♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 28 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๒๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    25 ม.ค. 58





 

梅花

เหมยฮวากลีบที่ 23

“แต่ข้าจะไม่หนี!

 

 

            ทนไม่ไหว...ปั๋วเสวียนรู้สึกทนไม่ไหว!

 

“ถามจริงๆ เถอะข้าไม่ได้ทำอะไรตอนเมาจริงๆ น่ะหรือ?” เสียงเล็กติดจะฟังดูหงุดหงิดเอ่ยถามออกมาด้วยความแคลงใจ...ก็จะไม่ให้สงสัยได้อย่างไรตั้งแต่เช้าวันนั้นองค์ชายห้าจอมโหดก็ดูจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนทั้งตักอาหารให้ รินน้ำชาให้ทุกเมื่อเชื่อวัน หนักสุดก็พาออกมาเดินเล่นนี่ล่ะ

“ท่านเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาตลอดหลายวัน ข้าไม่เข้าใจเลย” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ปั๋วเสวียนทั้งโมโหและหงุดหงิดที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร จะบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่แต่แค่ยังไม่ชินที่เขาทำดีด้วยก็เท่านั้น

“ไม่ดีหรือ? คนเป็นสามีภรรยากันก็ต้องรักใคร่กันเป็นธรรมดา”

“แต่ข้ากับท่านมิได้รักกัน...อุ้บ!” เพราะนิสัยอยากเอาชนะโดยการพูดไม่ทันคิดยังมิจางหายจึงได้เผลอหลุดปากพูดจาทำร้ายน้ำใจกันอีก และเมื่อรู้ตัวคนตัวเล็กจึงได้รีบยกมือขึ้นปิดปากหลังจากที่เผลอพูดไป แต่ใครจะรู้ว่าองค์ชายที่เคยใจร้ายไม่ได้เจ็บปวดกับคำพูดเหล่านั้นอีกแล้ว...

 

...ก็พระชายาบอกรักแล้วหนิ ไม่มีเหตุผลใดจะต้องเจ็บปวดกับคำพูดแก้เขินหรอก...

 

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะตีกันยุ่ง เมื่อแอบช้อนสายตามองพระสวามีอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเกรงว่าเขาจะโกรธอีก...แต่กลับได้รับรอยยิ้มละมุนละไมกลับมาแทน

“งื้อ!” คนตัวเล็กทนอึดอัดและเขินอายไม่ไหวจึงได้เปล่งเสียงในลำคอออกมาพร้อมกระทืบฝ่าเท้าไปแรงๆ หนึ่งทีเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ

“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!” ตะคอกใส่สามีแล้วหันหลังวิ่งหนีไปยังสวนท้ายวังที่องค์ชายห้าเคยพลัดตกลงไป ปลายเท้าเล็กหยุดลงที่ริมลำธารยืนหอบหายใจไล่ความเหน็ดเหนื่อยที่วิ่งหนีมาเสียไกลอยู่ครู่หนึ่ง พอนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มส่อเค้าความเจ้าเล่ห์หลังจากคืนไหว้พระจันทร์ก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก

“คนบ้า!” ตะโกนออกไปพร้อมกับก้มลงหยิบก้อนหินเล็กๆ บริเวณริมลำธารขึ้นมาขว้างไปในลำธารแรงๆ ต่อว่าเขาทีหนึ่งก็ปาก้อนหินก้อนหนึ่ง

“คนเดาใจยาก!

“คนเอาแต่ใจ!

“คนเจ้าเล่ห์!

“คน...” จู่ๆ มือที่เตรียมขว้างก้อนหินก็หยุดลงเมื่อนึกถึงคำต่อว่าเขาไม่ออก ปั๋วเสวียนยังคงหายใจแรงๆ เพราะยังไม่หายโมโหที่รู้สึกว่าตนเองโง่เขลาเดาตัวตนสามีไม่ออก ถือค้างไว้พร้อมกับเม้มปากแน่นพยายามนึกคำต่อว่าอยู่ในใจ แต่ดูเหมือนจะคิดนานไปเสียแล้ว

“คนอะไรอีกดี...หืม” เสียงทุ้มนุ่มพร้อมด้วยลมหายใจอุ่นอยู่ใกล้ใบหูจนคนขวัญอ่อนสะดุ้งโหยงพลิกตัวกลับมาทางคนขี้แกล้งแล้วก้าวถอยหลังเพราะอยู่ใกล้กันเกินไป

 

แต่ปั๋วเสวียนคงลืมไปว่าตนยืนอยู่ใกล้ริมลำธารมากเหลือเกิน

หากไม่ได้ท่อนแขนแกร่งขององค์ชายผู้เป็นสามีช่วยโอบกอดไว้คงได้หงายหลังตกน้ำเป็นแน่

 

“ปะ ปะ ปะ ปล่อยข้านะ!” จู่ๆ ลิ้นก็พันกันเมื่อถูกคนที่ตนแอบรักโอบกอดและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ปั๋วเสวียนจึงมีอาการติดอ่างจนคนฟังนึกขำ ยังไม่ทันได้ออกแรงดิ้นดีนักคนโตกว่าก็ลากตัวปั๋วเสวียนให้ถอยห่างจากริมลำธารมาอยู่ใต้ต้นเหมยต้นใหญ่ที่ออกดอกงาม

“ปล่อยข้าเสียทีสิคนลามก!” คนฟังเลิกคิ้วอย่างกวนๆ เมื่อได้ยินคำด่าทอออกมาจากปากคนตัวเล็กที่แก้มแดงอีกแล้ว...ทีตอนเมาล่ะพี่ชานเลี่ยอย่างนั้นอย่างนี้...มันน่าจับฟัดให้แก้มช้ำเสียจริง

“ละ แล้วท่านมากอดข้าไว้อย่างนี้ได้อย่างไรกัน ปล่อยเลยนะ ท่านล่วงเกินข้ามากไปแล้ว!” ทุบอกคนหน้าตายไปแต่หาได้เจ็บไม่เพราะคนตีก็ไม่กล้าออกแรงเหมือนกัน...กลัวเขาเจ็บ

“ก็เจ้าเองมิใช่หรือที่รบเร้าอยากให้ข้าล่วงเกินเจ้าในคืนวันเข้าหอตามประเพณีเพราะอยากให้ชีวิตคู่มีความสุข...นี่อย่างไรล่ะ ข้าก็ทำตัวเป็นสามีที่ดีต่อเจ้าแล้ว ไม่ดีหรอกหรือ?”

ไม่ดี! ...แบบนี้มันอันตรายต่อหัวใจข้ามากเกินไป! อยากจะตอบออกไปเสียเหลือเกินแต่ก็ต้องเงียบไว้เพราะอายเกินกว่าที่จะพูด ปั๋วเสวียนก็แอบดีใจอยู่หรอกที่ชานเลี่ยยอมญาติดีด้วย หากแต่พระชายาจอมดื้อก็ยังคงขี้อายเกินไปจึงได้ระบายความขลาดเขินออกมาทางกิริยาท่าทางแสนพยศนี้

 

ก็เป็นคู่ปรับกันมาเสียตั้งแต่เข้าวัง

พอมีใจให้เขาแล้วเขาทำดีด้วยจะให้ยิ้มรับเลยก็คงแปลกๆ

 

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือชายชาตรีเช่นปั๋วเสวียนก็ทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเป็นเมียใครนะ!

 

“อ๊ะ!” เผลอร้องออกมาเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างสัมผัสที่ใบหู พอเบี่ยงศรีษะหลบมือหนาที่ก่อกวนข้างหูแล้วหันไปมองต้นเหตุก็หน้าร้อนผ่าว

“ข้าแค่อยากจะทัดดอกเหมยให้เจ้า...ชายาข้า...” ราวกับถูกจี้จุดให้หยุดนิ่ง เมื่อได้ยินคำว่า ชายา จากปากของสามีก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้หรอกว่าจะได้ยินเป็นครั้งที่เท่าไร แต่ได้ยินทีไรก็ใจเต้นแรงทุกที...ยืนนิ่งๆ ให้เขาเสียบดอกไม้แสนงามไว้ข้างหูจนพอใจแล้วก็ก้มหน้างุดๆ เพื่อหลบซ่อนริ้วแดงบนใบหน้า

แต่ใครเล่าจะรู้ว่าวันนี้องค์ชายห้าจะรุกพระชายาเป็นพิเศษ เพราะกลิ่นกายหอมๆ ราวกับบุปผางามส่งกลิ่นยั่วยวนแมลงแท้ๆ จึงทำให้ชานเลี่ยตัดสินใจช้อนปลายคางเรียวขึ้นแล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้โดยที่พระชายาไม่ทันตั้งตัว

 

สมองสั่งให้ปฏิเสธแต่หัวใจกลับรู้สึกดี มิหนำซ้ำมือที่ควรจะผลักไสกลับกลายเป็นกำแน่นที่สาบเสื้อเขาอีกเมื่อถูกเรียวลิ้นหนาตวัดหาความหอมหวานในโพรงปาก

 

“อือ...” ปั๋วเสวียนครางฮือออกมาเบาๆ เมื่อถูกเขาจูบเสียจนแทบจะขาดอากาศหายใจ หากเป็นแต่ก่อนปั๋วเสวียนคงหาคำตอบไม่ได้ว่าเหตุใดจึงยอมและชานเลี่ยคงหาคำตอบไม่ได้ว่าเหตุใดจึงทำ แต่ ณ เวลานี้...เวลาที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างรู้ถึงใจตนเองแล้วจึงไม่ต้องหาคำตอบอีกต่อไป

“ฮื่อ” พ่นล่มหายใจหลับตาปี๋ทันทีเมื่อคนตัวโตเอาแต่ใจจนสำเร็จ ปั๋วเสวียนกัดริมฝีปากแน่นก้มหน้าไม่ยอมสบตาพระสวามีตรงหน้า ครั้นพอคนโตกว่าจะก้มหน้าเข้าหาก็กลับถูกคนตัวเล็กผลักอกเสียเต็มแรง ชานเลี่ยใจเสียนึกว่าจะถูกโกรธอีกแล้วที่เผลอทำตามใจ

“ฮึ่ยๆๆๆ!” ...แต่ท่าทางลุกลี้ลุกลนของปั๋วเสวียนที่ตามมาด้วยกำปั้นเล็กๆ กระหน่ำทุบอกแกร่งอยู่สี่ห้าทีทั้งๆ ที่ตัวอยู่ห่างจากเขาเกือบช่วงแขน พอดีเสร็จแล้ววิ่งหนีหายไปทิ้งให้คนมองใจเต้นแรงหวั่นไหวกับความน่ารักอยู่อย่างนั้น

“หากรู้ว่าเจ้าน่ารักเช่นนี้ข้าจะไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเช่นนั้นเลย...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

หลังจากได้หยอกล้อพอเป็นพิธีกับพระชายาตัวน้อยให้หัวใจกระชุ่มกระชวยแล้ว คนที่เคยเงียบขรึมยามได้มีรักแรกนั้นก็มีความสุขจนเก็บไว้ไม่อยาก หากจะระบายให้จงเหรินฟังนั้นก็คงได้โดนองครักษ์หนุ่มหยอกล้อไม่จบไม่สิ้น หรือจะไปเล่าให้เหล่าองค์ชายฟังนั้นก็คงไม่ดีเพราะไม่สนิทกันเท่าไร ครั้นจะไปเล่าให้พี่อี้ฟานฟังก็คงไม่ทันใจเพราะหลายวันมานี้องค์รัชทายาทนั้นดูจะคร่ำเครียดเหลือเกิน

 

หรือจะเล่าให้แมวประจำตัวฟัง?

ไม่ มี ทาง! แมวฉลาดร้ายที่วันๆ เอาแต่อ้อนจุมพิตจากปั๋วเสวียนนั้นเป็นศัตรูอันดับหนึ่งเชียว...

 

และเมื่อหาทางระบายกับใครไม่ได้จึงได้มีรับสั่งให้คุณหนูรองจากสกุลเปี้ยนมาแทน...ลู่หานถึงกับหัวเราะไม่หยุดยามที่ตนได้เอ่ยปากเล่าพร้อมกับคำล้อเลียนว่า ท่านช่างเหมือนสาวน้อยแรกแย้ม

“ข้ามีความสุขจริงๆ ลู่หาน”

“ข้าก็ดีใจที่ท่านกับพี่ปั๋วเสวียนลงเอยกันด้วยดี”

“ยังหรอก ปั๋วเสวียนยังไม่ยอมเอ่ยปากบอกรักข้าตรงๆ สักครั้ง”

“คงเพราะยังเขินอายและอาจเป็นเพราะพี่ปั๋วเสวียนคิดมาตลอดว่าตนนั้นเป็นบุรุษที่หาญกล้า...แต่ใครจะคาดคิดกันเล่าว่าพี่ปั๋วเสวียนตอนนี้จะกลายเป็นภรรยาที่แสนน่ารัก” พูดจบก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง ลู่หานมีความสุขเช่นเดียวกับองค์ชายห้า เพราะคนเป็นน้องก็ย่อมอยากให้คนในครอบครัวมีความสุข พี่ชายที่แสนน่ารักมีคู่ชีวิตที่ดีใครเล่าจะไม่ดีใจ

“ท่านอาจต้องคอยรับมือกับพี่ปั๋วเสวียนหน่อย ดื้ออย่าบอกใครเชียว”

“ข้าเข้าใจ ว่าแต่เจ้าเถอะลู่หาน ยิ้มแก้มปริเช่นนี้คงมิใช่เพียงยินดีกับข้าเป็นแน่”

“เอ่อ...” เมื่อถูกย้อนถามกลับมาเรื่องของตนเองลู่หานก็ถึงกับอึกอัก เพราะไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี แต่หัวใจก็เต้นร่าไปก่อนเสียแล้วเพียงแค่ลองนึกถึงคำตอบ

“...ดีกับซื่อชุนแล้วอย่างนั้นหรือ?” นั่นประไร...องค์ชายห้าทรงเฉียบแหลมยิ่งนัก แต่เหตุใดกับเรื่องหัวใจตนเองถึงได้เขลายิ่งนักลู่หานไม่เข้าใจ

“ก็...ไม่เชิง คือว่าซื่อชุนยอมเปิดใจให้ข้าแล้วพะยะค่ะ”

“ดี! ในที่สุดเจ้าก็จะได้สมหวังเสียทีนะ เจ้าเป็นคนจิตใจดีต้องมีสามีที่ดี ซื่อชุนเองเพียงแค่พลาดพลั้งไปบ้างด้วยวัยคึกคะนอง เมื่อซื่อชุนโตขึ้นก็จะเป็นคู่ชีวิตที่ดีของเจ้าได้”

“ขะ ข้ายังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นเลยองค์ชาย...” แก้มขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อหลังจากที่ได้ยินคำว่าคู่ครอง...ลู่หานรักซื่อชุนหมดใจก็จริง หากแต่ก็ไม่เคยคิดที่จะครอบครองถึงเพียงนั้น ขอแค่ได้อยู่ดูแลซื่อชุนในยามที่ซื่อชุนต้องการตลอดไปก็พอแล้ว

“หากปั๋วเสวียนเป็นเช่นเจ้าก็คงจะดี...” พูดพร้อมรอยยิ้มพลางลูบศรีษะเล็กอย่างนึกเอ็นดู ลู่หานเป็นน้องชายของพระชายาก็ไม่ต่างจากเป็นน้องชายของตนเช่นกัน คำพูดที่กล่าวออกไปนั้นเพียงแค่เปรียบเปรยเฉยๆ ว่าหากปั๋วเสวียนว่าง่าย ไม่ปากแข็งเช่นลู่หานก็คงจะดีไม่น้อย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าคนได้ยินกลับคิดเป็นอื่นไปเสียแล้ว

 

เคร้ง!

 

ถาดผลไม้ที่ถูกแกะสลักเป็นรูปทรงแปลกๆ เพราะเกิดจากการที่คนทำนั้นยังไม่คุ้นชินร่วงลงสู้พื้นทันทีจนผลไม้หน้าตาน่าเกลียดกระจัดกระจายไปจนหมด ยังไม่ทันที่ชานเลี่ยและลู่หานจะตั้งตัวดีนักคนถือถาดขี้ใจน้อยก็กลับหลังหันวิ่งหนีไปทันที

“เอ่อ...คือพระชายาต้องการจะนำผลไม้ที่ลองหัดแกะสลักมาถวายองค์ชายเพคะ...แต่ว่า...” เจี่ยเจียก้มหน้าลงแล้วก้มเก็บผลไม้ใส่ถาดอย่างรวดเร็ว เพราะตนก็ไม่พอใจนักที่องค์ชายพูดจาแบบนี้ พระชายาปั๋วเสวียนไม่น่ารักตรงไหนเหตุใดจึงต้องอยากให้พระชายาต้องเป็นเหมือนคนอื่นด้วย

“ตายๆ พี่ปั๋วเสวียนต้องเข้าใจผิดแน่ๆ” ลู่หานกล่าวออกมาด้วยใจร้อนลนแทบจะวิ่งตามออกไปอยู่แล้วหากไม่ติดว่าจะถูกมือหนาของอีกคนจับเอาไว้

“ข้าเป็นคนก่อเรื่องก็ควรจะเป็นคนแก้ พระชายาจอมดื้อน่ะ...ขอให้ข้าเป็นคนปราบพยศเองจะดีกว่านะ” ตากลมหวานจ้องมองใบหน้าหล่อคมคายของพี่เขยแล้วก็พยักหน้าเข้าใจ แอบคิดลึกๆ ว่าพี่ชายของตนก็น่าจะมีใจให้เขาแล้วมิเช่นนั้นคงไม่ด่วนวิ่งหนีไปเช่นนี้หรอก

“คุยดีๆ นะพะยะค่ะ พี่ปั๋วเสวียนน่ะแพ้ทางคนชอบต้อน...” ขยิบตาให้พี่เขยเป็นอันรู้กัน ชานเลี่ยจึงได้แต่หัวเราะแล้วมุ่งหน้าไปยังทางที่พระชายาแสนงอนวิ่งหนีไปทันที แต่ก้าวได้ไม่เท่าไรก็ต้องหลุดขำกับบทสนทนาของคุณหนูรองสกุลเปี้ยนกับนางกำนัลเจี่ยเจียเสียก่อน

 

“ผลไม้หน้าตาน่าเกลียดพวกนี้ท่านพี่เป็นคนทำจริงๆ น่ะหรือ!?

“แต่พระชายาก็ตั้งใจทำสุดฝีมือแล้วนะคะคุณหนูลู่หาน!!!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ฝ่าเท้าเล็กจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็วไปตามทางที่ไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าไปที่แห่งไหน แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกไปเสียหน่อยเมื่อพระชายาตัวน้อยดันวิ่งหลงเข้ามาในสวนดอกไม้ส่วนพระองค์ขององค์ชายห้าที่ปั๋วเสวียนได้พบกับเหมยหลงเป็นครั้งแรก

 

...บรรยากาศช่างเป็นใจต่อการงอนง้อเสียจริง!...

 

“อื้อ! ปล่อยข้านะ!” เหวเสียงร้องอย่างตกใจเมื่อถูกคนที่ขายาวกว่า เก่งวรยุทธ์มากกว่าตามมาทันแล้วถูกโอบกอดจากทางด้านหลังจนเต็มรัก ไม่ต้องโวยวายคิดเป็นใครอื่นในเมื่อกลิ่นกายประจำตัวของสามีตนนั้นชัดเจนในโสตประสาทเช่นนี้

“ยังไม่ทันได้ถวายผลไม้ให้ข้าเลย เหตุใดชายาข้าจึงได้เททิ้งเสียเล่า” เอ่ยถามอย่างใจเย็นแม้ว่าจะต้องออกแรงสู้กับกายบางในอ้อมแขนที่ดิ้นอย่างไม่ยอมแพ้อยู่

“ไม่! ข้าไม่ให้ท่านแล้วอยากกินก็ไปกินของคนอื่นสิ” อุตส่าห์ตั้งใจจะทำมาให้ทั้งๆ ที่ยังหาเหตุผลหรือข้ออ้างในการให้ไม่ได้แท้ๆ แค่จู่ๆ ก็อยากทำแล้วก็ทำเลยเพียงเท่านั้น

“ข้าอยากกินผลไม้หน้าตาน่าเกลียด คงหาใครทำไม่ได้หรอก”

“องค์ชาย!” พลิกตัวหันหน้าเข้าหาคนนิสัยไม่ดีเสียทันทีที่ได้ยินคำว่าน่าเกลียด ปั๋วเสวียนกัดปากจ้องหน้าตาเขม็งใส่ชานเลี่ยแล้วบรรดาโทสะทุบตีอกแกร่งอีกครั้งเพื่อระบาย

“ฮึ่ย! ข้าตั้งใจทำแทบตายกล้าพูดว่าหน้าเกลียดหรือ!

“...”

“น่าเกลียดมากนักก็อย่ากินมันเลย!

“...”

“คนใจร้าย! คนนิสัยไม่ดี!

“อย่าใช้แต่อารมณ์สิปั๋วเสวียน” คนถูกตีเริ่มเอ็ดเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กดูท่าจะคุมยากแล้ว

“ข้าก็เป็นแบบนี้! รับไม่ได้ก็ไปหาเมียใหม่สิ!” ตะโกนสู้หน้าดำหน้าแดงจนคนฟังต้องขมวดคิ้วกลับเช่นกัน...เอะอะก็จะไล่ให้มีพระสนมอีกแล้ว...

“ให้ข้าเป็นเช่นลู่หานคงไม่ได้ หากรักน้องข้านักก็แต่งไปเลยสิ!” พระชายาเปล่งเสียงจนตัวสั่นเพราะโกรธและน้อยใจอยู่เต็มอก แต่องค์ชายหน้าก็เข้าใจดี...

“ให้ข้าแต่งงานกับลู่หานได้จริงๆ น่ะหรือ?” แสร้งถามกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม...ไม่ได้ยิ้มที่จะขอแต่งกับลู่หานอย่างที่เหมยฮวาน้อยเข้าใจแต่เป็นรอยยิ้มของความขบขันเสียมากกว่า

“อะ อะ องค์ชาย!” คนตัวเล็กเรียกชื่ออีกคนด้วยใจที่หวาดหวั่น อยากจะร้องไห้เสียตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอดว่าเป็นใครก็ไม่ต้องการเป็นที่หนึ่งแต่ต้องการเป็นเพียงหนึ่งเดียว แม้อีกคนที่เข้ามาจะเป็นน้องชายของตนก็เถอะ

“ว่าอย่างไร...ข้าให้ลู่หานเป็นพระสนมได้จริงๆ น่ะหรือ” ริมฝีปากบางอ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึงว่าคำพูดประชดของตนนั้นอีกฝ่ายจะจริงจึงถึงเพียงนี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นริ้วเข้ามาเกาะกินใจดวงน้อยว่าเขาไม่รัก ไม่คิดจะรักเลยแม้จะได้เชยชมตนไปแล้ว

“ได้! จะแต่งกับใคร จะมีกี่คนก็เรื่องของท่าน! อย่างไรเสียข้ามันก็เป็นเมียแต่งที่ถูกคลุมถุงชนหนิ ท่านไม่คิดพิสมัยในตัวข้าอยู่แล้ว ข้าทำอาหารไม่เก่งแต่ลู่หานทำเก่ง ข้าเย็บปักถักร้อยไม่ได้แต่ลู่หานทำได้ ข้าไม่อ่อนหวานไม่สุภาพแต่ลู่หานนั้นอ่อนโยนและนุ่มนวล หากท่านจะรักลู่หาน จะแต่งงาน จะมีลูก จะรักกันไปจนแก่เฒ่า...เฮือก!!!” พูดคำพูดที่แสนยืดยาวยังไม่ทันเสร็จก็ถูกสายเลือดมังกรตรงหน้าฉกชิงแก้มนิ่มเข้าไปเต็มๆ ฟอดใหญ่ๆ จนคนถูกล่วงเกินต้องรีบยกมือขึ้นปิดแก้มข้างที่ถูกลวนลามไปเมื่อครู่

“พูดเสียยาวเชียว...” เมื่อไม่อยากจะฟังถ้อยคำกดตัวเองให้ด้อยค่าของภรรยาแล้วจึงได้ถือวิสาสะหอมแก้มขาวไปฟอดใหญ่เพื่อหวังให้คนตัวเล็กหยุดพูด...ซึ่งก็ได้ผล

“เจ้าหึงข้าอยู่ใช่หรือไม่”

“หะ หา!!!” ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างทันทีที่ได้ฟังคำทึกทักเข้าข้างตัวเองของพระสวามี...แต่จะว่าไปแล้วนั้นก็คงใช่ เพราะหลังจากที่ตกหลุมักเขาแล้วปั๋วเสวียนก็หึงและหวงองค์ชายห้าจริงๆ

“หลงตัวเองที่สุด! ใครจะไปหึงท่านกัน” ยังคงเถียงโป้ปดกลับไปทั้งๆ ที่ผิวแก้มแดงระเรื่อกับดวงตาหวานเสมองไปทางอื่นก็เป็นคำยืนยันได้ดีทีเดียวว่าชานเลี่ยไม่ได้หลงตัวเองอย่างที่อีกคนกล่าวหา

“ก็แล้วที่เจ้าโวยวายน้อยใจอยู่อย่างนี้ไม่ใช่หึงข้าหรอกหรือ ข้าเป็นสามีเจ้านะ สามีที่คิดจะมีภรรยาใหม่...เป็นใครก็ต้องหึงเป็นธรรมดา”

“ไม่ธรรมดาเพราะข้าไม่ได้รักท่าน ท่านจะไปแต่งกับใครหรือมีเจ้าตัวน้อยกับใครก็เชิญเลย” ดันตัวคนนิสัยไม่ดีให้ถอยห่างจากร่างกายของตนเสียที แต่ดูเหมือนว่ายิ่งดันจะยิ่งถูกกอดจนแน่นเสียมากกว่า ปั๋วเสวียนเบี่ยงหน้าหลบอีกครั้งเมื่อจู่ๆ คนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าก็โน้มหน้าลงมา

 

กระซิบที่ข้างใบหูขาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าราวกับจงใจแกล้งหยอกล้อคนปากแข็งที่ตนล่วงรู้แล้วว่ามีใจให้จนคนถูกแกล้งไปต่อไม่ถูกทำได้เพียงแค่ยืนนิ่งๆ รอให้เขาปล่อยตัวก่อนจะรีบเดินกลับเข้าตำหนักตนอย่างรวดเร็ว...ก็พี่ชานเลี่ยของเหมยฮวาน้อยน่ะกระซิบว่า...

.

.

.

“...แล้วถ้าข้าอยากมีเจ้าตัวน้อยกับเจ้าล่ะ...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            “เสด็จพ่อเรียกลูกมามีอะไรหรือพะยะค่ะ” น้ำเสียงนอบน้อมเอ่ยถามผู้เป็นบิดาทันทีหลังจากถูกเรียกให้มาพบ คนแก่กว่ายกยิ้มบางดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกชายก่อนจะเอ่ยให้ขึ้นมานั่งคุยกันดีๆ บนโต๊ะ

“พ่อแค่จะมาถามไถ่ความคืบหน้าของเจ้า”

“ความคืบหน้า?...เรื่องอะไรหรือพะยะค่ะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจคำถาม ผู้เป็นพ่อหัวเราะน้อยๆ เพราะคิดว่าอี้ฟานคงจะลืมเรื่องที่คุยกันไปเสียแล้ว

“เจ้าคงมัวแต่ทำงานจนลืมเรื่องของพ่อไปแล้ว”

“หาไม่พะยะค่ะ เพียงแต่งานราชการ...”

“เอาเถอะ...พ่อก็แค่อยากถามเรื่องว่าที่พระชายาของเจ้าว่าตกลงเจ้าจะแต่งกับใคร”

“ลูกยังไม่คิดเรื่องนี้พะยะค่ะ คือลูก...”

“ไม่คิดก็ต้องคิดได้แล้ว อายุเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ จะให้ชานเลี่ยชิงมีบุตรก่อนเจ้าหรืออย่างไร”

“เรื่องบุตรลูกมิได้คิด...”

“เจ้าควรคิดได้แล้ว”

“เสด็จพ่อ...”

“หากเจ้าบอกว่ายังไม่คิดเรื่องคู่ครอง ไม่เป็นไร ข้าจะให้เจ้าแต่งงานกับลู่หาน”

“อย่าเลยพะยะค่ะเสด็จพ่อ ท่านเปี้ยนเองก็มากราบทูลแล้วมิใช่หรือว่าลู่หานมีคนรักอยู่แล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นก็แต่งกับคุณหนูของขุนนางสักคน”

“เสด็จพ่อโปรดฟังลูก...”

“แล้วเจ้าล่ะฟังพ่อบ้างหรือเปล่า” น้ำเสียงหนักแน่นของคนเป็นเจ้าแผ่นดินดังขึ้นอย่างมีน้ำโห อี้ฟานรู้ดีว่าบิดาของตนคงกำลังหงุดหงิดที่ถูกขัดใจจึงได้เงียบลง

“แค่แต่งงานจะยากแค่ไหนกันเชียว ชานเลี่ยกับปั๋วเสวียนก็มิได้รักกันตั้งแต่แรกก็ยังแต่งงานได้ ปั๋วเสวียนไม่กล้าปฏิเสธเพราะพ่อเป็นถึงองค์จักรพรรดิแต่เหตุฉไหนเจ้าเป็นลูกแท้ๆ กลับกล้าขัดใจพ่อถึงสามครั้ง”

“เสด็จพ่อ...”

“อยู่ไปอยู่มาเดี๋ยวก็รักกันเอง”

“แต่ลูก...”

“ไม่มีแต่! ในเมื่อเจ้าไม่เลือก พ่อก็จะเลือกให้เจ้าเอง วันพรุ่งนี้พ่อจะให้เหล่าขุนนางพาตัวบุตรมาสอบคัดเลือกเป็นผู้สืบเชื้อสายชั้นสูง”

“เสด็จพ่อพะยะค่ะ!

“เจ้ากลับไปได้แล้วอี้ฟาน” จู่ๆ คนเป็นพ่อก็ไม่มีเหตุผลจนอี้ฟานรู้สึกโมโหระคนแปลกใจ อยากจะใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อลองคุยให้บิดาใจอ่อนหากแต่ผู้เป็นพ่อนั้นกลับดูจริงจังและไม่อยากรับฟังสิ่งใดอีกท้ายสุดเมื่อกลัวว่าพรุ่งนี้เสด็จพ่อจะเรียกบุตรขุนนางมาดูตัวจริงๆ จึงได้ใจร้อนโพล่งวาจาออกไป

“แต่ลูกมีคนรักอยู่แล้ว!

 

...จึงได้เกิดความเงียบขึ้นภายในห้องบรรทมของเจ้าแผ่นดินอีกครั้ง...

 

“เจ้าโป้ปดหรืออี้ฟาน...”

“...”

“ไหนเจ้าบอกว่ายังไม่คิดเรื่องมีพระชายา แต่เจ้ากลับบอกว่าเจ้ามีคนรักอยู่แล้ว...สิ่งไหนกันที่เจ้าโป้ปด”

“...”

“คนเป็นกษัตริย์ไม่ควรโป้ปดและไม่ขี้ขลาดยามต้องพูดความจริง เจ้าทำเช่นนี้แล้วจะขึ้นเป็นกษัตริย์ต่อจากพ่อได้อย่างไร! จะปกครองบ้านเมืองได้อย่างไรหากเจ้าเมืองไม่ซื่อสัตย์แม้แค่เรื่องเล็กน้อย!...พ่อผิดหวัง อี้ฟาน” สุรเสียงน่าเกรงขามตวาดลั่นจนคนเป็นลูกรู้สึกผิดและเสียใจที่ไม่กล้าพูดความจริง ความรู้สึกที่ทำให้บิดาผิดหวังนั้นช่างกัดกินหัวใจที่แกร่งดังหินผาเหลือเกิน

“เสด็จพ่อลูกผิดไปแล้ว ลูก...”

“พ่อไม่ต้องการฟังถ้อยคำแก้ตัวใดๆ จากคนที่โป้ปดพ่อหรอกนะอี้ฟาน...”

“...”

“พาตัวคนที่เจ้ารักมาให้พ่อพบหน้า...หากไม่เหมาะสมกับตำแหน่งแม่ของแผ่นดินล่ะก็...เตรียมตัวแต่งงานกับคนที่พ่อเลือกให้ได้เลย!

!!!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“จื่อเทาอยู่ที่ใด” สิ้นคำถามจากเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ที่ขอออกจากวังมารับตัวคนรักไปหาบิดาเพียงคนเดียวเสียตั้งแต่เช้าตรู่ เสี่ยวเอ้อในหอคณิกาจึงต้องรีบทิ้งงานแล้วตอบกลับคนที่รู้ว่าเป็นถึงองค์รัชทายาทอย่างเร็วรี

“ท่านจื่อเทาน่าจะแต่งตัวอยู่พะยะ...เอ๊ย ขอรับ” ตอบตะกุกตะกักเพราะไม่ได้คุยกับเชื้อพระวงศ์ผู้นี้บ่อยนักจึงได้เผลอหลุดปากพูดคำราชาศัพท์ทั้งๆ ที่คนตรงหน้าเคยกำชับแล้วว่าอย่าให้ใครรู้ในฐานะของตน

“ขอบใจ” พูดจบก็ตรงขึ้นไปยังชั้นบนสุดของหอโดมเขียวที่มีคนรักของตนอยู่ อี้ฟานคิดหนักเรื่องพาจื่อเทาไปพบบิดาจึงได้เผลอตัวเข้าทางด้านหน้าของหอ ทั้งๆ ที่ปกตินั้นอี้ฟานจะต้องแอบเข้าทางระเบียงห้องเสียมากกว่า

“พะ พี่อี้ฟาน!” จื่อเทาร้องเสียงหลงทันทีที่เห็นเงาของคนรักในกระจกของตะเครื่องแป้ง คนที่กำลังสางผมอย่างไม่รีบร้อนถึงกับต้องวางหวีลงแล้วลุกขึ้นหันเข้าหารัชทายาททันที

“ตกใจหมด...มาหาข้าแต่เข้าคงคิดถึงข้ามากใช่หรือไม่” คนไม่รู้ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้วก็เอ่ยวาจาน่ารักแล้วสวมกอดอี้ฟานจนแน่นเพราะไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายวัน

“...คิดถึง...” ก็ตอบออกไปตามความรู้สึก ทั้งคิดถึงและห่วงหาบุตรชายแสนสวยของเจ้าของหอโคมเขียวแห่งนี้ นอนคิดทั้งคืนถึงการแก้ปัญหาชาติกำเนิดของจื่อเทากับบิดาตนก็ไม่สำเร็จ

 

...เหตุใดพระมเหสีของฮ่องเต้จะมาจากบุตรของหอคณิกาไม่ได้?...

 

“องค์ชายห้ากับเหมยฮวาน้อยเป็นอย่างไรบ้าง เลิกงอนกันหรือยัง รักกันแล้วหรือเปล่า มีเจ้าตัวน้อยหรือไม่?” ถ้อยคำเป็นห่วงชีวิตคู่ของปั๋วเสวียนถูกถามไถ่ออกมาด้วยความเป็นห่วง อี้ฟานล่ะอยากบอกจริงๆ เลยว่าอย่าเพิ่งไปห่วงคนอื่นนักเลย...ดูปัญหาของเราเสียเถอะ

“เจ้ารักพี่หรือไม่...จื่อเทา” จู่ๆ ก็ถามคำถามชวนฉงนจนจื่อเทาแปลกใจ ดวงตาเรียวทรงเสน่ห์ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่ดูจริงจังของอี้ฟานอย่างไม่เข้าใจ

“หากไม่รักข้าจะยอมท่านทุกอย่างเช่นนี้หรือ? ถามแปลกๆ” คนฟังคำตอบพยักหน้ารับแล้วหอมศรีษะทุยอย่างอ่อนโยน

“ดี...ถ้าเช่นนั้นรีบไปเก็บของใช้กับเสื้อผ้าที่จำเป็น พี่จะพาเจ้าหนี” คำพูดแปลกๆ ชวนใจหายถูกเอ่ยขึ้นภายในสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดพร้อมกับออกแรงดึงข้อมือจื่อเทาให้มาเลือกที่ตู้เสื้อผ้า คนที่งุนงงกับคำพูดเมื่อครู่สะบัดแขนออกแล้วจ้องมองดวงตาคมอย่างหาคำตอบ

“พาหนี? เพื่ออะไร? ทำไม?”

“ฮ่องเต้มีพระประสงค์จะให้พี่แต่งงานกับบุตรของขุนนางในวัง” ตอบเพียงเท่านี้แล้วลงมือเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อรีบหยิบชุดของจื่อเทาทันที คนมองรีบคว้ามือคนรักไว้

“ต้องหนีเชียวหรือ”

“พี่บอกเสด็จพ่อไปว่ามีคนรักอยู่แล้ว ท่านจึงได้สั่งให้มาพาตัวเจ้าไป แต่หากเจ้าไม่สูงส่งพอเสด็จพ่อก็จะบังคับให้พี่แต่งงาน”

!!!

“...หากพี่ดื้อดึงจะแต่งกับเจ้า พี่คิดว่าเสด็จพ่อคงต้องหาทางกำจัดเจ้าเพื่อให้พี่ยอมแต่งงานกับผู้อื่น พี่คงยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้...หนีไปกับพี่เสียเถอะจื่อเทา”

“หนี...ข้าเข้าใจดีว่าต้องมีวันนี้สักวัน แต่พี่อี้ฟานไม่คิดจะลองเผชิญหน้ากับปัญหาดูหน่อยหรือ หากเอาน้ำเย็นเข้าลูบฮ่องเต้ก็น่าจะ...”

“เสด็จพ่อยามนี้ไม่รู้อะเช่นไรถึงได้ไม่ฟังพี่เลย พี่คิดว่าคงคุยด้วยเหตุผลมิได้”

“แต่ข้าจะไม่หนี!

“...จื่อเทา...”

“ข้ามีพ่อมีแม่ ท่านคิดหรือว่าหากข้าหนีไปกับท่านแล้วทุกอย่างจะจบ ท่านพ่อข้าล่ะจะไม่ห่วงข้าหรือ ท่าแม่ข้าล่ะจะไม่เสียใจหรือที่ลูกต้องหลบๆ ซ่อนๆ เราจะมีความสุขหรือที่ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง...ท่านเป็นถึงองค์รัชทายาทไม่น่าคิดแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้เลย!” จื่อเทาต่อว่าคนรักด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินมานั่งสงบสติอารมณ์บนเตียงกว้าง

“ข้ารู้ตัวมาตลอดว่าการรักท่านทั้งๆ ที่ข้าเป็นเพียงคนต่ำต้อยซ้ำยังเป็นลูกของเจ้าของหอโคมเขียวนั้นต้องไม่เรียบง่าย ข้าเตรียมใจมาตลอด...”

“...”

“แต่ข้าไม่คิดว่าคนรักของข้าจะเลือกหนีปัญหามากกว่าสิ่งที่ถูกที่ควร! เป็นถึงองค์รัชทายาทแต่กลับทิ้งบังลังก์และหน้าที่อันใหญ่เพื่อมาหาคนอย่างข้าใช้ได้ที่ไหน!” ตวาดออกไปพร้อมด้วยหยดน้ำตาที่รินไหล ความจริงของชีวิตนั้นก็คือความจริง ต่อให้สิ่งที่พูดนั้นบีบรัดหัวใจแค่ไหนแต่ก็ต้องยอมรับ

“ความรักเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่นะจื่อเทา พี่จะเป็นกษัตริย์ใหญ่โตไปทำไมในเมื่อคนที่เคียงข้างพี่ตลอดชีวิตไม่ใช่คนที่พี่รัก” คว้ามือสวยของคนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้ขึ้นแนบอกพลางมอบสายตารักใคร่ให้อีกฝ่ายได้รู้

“เจ้าจะยอมให้พี่แต่งงานกับคนอื่นแล้วทิ้งเจ้าไว้ที่นี่อย่างนั้นหรือ”

“ไม่!

“...”

“ข้าไม่ยอมหรอก...ที่ข้าโกรธก็เพราะท่านเลือกที่จะหนีปัญหาแทนที่จะเผชิญกับมันทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลองเสี่ยง เกิดเป็นชายชาตรีไม่ว่าปัญหาหนักเบาก็ต้องพร้อมสู้ไม่ใช่หันหลัง”

“...”

“ข้ารู้ว่าพี่อี้ฟานรักข้ามากและข้าก็รักท่านมากเช่นกัน...เรายังไม่ได้ลองเผชิญปัญหาเลยด้วยซ้ำ...ลองเผชิญเสียก่อนหากฟ้าสร้างให้เราเกิดมาคู่กันอย่างไรเสียเราก็คู่กัน”

“พี่เชื่อว่าฟ้าสร้างให้เราเกิดมาคู่กัน”

“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว...พี่อี้ฟาน...พาข้าไปหาฮ่องเต้เถอะ อย่าหันหลังให้กับทุกคนทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้เริ่มต่อสู้เลยนะ” ใบหน้าสวยทอดมองส่งผ่านความหนักแน่นและกำลังใจให้คนรักผ่านสายตาที่แสนอบอุ่น องค์รัชทายาทอย่างอี้ฟานจึงได้แต่หัวเราะเยาะตนเองในใจ

 

...เป็นถึงองค์รัชทายาทแต่กลับไม่มีความกล้าหาญ

จื่อเทาแสนดื้อของข้ายังเข้มแข็งเสียยิ่งกว่าข้าเอง...

 

“หากฮ่องเต้ปฏิเสธข้า...ข้าก็ขอแค่ได้เป็นสนมของท่าน ได้อยู่เคียงข้างท่านก็พอแล้วพี่อี้ฟาน”

“ไม่มีทาง...พี่จะทำทุกวิถีทางให้เจ้าเป็นเพียงหนึ่งเดียวของพี่...จื่อเทา”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            มาช้ามากขอประทานอภัย งือออออ วันอังคารตัดต่อคลิปส่งอาจารย์ทั้งคืนจนได้นอนแค่ 1 ชม.ก่อนไปพรีเซ้นงานในคาบเช้าของวันพุธ กลับมาบ้านก็น็อคเลยค่ะ พอวันพุธตอนเย็นจะปั่นฟิคก็ดันเจอเรื่องบั่นทอนจิตใจอีก ถึงกับปั่นฟิคต่อไม่ได้เลยทีเดียวเชียว

            แต่ตอนนี้ก็มาเสิร์ฟแล้วเนาะ พี่ชานเลี่ยร้ายไม่เบา วางมาดนิ่งอยู่นานพอน้องเหมยรักตอบเท่านั้นแหละกลายร่างเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์เชียว! ส่วนคู่คริสเทาก็...ฮึก...มาก็น้อยแต่มาทีดราม่าอีก ตายล่ะ...แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องนี้จบแฮปปี้แน่นอน

เรียนมหาลัยเจอเพื่อนหลายแบบเนาะ แต่ก็ยังไม่เจอเพื่อนที่พร้อมจะก้าวไปกับเราจริงๆ สักที (._.)

 

เก็บเงินค่าฟิคไว้เยย รวมส่งไม่เกิน 600 แน่นอนค้าบ ปกเสร็จเมื่อไรจะเปิดจองทันที ฮี่ๆ #อริร้ายชานแบค 

 

ปล.ตอนหน้าเราจะทอล์คยาวๆ จะตอบคำถาม + พูดคุยเล่นๆ นิดๆ หน่อยๆ + เกมแจกฟิคฟรีด้วย

เอาเป็นว่าใครมีคำถามดีๆ พิมพ์ทิ้งไว้ได้เลยนะคะ น่าจะมาตอบตอนหัวค่ำของวันศุกร์ค่ะ 5555555555555

 

 


S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2834 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 14:01
    สู้ๆนะทุกคน ต้องผ่านมันไปได้
    #2,834
    0
  2. #2772 pim pimmi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:34
    สู้นะคริสเทา
    #2,772
    0
  3. #2735 phone-pop (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:47
    เทาสู้ๆๆๆ
    #2,735
    0
  4. #2583 joylnr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 23:22
    คริสเทาน่าสงสาร
    ชานเลี่ยบอกความจริงไปเลยอย่าปล่อยให้ป๋ายเข้าใจผิดสิ
    #2,583
    0
  5. #2543 Jammie-Lee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 20:11
    แบคอย่าเข้าใจผิดดิ งื้อออออออ
    #2,543
    0
  6. #1857 Yok'ky (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 16:13
    เขินนนนนน >\\< พระชายากับองค์ชาย งู้ยยยยยยย พี่ฟานอย่าหนีปัญหาสิ สู้ไปเลย อย่ายอมแพ้นะ สู้ให้ถึงที่สุด
    #1,857
    0
  7. #1855 SKYX (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 20:42
    ป๋ายน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฮืออออ ขอยุให้องค์ชายจับฟัดทุกวันเลย 55555555555555555
    #1,855
    0
  8. #1853 96line's (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 17:03
    สู้ต่อไปค่ะ  ความรักครั้งนี้จะยอมไม่ได้ > <'
    #ถ้าเม้นซ้ำขออภัยนะคะ
    #1,853
    0
  9. #1852 GaGa KiKie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 15:30
    โธ่ๆๅ องราชทายาท ยากนักก็ยกบัลลังให้น้องซะซิวะ ล้อเล่น.. เพิ่งดู The moon embrace
    #1,852
    0
  10. #1850 Born 2B AngeL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 13:08
    จื่อเทาผู้น่านับถือ ซูฮกๆ ละแม่เหมยฮวาขี้หึง ปากแข็งเอ้ยยยย หึงไม่ฟังเหตุฟังผลเลย 555555
    #1,850
    0
  11. #1849 Lalita Attaprachong (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 12:55
    ีพระชายาน้อยจะน่ารักไปถึงไหน
    #1,849
    0
  12. #1848 byun_baek งุงิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 01:10
    พระชายามีองค์ชายน้อยเร็วๆนร้าา มีเเต่ทำให้พระชายาหึงนะองค์ชาย อยากให้เป็นฝ่ายหึงพระชายามั่งง่า หาบุรุษมาเกี้ยวพระชายาที เด่วจะกรี้ดดังๆเลยย (...><)
    #1,848
    0
  13. #1847 Kaddi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 20:07
    พระชายาหึงก็บอกไปสิเพคะ 555 // คู่องค์ชายอี้ฟานมาที attack มากค่ะ ฮรึก เข้มแข็งไว้นะจื่อเทา
    #1,847
    0
  14. #1846 Vvzvi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 11:54
    เหมยน้อย เผยความจิงออกมาละสินะ
    #1,846
    0
  15. #1845 BACON_BAEK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 11:03
    สงสารพี่อี้ฟานกับจื่อเทาจัง
    #1,845
    0
  16. #1843 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 10:31
    ฮือออ สงสารคริสเทา T^T
    #1,843
    0
  17. #1842 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 00:35
    มีพระโอรสพระธิดาเร็วๆนะองค์ชายห้า พวกเรารออยู่ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ #เขินจัง 5555 ไรต์ทำเราเป็นบ้า
    #1,842
    0
  18. #1841 Phoenix (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 00:33
    โอ๊ยยย นึกว่าป๋ายจะร้องไห้ละ นี่น้ำตาจะปริ่มๆ น้อยใจแทน 55555555 พี่ชานเลี่ยนิสัยไม่ดี ทำไมไม่ยอมพูดให้มันชัดเจนไปเลยเล่าาา
    #1,841
    0
  19. #1840 ♡bbh♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 00:33
    โอยยย เขินพี่ชานเลี่ยไม่ไหวแล้วข่า คือทำไมเหมยฮวาถึงได้น่ารักอย่างงี้ ทำผลไม้ให้ด้วย น่ารักมากกกกก แล้วดูพูดอยากมีเจ้าตัวน้อยกับเจ้าล่ะ เป็นลมอ่ะ55555 ส่วนคู่อี้ฟานนี่น่าจะรับบทหนัก ขอให้ผ่านไปได้นะ เห็นด้วยกับเทาคือไม่ควรหนีปัญหาจริงๆ T_T
    #1,840
    0
  20. #1839 Marchmello  (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 08:42
    อิจฉาน้องบัวจริงจริ๊งงงงงงงงง ทำอะไรก็น่ารักในสายตาสามี กระเฟียดกระฟัดทำฉุนเฉียวยังน่ารัก โกรธบ่นทุกอย่างน่ารักหมด ชายห้าก็โคตรเจ้าเล่ห์ ฮื้อเขินๆๆๆ
    #1,839
    0
  21. #1838 mook_mini (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 20:59
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สู้ๆ
    #1,838
    0
  22. #1837 White Valentine (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 17:36
    พระชายาน่ารักเกินไปแล้วววว อยากจิฟัดดด >/////<
    #1,837
    0
  23. #1836 tenly0627 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 08:50
    เขิน-/////-
    #1,836
    0
  24. #1835 Mylove_baekhyun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 22:34
    น่ารักกกกกกกกกกกกก สนุุกมากๆ ทุกตอนเลยค่า พึ่งได้มาอ่านค่า จะบอกว่าหยุดไม่ได้เลย ยาววววเลย ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว 5555555555555 ไรท์สู้น้า 
    #1,835
    0
  25. #1834 byun_baek งุงิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 21:30
    โง้ยยยย พระชายา เขิลน่ารักไปเเล้นนน คืออยากเก็บมาไว้ในห้องไม่ให้ออกไปไหนเลอ งื้อออ
    #1,834
    0