โอ ♥ あひるLOVE AHIRU [O] สมการรัก ฤดูมรสุม

ตอนที่ 17 : ♥ あひる P-PEDzll EP12 ll First Kiss 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 พ.ค. 58



 





if - taeyon

14

First Kiss

 

 

ฉันหยิบตุ๊กตาเป็ดที่ตั้งชื่อว่าอีเจี๊ยบออกมาจากตู้เสื้อผ้าที่หอ ฉันยังคงเก็บมันไว้และเปลี่ยนถ่านมันทุกปีเพื่อที่จะเก็บเพียงเสียงๆ หนึ่งเอาไว้...

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

ฉันเปิดมันกรอซ้ำๆ และฟังบนเตียง มีเสียงตอบรับของฉันด้วยแต่ว่าผู้ชายใจร้ายนั่นคงไม่เคยฟัง และคงจะไม่ได้ฟังอีก เขาไม่รู้หรอกว่าฉันกรอฟังมันกี่ล้านรอบในทุกๆ ครั้งที่ฉันเศร้าฉันก็ฟังเสียงเขา ฉันดีใจก็ฟังเสียงของเขา เพราะฉันไม่อาจมาเจอเขาได้ จึงเอาแต่ฟังเสียงนี้กรอซ้ำไปซ้ำมา พี่เป็ดไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตุ๊กตาตัวนี้เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันเคยได้รับจากคนอื่นและเขาคือคนแรกที่ทำให้ฉันรับรู้ความอ่อนโยนนั้น...

 

 

เป็นคนแรกที่จับมือฉันเพราะมันไม่ใช่หน้าที่ คนที่ทำให้ฉันลืมเรื่องราวอันเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้น และอาจจะเป็นเพราะสาเหตุนั้นฉันจึงไม่สามารถลบเขาออกไปจากหัวได้

 

 

เขาไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกฉันมันท่วมท้นมากขนาดไหน ฉันไม่เคยต้องการใครสักคนมากขนาดนี้ ตอนที่ฉันอยู่คนเดียวฉันก็พูดคิดถึงเขาจนนับครั้งไม่ถ้วน เหมือนมันสมองส่วนนึงถูกเขาครอบงำไปแล้ว ฉันยอมที่จะกลับไปยังสถานที่ที่ทำให้ฉันเจ็บปวดเพื่อเขา แต่ว่ามันกลับจบลงด้วยเรื่องบ้าๆ แบบนี้....

 

 

ตอนแรกฉันคิดว่าล้อเล่น... ฉันเลยไปโวยวายใส่เพื่อนของเขา แต่พี่เป็ดเอาจริง ใบหน้าฉันชาวาบไปตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อเขาทำท่าเย็นชาใส่ฉัน ฆ่ากันซะยังจะดีกว่า ถ้าเขาจะทำหน้าแบบนั้น...

 

 

“ไหนบอกอยากให้อยู่กวนประสาทด้วยกันนานๆ ไง” ฉันมองหน้าเจ้าตุ๊กตาเป็ดนั่นก่อนจะกดมันฟังมันอีกรอบ

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

โกหก... คนโกหก ทำไมต้องผลักไล่ไสส่งกันแบบนั้นด้วย ฉันรู้สึกแน่นหน้าอกและปวดหัวตุบ ไม่รู้ว่าต้องทนทรมานกับความรู้สึกแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ หนึ่งวัน สองวัน หนึ่งเดือน หรือเป็นปี...

 

 

หลายวันผ่านไป พี่เป็ดก็ยังทำเหมือนกับฉันไม่มีตัวตนในสายตาของเขา ไม่แม้แต่จะทักหรือมองหน้าด้วยซ้ำ ทำให้ฉันรู้ว่าทุกอย่างมันคงจบแล้วจริงๆ จบด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าฉันรู้แบบนี้ ฉันจะไม่พูดออกไปเลย ฉันจะเงียบและเหยียบมันไว้ไปจนตาย เผื่อว่าพวกเราจะยังอยู่เคียงข้างกันได้...

 

 

ฉันเริ่มที่จะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ก็ได้เขาจะปล่อยฉันไปจริงๆ ใช่มั้ย... เอางั้นก็ได้ ฉันก็จะปล่อยเขาไปเหมือนกัน จบสักทีสามปีที่ฉันมัวแต่หลงละเมอกับภาพของเขา ฉันกำหมัดแน่นก่อนจะหยิบตุ๊กตาเป็ดและไปเคาะประตูห้องคนใจร้ายดังๆ

 

 

ปึง ปึง ปึง!

 

 

ฉันทุบอย่างโมโหปนเสียใจ ฉันจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว ในเมื่อพี่เป็ดใจร้ายกับฉัน ฉันเองก็จะใจร้ายกับเขาเหมือนกัน! ไม่นานร่างสูงก็มาเปิดก่อนจะผงะกับใบหน้านิ่งของฉัน ฉันเองก็ตีหน้าเย็นชาเป็นเหมือนกันนะ ไอ้คนใจร้าย

 

 

 ฉันเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเชิดใบหน้าและมองเขานิ่ง พยายามกดอารมณ์ที่คุกกรุ่นไว้ในใจให้ลึกที่สุด ดวงหน้าหวานมองลงมาอย่างเฉยเมยทำให้ฉันรู้สึกเจ็บมากขึ้นไปอีก

 

 

“มีอะไรรึเปล่า?

 

 

“จะเลิกก็ได้” ฉันเค้นเสียงออกมาพร้อมๆ กับกำหมัดแน่น ทั้งที่ไม่อยากพูดคำนี้เลยแท้ๆ แต่เรื่องอะไรฉันจะต้องเป็นฝ่ายถูกบอกเลิกด้วยล่ะ... “คิดว่าเป็นพระเจ้าหรือไง กับอีแค่ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนเดียวอัยย์ทิ้งได้อยู่แล้ว”

 

 

ฉันทำมันได้สิ... ก็แค่ทิ้งคนๆ เดียว!

 

 

“...”

 

 

“อย่ามาเสียใจทีหลังละกัน อัยย์สวยมากนะจะบอกให้” ฉันยกหางตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่น ความรู้สึกแสบร้อนไหลพล่านตามเส้นเลือดปะปนกับเส้นประสาทจนชาหนึบ ฉันไม่รู้ว่ากำลังหวังอะไรอยู่...

 

 

ให้เขารั้งมั้ง...

 

 

“เลิกกับพี่เป็ดไป มีผู้ชายต่อคิวรอเยอะแยะ” ฉันกำลังแดกดันและเสียดสีเขา แต่น่าตลกที่ฉันกลับเป็นคนเจ็บซะเอง ร่างฉันสั่นหนักขึ้นเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลยังคงความสงบ ไม่มีแม้แต่ความวูบไหวหรืออะไรอยู่ในนั้น

 

 

“ของที่พี่เป็ดเคยให้ อัยย์จะเอาไปเผาทิ้งให้หมดเลย”

 

 

“...”

 

 

“อัยย์ก็ไม่ได้อยากอยู่กับพี่เป็ดหรอก!” ฉันพูดเสียงกร้าวก่อนจะโยนตุ๊กตาเป็ดลงกับพื้น ทว่าขณะที่ฉันพยายามใจแข็งน้ำเสียงหวานที่อัดอยู่ในนั้นกลับดังขึ้นมาสั่นคลอนให้ฉันสับสน

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

“ไม่อยู่แล้ว...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินเสียงนั้น แต่เหมือนฉันลืมไปว่าถัดจากเสียงของพี่เป็ดมันเป็นเสียงของฉัน

 

 

พี่เป็ดก็ช่วยอยู่เลี้ยงไอติมอัยย์ให้นานๆ เหมือนกันนะ

 

 

หน้าฉันชาวาบเหมือนถูกตบแรงๆ เพราะมันขัดกับสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง... และสิ่งที่มันอยู่ในใจฉันเจ้าตุ๊กตาเป็ดนั่นก็ดันบอกออกมา ร่างสูงชะงักทำให้ฉันก้มหน้างุดเพื่อบดบังใบหน้าที่ขอบตาเริ่มร้อนชื้น...

 

 

อีกแล้ว... เมื่อไหร่ที่ฉันคิดจะปฏิเสธเขา ฉันก็เจ็บทุกที น่าสมเพชเป็นบ้า

 

 

“อัยย์” เสียงพี่เป็ดทำให้ฉันสะดุ้ง อยากจะวิ่งหนี แต่ขาไม่ขยับราวกับถูกพันธนาการไว้ ตัวฉันชาไปทั้งร่าง เสียงแห้งผากและหมดแรง

 

 

เออ... ฉันมันคนน่าสมเพช ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ

 

 

“มันก็แค่เสียงที่เคยอัดไว้” ฉันปฏิเสธก่อนจะกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอและเงยหน้าไปสบตาเขา “มันก็แค่อดีตของพวกเรา”

 

 

“...”

 

 

“อดีตที่พี่เป็ดอยากทิ้งมัน ลืมมันไปเถอะ”

 

 

“...”

 

 

“ลืมอัยย์ด้วยก็ได้ ถ้ามันไปรบกวนสมองของพี่ อัยย์จะหนีจากสายตาพี่ก็ได้ ถ้ามันทำให้พี่รำคาญที่ต้องมองอัยย์” ฉันสั่นไปทั้งร่างก่อนจะมองเขา สุดท้ายฉันก็เป็นฝ่ายยอม ฉันไม่เคยที่จะเย็นชาใส่คนตรงหน้าได้เลยสักครั้ง แค่ฉันคิดทำร้ายเขา ฉันก็เจ็บกว่าร้อยเท่า...

 

 

“แต่อย่าเกลียดอัยย์นะ”

 

 

“...”

 

 

“ถึงคำพูดของพี่มันจะเป็นแค่คำโกหก แต่อัยย์ก็ดีใจนะ” ฉันพูดเสียงสั่นก่อนจะกำหมัดแน่น เพราะรู้สึกแบบนั้นเพราะการโกหกของเขาทำให้ชีวิตของฉันช่วงนึงมีความหวังขึ้นมา “เรื่องอื่นพี่จะคิดว่าอัยย์โกหกก็ได้แต่ว่าเรื่องนี้”

 

 

“...”

 

 

“ช่วยเชื่อได้มั้ยว่ามันคือเรื่องจริง” ฉันอ้อนวอนเขาก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสมือที่อ่อนโยนนั่น จะคิดว่าฉันโกหกเรื่องพ่อของเขา หรือเรียกร้องความสนใจอะไรก็แล้วแต่ อย่างน้อยเรื่องที่ฉันพูดกับเจ้าเป็ดนั่นก็ช่วยเชื่อหน่อยได้มั้ย...

 

 

ช่วยฟังความรู้สึกของฉันสักนิดก็ยังดี...

 

ความรู้สึกที่ฉันไม่เคยมีและไม่เคยให้ใคร

 

 

“นะพี่เป็ด” ฉันบีบมือคนตรงหน้าก่อนจะสะอื้นออกมา เรี่ยวแรงที่มีถูกสูบหายไปกับนัยน์ตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งนั่น ความเย็นเยียบลามไล้เกาะกุมที่หัวใจจนฉันรู้สึกสั่นไปทั้งร่าง

 

 

“พี่ไม่รู้หรอกว่าอัยย์ทรมานแค่ไหนที่ต้องชั่งใจเรื่องของพี่ อัยย์คิดจะทิ้งพี่ไปตั้งหลายครั้ง”

 

 

“...”

 

 

“แต่ก็วนกลับมาหาพี่ทุกที ยิ่งหนีก็ยิ่งเจ็บ ขนาดมาบอกเลิกเองยังเจ็บเลย” ฉันแค่นหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะปล่อยมือนั่นลง ไม่มีคำตอบจากคนตรงหน้าทำให้ฉันรู้ว่าฉันควรจะหยุดได้แล้ว “ตลกเนอะ พี่ว่าปะ?

 

 

“...”

 

 

“งั้นตอนนี้เราเลิกกันแล้วใช่มั้ย” ฉันทวนมันด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ฉันกำลังจะทิ้งทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ฉันกำลังจะหายไปจากชีวิตของคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

 

“อือ” น้ำเสียงนิ่งทำให้ฉันเจ็บ

 

 

“พี่เป็ดจำที่อัยย์เคยถามวันแรกได้มั้ย...” ฉันว่าก่อนจะสบตาของเขา “ที่ถามว่าจูบคืออะไร”

 

 

“...”

 

 

“ตอนนี้อัยย์ก็ไม่เข้าใจว่าจูบที่พี่ว่ามันเป็นยังไง” ฉันพูดเสียงสั่นก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น เพราะฉันไม่เคยถูกรักและไม่เคยรักใครจริงๆ มาก่อน สิ่งที่ฉันเคยคิดว่ามันน่าขยะแขยงนั่นจะเป็นอะไรที่สวยงามเหมือนที่เขาพูดจริงเหรอ...

 

 

 ฉันสบตาเขาราวกับจะขอร้อง เมื่อเขานิ่งไปทำให้ฉันถอดใจ ก็จริง เลิกกันแล้วจะทำได้ไง...

 

 

“งั้นอัยย์ไปนะ” ฉันขยับร่างออกมา

 

 

“อือ”

 

 

เสียงตอบรับของพี่เป็ดทำให้ฉันรู้ว่าพวกเราคงจบกันตรงนี้จริงๆ แล้ว ฉันข่มอารมณ์ก่อนจะบีบมือแน่นๆ เพื่อให้ตัวเองเข้มแข็งและเปิดประตูเข้าไป...

 

 

 ความหวังอันริบหรี่ที่เหมือนแสงดาวในตอนกลางคืนมอดลงพร้อมกับเสียงขยับเท้าของเขา ทว่าจู่ๆ ฝ่ามือหน้าของคนที่ควรจะเดินจากไปกลับดึงร่างฉันเข้าไปในห้องและดันติดกับผนังกำแพงสีขาว

 

 

ฉันเบิกตาโตอย่างไม่เข้าใจเมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาสบกลับมา ลมหายใจร้อนผ่าวและเบาบางทำให้หัวใจฉันอ่อนระทวย ใบหน้าของร่างสูงยื่นเข้ามาในระยะประชิดจนปลายจมูกของเราชนกัน ฉันได้แต่ยืนตัวเกร็งก่อนจะกลืนน้ำลายอึกเมื่อฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่เอวและดันเข้าไปใกล้จนชิดแผงอก...

 

 

ตึก ตัก...

 

 

เสียงหัวใจของใคร... ไม่รู้ ฉันเองก็ไม่รู้ ฉันได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึงเพราะทำอะไรไม่ถูก

 

 

ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กดลงมาที่ริมฝีปาก เพราะความมืดทำให้ฉันมองอะไรไม่เห็นนอกจากนัยน์ตาของเขา ความรู้สึกร้อนและนุ่มนิ่มเสียดสีไปมาก่อนจะสอดแทรกความอบอวลและหอมหวานกล่อมให้ฉันลืมทุกอย่างที่ควรจะเป็น หัวสมองพลันเป็นสีขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก รู้สึกเพียงสัมผัสอุ่นร้อนและอ่อนโยนที่เขามอบให้ ฝ่ามือหนาลากจากเอวมายังไหล่ก่อนจะหยุดที่ใบหน้า การกระทำของเขาทำให้ฉันอ่อนระทวยและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน ใบหน้าของฉันแปดเปื้อนไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง เมื่อรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นช้าลงและน้ำตาของคนตรงหน้าที่หยดใส่ผิวแก้มของฉัน มันเป็นจูบที่รสชาติเค็มปร่า หวานละมุนและปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก

 

 

ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฉันควรรู้สึกยังไง

 

 

ฉันควรจะเขินที่มันเป็นจูบแรกหรือควรจะเสียใจที่มันเป็นจูบสุดท้ายดี...

 

 

ฉันไม่รู้เลยจริงๆ

 


-50%-





-PED PART-

 

 

          ความรู้สึกอุ่นร้อนยังคงเหลือร่องรอยไว้ที่ริมฝีปากของผม อัยย์ เด็กผู้หญิงที่เข้ามาทำให้ชีวิตของผมปั่นป่วน เธอปรากฏตัวมาพร้อมกับความสว่างไสวก่อนจะหายไปในความมืด และเธอก็กลับมาอีกครั้งราวกับจะป่วนประสาทผมเล่นๆ ผมพยายามที่จะไม่สนใจและเย็นชากับเธอ เพราะผมกลัวว่าเรื่องนั้นมันจะเกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง...

 

 

          ความทรมานของการรออย่างไม่มีจุดหมายมันหนักหนาสาหัสกว่าที่ผมคิดไว้ ผมเคยคิดจะปล่อยเธอไปแล้วเอาคนใหม่เข้ามาแทน แต่กลับเจ็บเองทุกครั้งที่คิดแบบนั้น เมื่อตอนที่เธอปรากฎตัวขึ้นมาครั้งแรกหัวใจผมกลับสั่นระรัวและอยากดึงเอาเธอเข้ามากอด แต่เป็นเพราะผมไม่แน่ใจว่าระหว่างเรามันยังเหมือนเดิมอยู่มั้ย...

 

 

          ผมยังคงโกรธที่เธอหายไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าสาเหตุนั่นมันกลับหนักหนากว่าที่ผมคิดเอาไว้ ยิ่งผมได้รู้ผมยิ่งใจหายเหมือนจะตายซะเดี๋ยวนั้น ผมไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เธอพูด แต่น้ำตาและร่างกายสั่นกลัวนั่นตอกย้ำว่าเธอไม่ได้โกหก

 

 

คนนึงก็พ่อ...

 

 

อีกคนก็แฟน...

 

 

          จะให้ผมทำยังไงล่ะ... ผมสับสนจนจะบ้า ผมไม่รู้เลยว่าพ่อของผมร้ายกาจถึงเพียงนั้น เขาทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ ผมกลัว กลัวที่จะเชื่อมัน กำแพงหัวใจเหมือนโดนทุบแหลกละเอียดเป็นผุยผงเมื่อคนที่ผมคิดว่าผมรู้จักดีที่สุดกลับกลายเป็นใครก็ไม่รู้...

 

ผมกลับบ้านและค้นมันอย่างเอาเป็นเอาตายหวังว่าจะมีอะไรหลงเหลืออยู่บ้างแต่ผมกลับเจอสิ่งที่ไม่ควรเจอ...

 

 

          บางทีผมควรปล่อยมันและลืมๆ ไปซะ ผมไม่น่าอยากรู้เลย ไม่งั้นผมคงไม่เจ็บขนาดนี้ ผมไม่อาจบอกอัยย์ได้ว่าพวกเราเลิกกันเพราะอะไร เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงรับมันไม่ไหว...

 

 

          แค่นี้อัยย์ก็เจ็บมากพอแล้ว ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกอึดอัดที่พูดอะไรออกไปไม่ได้ ผมอยากจะรั้งเธอเอาไว้มันก็จะดูเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไป แต่ก็ไม่อยากปล่อย...

 

 

วันนี้อัยย์ร้องไห้ใส่ผม ทุกประโยคที่ตัดพ้อน้อยใจทำให้ผมรู้สึกแย่ ไม่ใช่ผมไม่เชื่อเธอ แต่ผมแค่พูดออกไปไม่ได้... จะให้ผมพูดได้ยังไง เรื่องบางเรื่องถ้าเงียบอาจจะดีกว่าพูดออกไปก็ได้ แม้ว่ามันจะเป็นความจริงแต่ก็อาจเป็นสิ่งที่ไม่ควรรู้ ผมพยายามตีหน้าตายและยอมให้เธอเกลียดผม สาปส่งผม ยังดีกว่าให้เธอได้รู้เรื่องนี้...

 

 

คิดซะว่าเรื่องเมื่อวานเป็นเรื่องโกหกก็ได้แต่พี่เป็ดไม่เลิกกับอัยย์ไม่ได้เหรอ

 

 

ผมก็อยากให้มันเป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน...

 

 

เป็นเรื่องโกหกได้มั้ย...

 

 

ความรู้สึกแสบร้อนพลุ่งพล่านเข้ามาในทรวงอกจนขอบตาร้อนชื้น ผมนั่งลงก่อนจะกุมหัวใจไว้แน่นหวังว่ามันจะช่วยคลายความเสียใจลงสักนิดก็ยังดี...

 

 

ผมนั่งทรุดลงกับพื้นก่อนจะพิงผนังมองตุ๊กตาของพวกเราน้ำเสียงของผมที่บอกเธอวันนั้น...

 

 

ช่วยอยู่กวนประสาทพี่ไปนานๆ นะ

 

 

ตอนนี้ความคิดผมก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

 

 

ลืมอัยย์ด้วยก็ได้ ถ้ามันไปรบกวนสมองของพี่ อัยย์จะหนีจากสายตาพี่ก็ได้ ถ้ามันทำให้พี่รำคาญที่ต้องมองอัยย์... แต่อย่าเกลียดอัยย์นะ

 

 

แหมะ

 

 

หยาดน้ำตาผมไหลลงเปื้อนเจ้าเป็ดก่อนจะซุกหน้าลงกับมันเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ ผมไม่เคยนึกเกลียดเธอเลยสักครั้ง ตั้งแต่วินาทีแรกผมก็ตกหลุมพรางและถอนตัวไม่ขึ้น อัยย์ไม่รู้หรอกว่าผมชอบเธอมากขนาดไหน ผมไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร ไม่เคยคิดว่าจะสามารถรอใครได้นานขนาดนี้

 

 

รอทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่ายังมีหวังอยู่มั้ย...

 

 

รอทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...

 

 

ที่ผมถอยห่างจากเธอไม่ใช่เพราะผมเกลียดเธอ แต่เป็นเพราะผมรักเธอมาก มากซะจนไม่อาจเอาความเห็นแก่ตัวของผมไปลงที่เธอได้ มากซะจนไม่สามารถที่จะรั้งเธอเอาไว้กับผม

 

 

น้ำตาหนึ่งหยด สองหยด สามหยดของเธอทำลายหัวใจของผมให้แหลกสลายและกลายเป็นฝุ่นผง ความรู้สึกอ่อนแอชาวาบไปทั้งร่างแต่ต้องแสร้งว่าไม่เป็นไร คนที่ร้องไห้ออกมาจากใจยังรู้สึกทรมานน้อยกว่า...

 

 

ผมถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบสองรูปที่เป็นสาเหตุให้ผมทำแบบนี้ขึ้นมา รูปที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะตาย

 

 

          เป็นภาพเล็กๆ สองภาพที่ทำให้พวกเราไม่สามารถเดินต่อไปด้วยกันได้... แม้ว่าจะรักกันมากขนาดไหนก็ตาม

 

 

ผมหลับตานึกถึงนัยน์ตาและเรือนผมสีดำสนิทนั่น มันมืดมน... จนผมไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

 

 

 ผมเจอเธอในวันที่ฝนตกแล้วมันกลับสว่างไสวไร้เมฆมาบดบังแสงอาทิตย์ ใบหน้านิ่งๆ นั่นทำให้ผมตกหลุมพรางเธอภายในไม่กี่วินาที ผู้หญิงที่เหมือนมีตัวตนอยู่ในความฝัน

 

 

แต่ความฝันก็คือความฝัน มันไม่มีทางกลายเป็นความจริง

 

 

ผมกลั้นใจเดินจากเธอมาด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วง เธออาจมองเห็นแค่แผ่นหลังของผม หารู้ไม่ว่าใบหน้าของผมแปดเปื้อนไปด้วยน้ำตา ผมไม่รู้ว่าทำไมสวรรค์ใจร้ายกับพวกเราขนาดนี้ ผู้หญิงมีเป็นร้อยล้านคนบนโลก ผมกลับหลงรักเธอ แต่เพราะพวกเรารักกันไม่ได้ ผมจึงต้องตัดสินใจเดินจากเธอมาให้ไกล...

 

 

ไกลจนผมไม่สามารถหันกลับไปได้อีกแล้ว

 

-100%-





จะเอากันให้ตายเลยใช่มั้ยเรื่องนี้
T_______________T
พี่เป็ดแกมุบมิบอารายว้ายยยยยย T^T
ทำร้าย ฮือ

ยังไม่ได้รีไรท์เลยจ้าาา
ไม่ว่ากันเนาะ เม้นกันหน่อยน้าาา เค้าเหงาอ่า T^T ช่วงนี้เงียบจัง ง้องแงง






#ไส้ติ่งพี่เป็ด



ติดตามในเพจนะคะ
https://www.facebook.com/jennyrenger01

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2557 นวลนภา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 16:51
    ร้องให้แฟรบ
    #2,557
    0
  2. #2532 Be Yah (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 20:34
    นำ้ตาไหลไม่หยุดเลย ทำไงอ่ะ
    #2,532
    0
  3. #2509 S.BAM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 18:30
    น้ำตาฉันก้มา...
    #2,509
    0
  4. #2338 poppy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 13:53
    ฮือออออออออ เศร้า! สงสานทั้งคู่ TT^TT !!!!!
    #2,338
    0
  5. #2223 Pipie'z (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 22:49
    สงสารพี่เป็ดเลย ทำไมถึงเป็นพระนางที่น่าสงสารขนาดนี้ คนอื่นเซตเดียวกันแท้ๆแต่คอมเมดี้มากๆ ถถถ
    #2,223
    0
  6. #2099 ซารียะฮ์ สงชัย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 20:03
    อย่าเป็นพี่น้องกันนะY^Y

    #2,099
    0
  7. #2097 รัสสะตะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 13:28
    โฮ้ปริศนา ปมซ่อนเงื่อนอะไรเนี้ย ดราม่าเยอะจริงๆ
    #2,097
    0
  8. #2095 แม่มดดึ๊กดึ๋ย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 13:06
    อันนี้ก็ ไม่รู้จะสงสารใครดี แต่ตอนนี้สงสารตัวเองมากอะไรปริศนาเยอะจังนะไรท์
    #2,095
    0
  9. #2094 Kae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 03:34
    ร้องไห้หนักมาก พี่เป็ด
    #2,094
    0
  10. #2090 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:16
    อย่าบอกนะว่าเป็นพี่น้องกัน งื้ออออออไม่เอาไม่เอา
    #2,090
    0
  11. #2072 aya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 17:59
    พี่เป็ดดด ตอนนี้รู้สึกอึดอัดโคตรรรเลยค่ะ มาต่อเร็วๆน้า
    #2,072
    0
  12. #2071 ซารียะฮ์ สงชัย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 20:55
    โอยยยยย พีเป็ดY^Y จะฆ่าหนูเหรอ! U U
    #2,071
    0
  13. #2070 B_MILK♔ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 16:38
    อิพี่เป็ดใจร้ายยยยยย
    #2,070
    0
  14. #2069 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 05:46
    พี่เป็นใจร้ายมากึ
    #2,069
    0
  15. #2068 Duklass (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 00:28
    ขัดใจนางเอกมากอ่ะ ใจแข็งๆ หน่อยดิ อีพี่เป็ดก็เหลือเกิน ไรท์จัดคืนพี่เป็ดหนักๆ เลยนะ loool อินค่ะ
    #2,068
    0
  16. #2067 FernIndy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 21:42
    โอยเครียดค่ะ อิพี่เป็ดจะเอายังไงต่อเนี่ย เหมือนจะปล่อยน้องไปแต่กลับดึงรั้งเค้ามาจูบซะงั้น - -
    โอ้ยยยยยยยน้ออออออ อยากบอกว่าไรท์ว่าช่วยมาอัพถี่ๆ ด้วยเถอะค่ะ คนอ่านเหมือนจะลงแดงตายอยู่แล้ว พลีสสสส
    #2,067
    0
  17. #2066 mookymoozoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 21:23
    ต่อสิคะรออะไร คนอ่านลุ้นขี้จะเเตกแล้วววว ปอลิง.เล่นกะมือถือเจิมยากมากเจ้แต่จะพยายอมมมมม
    #2,066
    0
  18. #2065 pui (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 20:30
    อีพี่เป็ดใจร้ายอะ ไม่รักเเล้วนะ T^T
    #2,065
    0
  19. #2064 Aom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 20:14
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยอีพี่เป็ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #2,064
    0