♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 6 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    1 ต.ค. 57






梅花

เหมยฮวากลีบที่ 6

“ดูสิ ดอกเหมยเปื้อนหมดแล้ว...”

 

          “เจ้ารู้ไหมว่าข้านะ โกรธมากเพียงใด มีอย่างที่ไหนมาแตะเนื้อต้องตัวข้า!

          “เหตุใดจึงทำเช่นนั้น เพียงแค่วันเดียวพี่ปั๋วเสวียนของข้าถูกล่วงเกินขนาดนี้เชียวหรือ!

          “ก็ใช่น่ะสิ มาแตะนั่นเป่านี่ โอ๊ยข้าล่ะอยากจะซัดให้หมอบ!

          “แล้วทำไมพี่ปั๋วเสวียนถึงไม่ตีเขาล่ะ”

          “...”

           

            ยามเช้าหน้าตำหนักผู้สืบเชื้อสายเสียงโวยวายของผู้ได้ตำแหน่งโหวกเหวกโวยวายลั่นตำหนักกับน้องชายทั้งสอง ปั๋วเสวียนระบายทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจให้กับลู่หานและซื่อชุนฟังอยากออกรส คนพี่โวยคนที่รักตนก็คอยเสริม หากแต่ก็ต้องเงียบชะงักเพียงเพราะคำถามสุดท้ายจากน้องชายที่รัก

 

          ลู่หานน้องรัก เหตุใดเจ้าจึงถามคำถามหักหน้าข้าเช่นนี้!

 

            “เออนั่นสิ เหตุใดพี่ปั๋วเสวียนคนเก่งของข้าจึงไม่ตอบโต้กันเล่า” ซื่อชุนเองเมื่อได้ฟังคำถามของลู่หานก็เกิดคำถามขึ้นภายในจิตใจเช่นกัน

            “ขะ ข้า...” ข้าไม่กล้าไงเล่า! แต่เรื่องอะไรจะต้องบอกให้น้องทั้งสองรับรู้ พี่ปั๋วเสวียนคนเก่งไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเป็นคนกล้าเท่านั้น

            “ว่าอย่างไร?” ซื่อชุนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย รู้อยู่หรอกว่าพี่ชายตัวเล็กน่ะอ้อนแอ้นจะตายไป อดเป็นห่วงและหึงหวงไม่ได้เชียว

            “ปั๊ดโธ่! อย่างข้าน่ะเหรอจะไปยอม” ...นั่นไง ปั๋วเสวียนคนเก่งเริ่มออกลายแล้ว...

            “ข้าเนี่ยนะ ปั๋วเสวียนคนกล้า ข้าไม่มีวันยอมให้ใครมาเอาเปรียบข้าได้หรอก แน่นอนว่าข้าก็ใช้หมัดมวยใส่หมอนั่นไปน่ะสิ มือข้าก็หนักเล่นเอาหมอนั่นจุกจนหงอไปเลยเช่นกัน ฮ่าๆ” โป้ปดคำโตออกไปอย่างไม่กลัวถูกจับได้ ระหว่างโป้ปดกับพูดความจริงในเรื่องแบบนี้ ให้ตายยังไงปั๋วเสวียนก็ขอเลือกโป้ปด

 

          ก็ใครมันจะไปกล้าบอกล่ะว่าตอนโดนลวมลามน่ะขวัญหนีดีฝ่อไปหมด หนำซ้ำยังเป็นลมล้มพับให้เขาอุ้มมาที่ตำหนักอีก ดีนะที่ตื่นมาไม่เจอหน้าคนลามกให้เจ็บใจเล่นไม่งั้นคงได้กรีดร้องด้วยความแค้นใจที่ไม่กล้าทำอะไรคนร่างใหญ่กว่าตนเป็นแน่

 

          “...อึก...” คนแอบมองที่ตั้งใจจะเข้ามาเยี่ยมเยียนหลุดขำอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากที่เมื่อวานฝากฝังนางกำนัลในวังหลวงให้ดูแลคนตัวเล็กในอ้อมแขนแทน เช้าตรู่เขาก็รีบรุดมาดูที่ตำหนักว่าอีกฝ่ายจะดีขึ้นหรือยัง แต่ไม่คาดคิดว่าจะมาทันคำพูดโอ้อวดของคนตัวเล็กแต่ใจใหญ่เช่นนี้

           

            “เอ้อ!...พวกเจ้าว่า...”

            “หืม?”

            “ขะ ขันธีน่ะ...”

            “...”

            “ขันธี...”

            “ขันธีทำไม?” เมื่อไม่อาจจะทนกับอากัปกิริยาอ้ำอึ้งแปลกๆ ของพี่ชายที่ตนรักได้นาน ซื่อชุนก็ถามย้ำถึงคำพูดที่อีกคนเปล่งวาจาออกมา

            “คือ...”

            “พี่ปั๋วเสวียนจะพูดอะไรก็พูดเถอะ ที่นี่มีแต่ข้าและซื่อชุน เป็นน้องของท่านทั้งนั้น...” ลู่หานเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของญาติผู้พี่ก็เอ่ยถามขึ้นอย่างกังวลใจ

            “ข้าไม่ใช่น้องชายของพี่ปั๋วเสวียนนะ! ข้าอยากจะเป็น...”

            “ซื่อชุนนี่ไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะมาเพ้อเจ้อนะ พี่ชายของข้าสีหน้าไม่ดีมากๆ ข้าเป็นห่วงพี่ปั๋วเสวียนไม่มีเวลามาฟังเจ้าพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้หรอก” ยังไม่ทันที่ซื่อชุนผู้เต็มไปด้วยอุดมการณ์แรงกล้าที่หมายจะเป็นคู่ครองของปั๋วเสวียนจะได้พูดจบ ลู่หานที่ร้อนใจเป็นห่วงพี่ชายก็เอ่ยขัดอย่างไม่เกรงกลัว

            “เจ้า!

            “เอาล่ะๆ คือว่าข้าแค่สงสัย...”

            “...”

            “คือว่า...ขันธีน่ะ...ต้องถูกตัดของรักทุกคนหรือเปล่า?”

            “เห?/เห?” ทั้งซื่อชุนและลู่หานต่างก็งงงวยกับคำถามของพี่ชายหน้าหวาน หันหน้ามองกันครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าป็นการตอบ

            “ท่านพี่ถามอะไรน่ะ คนเป็นขันธีก็ต้องถูกตัดทุกคนอยู่แล้วน่ะสิ” ลู่หานขมวดคิ้วแล้วตอบกลับอย่างงุนงง พี่ชายของตนเป็นอะไรไปถึงได้ถามคำถามที่ใครๆ ก็รู้เช่นนี้?

            “เอ่อ...แต่...”

            “แต่?/แต่?”

            “คะ คือ คือสมมตินะแค่สมมติ...สมมติว่ามือของเจ้าน่ะ เผลอไปโดนตรงแถวๆ ของสงวนของขันธีเข้า แล้วแบบ...แบบว่ารู้สึกเหมือนตรงนั้น...”

            “ตรงนั้น?/ตรงนั้น?”

            “เหมือนว่า...เหมือนว่าจะมีหนอนน้อยนูนออกมาน่ะ เจ้าจะคิดว่าอย่างไรกันหรือ!?” หลับตาปี๋ถามออกไปด้วยแก้มแดงระเรื่อ ไม่อยากจะเล่าเลยว่าที่เขาตกใจจนหงายหลังน่ะ ก็เพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างใต้ชายผ้าตรงที่ลับต่างหากเล่า!

            “ฮ่าๆๆ”ทั้งลู่หานและซื่อชุนต่างก็ขำกันจนต้องเอามือกุมท้อง ปั๋วเสวียนหน้าบึ้งตึงทันทีที่ถูกหัวเราะเยาะใส่เช่นนี้

            “พี่ปั๋วเสวียน มันจะเป็นไปได้เช่นไร ขันธีก็ต้องไม่มีของรักของหวงสิ เขาต้องถูกตัดก่อนเข้าวังหลวงมิใช่หรือ?” ลู่หานเอ่ยถามพลางพยายามกลั้นใจไม่ให้หัวเราะ

 

          ...ไม่นึกเลยว่าพี่ปั๋วเสวียนจะสมมติเรื่องไร้สาระได้น่าขันเช่นนี้...

 

            “ย๊า! หยุดหัวเราะเสียงทีข้าก็เพียงแต่สมมติ!

            “ก็ท่านพี่สมมติได้ตลกนี่นา ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะร่าจากเด็กหนุ่มทั้งสองดังลั่นกลบเสียงเอะอะโวยวายเคืองใจในตอนแรกจนหมดสิ้น คนเป็นพี่ฟึดฟัดอย่างโมโหและเหนียมอายที่เป็นเช่นนั้นอย่างไม่รู้ว่าจะห้ามปรามน้องๆ ได้เช่ยไร...

 

          หากแต่อีกฟากหนึ่งของคนที่กำลังแอบฟังอยู่ ฝ่ามือหนากอบกุมกล่องดวงใจของตนพร้อมกับสีหน้าที่เรียกได้ว่า หน้าดำหน้าแดง เลยทีเดียว

 

            “หนอนน้อยงั้นหรือ? เลือดมังกรเช่นข้าน่ะยิ่งใหญ่เพียงใดเจ้าไม่รู้เสียแล้ว บังอาจนักเหมยฮวาตัวน้อย!” จากที่แค่มาแอบมองเพื่อดูอาการของเด็กดื้อแต่กลับได้ยินประโยคแสนดูถูกกันเช่นนี้ คนเย่อหยิ่งจองหองเช่นองค์ชายหนุ่มจึงเสียหน้าไม่น้อย

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            “การคนน้ำอบนั้นต้องคนด้วยแรงที่สม่ำเสมอเพื่อให้ส่วนผสมนั้นกระจายได้ทั่วถึง อาจจะเมื่อยแขนหน่อยแต่ผู้สืลเชื้อสายที่เป็นบุรุษเพศเช่นพวกเจ้าคงจะอดทนได้ใช่หรือไม่?” ซั่งอี๋คนเดิมเอ่ยปากสอนวิธีทำน้ำอบสำหรับมอบให้คู่ครองเอ่ยขึ้นพร้อมทำให้ดูเป็นตัวอย่าง คุณชายตัวน้อยเบ้ปากให้กับการทำตัวเป็นแม่บ้านแม่เรือนเช่นนี้

            มือเรียวจับไม้พายสำหรับคนหม้อเครื่องปรุงน้ำอบที่ต้มร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ แต่ปั๋วเสวียนก็คือปั๋วเสวียนวันยันค่ำ ท่าทางการคนหม้ออย่างไม่ใส่ใจนักจึงทำให้ไม้พายกระทบเนื้อหม้อปรุงจนส่งเสียงดัง

            “คุณชายเปี้ยน!” เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกเพราะถูกเรียกชื่ออีกแล้ว เป็นอันที่รู้ดีในบรรดาผู้สืบชื้อสายว่าคุณชายตัวเล็กหน้าหวานนามว่าปั๋วเสวียนนั้นถูกจับจ้องและถูกต่อว่าจากนางกำนัลผู้เป็นอาจารย์อยู่เสมอจนพวกเขาละเหี่ยใจ

            “ขะ ขอรับ?” ส่งสายตาใสซื่อให้กับผู้เป็นอาจารย์อย่างน่ารัก รู้ตัวอยู่หรอกว่าทำตัวไม่น่ารักเพียงใดจนต้องถูกดุ แต่ด้วยความที่เป็นบุตรชายคนเดียวจึงเก่งเรื่องการออดอ้อนนัก ดังนั้นก็ไม่แปลกที่จะเผลอทำตัวอ้อนใส่ผู้เป็นอาจารย์ยามถูกดุ

            “คนให้เบามือกว่านี้ไม่ได้หรือ เจ้าดูคนอื่นสิว่าพวกเขาคนได้ดีเพียงใด”

            “แต่ว่าข้าไม่ถนัดนี่นา เครื่องปรุงน่ะเยอะจะตาย ใช้มือข้างเดียวคนจนเนื้อแขนจะปูดโปนไปหมดแล้ว ไหนว่าจะให้ข้าเป็นภรรยาไงเล่าเหตุใดจึงต้องมาทำงานหนักขนาดนี้”

            “บังอาจ!” ตวาดเพราะถูกเด็กน้อยไม่ยอมโตตอบโต้ ครั้นจะตีแรงๆ เหมือนคนอื่นก็ทำไม่ลงเพราะเจ้าตัวน่ะชอบออดอ้อนอยู่เสมอ บางทีก็ทำตัวน่ารักอย่างไม่รู้ตัว มิหนำซ้ำองค์ชายของนางก็ยังดูจะสนใจเด็กคนนี้อยู่มากทำให้นางกำนัลแสนดุคนนี้เอาผิดไม่ลงเสมอ

            “ดี...ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนั้นข้าก็จะหาตัวช่วยให้เจ้าเอง”

            “...” ปั๋วเสวียนเงียบลงและจับจ้องใบหน้าซั่งอี๋อย่างสนอกสนใจกับคำพูดที่ได้ยิน นางพยักหน้าเพียงเล็กน้อยแต่ความรู้สึกเสียววาบเกิดขึ้นในใจจนขนแทบลุกซู่

            “อ๊ะ...” เบิกตากว้างพร้อมร่างกายที่เริ่มสั่นเมื่อรับรู้ถึงความโชคร้ายที่มาเยือนตนอีกครั้ง

            “จับไม้พายสิ ข้าจะช่วยท่านคนเอง” ...นั่นประไร! ลางสังหรณ์ข้าไม่เคยพลาดเสมอ! ... คุณชายตัวเล็กถึงกับกรีดร้องในใจอย่างโหยหวนเมื่อขันธีผู้ล่วงเกินเขาในวันนั้นตอนนี้ยืนซ้อนตัวอยู่ด้านหลังอย่างแนบชิด

 

          ข้าทำผิดอันใดฟ้าสวรรค์จึงกลั่นแกล้งข้าถึงเพียงนี้!

           

            “เจ้าจะทำอะไร?” หันกลับไปส่งสายตาอาฆาตให้กับคนมาใหม่ที่อยู่ด้านหลังของตน

            “ช่วยท่านคนน้ำอบ”

            “อย่างไร?” ยังคงถามอย่างไม่ลดละพร้อมกับขยับตัวหนีอีกฝ่ายแต่ก็หนีไม่พ้นเมื่อด้านหน้าเป็นหม้อต้มร้อนๆ

            “...”

            “ข้าถามว่าอย่างไร!” ส่งเสียงดุในลำคอให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน...ก็แหงล่ะ หากตวาดเสียงดังปั๋วเสวียนคงได้ถูกซั่งอี๋คนเดิมทำโทษเป็นแน่ แต่ดวงตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นว่าคนออกคำสั่งกำลังมองตนด้วยสายตาดุๆ จึงทำให้ปั๋วเสวียนต้องหยิบไม้พายขึ้นมาคนน้ำอบในหม้อระหว่างรอคำตอบ

 

            ...แต่คนไม่รู้ก็คือคนไม่รู้ คนอคติก็คือคนอคติ...

 

            “เฮือก!” ปั๋วเสวียนแน่นิ่งเหมือนถูกจี้จุดเหมือนคราวก่อนที่ถูกชายชุดดำทำในลานประลอง หากแต่คราวนี้ปั๋วเสวียนเป็นฝ่ายหยุดร่างกายเองเพราะเมื่อลงมือคนน้ำอบมือเรียวสวยก็ถูกคนด้านหลังกอบกุมไว้แล้วออกแรงคนให้แทน

            “ข้าก็จะช่วยท่านด้วยวิธีนี้” บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเหมือนกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องปกติไม่มีอะไรทั้งที่หัวใจของทั้งสองต่างเต้นแรงไม่แพ้กันเลยสักนิด

            “จะ เจ้า! เจ้าล่วงเกินข้าอีกแล้ว!” ส่งเสียงดุอีกคนปกปิดความหวาดกลัวในใจแม้ตัวจะสั่นแต่ก็ยังควบคุมตนเองได้ดี

            “ข้าเพียงแต่ทำตามหน้าที่เท่านั้นขอรับคุณชาย” แม้จะล่วงเกินเหมยฮวาตัวน้อยอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวหามาจริง แต่ใจจริงแล้วก็เป็นไปตามที่พูด ชานเลี่ยมีเจตนาที่จะช่วยปั๋วเสวียนออกแรงคนน้ำอบจริงๆ เพียงแต่ที่ต้องใกล้ชิดแบบนี้...เขาเองก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องทำ

            “เจ้ามันบ้า! คอยดูนะข้าจะต้องจัดการกับเจ้าให้ได้ เห็นว่าข้าถูกลดศักดิ์ศรีจากชายชาตรีเป็นผู้สืบเชื้อสายเจ้าก็เลยเอาเปรียบข้าหรือไงกัน เจ้ามันคนเลว!” คำด่าทอที่อีกฝ่ายมอบให้กรีดลึกเข้าไปในอกของคนฟัง

 

          เข้าใจผิด...

          เหมยฮวาของเขากำลังเข้าใจผิด...

          เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะคิดร้ายย่ำยีศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายเลยสักนิด...

 

            “ข้าเพียงแต่อยากจะช่วยเจ้า มิได้มี...”

            “หลังการฝึกวันนี้เจ้ามาหาข้าที่ตำหนักด้วย...”

            “...”

            “แล้วเรามาประมือกัน!” นัยน์ตาเรียวส่อแววมุ่งมั่นพร้อมน้ำเสียงที่ดูจริงจังจนคนฟังต้องส่ายหัว ชานเลี่ยคิดทบทวนคำพูดของคนตัวเล็กในใจแล้วก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็กลายเป็นส่งผลเสียกับคนตัวเล็กไปเสียหมด ฝ่ามือหนาเผลอยกขึ้นแตะเอวบางเพราะอีกฮึดฮัดอย่างเห็นได้ชัด

            “เจ้า!” สะบัดหน้าหันมาด้วยแววตาเกรี้ยวกราดพร้อมกับใช้มือน้อยๆ ของตัวตีมืออีกฝ่ายให้เอาออกไปจนเกิดรอยแดง คนถูกตีขมวดคิ้วสงสัยว่าตนทำอะไรผิด?

 

          ...ก็เห็นว่ากำลังอารมณ์ร้อน ข้าก็เพียงแค่แตะตัวเจ้าหวังให้เจ้าใจเย็นลงเท่านั้นเอง...

           

            ไฟในอกเริ่มลามจนกลายเป็นเพลิง ปั๋วเสวียนก้มหน้าลงชิดอกเพราะชักจะทนไม่ไหวกับท่าทีของคนเลวที่เอาเปรียบร่างกายของตน เส้นผมดำขลับยาวสลวยที่แสนนุ่มนิ่มจึงลื่นไหลจากบ่าเล็กไปปรกด้านหน้า องค์ชายห้าที่ซ้อนตัวอยู่ด้านหลังก็ตกใจเกรงว่าผมของปั๋วเสวียนจะตกลงไปในหม้อจึงรีบปล่อยมือจากมือเรียวเล็กแลวรวบผมให้โดยเร็ว

 

            แต่เพราะความชิดใกล้นั้นเองที่ทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่

            กลิ่นหอมจากเกศานุ่มลอยมากระทบจมูกของคนที่กำลังรวบผม

            คำพูดเหม่อลอยเอ่ยออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

          “หอมจัง”

          “เจ้า!

          “โอ๊ย!

 

          โครม!! เสียงเหมือนของหนักล่วงสู่พื้นดังขึ้นเป็นการใหญ่ องค์ชายหนุ่มในคราบขันธีถูกมือเล็กผลักอกจนเสียหลักถอยหลังชนเข้ากับชั้นวางของ หม้อไหจานชามทุกอย่างล่วงลงมาใส่ตัวคนล้มจนทุกคนในห้องร้องตกใจ

            “เจ้าทำอะไรน่ะคุณชายเปี้ยน!” ซั่งอี๋ที่อยู่หน้าชั้นเรียนตวาดลั่นแล้วรีบวิ่งมายังองค์ชายผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของนาง

            “ขะ ข้า...” ไม่รู้จะตอบเช่นไรเพราะยังตกใจไม่น้อยที่เผลอใช้ความรุนแรงผิดวิสัยของลูกขุนนางผู้สูงศักดิ์เช่นนี้

            “ข้าให้เขามาช่วยเจ้าทำน้ำอบเพราะเจ้าทำไม่ได้เรื่อง แต่เหตุใดเจ้าจึงทำต่อผู้มีพระคุณเช่นนี้ อยากถูกลงโทษมากใช่หรือไม่!

            “แต่เขาล่วงเกินข้าก่อน!

            “ล่วงเกิน!?”

            “ใช่...เขาทำ...”

            “ไหนว่าท่านเป็นชายชาตรีที่แสนเก่งกาจ เรื่องแค่นี้เจ้าคิดไม่ได้งั้นหรือ เป็นชายเช่นกันเหตุใดจะแตะต้องตัวกันไม่ได้”

            “!!!

            “ทำตัวประหนึ่งเป็นสาวน้อยแรกแย้มผู้ไม่เคยต้องมือชายใดไปได้ ก็ไหนว่าเป็นบุรุษเพศไงเล่า!”  ปั๋วเสวียนเบิกตากว้างกัถ้อยคำตำหนิที่แสนรุนแรงและจาบจ้วงเช่นนี้ คุณชายตัวน้อยเม้มปากแน่นเพราะก็มีความจริงอยู่บ้าง

 

            ...บุรุษเพศที่ไหนเขาจะกลัวการถูกแตะเนื้อต้องตัวจากเพศเดียวกันเช่นเขา...

 

            “พอเถอะทานซั่งอี๋ ข้าผิดเองที่...” ชานเลี่ยที่เพิ่งได้สติหลังจากตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะไม่คิดว่าจะถูกตอบโต้เช่นนี้เอ่ยขัดบทสนทนาของทั้งสองขึ้น

            “วันนี้ไม่ต้องทำน้ำอบแล้วคุณชายเปี้ยน...”

            “...”

            “ไปอาบน้ำหมูที่ฝ่ายครัวจนกว่าจะครบทุกตัวจึงค่อยพักผ่อน!

            “อะไรนะ!?/ท่านซั่งอี๋!” ทั้งปั๋วเสวียนและชานเลี่ยต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน ปั๋วเสวียนหน้าตาเหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ชานเลี่ยจึงส่งสายตาเป็นเชิงห้ามปรามนางกำนัลคนสนิทให้เปลี่ยนคำพูดเสีย แต่นางรักองค์ชายห้าเหมือนลูกในไส้ แล้วคนเป็นแม่มีหรือจะปล่อยให้ผู้อื่นมาทำร้ายลูกชายตน

            “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เจ้าเป็นเพียงขันธีมิใช่หรือ” คำพูดประกาศิตจากนางกำนัลดังขึ้น ไม่ใช่เพียงปั๋วเสวียนที่ไม่พอใจแต่เขาเองก็รู้สึกเสียใจเช่นกันที่ทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อน เพียงเพราะคำพูดที่เผลอไผลพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัวแท้ๆ ที่ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้

 

            ปั๋วเสวียน...ข้าขอโทษ...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            ท้องฟ้ายามค่ำคืนในเวลานี้ช่างงดงามกินใจ แต่บรรยากาศสวยงามเพียงใดก็ไม่อาจทำให้ใจคนรอเป็นสุขได้...องค์ชายผู้สูงศักดิ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าตำหนักของคนตัวเล็ก แต่จนแล้วจนรอดคนที่ถูกรอก็ยังไม่กลับมา หวนนึกกลับไปถึงเรื่องวันนี้ก็แทบจะตีอกตัวเองให้ตาย

 

            ...ความหวังดีของเขาถูกแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องไม่ดีเสมอ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำลงไปส่วนหนึ่งก็เพราะหัวใจเรียกร้อง...

 

            “มัวแต่เดินอยู่หน้าตำหนักท่านจะได้เจอเขาหรืออย่างไรองค์ชาย” องครักษ์หนุ่มที่เสร็จจากงานในวังหลวงที่นั่งเฝ้าเจ้านายของตนเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

            “เด็กของเจ้าอาบน้ำให้หมูอยู่ท้ายครัวเพียงลำพังคงจะกลับมาเร็วอยู่หรอกนะ คิดหน่อยสิ” ตวัดสายตาคมใส่เพื่อนสนิทที่พูดจาไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แต่จงเหรินก็ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดอยู่แล้วเพราะฉะนั้นต่อให้ชานเลี่ยแสดงท่าทีน่าเกรงขามถึงเพียงไหนเขาก็ไม่มีวันกลัว

            “แต่ปั๋วเสวียนถูกทำโทษตั้งแต่เที่ยง อาหารก็ไม่ได้ทาน แล้วตอนนี้ก็พลบค่ำแล้วน่าจะเสร็จแล้วนี่”

            “แต่เจ้าอย่าลืมสิว่าเด็กของเจ้าน่ะอ้อนแอ้นแค่ไหน อย่าคิดว่าเป็นบุรุษเพศเช่นเราแล้วจะทำงานหนักเหมือนกันได้ทุกอย่างสิ”

            “จริงสิ...”

            “น่าขัน...”

            “อะไร?”

            “เจ้าเป็นคนสุขุมรอบคอบมาเสมอนะชานเลี่ย แต่ตั้งแต่เจ้าได้พบเด็กนั่นอีกครั้งความสุขุมของเจ้าหายไปไหนหมด?”

            “...”
            “ท่าทีกระวนกระวายใจกับคำพูดคำจาเวลาลับสายตาจากเด็กนั่นมันมีมากขึ้นจนข้าหงุดหงิด”

            “...”

            “ปั๋วเสวียนเป็นเพียงผู้สืบเชือสายนะชานเลี่ย อีกไม่นานหลังการฝึกจบลงก็ต้องแต่งงานกับชายอื่นเว้นแต่ว่าจะถูกคัดเลือกให้เป็นผู้สืบเชื้อสายชั้นสูงถึงจะมีโอกาสได้แต่งงานกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ แต่นั่นก็ต้องแล้วแต่ฮ่องเต้อยู่ดีว่าจะให้แต่งงานกับองค์ชายองค์ใด”

            “...”

            “ให้ตายเถอะชานเลี่ยอย่าบอกนะว่าเจ้า...”

            “...”

            “เอาเถอะ! แล้วแต่เจ้าเลย การบังคับไม่ได้ทำให้คนรักกันได้เสมอไปหรอกนะ” จงเหรินโวยวายอย่างเหนื่อยใจเมื่อไม่ได้คำตอบใดๆ เลยจากปากของเพื่อนรัก คนปากแข็งต่อให้เอาไม้มางัดก็คงเปิดยาก แค่เพียงมองตาจงเหรินก็รู้แล้วว่าองค์ชายหนุ่มคิดอะไรอยู่

 

            ...ก็ได้แต่ภาวนาให้ผลที่ได้ออกมาดีก็แล้วกัน...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

 

            “เจ้าหมูบ้าอย่าวิ่งสิโถ่เอ๊ย!” เสียงเล็กโวยวายลั่นอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่พระอาทิตย์ส่องตรงศรีษะปั๋วเสวียนก็ถูกส่งตัวมายังคอกหมูที่เลอะโคลน คุณหนูผู้รักสะอาดแทบเบะปากร้องไห้จ้ากลับไปฟ้องพ่อตั้งแต่แรกเห็น นี่เขาเป็นถึงลูกชายขุนนางคนโปรดของฮ่องเต้เชียวนะ เหตุใดกันเล่าจึงต้องมาล้มลุกคลุกคลานปล้ำหมูตัวอ้วนกลมพวกนี้

            “โอ๊ย! เมื่อไรจะเสร็จกัน ข้าจับตัวนั้นอาบน้ำเสร็จยังไม่ทันได้ย้ายคอกก็ดันดิ้นหลุดมือไปคลุกโคลนเล่นอีก แล้วเมื่อไรข้าจะได้พักกันเล่า อาหารก็ไม่ได้กิน กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะ แต่ตอนนี้ท้องข้าว่างขนาดนี้ข้าจะมีแรงได้ยังไงเล่า ฮือ...”

 

            น่ารัก...

            ไม่ว่าจะอย่างไรก็น่ารัก...

 

            องค์ชายหนุ่มรูปงามในคราบขันธีแอบมองคนน่ารักโวยวายอยู่ห่างๆ หลังจากทนรอที่ตำหนักไม่ไหว ริมฝีปากหนาหยัดยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ปั๋วเสวียนใบหน้ามอมแมมเปื้อนคราบโคลนเต็มไปหมดแต่ก็ไม่สามารถปกปิดความหวานบนใบหน้าไว้ได้        แล้วยิ่งริมฝีปากเล็กน่าครอบครองนั่นอีกทำเอาใจคนมองสั่นจนแทบทนไม่ไหว

 

            “โอ๊ย! เพราะเจ้าขันธีมีหนอนนั่นแท้ๆ ทำให้ข้าต้องตกระกำลำบากเช่นนี้ ประมือก็ไม่ได้ประ โดนทำโทษก็โดนคนเดียว ไม่ยุติธรรมเลยเชียวในเมื่อเขาก็ล่วงเกินข้าเช่นกัน!” ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ตัวเล็กข้างคอกพลางเอามือน้อยกุมท้องตนไว้

            “อูยยยย ข้าหิวจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้วนะ” กวาดสายตามองเจ้าหมูตัวอ้วนพลีที่นอกจากจะไม่ยอมให้จับอาบน้ำดีๆ แล้วยังจะมากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยต่อหน้าต่อตาอีก

            “ฮึ้ย! ข้าชักทนไม่ไหวแล้วนะ” ลุกขึ้นเดินไปกลางคอกพร้อมกับถังน้ำทำความสะอาด ปั๋วเสวียนยกถังน้ำขึ้นแล้วสาดไปทั่วคอกด้วยโทสะ และเพราะถูกน้ำราดตัวนั่นเองเจ้าหมูแสนดื้อที่ไม่ชอบอาบน้ำต่างก็วิ่งชนกันเป็นพัลวันจนชนคนกลางวงหงายล้มลงไปกับพื้นโคลน

            “โอ๊ยยย!” ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด น้องจากสะโพกเล็กจะกระแทกพื้นอย่างแรงแล้ว เจ้าหมูตัวอ้วนต่างก็วิ่งเหยียบย่ำจนตัวเองเจ็บไปหมด

            “ไอ้หมูบ้า!” ตวาดลั่นแล้วผลักหมูพวกนั้นออกไป เนื้อผ้าขาวสะอาดเประเปื้อนโคลนบนพื้นจนเปียกแฉะ ปั๋วเสวียนพยายามลุกขึ้นแต่เพราะพื้นทีลื่นจึงหกล้มอยู่ที่เดิมอยู่หลายครั้ง

            “ข้าโมโหแล้วนะ! ฮึก...” โมโหที่ตนทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากโชคร้ายซ้ำซ้อนอยู่อย่างนี้ ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอเรียวระหงส์ มือเรียวจะปาดน้ำตาออกก็ทำไม่ได้เพราะมือของตนนั้นสกปรกเกินไป

            “อ๊ะ!” จู่ๆ ก็มีมือหนาของใครสักคนเข้ามาโอบไหล่บางคนตนไว้พร้อมกับพยุงให้ลุกขึ้นอย่างไม่รังเกียจ ปั๋วเสวียนรีบหันไปมองคนใจดีที่เข้ามาช่วยตนโดยทันที

            “จะ เจ้า!

            “...”

            “ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า!” เมื่อรู้ว่าคนที่แตะต้องตนเองเป็นใครไฟในใจก็ยิ่งลุกโชน ปั๋วเสวียนดีดดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า มือเล็กทุบตีอกกว้างให้สาแก่ใจ หยาดน้ำใสๆ ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนต้องพบเจอตั้งแต่เข้าวังหลวงมา

            “อยู่นิ่งๆ เถอะข้าจะพาเจ้าออกไป”

            “ไม่! ข้าไม่ต้องการ...อึก...ความช่วยเหลือจากเจ้า ปล่อยข้านะ ฮือออ อย่ามาแตะต้องตัวข้า” คนตัวเล็กขัดขืนเท่าที่จะมีแรงไหวพร้อมกับร้องไห้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา จนคนถูกทุบตีต้องโอบกอดร่างบางเอาไว้แนบอกให้สิ้นแรงขัดขืน

            “ท่านปั๋วเสวียนได้โปรด...”

            “ไม่ ข้าเกลียดเจ้า! เจ้าล่วงเกินข้า เจ้าผิดแท้ๆ แต่ข้ากลับต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮือออ”

            “...”

            “ไอ้หมูบ้าพวกนี้ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับข้า ข้าปล้ำกับพวกมันจนเหนื่อยไม่มีใครคิดจะช่วยข้า!

            “...”

            “ข้าหิวจนจะตายอยู่แล้วไม่มีใครเอาข้าวมาให้ข้ากิน ฮึก...”

            “...”

            “ไม่มีใครช่วยข้า...ฮึก...ไม่มีเลย...ฮือออ” หยุดดิ้นลงเพราะเหนื่อยล้าจนแทบไม่มีแรงยืน ปั๋วเสวียนซุกหน้าลงกับอกคนใจร้ายที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องแย่ๆ สะอื้นไห้ปลดปล่อยน้ำตาให้ไหลอย่างไม่อาจฝืนกลั้น...

            “ปั๋วเสวียน...”

            “ฮือ...”

            “ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้เลย...ข้า...” ...ขอโทษ...ได้แต่คิดในใจเพราะไม่กล้าเอ่ยปากออกไป สายเลือดมังกรยังคงสำแดงผิดๆ ถือตนว่าสูงใหญ่จึงไม่เอ่ยปากขอโทษใดๆ ออกมา

            “ฮึก...”

            “เหมยฮวา...” เอ่ยเรียกคนในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน องค์ชายห้าผละตัวปั๋วเสวียนออกแล้วลอบมองคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาที่แสนอ่อนแอ

 

            ...ก็ชายชาตรีที่ไหนเขาขี้แยเพราะน้อยใจที่ถูกทำโทษคนดียวกันล่ะ...

 

            “เจ้ารู้ไหมว่าดอกเหมยนั้นสวยแค่ไหน...”

            “...”

            “ดอกเหมยไม่คู่ควรกับน้ำตาหรอกนะ”

            “...”

            “ดูสิ ดอกเหมยเปื้อนหมดแล้ว...” ว่าแล้วก็ใช้มือหนาของตนประคองแก้มกลมทั้งสองเอาไว้ให้เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเรียวรีสบตากับพูดอย่างไม่เข้าใจในการกระทำเหล่านี้ หากแต่องค์ชายห้าก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกเหนือจากใช้มือที่สะอาดสะอ้านเช็ดคราบโคลนที่เกาะติดบนใบหน้าเล็กออกให้จนเผยผิวนวลเนียนให้กระจ่างในสายตาอีกครั้ง...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

ขอโทษที่วันนี้อัพช้าน้า เนื่องจากเพิ่งฟื้นชีพจริงๆ ตอนบ่ายโมงกว่าๆ หลังจากเสร็จกิจกรรมลาสเชียร์ไป มันเหนื่อยและเครียดมากเลยล่ะสำหรัการเป็นรุ่นพี่ให้น้องๆ ก็เลยมีเครียดบ้างปั่นฟิคไม่ออกบ้าง แต่ตอนนี้หมดภาระแล้วนะ มีเวลาแล้ว อิ้อิ้ จะพยายามไม่เงียบหายไปอีก อยากเขียนให้ได้วันละตอนแบบพี่อาเจ้นเลยอะ (ก็บอกว่าพี่เขาเป็นไอดอล lol) แต่ยากจัง 5555555555555

 

เกมแจกริสแบนด์ขอประกาศพรุ่งนี้ค่ำๆ นะคะ เนื่องจากคืนนี้ดึกมากแล้ว เขียนฉลากชื่อแอคแต่ละคนมาตัดๆ ม้วนๆ ไม่ทัน ;[];

ปล.ย้ำอีกทีว่าอ่านในคอมจะรู้เรื่องกว่ามากๆ เพราะในแอพมันไม่ขึ้นตัวหนาตัวเอียงกับลายดอกไม้คั่นฉาก ทำให้อ่านแล้วอาจงงเสียอรรถรถได้นะคะ ;_;

 

สกรีมความน่ารักของนายน้อยกับความน่าหมั่นไส้ขององค์ชายได้น้า #อริร้ายชานแบค 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2924 notisez (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:27
    ฮือออออกรีฟีาสสสสสสส
    #2,924
    0
  2. #2902 tenpeachyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:08
    ตอนเข้าหอป๋ายก็จะรู้แล้วนะว่าหนอนน้อยหรือแท่งมังกร55555555555
    #2,902
    0
  3. #2885 jwsnpy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 11:48
    น่าสงสางเหมยฮวาาาา องค์ชายห้าาาา
    #2,885
    0
  4. #2817 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 16:30
    โอ้ยยยย น่าสงสารโดยแท้ ถ้าไม่ผ่านก็ไม่ได้แต่งงานกันสินนะ
    #2,817
    0
  5. #2754 pim pimmi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 13:00
    โอ๊ยยยยย น่าเอ็นดู
    #2,754
    0
  6. #2680 ByunGsoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 11:55
    ท่านป๋ายอย่าเกลียดท่านชานเลย ท่านชานทรงแอบมีใจให้ท่านป๋ายยุนะ ช่างน่ารักกันซะจริงเลย
    #2,680
    0
  7. #2653 Beebee ja (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 01:02
    น่ารักอะ แงงงงงงงงงงง
    #2,653
    0
  8. #2618 YeolYoda (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 23:26
    ช่างน่ารักยิ่งนัก555555555
    #2,618
    0
  9. #2563 joylnr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 01:10
    แบคน่าเอ็นดูอ่ะ
    ตอนนี้น่ารักอ่ะ แต่องค์ชายปากหนักอ่ะ
    #2,563
    0
  10. #2525 Jammie-Lee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 23:55
    แบคโดนลงโทษตลอด ถถถถถถถถ
    #2,525
    0
  11. #2325 Yezo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 22:20
    สงสารน้องอ่ะ แบบโดนตามใจมาตลอดอ่ะ
    พอมามีกฎกติกาเลยลำบากกันไป
    #2,325
    0
  12. #1815 Amperio K. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 10:55
    องค์ชายเพคะ ง้อได้น่ารักมากเพคะ ><
    #1,815
    0
  13. #1567 Hztp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 16:05
    โถ แบคฮยอนจะเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
    ชานยอลหวังดีนะคะ T T
    #1,567
    0
  14. #1288 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 16:21
    น่ารักอ้ะ >//////<
    #1,288
    0
  15. #1098 White Valentine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:07
    อาบน้ำหมู!!!  น่าสงสารอ่ะะะะ ปั๋วเสวียนทำอะไรผิดดด แค่ป้องกันตัวเพราะมีคนมาลวนลามเองงง อิอิอิอิ

    ว่าแต่ลวนลามบ่อยนะองค์ชาย เอ๊ะ #สรุปชั้นอยู่ข้างใครกันนะ ฮ่าๆๆๆๆ
    #1,098
    0
  16. #1079 Pii Ploywoii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 18:28
    ชายชาตรีขี้แยจังเลยนะ 5555/ เหมยฮวา...คำเดียวอ่อนระทวนเลยยย
    #1,079
    0
  17. #778 Pins_99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:37
    โง้นยยยย ชอบองค์ชายตังเงย .___.
    #778
    0
  18. #727 ✦ RIGOLO ✦ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:33
    องค์ชายมาง้อแล้ววววว 
    #727
    0
  19. #571 Pawhale (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 02:23
    น้องหมูตัวอ้วนๆน่ารักจะตายนะปั๋วเสวียน 555555555555 แอบฟินตอนสุดท้าย
    #571
    0
  20. #405 BACON_BAEK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 21:00
    แบคจะถูกคัดเลือกเป็นผู้สืบเชื้อสายขององค์ชายห้าหรือป่าวเนี้ย
    #405
    0
  21. #324 pcb092 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 01:34
    เรารอพี่มาอัพทุกวันเลยนะT^T
    #324
    0
  22. #295 love38 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 00:24
    โอ้ยยยยย น่ารักได้อีก เขินได้อีก องค์ชายง้อได้น่ารักมากกกกก
    #295
    0
  23. #284 Suesue Sue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 07:56
    องค์ชายมาง้อแล้วววว แต่ยังฟอมอยู่ คุนหนุเปี้ยน เอะอะร้องไห้ตลอดเลยจ้าาาา น่ารักมากอ่ะะะะ
    #284
    0
  24. #231 Cbp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:55
    โอเยยยยยยยยย นางน่ารักกกกกกก

    ที่หมูดื้อนี่เพราะนางโวยวายใส่หมูปะนะ 555555555

    แง้งงงงงงงง ชายชานอบอุ่น งื้อออออออออ
    #231
    0
  25. #219 ppparn_SunShine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 18:57
    โอ๊ยยยยย ทีมเหมยฮวา นะ น่ารักอ่ะ หลงเลยยยย
    #219
    0