสารอัยย์
    #1,114
    0
  9. #1113 my B+ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 21:58
    พี่เป็ดใจร้ายอะ นี่สงสารหนูอัยย์มากก เชื่อว่าจะต้องมีอะไรที่ทำให้สงสารหนูอัยย์มากกว่านี้อีก 
    #1,113
    0
  10. #1112 ByChu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 21:43
    มีแล้วจริงหรอ แงๆๆๆ
    #1,112
    0
  11. #1111 som.vrs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:57
    จุกกกก
    #1,111
    0
  12. #1110 ByChu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:47
    มีแล้วจริงหรอ แงๆๆๆ
    #1,110
    0
  13. วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:18
    กรี้ดดดดดพีเป็ดปะชดน้องอัยป่าววววว ว่าแต่พี่เขาม่รุหรอว่าพ่อดขาน่ะหื่นกับลูก
    #1,107
    0
  14. #1106 Mine_EVE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:16
    พี่เป็ดใจร้ายกับหนูอัยย์จังเลย TT
    #1,106
    0
  15. #1105 Aom. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:14
    พี่เป็ดนิสัยไม่ดีแงงงงงงงงงงงงงT_T
    #1,105
    0
  16. #1104 mild (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:12
    รออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1,104
    0