♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 29 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๒๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    31 ม.ค. 58






梅花

เหมยฮวากลีบที่ 24

“อย่างน้อยพี่ก็พูดความจริง...เพื่อเจ้า...”

 

          ...เมี๊ยว...

 

เสียงแมวน้อยขนปุยสีขาวตัวใหม่ของตำหนักร้องเรียกเจ้านายเสมือนเป็นนาฬิกาปลุก ยามเช้าที่ใกล้สายเต็มทนนั้นไม่ได้ปลุกคนสองคนที่นอนกอดกันแนบชิดให้ตื่นจากนิทราเลยสักนิด จนแมวน้อยน่ารักอย่างเหมนหลินที่ตื่นแต่เช้าตรู่ต้องร้องปลุก

“อือ...” พระชายาตัวน้อยที่หลับไหลอยู่บนอกอุ่นที่เปลือยเปล่าของพระสวามีขยันตัวเข้ากอดกายอุ่นราวกับเด็กน้อยขี้หนาวก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้นแล้วพบกับแผงอกแกร่งเฉกเช่นทุกวัน

 

เป็นเรื่องเคยชินไปเสียแล้วที่เหมยฮวาน้อยจะตื่นขึ้นมาบนแผงอกพี่เขา...

เปล่าเลย...ที่องค์ชายห้าเปลือยเปล่านั้นไม่ใช่ว่าทำอะไรกันหรอก

 

แต่เป็นเพราะองค์ชายห้าขี้ร้อนก็เลยชอบนอนไม่ผูกผ้าคาดเอว พอตื่นเช้ามาเสื้อนอนก็แหวกออกร่นไปข้างกาย และกลายเป็นว่าพระชายาแสนสวยก็นอนแนบแก้มนิ่มไปกับแผงอกของพระสวามีโดยไม่รู้สาเหตุเช่นกัน...ทั้งๆ ที่ก่อนนอนก็นอนหงายหน้าห่างจากตัวเขาตั้งเยอะ แต่ตื่นมาทีไรก็อยู่ในอ้อมกอดเขาทุกทีแหละ...

“องค์ชายห้าเพคะ องค์ชายห้า! เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายจากทางด้านนอกห้องบรรทมดังขึ้นอย่างน่ารำคาญใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิดที่ถูกปลุกด้วยเสียงรบกวน สุดท้ายก็ตัดสินใจลุกขึ้นนั่งขยี้ตา

“นี่! นางกำนัลเรียกท่านดังขนาดนี้ยังจะมาขี้เซาอีก!” ฟาดมือลงไปบนอกขาวแรงๆ จนเป็นรอยแดง ทำเอาคนหลับฝันหวานต้องสะดุ้งตกใจลุกขึ้นมาลูบอกป้อยๆ

 

ก็นะ...พระชายายังเขินงอนเรื่องเมื่อวานยังไม่คืนดีกันเลย...

 

“องค์ชายเพคะแย่แล้ว องค์ชายตื่นบรรทมเถอะเพคะ!” เสียงร้องดังอีกครั้งแต่คราวนี้ดังขึ้นใกล้หน้าประตู คนเพิ่งตื่นแสดงสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ผูกผ้าคาดเอวให้เรียบร้อย

“ว๊ายตายแล้ว!” พอเปิดประตูห้องออกไปนางกำนัลทั้งหลายถึงกับหน้าซีดเผือกรีบคุกเข่าก้มหน้าลงเพราะไม่อาจมองร่างกายใต้ชุดของเชื้อพระวงศ์ได้นัก

“มีอะไร!” น้ำเสียงดุดันถามออกไปอย่างหงุดหงิด จนนางกำนัลที่จะมาทูลข่าวด่วนถึงกับสะดุ้งก่อนจะรีบเรียบเรียงสติแล้วกราบทูลอย่างจริงจัง

“เกิดเรื่องแล้วเพคะ องค์ชายสองทรงมีปากเสียงกับฝ่าบาทหนักมาก เดือดร้อนไปจนถึงเหล่าองค์ชายทั้งหลายที่ต้องรีบมาคอยห้ามฝ่าบาทให้ใจเย็นลงเพคะ!

“อะไรนะ!” คนฟังเบิกตากว้างแล้วเอ่ยถามย้ำจนเสียงดังลั่น ปั๋วเสวียนที่นั่งอยู่บนเตียงพอได้ยินแว่วๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาถามไถ่อีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น!

“องค์ชายสองพาใครก็ไม่รู้เข้าวังบอกว่าจะแต่งงานด้วยแต่ฝ่าบาทไม่ยอมเพคะ เลยมีปากเสียงกัน...”

“ท่านจื่อเทา!” ยังไม่ทันที่นางกำนัลจะเล่าจบ คนตัวเล็กก็โพล่งชื่อหนึ่งที่รู้อยู่แก่ใจดีออกมาจนชานเลี่ยต้องหันมองอย่างไม่เข้าใจ พระชายาตัวน้อยรีบปิดประตูแล้ววิ่งไปเปลี่ยนชุดเข้าเฝ้าฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว

“รีบเปลี่ยนชุดสิองค์ชาย อยากให้ท่านจื่อเทากับพี่อี้ฝานลำบากหรือไง!” ตวาดลั่นจนคนที่จับต้นชนปลายไม่ถูกต้องรีบแต่งตัวตามอย่างงงๆ ใจจริงก็ห่วงพี่ชายอยู่แล้ว อยากจะวิ่งไปเข้าเฝ้าเสียตอนนี้เลยแต่เพราะชุดนอนที่ไม่เรียบร้อยเช่นนี้จะไปเข้าเฝ้าเลยก็คงไม่ดี

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“เหตุใดข้าจะแต่งงานกับจื่อเทาไม่ได้ในเมื่อข้ารักจื่อเทา!” เสียงทุ้มประกาศกร้าวจ้องหน้าบิดาตนตาเขม็ง บรรดาเหล่าองค์ชายที่เหลือก็มองพี่ชายที่รักอย่างเห็นใจ ไม่นานนักองค์ชายห้าและพระชายาก็วิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ

“เสด็จพ่อเคยบอกลูกว่า หากลูกรักใครก็จะให้ลูกแต่งงาน จื่อเทาไงล่ะพะยะค่ะ จื่อเทาคือคนที่ลูกรักเหตุใดเสด็จพ่อจึงไม่ยอม...”

“แต่ข้าก็บอกเช่นกันว่าคนผู้นั้นต้องสูงศักดิ์พอที่จะเป็นแม่ของแผ่นดิน!

“แล้วจื่อเทาไม่ดีตรงไหน! เพียงแค่เป็นบุตรของหอนางโลมหาใช่คนเลวไม่! ผู้สูงศักดิ์หากจิตใจหยาบช้าคิดแต่จะเป็นใหญ่เอามาเป็นแม่ของแผ่นดินก็ไม่ต่างกับมีสัตว์เดรัจฉานครองเมือง!

“อี้ฝาน!” สุรเสียงทรงอำนาจตวาดลั่นดังก้องห้องโถงจนเหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ถึงกับสะดุ้ง ทั้งสะดุ้งเสียงของฮ่องเต้และสะดุ้งคำพูดขององค์ชายสอง

“แม่ของแผ่นดินต้องเป็นผู้ที่มีจิตใจเมตตากรุณา รักแผ่นดิน รักราษฎร จื่อเทาของลูกต่างเป็นที่รักยิ่งของชาวเมือง หอคณิกาของครอบครัวของจื่อเทาก็หาได้มีแต่เรื่องเสื่อมเสียไม่! หญิงสาวทุกคนเต็มใจในการทำงาน มีอิสระในการเลือกมิได้ถูกบังคับให้รับแขก หนำซ้ำยังปันกำไรที่ได้ไปแจกจ่ายให้กับคนยากไร้ ใครๆ ต่างก็รู้ดี...จื่อเทาจะไม่เหมาะสมกับลูกได้อย่างไร!

!!!” ห้องทั้งห้องเงียบกริบแต่คุกกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ พระชายาตัวน้อยยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวเพราะไม่เคยเห็นองค์ราชาในเวลาแบบนี้เลย มือเรียวของจื่อเทากอบกุมมือหนาไว้เพื่อขอกำลังใจก่อนจะเอ่ยปากพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

“เพราะหม่อมฉันเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาจึงไม่เหมาะสมกับพี่อี้ฝานเพียงเท่านี้เองหรือพะยะค่ะฝ่าบาท...” เสียงสั่นเทาของคนรักเอ่ยถามผู้เป็นพ่อของตนทำให้อี้ฝานสงสารจับใจ

“ใช่”

“หม่อมฉันรู้ตัวว่าหม่อมฉันแสนต่ำต้อย หากแต่ประชาชนทุกคนคือลูกของฝ่าบาทแล้ว คนต่ำต้อยผู้นี้ก็เป็นลูกฝ่าบาทเช่นกัน...เหตุใดผู้เป็นพ่อถึงได้รังเกียจ...”

!!!

“หม่อมฉันรู้ดีว่าอีกสาเหตุหนึ่งที่ฝ่าบาททรงยอมรับหม่อมฉันไม่ได้นั่นก็เพราะต้องผ่านความเห็นชอบจากเหล่าขุนนางในที่นี้ และแน่นอนว่าต้องมีบางคนคัดค้านและเสนอบุตรของตนให้ฝ่าบาทเป็นแน่ แต่หม่อมฉันก็รู้ดี...พระองค์มีเมตตาเหลือล้น ทรงรักและห่วงใยลูกของพระองค์ทุกคน หม่อมฉันไม่เคยหวังว่าจะเป็นแม่ของแผ่นดินเลยสักครั้ง ตอนพบพี่อี้ฟานก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นองค์ชาย...กว่าจะรู้ก็รักเสียจนหมดใจ...”

“...”

“หากพระองค์ทรงเห็นใจ ให้หม่อมฉันเป็นเพียงนางสนมของพี่อี้ฟาน...”

“ไม่! เจ้าจะเป็นคนเดียวที่พี่ยอมแต่งงานด้วยจื่อเทา!

“พี่อี้ฟาน...”

“หากลูกไม่ได้แต่งกับจื่อเทา ลูกก็จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นพะยะค่ะ!” น้ำเสียงแน่วแน่ประกาศชัดในเจตนารมณ์ คนเป็นพ่อสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อสงบสติอารมณ์ในความดื้อดึงของลูกชาย

“เอ่อ...ทูลฝ่าบาท หากไม่เป็นการก้าวก่ายกระหม่อมก็คิดว่าที่จื่อเทาพูดนั้นก็เป็นการดี หากยอมให้องค์ชายสองแต่งงานกับจื่อเทาเป็นนางสนมแลกกับการต้องแต่งพระชายาอีกคนก็น่าจะดีนะพะยะค่ะ”

“หุบปากไปเลยเจ้าขุนนางจอมเสี้ยม! คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้านั่นแหละคือหนึ่งในคนที่คอยยัดเยียดลูกสาวตนมาให้ข้าน่ะ!” เพราะความลุ่มร้อนในใจทำให้อี้ฟานพลั้งปากพูดออกไปทำเอาขุนนางผู้นั้นหน้าถอดสีแล้วรีบสงบปากสงบคำในที่สุด

“อย่างไรก็แต่งไม่ได้ เจ้าจะต้องแต่งกับ...”

“แต่จื่อเทาเป็นเมียข้าแล้ว! เชื้อพระวงศ์ไม่ขลาดเขลากล้าทำต้องกล้ารับ! ข้าปลุกปล้ำจื่อเทาในคราแรกเองจึงได้จื่อเทามาเป็นเมีย หากไม่แต่งงานเพื่อรับผิดชอบแล้วข้าคงไม่อาจมีชีวิตอยู่เพื่อมองหน้าใครอีกได้!

“พี่อี้ฟาน!

“เจ้า!” ทั้งฮ่องเต้ จื่อเทา เหล่าองค์ชายและปั๋วเสวียนรวมไปถึงบรรดาขุนนางนั้นต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ จะตกใจสุดขีดก็คงเป็นองค์ชายห้าที่เห็นหน้าข้าตาของจื่อเทาอยู่บ่อยครั้งแต่ไม่เคยล่วงรู้เลยว่าพี่ชายจะรักอยู่กับสหายคนนี้

“มะ ไม่จริงนะพะยะค่ะ พี่อี้ฟานทำไมพูดเช่นนั้น ฮือ...” จื่อเทาเขย่าตัวคนรักแล้วร้องไห้ออกมาทันที จริงอยู่ที่ครั้งแรกนั้นถูกเขาปลุกปล้ำแต่เพราะรักด้วยจึงยอมในที่สุด หากแต่อี้ฟานพูดเช่นนี้ก็ทำเอาจื่อเทาขวัญเสีย... ไม่อาจมีชีวิตอยู่เพื่อมองหน้าใครอีกได้!’ พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

“หึ!” ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าไร้การคาดเดาใดๆ ทรงย่างเท้าเข้าหาลูกรักด้วยแววตาเรียบนิ่งก่อนที่จะเงื้อมมือขึ้นแล้วฟาดลงบนใบหน้าของอี้ฟานเต็มแรงจนเลือดสีแดงๆ ปริแตกออกมา

“พี่อี้ฟาน!/อี้ฟาน!” จื่อเทาประคองคนรักด้วยความตกใจพร้อมกับพระชายาที่ลืมตัววิ่งเข้ามาช่วยจับผู้มีพระคุณของตนอีกข้าง

“ข้าไม่เคยสอนให้เจ้าขืนใจใคร เป็นถึงเชื้อพระวงศ์แต่การกระทำช่างต่ำต้อย! รู้ถึงไหนอายถึงนั่นทหาร! เอาตัวองค์ชายสองไปโบยร้อยที!

“ไม่นะ!” จื่อเทากอดร่างคนรักของตนไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครแต่คนถูกสั่งโบยกับแย้มยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ

“อย่างน้อยพี่ก็พูดความจริง...เพื่อเจ้า...”

“อย่านะ! อย่ามาแตะต้องพี่อี้ฟานนะ!” จื่อเทาปัดป้องมือของทหารสองนายที่พยายามจะจับตัวอี้ฟานไป ปั๋วเสวียนที่อยู่ข้างๆ ไม่อาจทนเห็นคนที่เคารพรักเจ็บปวดได้จึงร้องไห้ออกมาแล้วร้องขอความเห็นใจ

“ฮือ...ฝ่าบาทได้โปรดเห็นใจ ท่านจื่อเทาเป็นคนดีเวลาที่ข้ากับองค์ชายห้าผิดใจกันก็มีแต่พี่อี้ฟานและท่านจื่อเทาเป็นผู้ช่วยเหลือ หากท่านจื่อเทาเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาแล้วหม่อมฉันก็คงไม่ต่าง ทุกคนล้วนแต่เป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน แตกต่างกันตรงที่ใครโชคดีได้เกิดมาอยู่ในตระกูลสูงส่ง...ฝ่าบาท...ได้โปรดยอมรับท่านจื่อเทาเถอะพะยะค่ะ” คนตัวเล็กคลานเข่าเข้าไปคำนับอยู่ตรงหน้าฮ่องเต้เดือดร้อนให้องค์ชายห้าต้องรีบวิ่งเข้ามาห้ามไว้

“ฝ่าบาทได้โปรด...หากจะตีลูกของพระองค์ก็ทรงตีหม่อมฉันด้วย อย่างไรเสียหม่อมฉันก็มีส่วนผิด หม่อมฉันจะไม่ยอมให้พี่อี้ฟานเจ็บคนเดียว”

“ไม่นะท่านจื่อเทา”

“ดี! ทหาร! จับตัวจื่อเทาไปโบยให้สาสมกับที่ร้องขอ”

“เสด็จพ่อ! หากจะตีจื่อเทาก็ขอให้ลงที่ลูกเพียงคนเดียวเถอะพะยะค่ะ” อี้ฟานร้องดังลั่นเมื่อเห็นว่ามีทหารเริ่มเดินเข้าไปจับตัวจื่อเทาเช่นกัน แต่คนรักของตนกลับไม่ขัดขืนสักนิด

“พี่อี้ฟาน!...เราสัญญากันแล้วว่าหากจะทุกข์ต้องทุกข์ไปด้วยกัน...ได้โปรด...ให้ข้าได้รับความเจ็บปวดไปพร้อมๆกับท่าน...” ไม่นานนักแท่นไม้สำหรับจับโบยทั้งสองแท่นก็ถูกยกเข้ามาและจับตัวองค์ชายสองกับจื่อเทานอนคว่ำก่อนจะเริ่มโบย

“ฮือ...องค์ชายเหตุใดจึงนิ่งเฉย พี่อี้ฟานกับท่านจื่อเทาถูกโบยแล้วองค์ชาย!” ปั๋วเสวียนร้องไห้อย่างน่าสงสารจะวิ่งไปห้ามทหารก็ถูกจับตัวเอาไว้ คนที่ขัดคำสั่งของฮ่องเต้ต้องถูกลงโทษเช่นกัน

“ข้าเกลียดท่านองค์ชายบ้า เหตุใดจึงไม่พูดอะไรเลย! พี่อี้ฟาน...ท่านจื่อเทา...ฮือ” ชานเลี่ยกอดปลอบคนตัวเล็กในอ้อมอกไว้แน่นพลางลูบหลังอย่างเห็นใจ ดวงตาคมไม่นิ่งเฉยแต่กลับแอบส่งสายตาอ้อนวอนผู้เป็นพ่ออยู่เป็นนัยๆ

“ฝ่าบาทเหตุใดจึงใจร้าย คนรักกันมิอาจห้ามความรู้สึก...หากอยากมีหลานหม่อมฉันก็จะมีให้ ขอเพียงฝ่าบาทไม่โบยพี่อี้ฟานกับท่านจื่อเทาข้าก็จะยอมเชื่อฟังพระองค์ทุกอย่าง ฝ่าบาทได้โปรด...” คนตัวเล็กสะบัดตัวหลุดออกจากอ้อมแขนแกร่งก่อนจะคลานไปก้มหัวตรงเท้าของฮ่องเต้อีกครั้ง ท้ายสุดเมื่อเหล่าบรรดาองค์ชายและเหล่าขุนนางที่อดสงสารไม่ได้ต่างก็รีบมาคุกเข่าขอพระราชทานอภัยให้แก่อี้ฟานและจื่อเทาอย่างไม่คิดชีวิตก็ทำเอาคนเป็นพ่อใจอ่อน

“เอาล่ะๆ เลิกโบย! จับทั้งสองไปขังในห้องมืดสามวันให้ทบทวนความผิด ส่วนเรื่องแต่งงานข้าจะคิดอีกที!” สิ้นเสียงทรงอำนาจก็สร้างรอยยิ้มให้กับหลายคนเมื่อฮ่องเต้ทรงใจเย็นลง พระชายาตัวน้อยรีบวิ่งไปช่วยประคองร่างของจื่อเทาที่ถูกโบยจนแข้งขาอ่อน องค์ชายสาม องค์ชายสี่และองค์ชายห้าต่างก็รีบเข้าไปประคองพี่ชายของตน ส่วนองค์ชายหก องค์ชายเจ็ดและองค์ชายแปดเลือกที่จะพาเสด็จพ่อของตนไปนั่งแล้วบีบนวดให้ใจเย็นลง

“ปั๋วเสวียนกับองค์ชายห้าอยู่ที่นี่แหละ จะไปไหน”

“เอ่อ...หม่อมฉันจะไปส่งท่านจื่อเทา...”

“ใครบอกให้ไปส่ง! พระชายาทำตัววุ่นวายร้องไห้เสียงดังลั่นจนข้าปวดหัว หนำซ้ำยังทำให้ทุกคนต้องลุกขึ้นมาก้มกราบขอร้องข้าจนข้าต้องใจอ่อนเพราะไม่อยากเป็นตาแก่ใจร้าย เจ้าก็ต้องโดนทำโทษด้วย!” ฮ่องเต้ตวาดดังลั่นจนปั๋วเสวียนหน้าเสียลอบมองบิดาของตนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากฮ่องเต้นักอย่างขอความช่วยเหลือ หากแต่บิดากลับส่ายหน้าเพราะคนเราเรียกผูกต้องเรียนแก้

 

...หากเอาตัวเข้าไปขวางแล้วก็ต้องยอมรับผลของการกระทำด้วย...

 

“พะยะค่ะฝ่าบาท...” คนตัวเล็กจำใจปล่อยแขนของจื่อเทาแล้วก้มหน้าก้มตาเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าของฮ่องเต้อีกครั้งพร้อมทั้งองค์ชายห้าด้วย พ่อของแผ่นดินหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

“เจ้าเป็นถึงพระชายาควรระวังเนื้อระวังตัวและคำพูดคำจาให้มากที่สุด จื่อเทาอาจจะเป็นเพื่อนของเจ้าแต่การที่เจ้าด่าทอสามีตนเองต่อหน้าคนอื่นสมควรแล้วหรือ”

“คือ...”

“ข้ายังพูดไม่จบ!” ยังไม่ทันได้หาข้อแก้ตัวใดๆ ก็ถูกเสียงทรงอำนาจดุเข้าเสียก่อน ปั๋วเสวียนที่ตัวเล็กอยู่แล้วก็แทบจะตัวเล็กลงไปอีก

“นี่ยังไม่รวมความผิดที่เจ้ารู้เห็นเป็นใจกับสองคนนั้นอีกนะ...”

“...”

“เจ้าพูดสิ่งใดไว้เจ้าต้องรับผิดชอบ”

“พะ พะยะค่ะ?”

“เจ้าบอกว่าหากข้าอยากมีหลานเจ้าก็จะมีให้”

!!!

“ข้าให้เวลาเจ้าสามเดือน หากไม่ท้องข้าจะไม่สนใจเรื่องของอี้ฟานกับจื่อเทาอีก แต่หากเจ้ามีลูกกับองค์ชายห้าเมื่อไรข้าจะพิจารณาเรื่องอี้ฟานอีกที!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            ว๊ายกลีบนี้สั้นนิดเดียวเอง 2,700 คำกว่าๆ เองง่ะ... รอนะ รอตอนหน้าหลังม่านน่ารักๆ ค่ะ...น่ารักมาก หลังม่านทั้งตอนเลย -*- แล้วก็มีเฉลยเหตุผลของฮ่องเต้ด้วยนะคะ ใครไม่เข้าใจว่าทำไมฮ่องเต้ยอมง่ายจังก็ตอนหน้านั่นแหละ 555555555

            หากใครเคยดูองค์หญิงกำมะลอจะรู้ว่าฮ่องเต้ในเรื่องก็แบบนี้เลย โกรธง่าย โกรธไม่มีเหตุผล สั่งโบยสั่งตีแต่พอเห็นลูกเจ็บหรือมีใครคุกเข่าขอร้องเยอะๆ ก็ใจอ่อนนนน คือเขาก็รักลูกไงเนาะๆ พระชายาตอนนี้ก็เหมือนเสี่ยวเยี่ยงจื่อเลย ขี้โวยวายเอาตัวเองเข้าแทรกตลอด 555555555

ฝากอ่านแชปต่อไปต่อด้วยนะคะเป็นรายละเอียดเรื่องเปิดจองฟิคแล้วก็ตอบทอล์คเกี่ยวกับตอนพิเศษในเล่มค่ะ ^^

 

ใครโดนเราหลอกบ้าง? จริงๆ คือไม่ดราม่านะคะ ไม่ดราม่าจริงๆ สาบานเลย 555555  #อริร้ายชานแบค 

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2935 notisez (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:05
    เห้ยเตงงานยากมาละ
    #2,935
    0
  2. #2835 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 14:13
    อย่างนี้องค์ชายห้าได้เร่งทำน้องทั้งวันทั้งคืนแน่ๆเลย 555
    #2,835
    0
  3. #2773 pim pimmi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 06:54
    งานงอกแล้วไง55555
    #2,773
    0
  4. #2727 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 16:38
    จัดปายยยยๆ
    #2,727
    0
  5. #2705 เคแอล9091 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:44
    ท้องอยู่แล้วว5555
    #2,705
    0
  6. #2669 Beebee ja (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 13:12
    อาจจะท้องแล้วก็ได้นะ55555555
    #2,669
    0
  7. #2632 YeolYoda (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 11:10
    จัดเลยค่ะะ
    #2,632
    0
  8. #2584 joylnr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 23:47
    ท้องแน่ค่าฝ่าบาท นี่จะร้องไห้แล้วววว

    สงสารอี้ฝานกับจื่อเทาอ่าาา

    แบคท้องไวๆนะ พี่ชานจัดเลยๆ
    #2,584
    0
  9. #2555 PING (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 15:26
    ขอฉากหลังม่านครัชไรท์>< panida1_1@hotmail.com
    #2,555
    0
  10. #2544 Jammie-Lee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 02:21
    ต้องท้องดิ! คึคึคึคึคึ
    #2,544
    0
  11. #2330 Yezo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 02:18
    ดีใจแทนฮืออออออออ
    พี่ฟานกะน้องเทาจะได้รักกันแบบมีความสูขซักที
    แต่น้องแบคจร้าาาา ต้องพยายามกับพี่ชานหน่อยนะ อิอิอิอิ
    #2,330
    0
  12. #2241 tenly0627 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:33
    ปั๋วเสวียนต้องมีหลานกับองค์ชายห้านะ ถถถถถถถ
    #2,241
    0
  13. #2197 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:07
    งานเข้าปั๋วเสวียนเต็มๆ ฮ่องเต้ร้ายกาจมาก
    #2,197
    0
  14. #2078 mmwu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:24
    ป๋าย...แกพลาดละ -__-
    #2,078
    0
  15. #1902 Yok'ky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 11:12
    แง่มมมมมม มีลูก มีองค์หญิงองค์ชายน้อยๆ >\\\< งุ้ยยยยย
    #1,902
    0
  16. #1901 minirolly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 09:14
    อ่าาปั๋วเสวียนต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองแล้วล่ะ5555ไม่งั้นก็ช่วยจื่อเทาไม่ได้น้าาเข้าทางองค์ชายห้าเลยสิเนี่ยย
    #1,901
    0
  17. #1900 Ekaract Sun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 06:08
    5555 ปั๋วเสวียน ผูกปมให้กับตัวเองซะแล้ววว
    #1,900
    0
  18. #1899 bouiii (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 00:33
    ว้า เข้าทางลงชานเลี่ยเลย ยิ่งอยากมีลูกอยู่ด้วยนิ น่ารักอ่ะ ชอบบบบ
    #1,899
    0
  19. #1896 Puipeepo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 20:26
    จะทำได้ไหมนอ ลูก อิอิ
    #1,896
    0
  20. #1895 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 18:38
    เอาแล้วไงปั๋วเสวียน
    รับผิดชอบคำพูดด้วยนะจ๊ะ
    5555555555555
    #1,895
    0
  21. #1894 Emmy Jindapun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 17:53
    มาต่อไวๆนะคะ
    #1,894
    0
  22. #1893 liyiru (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 12:38
    อ่าวเวรละ พูดเองรับกรรมเองละกันนะ 55555
    #1,893
    0
  23. #1892 promiseK (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 09:47
    ตอนแรกอ่านละเคียดเลยพี่อี้ฟานกะน้องจื่อจะเป็นไงน้า พอเจประโยคข้อเสนอพะชายาเท่านั้นแหละ แฮ่~ คิดภาพหน้าองค์คชายห้าออกเลย คงจะยินดีกะข้อเสนอนี้ไม่น้อย5555555 งานเข้าล่ะพระชายา สนุกมากเลยไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #1,892
    0
  24. #1891 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 03:39
    ฮืออ น่ารักจัง พระชายาน่ารักมาก คิดถึงเสี่ยวเยี่ยนจื่อจริงๆค่ะ รอตอนหน้าไม่ไหวเลี้ยววว เขินไว้รอได้มั้ยอะคะ ฮริ้งวววว
    #1,891
    0
  25. #1890 kisseu129 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 01:22
    แอบใจเสียอยู่นะ แต่พอฮ่องเต้มีรับสั่งทำป๋ายกับองค์ชายห้าลูกเท่านั้นแหละ.......หน้าระรื่นรอเลยทีเดียว 5555555
    #1,890
    0