โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 7 : ♥ あひる :: P-PEDzll EP06 ll When I meet him 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ม.ค. 58





6

You belong with me…

 

 

        สามปีต่อมา

 

 

          I wish you luck , see you baby ^O^” เสียงอวยพรให้ฉันโชคดีจากโฮสต์หรือคนที่คอยดูแลฉันตลอดในช่วงสามปีมานี้ ตั้งแต่ที่ฉันมาเหยียบที่นิวยอร์ค ฉันหนีออกมาจากเหตุการณ์น่ากลัวนั้นโดยที่ไม่ได้ติดต่อใครๆ ยกเว้นคุณน้าที่คอยโทรแวะเวียนมาถามอยู่เสมอ แน่นอน เรื่องวันนั้นไม่มีใครรู้ยกเว้นฉันและผู้ชายคนนั้น

 

 

          คุณน้าบอกว่าพี่เป็ดมาเกาะรั้วบ้านทุกวันเป็นเวลาหลายเดือนก่อนจะหายไปเพราะถูกแจ้งจับว่าเป็นสตอล์กเกอร์ ความจริงฉันก็รู้สึกผิดต่อเขาอยู่นะ แต่ให้ทำไงล่ะ

 

 

ฉันไม่กล้าพอที่จะเจอหน้าเขานี่

 

 

          ความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นถูกฝังไปพร้อมๆ กับน้ำตาทั้งหมดในวันนั้นแล้ว

 

 

ลืม ลืมให้หมดเลย!! หนึ่ง สอง สาม ความทรงจำจงหายไป เพี้ยง!

 

 

กว่าจะถึงไทยฉันก็เหนื่อยแทบรากเลือด นั่งจนตูดเป็นตะคริวปาไปเกือบยี่สิบชั่วโมง ไหวมั้ย ตอบ! T^T ในวินาทีแรกที่เท้าฉันเหยียบเข้าไปในห้องนอนที่ไม่พบพานมาสามปีฉันก็ตรงรี่กระโดดใส่อย่างไม่รีรอ

 

 

“หนูอัยย์ลูก ไปอาบน้ำก่อนมั้ยคะ? กระโดดใส่ที่นอนเลยได้ไง ซกมก” คุณน้าว่าก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อเห็นฉันปีนป่ายก่อนจะใช้หมอนข้างมาแทรกกลางระหว่างลำตัวและกอดมันเตรียมพร้อมเข้าสู่นิทรา

 

 

“คนสะอาดเค้าไม่อาบน้ำกันหรอก คนสกปรกเท่านั้นแหละที่อาบ ^O^

 

 

ฉันไม่ได้ซกมกนะ! อย่าเข้าใจผิด โฮะๆ

 

 

“ไปเรียนเป็นไงบ้าง โอเคมั้ย ที่นู่น?

 

 

“โอเคที่ซู้ดดดด” ฉันเหยียดยิ้มหวานแสดงอาการเหมือนมนุษย์มนามากขึ้นเมื่อลบภาพเลวร้ายหลายๆ อย่างออกไป ก่อนจะเสียดสีใบหน้าเข้ากับหมอนข้าง “กลับไทยแล้วอยากกินไอติมเย็นๆ จัง ร้านนั้นยังเปิดอยู่รึเปล่าน้า”

 

 

“ร้านไหนเหรอ?” เธอเลิกคิ้วสูง

 

 

“ก็

 

 

ตรงไหนวะ ลืม -*-

 

 

แหม ก็ฉันไปนานแล้วนี่นา สมองคนนะไม่ใช่แรมคอมพิวเตอร์จะได้จำได้หมดยกเว้นจะดีลีทออกอ่ะ! ฉันหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะยักไหล่ขอไปทีเพื่อข้ามคำถามนั้น ก่อนที่ฉันจะหลับตาฉันกลับชำเลืองไปเห็นมือถือเมื่อสามปีก่อนที่ฉันทิ้งไปพร้อมกับความหลังเมื่อวันนั้น แต่ก็ช่างมันเถอะ ฉันไม่สนใจหรอก!

 

 

“น้าทำเรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัยให้หนูแล้วนะ”

 

 

“แล้วยังไง ยื่นคณะนิติศาสตร์ได้มั้ยคะ?” ฉันลุกพรวดขึ้นก่อนจะมองหน้าเธออย่างมีความหวัง เพราะเป็นคณะที่ฉันอยากเรียนมากถึงมากที่สุด ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินทองของนอกกายอะไรทั้งนั้น แต่ฉันแค่อยากจะใช้มันในทางที่ถูกต้อง ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น

 

 

คนที่เคยทำให้ฉันชาด้านและเลวร้ายพอๆ กับผู้ชาย คนที่พยายามจะข่มขืนฉัน

 

 

“ได้สิ คุณยายซะอย่าง” คุณน้าว่าก่อนจะยื่นมือมาตบกันดังแปะ ก็งี้ลูกหลานคนมีกะตังค์ จะทำอะไรก็สบายบรื๋อ ถึงฉันจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาฉันไปทิ้งไว้ในสถานกำพร้าตอนเด็กๆ ก็เหอะ เอาเป็นว่าให้อภัยนะ ^O^

 

 

“มหาลัยอะไรเอ่ย…?

 

 

“มหาลัยดีเรนเจอร์”

 

 

ชื่อมหาลัยฟังดูยังกับขบวนการกู้โลกอะไรสักอย่างเลยแฮะ -_-;;;

 

 

“เอาไว้เราเตรียมตัวละกัน อีกไม่กี่วันจะเปิดเทอมแล้ว น้าจัดแจงเรื่องหอพักกับชุดนักศึกษาเรียบร้อย ส่วนเราก็อ่านหนังสือไว้เลย เดี๋ยวจะไม่ทันเค้า”

 

 

“ค่า” ฉันตอบรับก่อนจะหลับตาลง กะว่าจะงีบหลับสักนิดหน่อย แต่ยังไงมันก็ดันหลับไม่ลงซะนี่ ทำให้ฉันต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำและแต่งตัวออกไปเดินตะแลดแต๊ดแต๋ข้างนอก ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะมากจนฉันแอบตกใจ ฉันเดินลัดเลาะตามทางที่คิดว่าใช่ก่อนจะไปโผล่หน้าร้านไอศกรีมที่เคยแวะเวียนประจำ หน้าร้านที่นี่ดูใหญ่ขึ้น แถมยังมีแสตนดิ้งดาราอันเบ้อเริ่มตั้งอยู่อีกต่างหาก

 

 

ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าออกไปเพื่อสั่งไอศกรีมรสโปรดก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยเมื่อนานมาแล้วตะโกนดังลั่น

 

 

“ไอ้จ๋ออออ อย่าแย่งดิวะ ไปซื้ออันใหม่เอาเด้!

 

 

“ไม่เอาอ่ะ แย่งเพื่อนกินดิถึงจะอร่อย!

 

 

เสียงทะเลาะโวยวายทำให้ฉันรีบบีบตัวให้หดเหลือเท่าหมดก่อนจะกระดื้บๆ เข้าไปหลบหลังต้นไม้ พี่เป็ด

 

 

 เสียงแบบนั้นพี่เป็ดแน่ๆ ถึงฉันจะไม่เจอเขามาสามปี ไม่ได้ยินเสียงมาสามปี แต่ไม่มีทางที่ฉันจะจำผิดหรอก!

 

 

หัวใจฉันเต้นถี่รัวจนได้ยินดังก้องอยู่ในรูหู เสียงโหวกเหวกนั่นทำให้ฉันแทบยืนนิ่งไม่ไหว ทำไงดี ถ้าพี่เป็ดเจอฉันอ่ะ

 

 

 อ๊าย ไม่เอานะ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม เขาต้องถามเรื่องเมื่อตอนนั้นแน่ๆ ฉันกำมือแน่นก่อนจะภาวนาให้พวกเขารีบๆ ไปจากที่นี่ แต่ทว่า

 

 

พลั่ก!

 

 

ร่างสูงล้มลงกับพื้นหญ้า หน้าตาเขาเปื้อนยิ้มก่อนจะดันร่างขึ้นมาและหันหน้ามาสบตากับฉัน

 

 

“อ้าว” ใครสักคนที่หน้าตาคุ้นๆ ว่าจะเป็นเพื่อนพี่เป็ดนั่นมองฉันอย่างพินิจพิจารณา ก่อนจะทำเรื่องที่ทำร้ายฉันที่สุดในชีวิตอย่างเช่น “นี่น้องอัยย์แฟนเป็ดปะเนี่ย?

 

 

!!!

 

 

วะ ว้าก ;O;

 

 

“เฮ้ย ไอ้เป็ดดดดด!

 

 

กะ กรี๊ดดด! หยุดน้า อย่าเรียกสิโว้ยยย TOT

 

 

 จู่ๆ ฉันก็หายไปตั้งสามปีแถมยังใส่สีว่าพี่เป็ดเป็นสตอล์กเกอร์อีก ขืนเขาเจอหน้าฉันไม่กระโดดสกายคิกเหรอ! ฉันอ้าปากพะงาบๆ ก่อนจะเตรียมใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทว่ามือหนาดันดึงชายเสื้อฉันไว้ซะก่อน

 

 

“ว่าไงนะ” เสียงทุ้มนุ่มแสนคุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกและกลื้นน้ำลายดังเอื๊อก

 

 

ช่ะ ชิบหายแล้ว งานเข้าอัยย์แล้วจ้า TOT ไม่น่าตะกละอยากกินไอศกรีมเลยให้ตาย แงๆๆ เขาต้องร่ายคำถามและด่าฉันเป็นชุดแน่ๆ ฮือๆ เพื่อนพี่เป็ดดึงชายเสื้อฉันไว้ก่อนจะสะกิดให้ฉันหันไป เสียงใบไม้ดังกร๊อบแกร๊บที่บ่งบอกถึงการมาของบุคคลผู้ไม่พึงประสงค์ทำให้ใจฉันหล่นไปถึงตาตุ่ม

 

 

กรี๊ด! พี่เป็ดมาแล้ว ช่วยด้วย เขาต้องโกรธมากจนอยากจะเอาก้อนขี้หมาทิ่มหน้าฉันแน่ๆ ฉันยืนตัวแข็งเกร็งไปทั่วร่างตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับลมหายใจสะดุด

 

 

“นี่น้องอัยย์ไง” เพื่อนพี่เป็ดว่า

 

 

พี่เป็ดเงียบทำให้ฉันใจตุ๊มๆ ต่อมๆ สายลมพัดปลิวใบไม้ผ่านหน้าฉันไป นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มชะโงกมามองฉันนิดหน่อยก่อนจะตีหน้านิ่ง ในขณะที่หัวใจฉันจะหลุดออกจากอกอยู่แล้ว ร่างสูงมายืนต่อหน้าฉัน เขาสูงขึ้นราวๆ ร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรได้ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนส่องประกายกับแสงแดดจนเจิดจ้า เขาย่นคิ้วเข้าหากันพลางมองหน้าฉันอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะพูดประโยคขึ้นมาเพียงหนึ่งประโยคหลังจากที่เราโคจรกลับมาเจอกันครั้งแรกในรอบสามปี

 

 

มันเป็นวันที่เก้าเดือนเก้าปีสองพันเก้า ท้องฟ้าสว่างสดใสเปล่งประกายเจิดจ้ารองรับกับออร่าของใบหน้าหวานและเสียงหัวใจดังตึกตักที่ดังขึ้นและค่อยๆ เบาลงเพราะว่า

 

 

“ฉันไม่เคยรู้จักคนชื่ออัยย์”

 


-50%-

ต่อมา

 

 

ไม่เคยรู้จักเหรอ ไอ้บ้าเอ๊ย!!

 

 

ฉันสบถเมื่อถึงบ้าน ก่อนจะเขมือบไอศกรีมโคนวนิลานั่นอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงใบหน้ากวนประสาทที่พูดอย่างไม่แยแสหรือใส่ใจความรู้สึกกันสักนิด นี่ถ้าฉันไม่ควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้คงได้กระโดดสกายคิกขาคู่ใส่หมอนั่นไปแล้ว

 

 

 ฮึ่ย! พี่เป็ดนะพี่เป็ด ไอ้บ้าเป็ด! งอน งอนโว้ย :(

 

 

ฉันจะสาปส่งเขาไปตลอดชีวิตเลยคอยดู กล้าพูดแบบนั้นกับฉันได้ไงวะ! อย่างน้อยก็น่าจะถามเหตุผลกันบ้างปะ! เพราะฉันแคร์เขามากพอเลยหนีไปหรอกเฟ้ย ไม่งั้นฉันคงไล่แฉเรื่องที่พ่อเขาทำแล้ว เฮอะ!

 

 

ถ้าเจออีกทีจะเอาไอศกรีมทิ่มหน้าให้สิวขึ้นซะเลย! ชิ

 

 

เอางั้นก็ได้เอาเป็นว่าฉันกับเขาไม่รู้จักกัน ก็ดีกับฉันเหมือนกัน เชอะ! คิดว่าง้อหรอ ฉันไม่เคยคิดถึงเขาเลยนะจะบอกให้ ก็แค่ข้าทาสที่เคยถูกหลอกใช้ให้เลี้ยงไอศกรีมเท่านั้นแหละ อย่าคิดว่าจะมามีอิทธิพลกับฉันนะ!

 

 

ฉันนั่งหงุดหงิดงุ่นง่านก่อนจะหลับไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าความซวยกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า เพราะว่าพอเปิดเทอมมา คนที่ฉันไม่อยากเจอหน้าก็โคจรมาอยู่ด้วยกันอีกจนได้!!

 

 

ฉันนั่งกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นเบ้าหน้าของคนคุ้นเคยในชุดนิสิตพร้อมกับปรายสายตาดุๆ มามองฉันอยู่ห่างๆ วันนี้เป็นวันรับน้องปีหนึ่งเข้าใหม่ของคณะนิติศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยดีเรนเจอร์ ฉันแค่นหัวเราะเมื่อรู้ว่าโชคชะตาบังเอิญเป็นที่สุดเพราะอีตาบ้านี่ดันเป็นพี่ปีสี่คณะเดียวกัน!

 

 

นรกชัดๆ T________T

 

 

“ตั้งแต่พวกเราเหยียบย่างเข้ามาในมหาวิทยาลัยนี้ ก็ถือว่าเราเป็นลูกศิษย์ของที่นี่ ดังนั้นอย่าทำตัวให้เสื่อมเสียแก่สถาบัน เข้าใจมั้ยปีหนึ่ง?” รุ่นพี่หัวตอปิโดคนหนึ่งว่าพร้อมกับไขว้มือไว้ข้างหลังเดินไปมารอบๆ พวกเรา นิสิตใหม่ปีหนึ่งที่นั่งอยู่เรียงรายราวๆ ร้อยกว่าคน

 

 

          “เข้าใจค่า/ครับ” ฉันตอบรับสอดแทรกในเสียงประสานจากหลายๆ คนนั้นพลางภาวนาให้มันจบๆ ไปโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

“ดังๆ!!!” รุ่นพี่หัวตอปิโดกระชากเสียงจนฉันสะดุ้งโหยง

 

 

“เข้าใจค่า/ครับ!!!” ฉันเงียบก่อนจะกำมือแน่นเพราะฉันเกลียดเสียงดังและการตะคอกเป็นที่สุด ทำให้ร่างสูงอดีตคนรักของฉันได้ทีแกล้งกวนประสาทขึ้นมา

 

 

“เฮ้ยๆ เหมือนจะมีคนไม่เข้าใจคนนึงว่ะ” พี่เป็ดยิ้มกวนๆ ก่อนจะส่งสายตามาทางฉัน

 

 

ยะ อย่าบอกนะ เมื่อกี้ฉันแค่ตกใจเองนะ ไม่เกี่ยวกันเซ่! แยกเรื่องเรียนกับส่วนตัวหน่อย อีตาบ้า ไม่โปรเฟสชั่นแนลเอาซะเลย ฮือๆ ฉันกลอกตาหลบทันทีที่เขาหันมา

 

 

“นั่นไง น้องผมดำยาวๆ คนนั้นอ่ะ เมื่อกี้เค้าไม่ยอมตอบ สงสัยจะไม่เข้าใจ :)” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 


ปรากฏบนใบหน้าของคนขี้แกล้งทำให้ฉันจิ๊ปากไม่พอใจทันที “แน่ะๆ ดูทำหน้าเข้า! ลุกขึ้น!

 

 

ฉันนั่งนิ่งปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งนั่น

 

 

“ปีหนึ่งลุกขึ้น! ถ้าไม่ลุกพี่จะให้เรานั่งแล้วเพื่อนยืนแทน!” พี่เป็ดพูดเสียงแข็งพร้อมกับชายตาเยาะเย้ยมาทางฉันทำเอาฉันอยากจะวิ่งเข้าไปข่วนหน้าสักทีสองที! หนอยแน่ะ อีตาคนขี้เผด็จการ คิดว่าตัวเองเป็นฮิตเลอร์กลับชาติมาเกิดหรือไง! แรงกดดันจากสายตาของเพื่อนรอบข้างทำให้ฉันจำเป็นต้องยืนขึ้นอย่างเสียไม่ได้

 

 

“ค่ะ” ฉันพูดเสียงอ่อยแล้วก้มหน้ามองพื้น

 

 

“ทำไมพี่แทนถามเมื่อกี้ไม่ตอบ?” พี่เป็ดยื่นใบหน้าเข้ามาอย่างจับผิด พี่แทนที่เขาว่าคงจะเป็นรุ่นพี่หัวตอปิโดนั่นแน่ๆ ฉันเบ้หน้าแล้วด่าพี่เป็ดแบบไร้เสียง และนั่นยิ่งทำให้คนตรงหน้าจงใจแกล้งฉันมากขึ้นอีก! “ทำไมไม่ตอบ!!

 

 

ฉันสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขากระชากเสียงดังขึ้น

 

 

“ได้ยินแล้วน่า พี่คิดว่าติดโทรโข่งไว้ที่ปากตัวเองหรือไง พูดธรรมดาเป็นมั้ย หูจะแตก”

 

 

“ย้อนเหรอ!” พี่เป็ดพูดเสียงเข้มก่อนจะหัวเราะร้ายอย่างเหนือกว่า

 

 

 “เปล่าค่ะ” ฉันพูดเสียงอ่อยแต่ในใจน่ะเหรอ แม่งโว้ยยยย TOT

 

 

“ดี งั้นพี่จะลงโทษเป็นตัวอย่างสำหรับคนที่ไม่ให้ความร่วมมือ เอ้า ยกมือขึ้น” พี่เป็ดว่าก่อนจะตบข้างแขนฉันเบาๆ ฉันมองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด ถึงเขาจะแอ็คหน้านิ่งอยู่แต่ดูก็รู้ว่าจงใจจะกลั่นแกล้งฉันชัดๆ แง่ง!

 

 

“ยกทำไมอ่ะ?” ฉันเลิกคิ้วสูง

 

 

“บอกให้ยกก็ยกสิครับน้อง!

 

 

ไอ้คนเผด็จการ จำไว้เลย ฮึ่ย! T^T ฉันเบ้หน้าก่อนจะทำตามแต่โดยดี

 

 

“ชูสองข้างครับ ปีหนึ่ง” พี่เป็ดว่าก่อนจะตีบ่าซ้ายที่ฉันปล่อยแขนไว้ข้างลำตัว ฉันหายใจฟึดฟัดก่อนจะยกขึ้นทั้งสองข้างและไม่เข้าใจว่าอีตาบ้านี่กำลังจะแกล้งอะไรฉันอีกกันแน่ๆ “ทีนีกำ”

 

 

 

 

“กำมือขึ้น”

 

 

 

 

“แล้วหมุนๆ~

 

 

 

 

“ชูมือขึ้นโบกไปโบกมา~” เสียงร้องเพลงของพี่เป็ดทำให้บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบฉี่อย่างไม่เข้าใจมุข พี่เป็ดหยุดร้องก่อนจะมองหน้าฉันนิ่ง

 

 

“เอ้า ไม่เคยเต้นเหรอ แบบนี้ไง”

 

 

 

 

“กำมือขึ้นแล้วหมุนๆ~” พี่เป็ดว่าก่อนจะสาธิตเป็นตัวอย่างด้วยการกำมือขึ้นสองข้างเหนือหัว  “\[-_-]\ /[-_-]/ ชูมือขึ้นโบกไปมา พับแขนมือแตะไหล่ กางแขน ลง~

 

 

พี่เป็ดว่าก่อนจะหยุดแล้วโบ้ยไอ้ท่าประหลาดๆ นั่นมาให้ฉัน หลายๆ คนพยายามกลั้นขำกับท่าเต้นหน้าตายของเขา ในขณะที่ใบหน้าของฉันบอกบุญไม่รับแบบสุดๆ

 

 

“เอ้า เร็ว เต้นสิ ปีหนึ่ง!

 

 

ฉันกัดริมฝีปากก่อนจะเบ้หน้าหงุดหงิด ไม่เจอกันสามปีแล้วแกล้งไม่รู้จัก ฉันไม่ว่า แต่ถ้าจะฆ่ากันด้วยท่าเต้นอุบาทว์ๆ นี่ขอทีเถอะ!!

 

 

พี่เป็ด พี่ต้องการอะไรจากฉันวะเนี่ย ตอบ!!!!

 

 

 โอ๊ย เครียดโว้ยยย!! TOT

 

 
-100%-





อะไรทำให้พี่เป็ดใจร้ายได้เยี่ยงนี้
อะไรรรรรร แง่งงงง กัดคอพี่เป็ด
ติดตามในเพจนะคะ-

https://www.facebook.com/jennyrenger01
-----------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2327 poppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:20
    พี่เป็ดลืมจริงหรือแกล้งลืมคะเนี่ย > #2,327
    0
  2. #1929 FernIndy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 14:10
    เจอกันแล้ว...
    อิพี่เป็ดจะทำเป็ฯจำไม่ได้ก็"ม่แปลกหรอก โดนทำร้ายจิตใจขนาดนั้น ยัยน้องอัยย์ก็เตรียมโดนแกล้งต่อไป เดี๋ยวๆ ได้ข่าวว่ารตอนที่แล้วเราพึงจะสงสารนางไปนิ โง้ยยย อย่าถีบเรา 555
    #1,929
    0
  3. #1109 ByChu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:39
    ดีใจที่เจอกัน
    #1,109
    0
  4. #1108 ByChu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:39
    ดีใจที่เจอกัน
    #1,108
    0
  5. #1103 S.BAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 16:31
    ปรี้เป็ด (พี่)
    #1,103
    0
  6. #1102 Mine_EVE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:32
    ชูมือขึ้นแล้วหมุนๆ พี่เป็ดดดดด น่ารัก!!
    #1,102
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #1100 รัสสะตะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 19:19
    มหาลัยดีเรนเจอร์ อยู่ตรงไหนอยากไปสมัครเรียนจุง haha
    #1,100
    0
  9. #1099 S.BAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 18:03
    พี่เป็ดน่ารักกกกก
    #1,099
    0
  10. #1098 aragaki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 19:07
    อิพี่เป็ดน่าร๊ากกกกก
    #1,098
    0
  11. #1097 peepo_Private (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:45
    น่าร๊ากกกกก


    ชูป้ายไฟพี่เป็ดสุดแขนค่า ^^ ฮีน่ารักเกินไปแล้ว
    ยัยอัยย์เทอโชคดีชะมัดที่โดนแกล้ง
    อยากเป็นคนนั้น คนที่ชื่อ อัยย์ 55555555
    รอต่อน้า ชอบเรื่องนี้มากค่า


     
    #1,097
    0
  12. #1096 Beauty BT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:01
    คือแบบชอบ >
    #1,096
    0
  13. #1095 purakiyaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:16
    อิพี่เป็ด ขี้แกล้งจริงๆ
    #1,095
    0
  14. #1094 Rbb Mbb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 10:11
    ไอ้มหาลัยเนี่ยเปลี่ยนชื่อได้มะ. รับประกันว่าเรียนได้?? Hahahaaaaaa
    #1,094
    0
  15. #1092 Beauty BT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 21:39
    >< หลงรักเรื่องนี้อีกแล้ว รอติดตามอยู่นะค่ะ ^_^
    #1,092
    0
  16. #1091 S.BAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 18:58
    พี่เป็ดดดด ฮึกกกทำแบบนี้กับอัยได้ไง!
    #1,091
    0
  17. #1088 ByChu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 10:55
    แงๆๆๆๆ อย่าโกรธกันเลยยยยยยยยยยนะ
    #1,088
    0
  18. #1084 MyJunhoe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:38
    รอๆๆ
    #1,084
    0
  19. #1079 purakiyaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 10:29
    งอนอะเดะ
    #1,079
    0
  20. #1078 bai_kaew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 08:26
    งื้ออออ น้ำตาไหลโจ้กกกกกก พี่เป็ดดดดด ดดดดด ฮือออออ
    #1,078
    0
  21. #1077 Mi-ti (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 23:30
    เกิดอะไรขึ้นนนนนนน พี่เป็ดลืมน้องอัยย์ไปแล้วหรอ? ม่ายยยยยยยยยย
    #1,077
    0
  22. #1076 Chloe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 22:38
    รอๆๆ
    #1,076
    0
  23. #1075 peepo_Private (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:44
    แล้วไง





    หนีไปไม่บอกกล่าวเขาลืมเทอแล้วยัยอัยย์ สมน้ำหน้าดีไหม?
    ไม่ดีหรอ อ่ะเค! สงสารก็ได้ 
    แต่พี่เป็ดก็เย็นชาเกิ๊น ถามนิดก็ดี

    "ค่าไอติมพี่เอาคืนได้ไหม" 

    คืือเสียฟรียังไม่ได้เป็นแฟนเลยไง 55555
    ไม่ก็.... 

    "อีเจี๊ยบเอาคืนได้ป่ะ พี่จะไปใช้จีบผู้หญิงใหม่"

    โอววววววว ไรท์อย่าเพิ่งกระโดดฟรีคิกเค้านะ
    คือตอนนี้เขาเข้าข้างพี่เป็ดอ่ะ นางหนีไปเองนี่นา
    แต่เป็นเรา เราก็หนีว่ะ แม่มพ่อแกปล้ำฉานนนนน จะให้อยู่ก็มองหน้าไม่ติด
    สรุปรออ่านต่อไป เราจะแก้ปัญหานี้ตามไรท์นะ
    ไรท์จะให้พี่เป็ดทึ้งหัวยัยอัยย์แล้วหยิบตังค์ในกระเป๋าคืน 
    หรือให้อัยย์ขโมยไอติมบ้านพี่เป็ดหมดตู้เย็นก็ตามบาย 

    ยังไงเราก็รอไรท์น้า

    #มหาลัยดีเรนเจอร์ เอ่อ ไม่ค่อยๆ 55555


     
    #1,075
    0
  24. #1074 Mine_EVE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 20:41
    พี่เป็ดเย็นชาอ่าาา รอๆๆ
    #1,074
    0
  25. #1073 aragaki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 17:45
    รอออออออออ
    #1,073
    0