โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 19 : ♥ あひる P-PEDzll EP14 ll I love you mom 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 มิ.ย. 58



 
 




if - taeyon


16

I love you mom

 

 

ความเย็นเยียบเริ่มแช่แข็งร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แม่ของฉัน... ในภาพนั้นคือแม่ของฉันกับผู้ชายเลวๆ นั่น! มือฉันเริ่มสั่นเมื่อเห็นสิ่งที่เข้าเขียนบรรยายไว้ตัวเล็กๆ ด้านหลัง

 

 

ฉันคิดถึงเธอ อิงอร...

 

 

ลมหายใจฉันสะดุดและร่วงหล่นไปที่ปลายเท้า เขาดูอายุราวยี่สิบกว่าๆ ใบหน้ายิ้มแย้มแลดูรักกันดีนั่นทำให้นัยน์ตาของฉันสั่นระริกเมื่อเปิดดูอีกภาพ มันเป็นรูปเด็กทารกหน้าตาน่ารักแต่คำบรรยายด้านหลังน่ะ...

 

 

ผมเอาลูกของเราไปซ่อนไว้แล้ว ผมจะรอคุณที่เดิมนะ... เราหนีไปด้วยกันนะ อร

 

 

หมายความว่าไง....

 

 

          ลูกของเรา... หมายความว่ายังไง!

 

 

          ฉันกลอกนัยน์ตาสับสนและเริ่มกลัว... กลัวว่า ลูกของเรา ที่พวกเขาหมายถึงจะเป็นฉัน! คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกใช่มั้ย ตลกเกินไปแล้วนะ...

 

 

ตลกเกินไปแล้ว! ฉันกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะรู้สึกหายใจไม่ออกและสะอื้นเงียบๆ

 

 

          ผู้ชายคนนั้นคือพ่อของฉันเหรอ... ผู้ชายสารเลวที่ทำกับฉันแบบนั้น คือพ่อแท้ๆ ของฉัน?!? หน้าฉันชาวาบราวกับโดนตบ ความรู้สึกถูกฉุดกระชากดำดิ่งลงสู่ภวังค์แห่งความมืดมิดที่ไม่มีอะไรเลย ฉันคิดอะไรไม่ออก หัวสมองขาวโพลนไปหมดจนต้องขยับหนีภาพนั้นออกมา และนึกไปถึงเหตุการณ์วันนั้น...

 

 

วันที่เขาพยายามจะทำเรื่องสารเลวกับฉัน เหมือนกับเขากำลังมองฉันซ้อนทับกับภาพของใครคนหนึ่งและคนๆ นั้นคงไม่ใช่ใครเพราะเสียงสุดท้ายที่เขาเรียก...

 

 

อิงอร

 

 

คือชื่อของแม่ฉัน...

 

 

          ร้อน.... ฉันเริ่มร้อนไปทั้งตัว ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อและร้อนผ่าวเพราะความกลัว โกรธ เสียใจปะปนกัน ฉันไม่เชื่อหรอก เด็กคนนั้นอาจจะไม่ใช่ฉันก็ได้ ฉันพยายามปลอบใจตัวเองก่อนจะปะป่ายมือที่สั่นพร่าเพื่อพยุงร่างให้ไม่ล้ม...

 

 

          เพราะแบบนี้พี่เป็ดถึงไม่กล้าพูดกับฉันใช่มั้ย... เพราะผู้ชายคนนั้นคือพ่อของฉันและเป็นพ่อของเขาด้วย! ฉันอยากจะแค่นหัวเราะร้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนเหมือนคนบ้า สติฉันสับสนและวกวนจนฉันเริ่มอยากกรี๊ด อยากคลั่ง อยากโวยวายหากแต่เกรงว่าเขาจะตื่น...

 

 

          ไม่เชื่อหรอก... ให้ตายฉันก็ไม่เชื่อว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพ่อของฉัน!

 

 

          ฉันกำหมัดแน่นก่อนจะฉกฉวยรูปสองรูปนั้นและวิ่งไปอย่างทุลักทุเล คำว่า ไม่จริง กำลังล่องลอยเข้ามาเต็มหัวของฉัน แค่คิดก็รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปหมด ฉันต้องห่างจากพี่เป็ดเพราะผู้ชายคนนั้น ฉันต้องนอนกำที่ช็อตไฟฟ้าทุกวันก็เพราะเขา ฉันต้องผวาในตอนกลางคืนก็เพราะเขา...

 

 

จะบอกว่าคนเลวแบบนั้นคือพ่อของฉันงั้นเหรอ... ตายซะจะยังดีกว่าที่จะให้ยอมรับคนแบบนั้นเป็นพ่อ!

 

 

ฉันโทรบอกให้พี่จ๋อรอรับพี่เป็ดเพราะเขาลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งแท็กซี่ด้วยหัวใจที่กระวนกระวายกลับไปที่บ้านเพื่อที่จะพิสูจน์ข้อเท็จจริงเรื่องนี้ ฉันไม่มีทางที่จะเชื่อมันได้ ในใจฉันเริ่มกังวลไปต่างๆ นานาเพราะว่าเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ก็ใช่ว่าจะไม่มี...

 

 

ไม่นานฉันก็ถึงบ้าน เท้าขวาก้าวเหยียบพื้นพร้อมกับความรู้สึกโหวงเหวงและหวาดกลัวในใจ จะถามยังไงดี จะพูดว่าอะไรดี จะมีใครรู้เรื่องนี้มั้ย ทำไมไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย ฉันคิดมาตลอดว่าพ่อของฉันตายไปพร้อมกับแม่แล้ว ฉันไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่แต่ว่า...

 

 

 เรื่องนี้มันไม่ร้ายแรงไปเหรอ ฉันสมควรจะรับรู้มันไม่ใช่เหรอ!

 

 

          ฉันกำลังพยายามรวบรวมความกล้าและกลั้นน้ำตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั่นไว้ พยายามภาวนาในใจว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด...

 

 

คุณน้าที่ฉันสนิทที่สุดกำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว คุณตาและคุณยายนั่งเก้าบนโต๊ะอาหารรอกินข้าวมื้อค่ำก่อนที่พวกท่านจะสะดุดสายตากับร่างที่สภาพไม่น่าดูของฉัน นัยน์ตาหวาดหวั่นกับร่างกายที่สั่นเพราะกลัวเรื่องนั้น ที่สำคัญในมือของฉันมีรูปภาพที่ชี้ชะตาชีวิตของตัวเองอยู่ด้วย...

 

 

“อัยย์ ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้ล่ะ” คุณยายผงะทำให้ทุกคนชายตามามองร่างที่กำลังสั่นของฉัน เหมือนกับเกลียวคลื่นพายุที่ค่อยๆ ก่อตัวจนเริ่มใหญ่ขึ้น ฉันรู้สึกอัดอั้นทรมานเพราะความอยากรู้และความสงสัยจนหัวใจแทบระเบิด ฉันตั้งสติและเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารด้วยก่อนจะหลับตาเพื่อทำใจ...

 

 

ทำใจเพื่อรับฟังความจริงที่มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากได้ยิน

 

 

“คุณตา คุณยายคะ หนูถามอะไรหน่อยได้มั้ย?” ฉันพยายามเค้นเสียงนิ่งๆ แต่ก็ยังสั่นอยู่แม้ว่าจะควบคุมมันขนาดไหน พวกท่านทำหน้าสงสัยก่อนจะวูบไหวไปเพราะภาพสองภาพที่ฉันขยับให้พวกเขาดู...

 

 

“ผู้ชายคนนี้... คือพ่อของหนูเหรอคะ?” ฉันถามตรงประเด็นแบบไม่มีอ้อมค้อมทำให้บรรยากาศรอบๆ เงียบลงแทนคำตอบ พวกเขาหน้าถอดสีก่อนจะถอนหายใจยาว การกระทำแบบนั้นทำให้ฉันเริ่มสั่นระริกและกลัว...

 

 

กลัวในคำตอบนั้น...

 

 

“เขาเป็นแฟนเก่าแม่เรา... ไม่ใช่พ่อหนูหรอก” เสียงของคุณยายว่าแต่เธอกลับเหล่สายตาไปทางอื่น ไม่มองฉันเลยสักนิด โกหก... ท่าทางแบบนั้นมันโกหกชัดๆ เลย

 

 

“ถ้าอย่างนั้น... ทำไมเขาถึงเขียนว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา”

 

 

“...”

 

 

“เด็กคนนี้คือหนูใช่มั้ย...” เสียงของฉันเริ่มสั่นแรงขึ้นเหมือนที่หัวใจสั่นแรงขึ้น การที่พวกเขาทำหน้าไม่อยากจะตอบมันชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดี “อย่าโกหกเลยนะ... ถึงไม่มีใครเคยเชื่อคำพูดหนูเลย แต่หนูจะเชื่อคำพูดพวกคุณ”

 

 

“...”

 

 

“ช่วยพูดความจริงเถอะนะ” ฉันเม้มริมฝีปากอย่างขอร้องก่อนจะก้มหน้าเพื่อปิดบังน้ำตา ความรู้สึกเจ็บหน่วงและหวาดกลัวบีบรัดหัวใจฉันให้แทบแหลกสลายและกลายเป็นผุยผงได้เมื่อใครสักคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นตอบกลับมา...

 

 

“หนูไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน เอาภาพมาได้ยังไง”

 

 

...ชัดกว่าตอบว่าใช่อีก

 

 

“อัยย์... ใช่ พ่อของหนูยังมีชีวิตอยู่” คุณยายทำหน้าเหมือนจะขาดใจก่อนกุมหัวใจตัวเองไว้แน่นๆ “แต่อย่าไปพบเค้าเลยได้มั้ย”

 

 

“...”

 

 

“ผู้ชายคนนั้นไม่มีสิทธิ์สักนิดที่จะเป็นพ่อของหนู... คนสารเลว” คุณยายกัดริมฝีปากแรงๆ ก่อนจะเริ่มสั่นพอๆ กับฉันนัยน์ตาของท่านฉายแววเจ็บปวดก่อนจะแสดงออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลพรากลงสองข้างแก้ม ฝ่ามือเหี่ยวย่นยื่นมาจับฉันไว้แน่นก่อนจะขอร้อง “เพราะผู้ชายคนนั้นทำให้พวกเราต้องเสียหนูไปถึงสิบห้าปี”

 

 

“...”

 

 

“เพราะเขาขโมยหนูไป” หน้าฉันชาวาบอีกครั้งเมื่อได้ยินความจริงที่ฉันกลัว เขาเป็นพ่อของฉันจริงๆ คุณยายร้องไห้หนักก่อนจะซบลงกับแผ่นอกของคุณตา

 

บรรยากาศที่แสนอึดอัดและทรมานถ่ายทอดเข้ามายังฉัน ความรู้สึกปั่นป่วนมวนท้องทำให้ฉันกระอักกระอ่วน คุณน้าเลือกที่จะไม่เดินเข้ามา แต่ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน... เพราะเธอกำลังสะอื้น ฉันไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงกับสถานการณ์นี้ดี แค่ปลอบใจตัวเองก็ทำยากแล้ว ฉันคงปลอบใจใครไม่ได้...

 

 

เหตุการณ์ร้ายที่ถาโถมเข้ามาซ้ำๆ ทำให้ฉันเริ่มหวาดกลัวที่จะอยู่บนโลกนี้ต่อไป ฉันกับพี่เป็ดไปด้วยกันไม่ได้เพราะพ่อแท้ๆ ของฉัน... พ่อที่ทำเรื่องสารเลวแบบนั้นกับฉัน!

 

 

“ก่อนแม่หนูแต่งงานกับแม็กซ์สองเดือน... เขา...” เสียงของคุณยายขาดหายไป  เธอสะอื้นก่อนจะตีหน้าอกตัวเองแรงๆ ทำให้ฉันเริ่มทรมานกับเธอไปด้วย นัยน์ตาเศร้าที่บอกเล่าเรื่องราวเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นทำให้หัวใจฉันเริ่มปิดตายอีกครั้ง “เขาข่มขืนแม่ของหนู”

 

 

ข่มขืน... คำนี้ทำให้ตัวฉันชาวาบ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพยายามจะทำกับฉันเช่นกัน

 

 

“เขาทำใจไม่ได้ที่โดนทิ้ง” ลมหายใจฉันขาดห้วงก่อนจะนึกถึงคำพูดทุกคำที่เขาเคยพูดไว้วันนั้น

 

 

เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก

 

คิดถึง.... อิงอร

 

 

“แต่ถึงอย่างนั้นแม็กก็ยอมแต่งงานด้วยแม้ว่าแม่หนูจะถูกกระทำแบบนั้น...” คุณยายเล่าไปสะอื้นไปพร้อมกับกำมือคุณตาแน่น ฉันรู้ว่าท่านกำลังย้อนกลับไปความทรงจำเลวร้ายที่น่ากลัวจนไม่อยากจะนึกถึง ฉันเข้าใจดีเพราะฉันเองก็เคยเจอ... มันน่ากลัว มืดมนและเป็นรอยแผลที่ฝังมาจนถึงวันนี้

 

 

 “พอแม่หนูคลอดหนูออกมา เขาก็มาขโมยหนูไปเพื่อจะให้แม่หนูกลับไปหาเขาและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ทว่าพอเขาเอาหนูไปซ่อนไว้แล้ว.... กลับเกิดอุบัติเหตุ”

 

 

“...”

 

 

“เขาจำได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องของหนู”

 

 

“...”

 

 

“เขาจำอะไรไมได้เลย เขาจำไม่ได้ว่าซ่อนหนูไว้ที่ไหน” ฉันเผลอกำมือแน่นก่อนจะนึกโกรธที่เขาเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้นแถมยังทำให้ฉัน... “พวกเราเลยตามหาหนูไม่เจอ จนแทบจะหมดหวังแล้ว”

 

 

“...”

 

 

“แต่สุดท้ายก็เหมือนฟ้ามาโปรดที่เราเจอหนูจนได้” คุณยายร้องไห้ก่อนจะเดินไปหยิบอัลบั้มภาพเล่มหนึ่งมาให้ฉัน มันเป็นภาพที่แม่ฉันถ่ายกับของเล่นมากมายด้านหลังนั้น...

 

 

ถ้าแม่เจอลูก เรามาเล่นกันนะ

 

Xx/xx/1991

 

ภาพที่แม่ฉันถ่ายกับไอศกรีม

 

แม่จะพาลูกมากินไอศกรีมร้านนี้ทุกวันจนอ้วนฉุ

 

Xx/xx/1992

 

ถ่ายกับชุดเครื่องแบบนักเรียนอนุบาล...

 

จะขับรถมาส่งที่โรงเรียนนี้ทุกวันเลย...

 

ชุดเครื่องแบบประถม... มัธยม...

 

 

ลมหายใจฉันขาดห้วงลงทันที เมื่อเห็นภาพสุดท้าย นัยน์ตาของฉันก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาอีกต่อไป ฉันไม่เคยรู้เลยว่าบนโลกนี้มีใครรักฉันบ้าง ฉันไม่เคยรักและได้รับความรักจากใคร ฉันคิดแบบนั้นมาตลอด ฉันคิดว่าตัวเองถูกทิ้งและไม่มีค่า ในบรรดาบ้านหลายร้อยหลังนั่นไม่มีที่ไหนที่ฉันจะอยู่ได้ แต่ไม่จริงเลย...

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังร้องไห้ เธอก็ร้องไห้ตามฉัน

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังยิ้ม เธอก็กำลังยิ้มเหมือนฉัน

 

 

แม่ใช้เวลาสิบห้าปีในการตามหาฉันและคิดว่าตอนนี้พวกเรากำลังจะใช้ชีวิตยังไงกัน รูปถ่ายมากมายที่ถูกอัดใส่อัลบั้มนั้นทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและอบอุ่นมากกว่าสิ่งใดๆ ในโลก เพียงแต่ฉันไม่เคยสังเกตถึงมันในวันที่พวกเราเจอกันวันแรก... ภาพสุดท้ายคือภาพที่แม่กำลังยิ้มและถ่ายคู่กับฉันและเธอเขียนบรรยายมันว่า...

 

 

แม่รักลูกนะ ถึงเราจะเจอกันช้าไปหน่อยแต่เรามาเริ่มใหม่ด้วยกันนะ

 

 

ถ้าพวกเราไม่จากกัน... ฉันจะเป็นยังไงนะ ฉันจะได้ใส่ชุดนักเรียนที่แม่ซื้อให้มั้ย ได้ผูกแกละผมเปียไปโรงเรียน มีแม่คอยหวีผมให้เหมือนคนอื่นๆ ที่ฉันเคยอิจฉาพวกเขา ได้เล่นของเล่นมากมาย มีบ้านที่ฉันต้องการ รู้จักสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวใช่มั้ย...

 

 

ถ้าพวกเราไม่จากกัน... ฉันจะได้ใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปใช่มั้ย นัยน์ตาสีดำสนิทเริ่มสั่นระริก ฉันรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวแห่งความเจ็บปวดและไม่มีทางดิ้นรนออกมาได้ หัวใจที่เคยด้านชาและไม่มีน้ำตากับเรื่องของใครๆ ยกเว้นพี่เป็ดกลับเริ่มสั่นคลอน ฉันไม่รู้ว่าแม่เจออะไรมาบ้างและก้าวผ่านมาได้ยังไงกับเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นทำ...

 

 

แม่เก็บฉันไว้และรอคอยฉันมาตลอดในขณะที่ฉันคิดว่าตัวเองไม่มีใครเลย... ปัญหาและอุปสรรคของฉันกลายเป็นเรื่องขี้ผงเมื่อเทียบกับของแม่ แม่ใช้เวลาสิบห้าปีในการตามหาฉัน และฉันใช้เวลาสามปีในการเข้าใจความรักของเธอ... 

 

 

แต่ในจำนวนหลายปีนั้นมีเพียงแค่วันเดียวที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน

 

 

วันที่ฉันไม่รู้เลยว่าได้เสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป...

 

 

วันที่ฉันไม่เคยเข้าใจประโยคสุดท้ายของเธอ...

 

 

ขอโทษนะ

 

 

ฉันกำหมัดแน่นรู้สึกแค้นใจที่ทุกอย่างจบแบบนี้จบเพราะความเห็นแก่ตัวของผู้ชายคนนึง แม่จากไปทั้งที่ฉันไม่เคยเรียกเธอว่าแม่

 

 

แม่จากไปโดยที่ฉันยังไม่ทันบอกรักเธอด้วยซ้ำ จากไปโดยที่ฉันไมได้ทำอะไรเพื่อเธอเลย แต่คราวนี้ฉันรู้ว่าสิ่งเดียวที่ฉันจะทำเพื่อเธอได้คือ... ทำลายผู้ชายคนนั้น

 

 

ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่เป็นพ่อแท้ๆ ของฉัน

 

 

 

    -50%-


ต๊ายยย มีคนเดาถูกด้วย 55555555+
เกลียดพ่อนาง สงสารแม่นาง สงสารนาง
เพราะความเห็นแก่ตัวของคนๆเดียว
ทำให้คนอื่นต้องเจ็บไปด้วย เกลียด... 


คืออีกไม่กี่ตอนพี่เป็ดจะจบแล้ว
อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้ามี ปาปริก๊าาาาา
สัญญาว่าจะไม่บึ้มบ้านกัน สัญญานะ จุ๊บบ

 

YKoZL0.gif [650x260px] ฝากรูป

ติดตามในเพจนะคะ
https://www.facebook.com/jennyrenger01

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2511 S.BAM (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 18:46
    นี่ฉันอ่านนิยายอัลไลลลล เจ็บตามอัยย์
    #2,511
    0
  2. #2386 t_g_k (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 14:37
    อื้อหือออ ;___; ปมลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนมาก อ่านตอนนี้แล้วจะร้องไห้ สงสารอัยย์มาก
    #2,386
    0
  3. #2356 coldy-yong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 22:09
    เรียกน้ำตามากค่ะ T_T ฮือออออออ
    #2,356
    0
  4. #2351 Philow N.A.N (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 07:48
    ร้องแล้วก็ฟิน พอฟินแล้วก็ร้องอีก ฮือออ
    #2,351
    0
  5. #2340 poppy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 14:31
    นี่ร้องเลย ฮือออออออออออออออ TT^TT !!!!!!!!!
    #2,340
    0
  6. #2276 Pipie'z (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:02
    อ่านตอนนี้ฟิลดราม่ามาเต็ม โหยเกลียด เกลียดพ่ออัยย์ สงสารทุกคนในเรื่องยกเว้ยพ่อนางเอก TT ไปตายไป๊!
    #2,276
    0
  7. #2257 7346 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 10:57
    ต่อๆค่ะ ชีวิตนางเอกช่างรันทด
    #2,257
    0
  8. #2256 Ben Banal (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 01:12
    อัพพพพพพพพพพพพเถอะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #2,256
    0
  9. #2254 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 13:04
    โห....อีพี่เป็ดแกโดนนนนนนนน
    #2,254
    0
  10. #2253 p.numwa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 21:42
    ทำไมเศร้าอย่างนี้ พี่เป็ดเป็นเด็กถูกเก้บมาเลี้ยงใช่มั้ยคะ ตอบบบบบบบบ ถ้าไม่ใช่นี่....
    #2,253
    0
  11. #2251 Mookojang Chimi Chimi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 20:01
    มาอัพๆ ค้างนะน่อวววววววววววว
    #2,251
    0