Nippon Cutie รักหวานละมุนวุ่นหัวใจหนุ่มชิงกันเซน

ตอนที่ 6 : Nippon Cutie : 初めて手を繋げる。 (จับมือกันครั้งแรก...) [COMPLETE 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    4 ก.ย. 57






 









 

 

 

 

 

 

5

初めて手を繋げる。 (hajimete te o tsunageru : จับมือกันครั้งแรก...)

 

 

 

 

อาทิตย์ต่อมา

 

 

สวัสดีค่ะ ^-^ เจอกันอีกแล้วนะคะ”

 

 

...ครับ” อิชิอิคุงตอบกลับมาด้วยท่าทางสุภาพก่อนจะเสริมขึ้นเสียงเบา “พักนี้เจอกันทุกวันเลย...”

 

 

นั่นสิคะ เขาว่าถ้าบังเอิญเจอกันเกินสามครั้งจะเรียกว่าพรหมลิขิตนะคะ แบบน้ีที่เราเจอกันทุกวันก็เป็นพรหมลิขิตใช่มั้ยคะ ^-^”

 

 

...วันนี้ไม่ได้มากับคิมุระเหรอครับ”

 

 

แหงสิคะ ขืนลากหมอนั่นมาด้วยทุกวันก็โดนกินหัวพอดี -O-วันนี้เขามีนัดกับเพื่อนโรงเรียนเก่าน่ะค่ะ ^-^”

 

 

ถ้างั้นคาวาคามิซัง...”

 

 

วันนี้ฉันแวะมาดูโรงเรียนกวดวิชาน่ะค่ะ ^-^ คุยกับคุณแม่ดูแล้ว แม่บอกว่าถ้าฉันอยากเรียนก็ลองดูก็ได้... ช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ยคะ”

 

 

เอ่อ... ไม่ค่อยถนัดวิชาไหนเหรอครับ”

 

 

ที่จริงก็ถนัดทุกวิชานั่นแหละค่ะ”

 

 

งั้นก็คอร์สเตรียมเข้ามหาวิทยาลัย?”

 

 

มหาวิทยาลัยที่ฉันอยากเข้าไม่ต้องใช้คะแนนสูงมากค่ะ”

 

 

งั้น...”

 

 

ยืนคุยก็คงจะเมื่อย ไปดื่มชากันดีกว่าค่ะ มีคาเฟ่นึงแถวๆ โรงเรียนกวดวิชา M ที่ฉันอยากลองไปดูนะคะ ^-^”

 

 

อิชิอิคุงผู้ไม่เคยตามฉันทันสุดท้ายก็โดนฉันลากไปที่คาเฟ่โพนี่เทลจนได้ พอไปถึงเขาก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “เอ่อ... ขอโทษด้วยนะครับ แต่วันนี้ผมอยู่นานไม่ได้...”

 

 

ไม่เป็นไรค่ะ ^-^ แค่แป๊บเดียวก็พอ”

 

 

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามฉันก่อนจะสั่งกรีนทีลาเต้มาหนึ่งแก้ว ในขณะที่ฉันสั่งเครปเค้กชาเขียวและเลมอนที ช่างเป็นสตรีที่ไม่เคยหวั่นแม้วันแคลอรี่บานมากๆ

 

 

แต่คนมันชอบนี่นา เขาว่าของหวานๆ จะทำให้อารมณ์ดีนะ >_<

 

 

เอ่อ เรื่องกวดวิชา...”

 

 

อิชิอิคุงเรียนคอร์สสอบเข้าใช่มั้ยคะ”

 

 

ครับ... ที่จริงเดือนหน้าก็จะมีสอบวัดระดับสำหรับคอร์สใหม่ด้วย ถ้าคาวาคามิซังสนใจ...”

 

 

นั่นสินะคะ ฉันว่ากวดวิชา M น่าจะดีที่สุด”

 

 

เอ๊ะ เหรอครับ...?” อิชิอิคุงเอียงคอมองหน้าฉันเหมือนสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ตามฉันไม่ทันอีกล่ะสิ คิก~ ตามไม่ทันก็ดีแล้ว แบบนี้ก็น่ารักดี ^-^

 

 

ถ้าฉันบอกออกไปตรงๆ ว่ากวดวิชา M ดีที่สุดเพราะเขาเรียนอยู่ที่นั่น...เขาคงจะสำลักชาเขียวอีกแน่ๆ :P

 

 

ฉันตักเครปเค้กกินอย่างสบายอกสบายใจ รู้สึกว่าถ้าฉันถามอะไรเขามากไปอาจจะทำให้เขารำคาญหรืออึดอัดใจเอาได้ แต่ถ้าปล่อยให้เงียบเป็น Dead air ก็จะยิ่งอึดอัดรึเปล่านะ ไอ้ฉันมันก็นิสัยเกรียนและกวนประสาทซะด้วยสิ ถ้าอยู่กับโคเฮก็เอาแต่ด่ากันแบบนั้น แต่กับอิชิอิคุงฉันต้องสำรวมนี่นา เอาไงดีน้า...

 

 

คาวาคามิซัง... บ้านที่ไทยอยู่ตรงส่วนไหนเหรอครับ”

 

 

ขณะที่ฉันกำลังตกลงกับตัวเองอยู่ เขาก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมาบ้าง ฉันกะพริบตามองหน้าเขาก่อนจะเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว...เพราะที่ผ่านมามีแต่ฉันที่ยิงคำถามใส่เขารัวๆ ฝ่ายเดียวนี่นา

 

 

ถ้าเขาเป็นฝ่ายถามเอง ก็แปลว่าเขาอยากรู้จักฉันบ้างแล้วใช่มั้ยล่ะ ^O^

 

 

เอ๊ะ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาแค่มารยาทดีเฉยๆ ก็ได้แฮะ T_T...

 

 

เอ่อ... เป็นอะไรรึเปล่าครับ เปลี่ยนสีหน้าไวจนผมตามไม่ทันเลย”

 

 

อ๊ะ!”

 

 

ครับ! O_O”

 

 

เปล่าค่ะ แค่เหม่อนิดหน่อย” ฉันหัวเราะเสียงใสจากนั้นจึงตอบคำถามเขา “แม่ฉันเป็นคนจังหวัดภูเก็ตค่ะ ก็เลยอยู่ภูเก็ตมาตลอดจนม.สอง”

 

 

จริงเหรอครับ”

 

 

ค่ะ ไม่ได้โกหก” ฉันยืนยันพร้อมกับวางแขนลงบนโต๊ะแล้วก็เลิกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย “ผิวฉันถึงเป็นสีแทนยังงี้ไงคะ เพราะภาคใต้น่ะแดดแรงกว่าภาคกลางเยอะค่ะ มีแต่ทะเล แถมฉันเป็นพวกขี้เกียจทาครีมกันแดดด้วย เสียใจจนบัดนี้เลยค่ะ”

 

 

ผิวแทนก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ สวยดีออก” อิชิอิคุงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าธรรมดามากเหมือนกำลังท่องสูตรคูณ โดยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าคำตอบของเขาทำให้หัวใจฉันกระดอนเป็นลูกปิงปองไปแล้ว “ผมยังอิจฉาเลย เพราะว่าผิวของผมน่ะขาวเกินไปจนไม่เหมือนผู้ชาย”

 

 

เอ๊ะ ใครบอกกันคะ ไม่จริงสักหน่อย” ฉันคัดค้านพลางทำตาโต “อิชิอิคุงน่ะเป็นผู้ชายที่เท่ซะจนฉันใจเต้นตึกตักเลยนะคะ อย่างเมื่อวันก่อนที่ช่วยฉันไว้ก็เท่มากๆ เลยค่ะ”

 

 

...เอ่อ...นั่น...ไม่เกี่ยวกับสีผิวนี่ครับ (' '///)”

 

 

เหรอคะ” ฉันหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะแกล้งเขาเล่น “แต่ตอนนี้ไม่ขาวแล้วนะคะ แดงเป็นลูกสตรอเบอร์รี่เชียวค่ะ”

 

 

อ่า...” อิชิอิคุงไปต่อไม่ถูกแล้วเลยยกมือขึ้นปิดปากก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ท่าทางเขินนิดๆ ทำอะไรไม่ถูกนั่นก็น่ารักชะมัดเลย ให้ตายเถอะ >///<

 

 

คุณพ่อของฉันน่ะ...เกิดที่ฮอกไกโดนะคะ”

 

 

เอ๊ะ จริงเหรอครับ?”

 

 

ค่ะ บ้านคุณปู่อยู่ที่ฟุราโนะ* ^-^ ตอนฉันเด็กมากๆ ทั้งครอบครัวก็เคยอยู่ที่ฟุราโนะ แล้วค่อยย้ายไปภูเก็ตด้วยกันพ่อแม่ลูกตอนฉันเพิ่งขึ้นประถม”

(NOTE* ฟุราโนะเป็นเมืองกิ่งจังหวัดคามิกาวะ บนเกาะฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยวในการชมทุ่งลาเวนเดอร์ฤดูร้อน หรือการเล่นสกีในฤดูหนาว)

 

 

ผมก็เป็นคนฮอกไกโดครับ บ้านอยู่ซัปโปโร**”

(NOTE** ซัปโปโรเป็นเมืองหลวงของฮอกไกโด)

 

 

เหหห~ ที่แท้ก็เป็นคนฮอกไกโดนี่เอง ถึงได้ผิวขาวจั๊วะเป็นนมสดฮอกไกโดแบบนี้น่ะ

 

 

ผมเคยไปภูเก็ตกับที่บ้านด้วยนะครับ แต่ก็หลายปีมาแล้วล่ะ”

 

 

ร้อนแย่เลยสิคะ”

 

 

ฮ่ะๆ ก็นิดหน่อยครับ แต่จำได้ว่าทะเลที่นั่นสวยมากเลย คนที่นั่นก็ใจดีมากด้วย”

 

 

แหงสิคะ ถ้าเจอนักท่องเที่ยวหล่อน่ากินขนาดนี้ใครก็ใจดีด้วยทั้งนั้นค่ะ (คิดในใจแต่ไม่พูดออกไปหรอก)

 

 

ตอนเด็กๆ ฉันก็ชอบไปว่ายน้ำที่ทะเลประจำค่ะ ว่ายน้ำเก่งมากเลยนะคะขอบอก”

 

 

จริงเหรอครับ ทั้งที่แขนขาเล็กนิดเดียวเองแท้ๆ”

 

 

มาอีกแล้วคอมเม้นท์จู่โจมหน้าตาย นี่เขาไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอเนี่ย หรือว่าเป็นเพลย์บอยเจ้าคารมแต่กำเนิดโดยไม่รู้ตัว T///T ถ้าเป็นโฮสต์คงได้เป็นนัมเบอร์วันแน่ๆ เลย

 

 

แขนขาเล็กที่ไหนกันคะ ดูสิฉันมีกล้ามด้วยนะ” ฉันเบ่งกล้ามโชว์เพื่อแก้เขิน ก่อนจะสตันน์ไปเลยเมื่ออิชิอิคุงหัวเราะ

 

 

แม้แต่ท่าทางตอนหัวเราะของเขาก็ยังดูดีเหมือนหลุดออกมาจากหน้าปกการ์ตูน... ฉันได้แต่จ้องเขาอย่างนั้นก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเขายื่นแขนมาเทียบกับฉัน

 

 

ถ้าอย่างนั้นผมก็คงว่ายน้ำเก่งกว่าเยอะครับ เพราะแขนผมแข็งแรงกว่าแขนคาวาคามิซังแน่ๆ”

 

 

อะ...อ่า...”

 

 

แต่ว่าผมว่ายน้ำไม่เป็นหรอกนะครับ ทั้งที่ผมเองก็เกิดบนเกาะเหมือนกัน”

 

 

ทำไม่เป็นแค่อย่างเดียวไม่ทำให้ออร่าความเป็นพระเอกของคุณน้อยลงหรอกค่ะ ที่จริงทำไม่ได้สักอย่างสองอย่างก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้แน่ใจว่าคุณยังเป็นมนุษย์อยู่

 

 

ฉันตอบเขาในใจก่อนจะก้มหน้าก้มตากินเครปเค้กต่อเพราะรู้สึกหัวใจชักจะเต้นแรงกว่าปกติขึ้นมา ที่จริงอิชิอิคุงเป็นคนคุยเก่งเหรอเนี่ย ทั้งที่ตอนแรกดูไว้ตัวมากแท้ๆ...

 

 

แบบนี้ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาดเลย เพราะถ้ามีผู้หญิงคนอื่นได้รู้จักด้านนี้ของเขา...จะต้องตกหลุมรักหัวหกก้นขวิดหนักกว่าเดิมแน่ๆ... >.,<

 

 

อ๊ะ คาวาคามิซัง อยู่นิ่งๆ นะครับ”

 

 

เอ๋...? O_o?”

 

 

ทานเลอะแน่ะครับ”

 

 

...!!!”

 

 

ฉันตกใจจนตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นขี้ผึ้งของมาดามทุสโซ...ตอนที่เขาหยิบทิชชู่บนโต๊ะมาเช็ดที่มุมปากฉันราวกับเป็นเรื่องที่ปกติที่สุดในโลก

 

 

ทั้งที่มันไม่ปกติเลยสักนิด และมันก็กำลังจะทำให้ตัวฉันระเบิดออกมากลายเป็นดอกไม้ไฟอยู่แล้ว...

 

 

อิชิอิคุงพับทิชชู่อย่างเป็นระเบียบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ฉัน และตอนนั้นเองเมื่อเราสบตากัน... รอยยิ้มของเขาก็จางไปเล็กน้อย นั่นคงเป็นเพราะเขาเห็นแล้วว่าหน้าฉันกลายเป็นสีแดงจัดขนาดไหน

 

 

ต้องแดงมากแน่ๆ...เพราะว่าตอนนี้หน้าร้อนยังกับถูกไฟลวกเลย

 

 

อะ...เอ่อ...” อิชิอิคุงหลบตาก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน “...ขอโทษครับ”

 

 

ตอนนี้หน้าเขาแดงด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงขึ้นไปกว่าเดิมอีก บ้าชะมัด แค่เช็ดปากให้เองนะ ทำไมตื่นเต้นขนาดนี้ แบบนี้ถ้าเขาจูบฉันไม่ตายไปเลยเหรอ T////T ตาย ต้องตายแน่ๆ...

 

 

ผม... เดี๋ยวผมจัดการบิลให้นะครับ ผมต้องรีบไปเรียนแล้ว”

 

 

อ๊ะ ค่ะ...”

 

 

ฉันตอบทั้งที่ยังไม่กล้าสบตาเขา จากนั้นอิชิอิคุงก็จากไปไวราวกับพายุ มีแต่พายุในใจฉันที่ยังไม่ยอมไป ยังโหมกระหน่ำราวกับเป็นทอร์นาโดอยู่นั่น ให้ตายเถอะ... เขาต้องเป็นหนุ่มโฮสต์ที่ดีแน่ๆ #ไม่เกี่ยว

 

 

ฉันตักเค้กกินพลางพยายามสงบสติอารมณ์และรวบรวมสติสัมปชัญญะที่แตกซ่านเป็นอะมีบาแตกหน่อก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงพนักงานเดินเข้ามาหา

 

 

เอ่อ ขอโทษนะคะคุณลูกค้า”

 

 

คะ?”

 

 

พอดีแฟนของคุณลูกค้าทำกระเป๋าตังค์หล่นไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์น่ะค่ะ สงสัยจะรีบมาก ฉันจะตามไปเรียกไว้ก็ไม่ทัน เพราะว่าเขาเดินเร็วมากเลย แป๊บเดียวหายไปแล้ว”

 

 

เอ๊ะ...เอ่อ...” ฉันมองดูกระเป๋าตังค์หนังแท้แบรนด์เนมสีดำในมือพี่พนักงานก่อนจะโค้งให้เธอแล้วรับมันมา “ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะไปคืนให้เขาเอง”

 

 

ขอบคุณมากค่ะ”

 

 

ฉันจ้องมองกระเป๋าตังค์ของ 'คุณแฟน' ตาปริบๆ เมื่อคิดได้ถึงความจริงข้อหน่ึงที่ลืมนึกไปเลยจนบัดนี้...

 

 

คือฉันไม่มีช่องทางติดต่อเขาเลยสักอย่างเดียว ทั้งเบอร์ เมล์แอดเดรส และไลน์ไอดี ไม่มีเลยสักสิ่ง -O-

 

 

ถ้าอย่างนั้นก็เหลืออยู่ทางเดียว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

******************************



 

 

 

 

 

โรงเรียนกวดวิชา M

 

 

9.13PM

 

 

ฉันเปิดฝาพับมือถือดังพั่บและเมื่อพบว่าได้เวลาเลิกเรียนแล้วก็เดินออกจากคอนบินีเพื่อไปยืนรออิชิอิคุงที่หน้าโรงเรียนกวดวิชาของเขา เหล่านักเรียนในชุดนักเรียนสหประชาชาติ (หลายโรงเรียน) พากันทยอยออกมาจากโรงเรียนทีละคนสองคน แต่อิชิอิคุงก็ยังไม่มาสักที ทำไมละ ฉันไม่ได้จำผิดใช่มั้ยที่ว่าเขาเลิกสามทุ่มน่ะ หรือว่าเลิกดึกกว่านี้? หรือว่ากลับไปแล้ว?

 

 

กลับไม่ได้สิ กระเป๋าตังค์เขาอยู่กับฉันนี่นา ยังไม่ได้เปิดดูก็จริง แต่บัตรซุยกะก็น่าจะอยู่ในนี้ด้วย...

 

 

สวัสดีครับ”

 

 

เสียงผู้ชายที่ไม่ใช่อิชิอิคุงดังขึ้นด้านหลัง พอฉันหันไปก็พบว่าตัวเองถูกล้อมไว้อย่างรวดเร็ว -O- เอ๊ะ ทำไมเป็นแบบนี้อีกแล้วเนี่ย

 

 

น่ารักจังนะ เด็กไคเซย์ใช่มั้ย”

 

 

ใช่ค่ะ และขอบคุณที่ชมว่าน่ารักค่ะ”

 

 

เรียนพิเศษอยู่ที่นี่เหรอครับ”

 

 

เปล่าค่ะ มารอคนเฉยๆ”

 

 

รอใครครับ อย่าบอกนะว่าแฟน?”

 

 

เอ จะว่าแฟนก็ (ยัง) ไม่ใช่ เป็นเพื่อนก็ไม่เชิง (เพราะไม่มีกระทั่งเบอร์หรือเมล์) งั้นก็... “รอผู้ชายค่ะ -O-”

 

 

เอ๋? ฮ่าๆๆๆ เธอนี่ตลกดีนะ” เขาหัวเราะก่อนจะยื่นมือมาโอบไหล่ฉัน แล้วก็โดนฉันปัดมือออกทันที “โอ๊ะ โทษทีๆ เคยตัวน่ะ ^O^”

 

 

ขอโทษนะคะ แต่ช่วยถอยไปหน่อยได้มั้ยคะ เพราะว่าฉันมองไม่เห็น...”

 

 

ถ้ารอผู้ชายก็พวกเรานี่ไง ^-^ ไม่ต้องรอด้วย ไปกันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้”

 

 

ฉันบอกว่ารอผู้ชายค่ะ ไม่ได้บอกว่ารอจิ๊กโก๋พื้นๆ”

 

 

เอ๊ะ เธอว่าอะไรนะ...”

 

 

คาวาคามิซัง!”

 

 

โอ๊ะ พระเอกมา *O*

 

 

พวกคุณเป็นใครครับ มีธุระอะไรกับเธอ”

 

 

อิชิอิคุงผู้มีขาเรียวยาวกับความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซ็น (กะจากสายตา) สามารถก้าวจากทางออกโรงเรียนมาถึงฉันที่ยืนอยู่ริมถนนได้ในชั่วพริบตาเดียว มือใหญ่ของเขาที่เอื้อมมาคว้ามือฉันไว้กระตุกเพียงครั้งเดียวร่างเล็กบางของฉันก็ปลิวเข้าหาตัวเขาแล้ว

 

 

จังหวะที่เขารับร่างฉันไว้ด้วยแผงอกกว้างนั้นทำให้หัวใจฉันแกว่งเป็นลูกตุ้มยักษ์เลย...

 

 

ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นสาวน้อยในการ์ตูนจริงๆ จังๆ มาก่อนจนกระทั่งวินาทีนี้... ตอนที่มือใหญ่ๆ นุ่มๆ ของอิชิอิคุงกุมมือฉันไว้ราวกับกำลังถืออะไรบางอย่างที่เปราะบางแตกหักง่ายอยู่ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็จับมันไว้อย่างมั่นคงทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าทึ่งด้วย

 

 

อ้าว อะไรกัน มีแฟนแล้วก็ไม่บอกแต่แรก โทษทีๆ”

 

 

โชคดีที่พวกเขายอมถอยทัพอย่างง่ายดาย อิชิอิคุงยังคงจับมือฉันไว้อย่างนั้นจนกระทั่งพวกเขาไปแล้วเขาถึงได้ปล่อย

 

 

แล้วก็มองฉันด้วยใบหน้าที่เป็นสีชมพูเรื่อนิดๆ ชวนให้นึกถึงนมเย็นที่เคยชอบกินสมัยเด็กๆ ขึ้นมาอีก...

 

 

ขอโทษทีนะครับ... ที่จับมือ...”

 

 

ฉันสิคะต้องขอบคุณที่ช่วยไว้ ^O^”

 

 

...พวกแบบเมื่อกี้น่ะ เข้าหาคุณตลอดเลยใช่มั้ยครับ”

 

 

หืม? จะว่าไปก็บ่อยนะคะ หน้าตาฉันดูเหมือนสาวซ่าส์หรือไงก็ไม่รู้ แต่ฉันก็ผิดเองที่เดินเพ่นพ่านคนเดียวตอนกลางคืนล่ะเนอะ”

 

 

ไม่ใช่ครับ” อิชิอิคุงส่ายหน้าก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะว่าคาวาคามิซังน่ารักต่างหาก...ดังนั้นอย่าไปไหนตามลำพังคนเดียวบ่อยนักนะครับ โดยเฉพาะตอนกลางคืนแบบนี้”

 

 

ประโยคที่แทบจะแปลตรงตัวได้ว่า 'ผมเป็นห่วง' ทำให้หัวใจฉันเคลื่อนที่แบบกระจัดกระจายมากจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง อิชิอิคุงเองก็มองหน้าฉันด้วยใบหน้าสีนมเย็นของเขาโดยไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมือเรียวสวยของเขาก็เลื่อนไปปิดปากตอนที่เขากระแอมสองสามทีแล้วถามขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

 

 

ว่าแต่...ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะครับ”

 

 

คำถามนั้นทำให้ฉันคิดออกในที่สุดว่าตัวเองมีธุระอะไรถึงได้เตร็ดเตร่อยู่คนเดียวเพื่อรอเขานานกว่าสามชั่วโมง ฉันหยิบกระเป๋าตังค์ของเขาที่ลืมไว้ออกมาจากกระเป๋าก่อนจะยื่นให้เขา “นี่ค่ะ”

 

 

เอ๊ะ นี่มัน...”

 

 

คุณทำตกไว้ที่ร้านตอนออกมา ฉันคิดว่าถ้าไม่มีมันคุณคงจะลำบาก...แต่ก็ไม่มีเบอร์ติดต่อ ก็เลย...”

 

 

...เลยอยู่รอเพื่อจะคืนให้ผมเหรอครับ?”

 

 

ค่ะ ^-^”

 

 

...”

 

 

...เอ่อ...ฉันยังไม่ได้เปิดดูข้างในหรอกนะคะ ถ้าคุณกังวล...”

 

 

ไม่ใช่อย่างนั้นครับ” อิชิอิคุงขัดฉันด้วยน้ำเสียงเครียดมาก จากนั้นเขาก็โค้งให้ฉันอย่างนอบน้อม -O- “ขอโทษนะครับ”

 

 

มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...”

 

 

แต่คุณต้องรอผมตั้งสามชั่วโมงกว่า เพราะผมซุ่มซ่ามทำกระเป๋าตังค์หล่น”

 

 

ฉันเต็มใจนะคะ เพราะฉันจะได้เจอคุณอีกรอบ แถมมีข้ออ้างให้คุยกันได้เยอะขึ้นด้วย ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ทำตกไว้ทุกวันเลยค่ะ (ใจจริง)

 

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เมื่อกี้อิชิอิคุงก็เลี้ยงเค้กฉันไง ^-^ ที่จริง...อิชิอิคุงเลี้ยงเค้กฉันทุกวันเลยต่างหาก ฉันสิต้องขอโทษที่มากวนทุกวัน...” (สาวงาม)

 

 

...ไม่ได้กวนหรอกครับ”

 

 

คะ?” ฉันเอียงคอถามเขาด้วยรอยยิ้มเพราะเมื่อกี้เขาพูดเสียงเบามากจนฉันไม่ได้ยิน

 

 

ไม่มีอะไรครับ” เขาตัดบทก่อนจะโค้งอีกรอบ “ขอบคุณมากนะครับ”

 

 

ไม่เป็นไรค่า ^__^” ฉันยิ้มยิงฟันให้อิชิอิคุงที่ยอมเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด “นี่ก็ดึกแล้ว อิชิอิคุงก็คงจะเหนื่อย...เรากลับบ้านกันดีกว่าค่ะ”

 

 

เอ้อ... ครับ” เขาพยักหน้าก่อนจะพูดต่อโดยไม่สบตาฉัน “...ผมจะไปส่งที่บ้านนะครับ”

 

 

อะไรนะคะ?”

 

 

มันดึกแล้ว”

 

 

บ้านฉันอยู่ไม่ไกลจากสถานี เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ ^O^V ปลอดภัยหายห่วง”

 

 

ให้ผมไปส่งเถอะครับ”

 

 

...!!!”

 

 

...นะครับ?”

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ !!! ]]

 

 

 

 

 

[มาโมนาคุ... อิเคจิริโอฮาชิ อิเคจิริโอฮาชิ...]

 

 

สุดท้ายฉันก็โดนน้ำเสียงและแววตาออดอ้อนที่มีพลังทำลายล้างสูงกว่าระเบิดปรมาณูเอาชนะอย่างง่ายดาย... ทำให้ตอนนี้อิชิอิคุงมานั่งอยู่ข้างๆ ฉันบนรถไฟสายเด็นเอ็นโทชิที่ฉันนั่งกลับบ้านเป็นประจำทุกวันแบบนี้...

 

 

ปกติฉันก็เป็นคนชอบรถไฟมากอยู่แล้ว ดังนั้นถึงจะต้องนั่งรถไฟวันละหลายชั่วโมงก็ไม่เป็นไร... แต่วันนี้ฉันยิ่งชอบการนั่งรถไฟมากกว่าเดิมอีก...

 

 

เพราะว่ามีเขานั่งอยู่ข้างๆ...

 

 

โอ๊ย แย่แล้ว วิกฤติแล้ว บนรถไฟมีคนน้อยเกินไป ทำให้มันเงียบกว่าสายยามาโนเตะที่นั่งมาก่อนหน้านี้มาก T///T แบบนี้ถ้าเขาได้ยินเสียงหัวใจฉันเต้นตึงตังแข่งกับเสียงรถไฟจะทำไงดี #ประสาทเสีย

 

 

อะ เอ่อ...”

 

 

เพราะกลัวเขาจะได้ยินเสียงหัวใจก็เลยตัดสินใจชวนเขาคุยแทน อิชิอิคุงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือก่อนจะถามฉันด้วยรอยยิ้ม “ครับ?”

 

 

โอย อย่ายิ้มแบบนั้น T.,T

 

 

อ่านอะไรอยู่เหรอคะ” ฉันละสายตาจากใบหน้าหล่อขาวใสเหมือนนมสดฮอกไกโดของเขาอย่างแนบเนียนด้วยการลากสายตาไปมองดูหน้าหนังสือ อิชิอิคุงก็เลยยกปกหนังสือขึ้นมาให้ดูง่ายๆ “...ประวัติศาสตร์รถไฟญี่ปุ่น?”

 

 

...ผมชอบรถไฟญี่ปุ่นน่ะครับ” อิชิอิคุงพูดก่อนจะยกหนังสือปิดหน้าตัวเองที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีนมเย็น (น่ากิน) อีกแล้ว “แต่โดนเพื่อนด่าประจำว่าเนิร์ด ก็คงจะจริงมั้งครับ ใครจะมานั่งอ่านเรื่องแบบนี้...”

 

 

ฉันไงคะ”

 

 

...ครับ?”

 

 

ฉันก็ชอบรถไฟมากเหมือนกันค่ะ”

 

 

ฉันตื่นเต้นมากไปเลยเผลอพูดเสียงดังและถูกคุณลุงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหล่เข้าให้ ฉันโค้งขอโทษเขาก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระซิบแทน “ติดมาจากคุณพ่อน่ะค่ะ”

 

 

โอโต้ซัง? (คุณพ่อเหรอครับ?)”

 

 

ค่ะ! เพราะว่าตอนฉันยังเด็ก... ก่อนจะย้ายไปอยู่ภูเก็ต คุณพ่อฉันเคยทำงานอยู่ที่ RTRI* กลับบ้านมาทีไรก็จะพูดถึงแต่รถไฟ รถไฟตลอดเลยค่ะ ^-^”

(NOTE* RTRI ย่อมาจาก Railway Technical Research Institute เป็นหน่วยงานวิจัยในสังกัดของ Japan Railways ทำหน้าที่ค้นคว้าและวิจัยเพื่อทำการพัฒนารถไฟ ราง และการปฏิบัติงานต่างๆ ที่เกี่ยวกับรถไฟ โดยได้รับทุนจากทั้งรัฐบาลและจากบริษัทเอกชน JR งานวิจัยส่วนใหญ่ของ RTRI จะเกี่ยวข้องกับการพัฒนานวัตกรรมและเทคโนโลยีใหม่ๆ อาทิรถไฟความเร็วสูงในอนาคตอย่าง Maglev รวมไปถึงการพัฒนาในเรื่องความปลอดภัยของรถไฟด้วย)

 

 

อิชิอิคุงมองหน้าฉันด้วยสีหน้าตั้งอกตั้งใจฟังมาก พอถูกเขาจ้องอย่างนั้นก็แอบเขินแฮะ แต่คิดอีกทีก็ดีใจที่เขาฟังอย่างตั้งใจขนาดนั้น

 

 

เพราะว่าคุณพ่อชอบรถไฟมาก ฉันก็เลยได้ชื่อโนโซมิมาไงคะ”

 

 

อ้อ... ชิงกันเซน** สินะครับ”

(NOTE** นอกจากจะแปลว่าความปรารถนา ความหวัง และคำอธิษฐานแล้ว โนโซมิยังเป็นชื่อของขบวนรถไฟชิงกันเซนที่เร็วที่สุด ที่วิ่งสายโทไคโด (โตเกียว – โอซาก้า) และสายซันโย (โอซาก้า – ฟุคุโอกะ) และจะจอดที่สถานีใหญ่เท่านั้น ทำให้เป็นชิงกันเซนที่ใช้เวลาเดินทางน้อยที่สุด ด้วยความเร็วสูงสุดเกือบถึง 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)

 

 

ใช่ค่ะ ^-^ เพราะว่าคุณพ่อกับคุณแม่แต่งงานกันในปี 1992 ตอนที่เริ่มให้บริการชิงกันเซนโนโซมิพอดี พอฉันคลอด...คุณพ่อก็เลยให้ชื่อโนโซมิค่ะ”

 

 

เป็นชื่อที่เหมาะกับคุณดีนะครับ” อิชิอิคุงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมกับมองหน้าฉันด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายอ่อนโยน “เพราะมองดูคุณแล้วรู้สึกมีกำลังใจยังไงก็ไม่รู้ สมชื่อโนโซมิเลยนะครับ”

 

 

...” ขี้โกงนี่ พูดเรื่องแบบนั้นแล้วก็ยิ้มสดใสแบบนั้นน่ะ...แถมยังมาเรียกชื่อกันตรงๆ อีก เขินนะรู้มั้ย T///T ประเดี๋ยวก็แก้แค้นด้วยการจู่โจมเรียกชื่อโยชิยูกิบ้างซะเลย (พูดไปงั้นแหละ จริงๆ ก็ไม่กล้าหรอก ฮือ)

 

 

ผมเองก็ชอบรถไฟมากครับ... ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เพราะว่าคุณลุงคนนึงที่เคยอยู่แถวบ้านที่ซัปโปโรเป็นคนขับรถไฟของ JR Hokkaido ทุกวันเขาจะตื่นแต่เช้าเพื่อไปขับรถไฟเที่ยวแรก ไปกลับอยู่ทั้งวัน แล้วบางวันที่เป็นวันหยุดแกก็จะแอบพาผมไปนั่งรถไฟด้วย”

 

 

สีหน้าของอิชิอิคุงดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเผินๆ ดูเหมือนเด็กน้อยวัยอยากรู้อยากเห็นที่กำลังตื่นเต้นเมื่อได้ขึ้นรถไฟครั้งแรกเลย

 

 

คุณลุงแกเป๊ะมากเลยครับ ไม่ว่าจะเข้าสถานี ออกสถานี ผ่านทางแยก จุดตัด หรืออะไรก็ตาม แกจะต้องทำสัญญาณมือตลอด แล้วก็จะคอยดับเบิลเช็กแล้วเช็กอีกเสมอ พอถึงบางสถานีแกก็สปริงตัวถอยเก้าอี้วิ่งไปเปิดหน้าต่าง ชะโงกหัวดู โบกมือสามทีกลับมานั่งใหม่ ทำสัญญาณมืออีกรอบ แล้วค่อยออกรถ...
 ผมจำได้ว่าลุงชอบโม้ว่าขับรถไฟมาสิบสองปี ไม่เคยเลตเลยแม้แต่วินาทีเดียว”

 

 

รถไฟญี่ปุ่นตรงเวลาเป๊ะๆ จนน่าทึ่งเลยนะคะ สำหรับฉันที่เป็นคนไทยนับว่าเป็นเรื่องน่าตกใจทีเดียวค่ะ”

 

 

คนไทยก็มีข้อดีตรงที่ยืดหยุ่น อะลุ้มอะล่วยกันได้ ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันครับ” อิชิอิคุงตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มราวกับพ่อพระ แบบที่สาวไทยคนไหนมาฟังก็ระทวย (นี่ก็ระทวยไปแล้ว -O-////)

 

 

ถ้างั้นที่ชอบก็เป็นเพราะใช้ชีวิตใกล้ชิดกับรถไฟมาตั้งแต่เด็กสินะคะ”

 

 

ใช่ครับ เพราะผมอยากทำให้ประเทศญี่ปุ่นเชื่อมเข้าหากันได้มากขึ้น ต่อให้อยู่ไกลกันแค่ไหน...ถ้าคิดถึงก็สามารถมาหากันได้เสมอ” อิชิอิคุงพูดก่อนจะชะงักแล้วยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ “นั่นเป็นประโยคที่คุณลุงชอบพูดอยู่บ่อยๆ น่ะครับ”

 

 

ถ้างั้นอิชิอิคุงก็ไปทำงานที่ RTRI เหมือนคุณพ่อของฉันสิคะ ต้องเหมาะมากแน่ๆ เลย”

 

 

...!”

 

 

แล้วก็คงจะกลับมาพูดถึงแต่รถไฟๆ ทั้งวัน ออกจากบ้านไปไหนมาไหนก็ชี้ให้ดูแต่รถไฟ ชวนนั่งรถไฟไปเที่ยวที่นั่นที่นี่จนทั่วญี่ปุ่นเพื่อจะดูรถไฟของแต่ละจังหวัด อ๊ะ จะว่าไปแบบนั้นก็ดีเหมือนกันแฮะ เพราะฉันยังไม่เคยเห็นรถไฟทางแถบคันไซเลย แถบชิโกกุหรือคิวชูก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน...”

 

 

อิชิอิคุงหัวเราะกับความเพ้อเจ้อของฉันก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มนุ่มละมุน “แล้วแถบฮอกไกโดไปครบแล้วเหรอครับ”

 

 

ยังเลยค่ะ ตอนไปเที่ยวกับครอบครัวคราวก่อนก็นั่งรถอย่างเดียวเลย”

 

 

คันโตล่ะครับ?”

 

 

นั่งวนแต่ซิตี้ลูปในโตเกียวนี่แหละค่ะ T.,T”

 

 

รถไฟในแต่ละจังหวัดจะมีสีไม่เหมือนกันนะครับ”

 

 

เห? สีเหรอคะ? หมายถึงสีของรถไฟ...”

 

 

ครับ ดีไซน์ข้างนอกก็ส่วนนึง แต่ข้างในก็ไม่เหมือนกันด้วยครับ” อิชิอิคุงว่าก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นฉันยังทำหน้างง “คงเป็นความรู้สึกมากกว่ามั้งครับ รถไฟในโตเกียวให้ความรู้สึกอย่างนึง รถไฟในโอซาก้าก็จะให้ความรู้สึกอีกแบบนึง อย่างสีรถไฟในโอซาก้าก็จะไม่เป็นสีขาว แต่จะออกสีเหลืองๆ นวลๆ มากกว่า ส่วนรถไฟในโกเบก็จะออกโทนเขียวๆ สบายตา แถมรถไฟบางขบวนยังมีที่นั่งแบบหันหน้าเข้าหากันได้ด้วย”

 

 

...”

 

 

...ขอโทษนะครับ ผมกำลังพูดพล่ามอะไรไม่เข้าเรื่องใช่มั้ย -_-///”

 

 

เปล่าเลยค่ะ ฉันกำลังรู้สึกทึ่งต่างหาก” ฉันส่ายหน้าก่อนจะยิ้มกว้าง “เพิ่งเคยเห็นคนชอบรถไฟจริงๆ จังๆ แบบคุณพ่อเป็นครั้งแรกก็เลยดีใจน่ะค่ะ ^-^ ถ้าคุณพ่อยังอยู่คงคุยกันถูกคอกับอิชิอิคุงแน่ๆ”

 

 

...ยังอยู่?”

 

 

คุณพ่อเสียไปแล้วตอนฉันอยู่ม.สามค่ะ เป็นโรคมะเร็งตับ”

 

 

...เสียใจด้วยนะครับ”

 

 

ไม่เป็นไรค่า ^^ พอได้นั่งรถไฟฉันก็รู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ๆ คุณพ่อแล้วล่ะค่ะ”

 

 

นั่นสินะครับ” อิชิอิคุงพูดก่อนจะยิ้ม “น่าเสียดาย... ผมเองก็อยากคุยกับโอโต้ซังของคาวาคามิซังเหมือนกัน คงได้รู้อะไรดีๆ เยอะเลย”

 

 

แต่อาจจะแย่ก็ได้นะคะ เพราะลองได้คุยเรื่องรถไฟ... คุณพ่อคุยได้เป็นวันๆ เลยค่ะ ไม่ปล่อยอิชิอิคุงกลับบ้านง่ายๆ แน่ๆ”

 

 

ฮ่ะๆๆ แบบนั้นก็ดีสิครับ เพราะถ้าเป็นเรื่องรถไฟผมเองก็คุยได้เป็นวันๆ เหมือนกัน”

 

 

ฉันรู้สึกเหมือนอิชิอิคุงเปล่งแสงเป็นประกายวิบวับเลย ตอนที่เขาหัวเราะสดใสแบบนั้น หัวใจรู้สึกพองโตอย่างประหลาด และเมื่อมันพองอย่างนั้นแล้วยังเต้นแรงอีก...เลยรู้สึกเหมือนในอกแน่นไปหมด...

 

 

ราวกับข้างในหัวใจเป็นลูกโป่งงั้นแหละ...

 

 

ว่าไปนั่น... หน้าอกก็ยังคัพบีเหมือนเดิม ไม่ได้โตขึ้นเลยสักน้อย -^- อุปาทานเห็นๆ แงๆ T_T

 

 

[มาโมนาคุ ฟุทาโกะทามากาวะ... ฟุทาโกะทามากาวะ...]

 

 

เสียงประกาศทำเอาฉันสะดุ้ง... เพราะมันเป็นสถานีที่ฉันต้องลงแล้ว บ้าชะมัด...ทำไมวันนี้รถไฟวิ่งเร็วนักนะ T_T

 

 

ต้องลงสถานีนี้ใช่มั้ยครับ”

 

 

...ค่ะ”

 

 

พอฉันตอบเสียงหงอยอิชิอิคุงก็ลุกขึ้นยืนจับราวรถไฟ ฉันลุกตามอย่างเสียมิได้ก่อนจะแอบลอบถอนหายใจแผ่วเบา เวลาผ่านไปเร็วจัง...เวลาได้อยู่กับคนที่ชอบเนี่ย นาฬิกาเหมือนจะเดินเร็วกว่าปกติเลย...

 

 

ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนให้มาส่ง”

 

 

ไม่เป็นไรครับ” อิชิอิคุงส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม ตอนที่เราเดินออกจากสถานีไปที่บ้านของฉัน (ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลอีกอยู่ดี T_T เร่ิมรู้สึกเสียใจที่บ้านอยู่ใกล้สถานีรถไฟเป็นครั้งแรกเลย) “ผมดีใจที่ได้มาส่งคุณนะ”

 

 

อีกแล้ว พูดตรงเหลือเกิน ตรงเกินไปแล้ว T///T

 

 

...วันนี้สนุกมากเลยครับ”

 

 

งั้นวันหลังก็มาส่งฉันอีกสิคะ”

 

 

...”

 

 

อิชิอิคุงเงียบไปทำเอาฉันใจเสีย เลยทำทีเป็นหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนเศษหน้าตัวเอง “...แหะๆ เมื่อกี้ฉันล้อเล่น...”

 

 

ได้ครับ...”

 

 

...O_O!”

 

 

ผมเอง...ก็อยากคุยเรื่องรถไฟอีกเหมือนกัน”

 

 

...”

 

 

ถ้าไม่รังเกียจ...”

 

 

ไม่รังเกียจค่ะ ไม่เคยแม้แต่นิดเดียว”

 

 

ฮ่ะๆ งั้นเหรอครับ ผมดีใจนะ” อิชิอิคุงยิ้มหวาน เอาซะฉันแทบละลายกลายเป็นน้ำมะเขือเทศดอยคำ “อ๊ะ ว่าแต่บ้านอยู่ไหนครับ”

 

 

เอ่อ...เลยมาแล้วค่ะ -O-;;;”

 

 

เอ๊ะ!?”

 

 

...ขอโทษนะคะ _/\_”

 

 

อิชิอิคุงนิ่งไปสามวิก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮ่าๆๆ คนอะไรเดินเลยบ้านตัวเองครับ”

 

 

คนที่จงใจเพราะอยากอยู่ด้วยกันให้นานขึ้นอีกนิดไงคะ -_-///

 

 

ฉันเดินเลยอยู่บ่อยๆ ค่ะ”

 

 

ฮ่าๆๆๆ แบบนี้ไม่แย่เหรอครับ” อิชิอิคุงดูเหมือนจะเชื่อสนิทใจ นี่ฉันดูเป็นยัยเป๋อขนาดนั้นเลยหรือ T_T ถ้าเป็นโคเฮคงด่าฉันเละเทะกลับบ้านไม่ถูกไปแล้ว นี่เขาใสซื่อขนาดไหนกัน คนที่ไหนจะเดินเลยบ้านตัวเอง ไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์นะ T_T “ดีนะเนี่ยที่ผมมาส่ง”

 

 

ค่ะ ดีที่สุดในโลกเลย >_<

 

 

หลังไหนครับ”

 

 

นี่ค่ะ” ฉันชี้มือไปที่บ้านตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความเสียดาย “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

 

 

ไม่เป็นไรครับ”

 

 

บ้านอิชิอิคุงอยู่ไกลมั้ยคะ”

 

 

ไม่ไกลครับ อยู่จิยูกาโอกะ... ผมนั่งสายโออิมาจิกลับได้เลย”

 

 

งั้นเหรอคะ ถ้างั้นก็...กลับดีๆ นะคะ”

 

 

ครับ” อิชิอิคุงยิ้มก่อนจะโค้งให้ฉัน “โอยาสุมินาไซ (ฝันดีนะครับ)”

 

 

กลับดีๆ นะคะ” ฉันพูดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพูดซ้ำ “เอ่อ...คือ...”

 

 

พรุ่งนี้เจอกันครับ”

 

 

...!”

 

 

เขาพูดขัดฉันที่นึกหาคำพูดไม่ออก จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับไปที่สถานี...

 

 

ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนกระทั่งชุดนักเรียนสีกรมท่าและกางเกงลายสก๊อตสีแดงของเขาหายลับไปจากสายตา แล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองเผลอกลั้นหายใจตอนมองส่งเขาไปจนเกือบขาดใจตาย ฟู่ววววว...

 

 

ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้อิชิอิคุงทำกระเป๋าตังค์หล่นไว้ในร้านเค้กนะคะ!!

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

มีแรงมาอัพเพราะเมนต์เลยนะคะ >_<

ต่อไปอาจจะมาอัพได้ช้าลงเนื่องจากต้องเตรียมตัวไปญี่ปุ่นแล้วค่ะ

อีก 29 วันพี่จะบินไปเรียนต่อที่โอซาก้าหนึ่งปีค่ะ

(แอบใบ้ให้ว่าหนุ่มญี่ปุ่นผมทองในเซ็ตนิปปอน มาจากโอซาก้านะ :P)

ขอกำลังใจหน่อยค่า จะได้รีบปั่นมาซารุคุงให้จบก่อนเดินทางเนาะ~

ใครฟินกับอิชิอิคุง อย่าลืมเมนต์เป็นกำลังใจให้เค้านะคะ

มานับถอยหลังรอหนังสือวางแผงกันเถอะ!

 

 

 

ปล. ขอบคุณทุกคนจริงๆ นะคะที่ติดตามและคอยเมนต์ให้ ดีใจมากๆ เลย!

ปล.2 ช่วงนี้สอบกันสินะคะ เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่สอบนะคะ อิชิอิคุงก็จะเป็นกำลังใจให้ด้วย

ขอให้ได้คะแนนดีๆ กันถ้วนหน้าจ้า!! 頑張ってね!(กัมบัตเตะเน๊ะ! พยายามเข้านะ!)

ปล. 3 เห็นมีน้องถามมา บัตรซุยกะ หน้าตาแบบในภาพด้านล่างจ้ะ หน้าที่คล้ายๆ บัตรแรบบิทบ้านเรานะ เติมเงินเข้าไปละใช้เป็นค่ารถไฟ แตะบัตรเข้าไปเลย ไม่ต้องซื้อตั๋วทุกครั้งจ้า ^^ ขออภัยที่ลืมใส่เชิงอรรถในเรื่องน้า T.,T



 


 

 

 

 

 

 

 

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #776 RawisaraHongsa (@RawisaraHongsa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 19:19
    สุดยอด๏_๏สนุกสุดๆ
    #776
    0
  2. #752 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:45
    โคเมนเน๊ะ ^^
    #752
    0
  3. #721 Jinko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 02:27
    ฟิน สนุกคะ

    ชอบนิยายแนวไฮสคลูจัง
    #721
    0
  4. #712 huskyzza (@janehusky122) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 17:37
    น่ารักกก จองตัวแฟนในอนาคต //อีนี่เพ้ออ
    #712
    0
  5. #704 Book Haibara Ai (@waramat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 01:03
    อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฟินนนน
    #704
    0
  6. #657 baboon12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 02:54
    ฮื้ออออ ทำไมน่ารักอย่างนี้นะคะอิชิอิคุงงงงงงงงง
    #657
    0
  7. #505 yumi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 19:39
    รีบอัพต่อเถอะน้าา
    #505
    0
  8. #504 EArnSEN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 19:37
    อัพต่อได้ม้ายยยยยยยย~~~ (*0*)
    #504
    0
  9. #503 EArnSEN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 19:37
    อัพต่อได้ม้ายยยยยยยย~~~ (*0*)
    #503
    0
  10. #501 ลูกแก้ว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 18:42
    ละลายยย เรารักอิชิคุง5555555

    นางเอกน่ารักอะ
    #501
    0
  11. #500 4182 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 17:30
    สนุกมากเลยค่า
    #500
    0
  12. #498 Jan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 16:41
    สู้ๆน่าค้า
    #498
    0
  13. #497 wendy♡ (@morishima12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 09:54
    งือออออ น่ารักเกินไปแล้ววค่าาา >///<
    #497
    0
  14. #496 Bingzpp (@mamadragon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 09:52
    ชอบบบ กรี๊ดดดดดด อิชิอิคุงน่ารัก คงลืมยูเมะไปแล้ววว เพราะมีสาวน่ารักนามว่า รถไฟ เอ้ย โนโซมิ ต่างหาก อิอิ สีชมสวยยย สีชมพู เอาคาแรกเตอร์นู๋อายมาป่าวเนี่ยยย อิอิ
    #496
    0
  15. #492 annypie (@annypie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 00:00
    นับถอยหลังรอวันนิยายวางขาย ออกเมื่อไหร่จะกดสั่งซื้อให้ไวเลย วะฮะฮ่า รอเราหน่อยนะอิชิอิคุง >3
    #492
    0
  16. วันที่ 4 กันยายน 2557 / 22:54
    งืออออออออออ น่ารักไปแล้ว สุภาพ อ่อนหวาน ละมุน น่ารักแบบนี้ มันอุดมคติจริงๆ idealสุดๆ มีบ้างไหม อย่างนี้ในชีวิตจริง

    แอบสัมผัสได้ถึงความจริงจังกับชีวิตในระดับหนึ่งของอิชิอิคุงซึ่งมาแนวแบบฉบับคนญี่ปุ่นเลยแฮะ
    #490
    0
  17. #488 primarypim (@pprima49) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 22:31
    อิชิอิคุงงงงง น่ารักเกินไปแล้ววววววว
    #488
    0
  18. #487 Mint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 22:01
    น่ารักมากกกๆๆเลยยยย >
    #487
    0
  19. #486 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 21:47
    ว้ายๆๆๆๆๆ อิชิอิคุงงงงงงง ทำไมน่ารักแบบนี้ค่าาาาาาาา ตามโนโซมิไม่ทันเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เขิลๆๆๆๆๆๆๆ
    #486
    0
  20. #484 GREY (@lantana_23) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 21:12
    โอ๊ยยยยยยยยยยยย เขินเกินไปละ -////////-
    #484
    0
  21. #483 yumi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 21:04
    เอื้อออ รีบอัพด่วนค่าาฟินม้วกกก♡♡♡
    #483
    0
  22. #482 meme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 20:41
    รักเซ็ตนี้มากกกกกก >///< โคเฮคุง อิชิอิคุง และยังมี มาสะ จังกับ ฮายาโตะคุง อีกด้วย แค่คิดก็เขินมากแล้ว รักเจ้าหญิงผู้เลอโฉมจัง อยากไปเจอรักแท้เเบบในการ์ตูนสาวน้อยมั่งงะ>,
    #482
    0
  23. #481 pukiielonely (@pukiielonely0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 20:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อิชิอิคุง
    น่ารักมุ้งมิ้งสดใสกุ้งกิ้งฟรุ้งฟริ้งบุ้งบิ้งรุ้งริ้งนุ้งนิ้งยุ้งยิ้งตุ้งติ้งปริ๊งๆ  อู้ววววววว /////// ฟินมากเลยค่ะ จะซื้อของอิชิอิคุงกับโคเฮให้ได้เลยค่ะ!! #ยอมแล้วทูนหัวขอถวายตัวให้หนุ่มญี่ปุ่น ♥
    #481
    0
  24. #479 pim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 20:26
    ทุกวันนี้ก็แทบจะเข้าไปเซ็กที่แจ่มใสทุกวันแล้วค่าา

    มาเร็วน้า >
    #479
    0
  25. #478 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 20:19
    อิชิอิคุงง ถ้าจะน่ากิน เอ้ย! น่ารักขนาดนี้น้าาา   ><
    #478
    0