♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 27 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๒๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    13 ม.ค. 58





梅花

เหมยฮวากลีบที่ 22

“เวลาเจ้าเมาก็น่ารักดีนะ”

 

“...ข้าร้อนจังเลย...” สิ้นเสียงคนตัวเล็กที่เคยพยศจนน่าตีก็โถมตัวเข้ากอดคนที่ปากเคยบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา คนถูกกอดเบิกตากว้างพยายามดันคนตัวเล็กออก

“ปั๋วเสวียนอย่าทำแบบนี้ ตอนนี้เจ้ากำลังเมา”

“ข้าไม่ได้เมา! ดูสิข้าพูดรู้เรื่องนะ...”

“...”

“...ฮี่ๆ” เกือบจะดีอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดว่าเสียงเล็กๆ นั้นหัวเราะราวกับเด็กสามขวบ ชานเลี่ยส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ไอ้อยากทำมันก็อยากทำอยู่หรอก มีชายชาตรีที่ไหนกันเห็นคนที่ตนรักเปลื้องผ้าอยู่ตรงหน้าพร้อมมอบกายถวายตัวอย่างนี้แล้วจะนิ่งเฉย?

 

...แต่ที่ชานเลี่ยต้องอดทนก็เพราะว่าคนตัวเล็กนั้นไม่ได้สติ...แต่ถ้าหากมีสติอยู่ก็คงไม่ปล่อยไว้แน่

 

“พี่ชานเลี่ย...ข้าร้อนไปหมดเลย ตรงนั้นข้าก็ปวดตุบๆ” ปั๋วเสวียนเอาหน้าถูไถกับแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อน มือเรียวสวยนั้นก็กอดเอวหนาไว้เสียแน่นอย่างกับลูกลิง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายคนตัวเล็กเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีจนชานเลี่ยแทบอยากจะจับมาหอมมาฟัดให้เต็มปอด

“เจ้ากำลังเมา หากตื่นขึ้นมาพบว่าข้าเอาเปรียบเจ้า เจ้าคงได้เกลียดข้าเพิ่มเป็นร้อยเท่าแน่” บ่นออกมาก่อนจะจับมือคนตัวเล็กแล้วดันออกห่าง ปั๋วเสวียนหน้างอและดีดดิ้นอย่างไม่ยอมแพ้เอ่ยปากงอแงร้องขอให้ทำรักจนน่าตี

“ทำสิ นะๆ ข้าอยากทำ ฮื้อ...ข้าปวดไปหมดแล้ว!

“หากเจ้าไม่หยุดเห็นทีข้าต้องสกัดจุดให้เจ้าหลับแล้วนะปั๋วเสวียน”

“อะไร! คืนนี้ต้องมีลูกนะ ต้องมีลูกสิ! รังเกียจข้าจนไม่อยากมีลูกกับข้าเลยหรือไง!” คนเมาโวยวายแผดเสียงดังลั่นจนเหล่านางกำนัลที่เฝ้าหน้าตำหนักสะดุ้งโหยงมองหน้ากันเลิกลั่ก แอบกลืนน้ำลายเบาๆ แต่เพราะเรื่องของเจ้านายมิอาจนำมาพูดเล่นได้มิฉะนั้นจะถูกกุดหัว

“...” ชานเลี่ยถอนหายใจยาวก่อนจะรีบเดินออกไปยังหน้าตำหนักแล้วรีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว

“พระชายาเผลอดื่มสุราสำหรับข้าเข้าไป พวกเจ้าไปเฝ้ารอบนอกตำหนักเถอะ ดูถ้าคืนนี้ข้าคงต้องฟังพระชายาบ่นจนหูชา” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจ เหล่านางกำนัลก้มหัวรับคำสั่งแล้วรีบสาวเท้าออกไปจากตำหนักอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ขบคิดอยู่ในใจ

 

...โดนบ่นจนหูชาอย่างเดียวแน่หรือ เหตุใดชุดขององค์ชายจึงได้ยับยู่ยี่เช่นนั้นกัน...

 

“พี่ชานเลี่ย!” เพิ่งออกปากไล่คนนอกยังไม่ทันไร ประตูตำหนักก็ถูกเปิดออกตามด้วยเสียงเล็กแหลมที่ดังสนั่นพร้อมกับวงแขนเล็กกอดรัดจนแน่น องค์ชายห้ารีบหันกลับมาดันคนตัวเล็กให้เข้ามาในตำหนักแล้วรีบปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว...เคราะห์ดีที่นางกำนัลไม่มีใครกล้าหันกลับมามองสักคน มิเช่นนั้นคงได้เห็นร่างเปลือยเปล่าที่เหลือเพียงชั้นในตัวเดียวของพระชายาเป็นแน่

“เจ้านี่น่าปวดหัวยิ่งนัก”

“ว่าข้าหรือ! ท่านว่าข้า!” จ้องหน้าคนตัวสูงกว่าตาเขม็ง แต่ท่าทางของพระชายานั้นก็ไม่ได้ดูก้าวร้าวไปกว่าลูกหมาตัวน้อยๆ ที่เพิ่งหัดขู่

“ทำข้าเถอะนะพี่ชานเลี่ย...น้า...” ปั๋วเสวียนเอ่ยเสียงหวานแล้วจับมือหนาแกว่งไปมา ชานเลี่ยเห็นคนเมาที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายก็หลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“เวลาเจ้าเมาก็น่ารักดีนะ”

“เมาหรือ? ข้าไม่ได้เมานะ ดูสิๆ ข้ายังรู้เลยว่าข้าเป็นใคร”

“อย่างนั้นหรือ? แล้วเจ้าเป็นใครล่ะ” แกล้งเออออถามต่อด้วยความเอ็นดู ปั๋วเสวียนฉีกยิ้มกว้างอย่างน่ารักแล้วตอบออกมาเสียงดังฟังชัดจนคนฟังหัวใจกระตุก

“ฮื่อ ข้าก็เป็นเมียพี่ชานเลี่ยงายยย!~

 

...ก็ไม่คิดว่าจะได้ยินคำๆ นี้ออกมาจากปากคนตรงหน้ามาก่อน...

 

“...” ถึงกับนิ้งค้างไปหลายวินาที แต่ก็กลับมาได้สติอีกครั้งเมื่อถูกคนตัวเล็กลากแขนให้เข้ามานั่งที่เตียง ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรก็ถูกปากเล็กฉกชิงคำพูดไปหมด ปั๋วเสวียนที่ดูร้อนแรงกว่าการร่วมรักในสองครั้งก่อนจนน่าตกใจ

“อืม...” ฝ่ามือเล็กค่อยๆ ดันสาบเสื้อของคนใต้ร่างให้หลุดออกในขณะที่คนถูกจูบก็เผลอลูบไล้แผ่นหลังบางเช่นกัน ปั๋วเสวียนผละจูบออกมาหัวเราะคิกคักแล้วยกแขนคล้องคอพระสวามีพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้ ใบหน้าแดงๆ เพราะฤทธิ์เหล้านั้นขับให้คนตัวเล็กดูน่ารังแกเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว...

“ไม่...ข้าไม่ควรปล่อยใจไปกับเจ้า” สะบัดหน้าเรียกสติไม่ให้ตกเป็นทาสของสิ่งมึนเมาที่ได้รับผ่านเรียวลิ้นหวานเมื่อครู่...ก็โทษไปนั่น โทษว่าที่เผลอเพราะสุราแต่ความจริงแล้วใจต่างหากล่ะที่ต้องการ...

“ทำไม!” แล้วพระชายาตัวป่วนก็ขึ้นเสียงตวาดอีกครั้ง ครานี้ชานเลี่ยรู้แล้วว่าฤทธิ์สุรานั้นเปลี่ยนให้ปั๋วเสวียนนั้นทำตัวน่ารักและยั่วยวน แต่หากถูกขัดใจก็จะกลายเป็นพระชายาจอมดุ

“เพราะเจ้าไม่ได้สติ ข้าไม่อยากให้เจ้ามาต่อว่าข้ายามตื่นนอนว่า...”

“โกหก! อย่ามาอ้างนะว่าข้าเมา ข้าไม่ได้เมาเลยนะ ข้ารู้ตัวทุกอย่าง! ดูสิข้ายังรู้เลยว่าข้าเป็นเมียท่าน!” ว่าไม่ว่าเปล่ากายบางขยับตัวให้แนบชิดไปกับร่างกายคนตรงหน้าขึ้นไปอีก

“ที่ไม่อยากร่วมรักกับข้าก็เพราะว่าท่านรังเกียจข้าใช่ไหมล่ะ! ก็จะมีเมียใหม่แล้วนี่เมียเก่าอย่างข้าจะไปน่าสนใจได้อย่างไรกัน!

“ปั๋วเสวียนเจ้าพูดอะไร...”

 

เพี๊ยะ!~

 

ใบหน้าคมถูกฝ่ามือเรียวตวัดตบจนหน้าหัน ชานเลี่ยขมวดคิ้วงงอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจในสิ่งที่พระชายาพูดสักนิด ทั้งยังมึนงงที่ถูกตบหน้าอีกด้วย

“อย่ามาเถียงข้านะ ข้าพูดอยู่ห้ามพูดแทรกสิ!” ...อ๋อ...เป็นอันเข้าใจว่าเหตุใดจึงถูกตบหน้า

“ฮึก...ท่านน่ะ...ทำไมถึงไม่รักข้าเลย...” จู่ๆ น้ำใสๆ ก็ไหลออกมาจากดวงตาเรียวรี ปั๋วเสวียนก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นจนชานเลี่ยปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

ข้ารักท่านนะ...อย่ามีพระสนมเลยนะ...” เงยหน้าขึ้นทั้งๆ ที่ยังมีน้ำตาคลออยู่จะบอกว่าน่าสงสารจับใจแต่ประโยคก่อนหน้าก็เรียกความสนใจจากคนฟังเป็นอย่างดี

“ปั๋วเสวียนเมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ” เอ่ยถามด้วยใจเต้นรำส่ำ แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองสักนิด...ปั๋วเสวียนที่ตั้งท่ารังเกียจตนมาตลอดน่ะหรือจะ...

“...รัก...”

“ข้าบอกว่าข้ารักท่าน”

!!!

“รักจริงๆ นะพี่ชานเลี่ย...ข้ารักท่านจนจะหมดหัวใจอยู่แล้ว...อย่ามีพระสนมเลยนะ...” พรมจูบไปตามปลายคางและลำคอของพระสวามี ในเวลานี้ชานเลี่ยแทบหัวใจหยุดเต้น...ทั้งตกใจกับคำบอกรักและตกใจกับท่าทีเป็นฝ่ายรุกของปั๋วเสวียน

“ข้ารักท่านๆๆๆ!...งื้อ...รักตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้...” ผละตัวออกมานั่งจ้องหน้าชานเลี่ยอีกครั้ง ปั๋วเสวียนส่ายหน้าเล็กๆ เป็นการพูดแล้วทำท่าทางประกอบไปด้วยช่างน่ารักเสียจริง...

“...”

“รู้ตัวอีกที...หัวใจข้าก็เจ็บแปล๊บมากๆ เลยตอนที่เห็นท่านคุยกับคนอื่น...” ยกมือเรียวขึ้นกุมหน้าอกตัวเองแล้วทำหน้าตาเหยเกให้รู้ว่าเจ็บ

“ท่านเอาแต่ใจร้ายตีหน้านิ่ง ท่านรู้หรือเปล่าว่าข้ากลัวท่านมากแค่ไหน ข้าไม่รักซื่อชุนเพราะข้าเห็นซื่อชุนเป็นแค่น้องชาย วันนั้นข้ากลัวมากๆ ที่ท่านจะขืนใจข้าแต่พอมาคืนเข้าหอท่านกับทำรักอย่างอ่อนโยน ท่านไม่รู้หรอกว่าข้าเจ็บแค่ไหนที่เผลอพูดจาไม่ดีออกไป...”

“...”

“แต่ก็เพราะข้าเขินไงล่ะ! ข้าเขินนะคนบ้า จะให้พูดออกไปหรือว่าข้าใจเต้นแรงกับท่านม๊ากมาก...”

“...”

“...”

“แล้ว...ตอนนี้เจ้าไม่เขินหรือ”

“ฮี่ๆ...ก็เขินน่ะสิ เขินมากๆ เลย...” ยิ้มเผล่อีกทีแล้วสวมกอดพระสวามีอีกครั้ง ใบหน้าเล็กซบลงตรงอกอุ่นอย่างโหยหาย ชานเลี่ยหัวเราะให้กับเวลาที่ผ่านมา...ก็รักกันนี่แต่ไม่เคยเข้าใจกัน...แต่ตอนนี้รู้แล้ว...และรู้สึกดีมากๆ ด้วย

“เจ้าเมามากแล้วนะรู้ตัวหรือเปล่า”

“ไม่รู้...ก็ข้าไม่ได้เมา...” ยังคงเชื่อว่าตนไม่ได้เมาอยู่อย่างนั้นทั้งๆ ที่น้ำเสียงอ้อแอ้กับแววตาฉ่ำน้ำนี่แหละ บ่งบอกได้ดีทีเดียวว่าเมาจนไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว

“พี่ชานเลี่ย...”

“หืม?”

“ข้าอยากทำจนทนไม่ไหวแล้วนะ จะทำข้าสักทีได้หรือยัง!”  แล้วก็กลับมาเป็นพระชายาจอมดุอีกครั้งจนได้ ชานเลี่ยหัวเราะน้อยๆ พร้อมกับหัวใจที่พองโตเต็มที่...ก็นะ...คนที่แอบรักมาเป็นสิบปีมาสารภาพรักอย่างนี้มันก็ดีใจจนแทบจะวิ่งออกไปป่าวประกาศ องค์ชายห้าแสนเย่อหยิ่งหายไปแล้ว เหลือเพียงแต่พี่ชานเลี่ยของน้องปั๋วเสวียนที่รักน้องจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่หัวใจให้ใครอีก...

“หากข้าทำแล้วตื่นเช้ามาเจ้าสร่างเมาจะมาว่าข้าไม่ได้นะ”

“ไม่ว่าหรอกก็ข้าไม่ได้มาววววว” ยังคงยืนยันว่าไม่ได้เมาจนวินาทีสุดท้ายสินะ...

“ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ...” ว่าดังนั้นแล้วพลิกตัวจับกายบอบบางลงกับเตียงนอนอย่างแผ่วเบา คนตัวเล็กไม่รอช้ามอบจูบไร้เดียงสาให้อย่างน่ารัก ไม่นานความอบอุ่นแสนหอมหวานในห้องหอของคู่บ่าวสาวก็จบลงแล้วแทนที่ด้วยไฟรักที่แสนร้อนแรงตามกามารมณ์ที่เริ่มปะทุ

 

...สุราคืนไหว้พระจันทร์นั้นฤทธิ์เยอะนักเชียว...

 

“อื้อ พี่ชานเลี่ย...แรง...แรงๆ เลย...ฮือ...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“ซื่อชุน...” เสียงหวานๆ ของน้องชายคนที่ตนรักเรียกซื่อชุนจากทางด้านหลัง...ตอนนี้ซื่อชุนหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วเหลือไว้เพียงรอยแผลบางส่วนที่กลายเป็นแผลเป็น

“มานั่งริมน้ำตกอีกแล้วนะ” ลู่หานเอ่ยทักแล้วนั่งลงข้างๆ ซื่อชุน ใบหน้าหวานจ้องมองคนเศร้าที่ทุกเช้าจะต้องมานั่งเหม่อลอยที่ริมน้ำตกเช่นนี้ทุกวันอย่างเป็นห่วง

 

...เพราะกลัวซื่อชุนจะคิดสั้น...

 

“เลิกคิดว่าข้าจะมาฆ่าตัวตายได้แล้ว ข้าจะไม่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นอีกแล้วน่า” บอกออกไปทั้งๆ ที่สายตายังคงจับจ้องกระต่ายป่าฝั่งตรงข้ามที่กำลังเล็มหญ้ากินอยู่ริมน้ำกับครอบครัวของมัน

“ข้าอิจฉาแม้กระทั่งความรักของสัตว์เชียวหรือ...”

“เจ้าควรจะทำใจได้แล้วนะ พี่ปั๋วเสวียนเองอีกไม่นานก็คงจะท้องแล้ว...”

“อือ...เมื่อคืนเป็นวันไหว้พระจันทร์ขอบุตรนี่นะ คนข้างบ้านข้าก็ร่วมรักกันจนข้าต้องตะโกนบอกให้เบาๆ ฮ่ะๆ” หัวเราะฝืนๆ ทั้งๆ ที่ใจกำลังบีบรัด เพียงแค่คิดว่าพี่ปั๋วเสวียนตกเป็นของคนอื่นอย่างสมบูรณ์แล้วก็ยังทำใจไม่ได้เสียที

“พี่ปั๋วเสวียนกับองค์ชายห้าก็คงเสียงดังเหมือนกับคนข้างบ้านเจ้านั่นแหละ”

“...”

“...”

“...เจ้าเปลี่ยนไปนะ...” ไม่รอให้ความเงียบโรยตัวอยู่นาน ซื่อชุนเอนตัวลงนอนกับพื้นหญ้าพยายามข่มใจให้สงบกับคำพูดแสนเสียดแทงจากลู่หาน

“แต่ก่อนเจ้าเป็นผู้ตามและเชื่อฟังข้าทุกอย่าง...แต่หลังจากที่ข้าพาพี่ปั๋วเสวียนหนีเจ้าก็เปลี่ยนไป...”
            “ไม่มีสิ่งไหนที่ยืนยาวหรอก”

“แม้แต่ใจของเจ้าด้วยหรือ?”

!” ลู่หานหันมองซื่อชุนด้วยความแปลกใจ คำพูดของซื่อชุนทำให้หัวใจของลู่หานเต้นถี่รัวอย่างไม่มีเหตุผล

“เจ้า...เจ้าพูด...”

“เพราะข้าพาพี่ปั๋วเสวียนหนีสินะ เจ้าถึงได้โกรธข้าไม่หายจนถึงทุกวันนี้”

“...”

“...หรือเพราะข้าพาพี่ปั๋วเสวียนหนี...”

“...”

“...เจ้าจึงเสียใจที่ข้าเทหัวใจให้พี่ปั๋วเสวียนจนหมด

“ซื่อชุน...เจ้า...”

“ขอโทษนะที่ข้าทำเป็นมองไม่เห็นความหวังดีของเจ้ามาโดยตลอด...”

“ซื่อชุน...” ลู่หานหันมองคนข้างกายด้วยใจเต้นระส่ำ ที่ผ่านมาซื่อชุนรับรู้ด้วยหรือว่าตนมีใจให้?...เหตุใดถึงได้ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเอาแต่พูดถึงพี่ปั๋วเสวียนต่อหน้าตนกัน...

“แต่หัวใจของข้าก็หมดสิ้นที่จะรักใครได้แล้วจริงๆ...”

“ฮึก...” สิ้นคำพูดของอีกฝ่ายหัวใจของลู่หานก็เหมือนถูกบีบ เจ็บเสียยิ่งกว่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าตนรักเสียอีก แท้จริงแล้วคือเขารู้มาโดยตลอด...

“ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้น...” ลู่หานพยายามกลั้นเสียงสะอื้นใส่คนที่นอนหลับตาไม่ยอมมองหน้ากันอย่างเจ็บปวด หากใครต่อใครจะต่อว่าว่าซื่อชุนโง่งมที่รักปั่วเสวียนจนโงหัวไม่ขึ้น ถ้าเช่นนั้นลู่หานก็คงไม่ต่างกัน...

“ไม่ว่าอย่างไร...ข้าก็จะ...ฮึก...รักเจ้าต่อไป...” แม้นจะเจ็บปวดจนสุดหัวใจแต่ลู่หานก็ยังกัดฟันพูดออกมาจนหมด จริงอยู่ที่ลู่หานดูเปลี่ยนไป แต่ก็เพราะยังโกรธและเสียใจที่ซื่อชุนรักปั๋วเสวียนจนหมดหัวใจถึงขั้นพาหนี...ก็แค่อิจฉาเพียงเท่านั้น

“ฮึก...” ลู่หานร้องไห้ออกมาอย่างไม่คิดจะกลั้นเอาไว้อีก ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ดีอยู่แล้วว่าตนรู้สึกอย่างไรก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้อีกต่อไป

“อย่าร้องไห้ให้กับคนไม่เอาไหนเช่นข้าเลยนะ...” ท้ายสุดเมื่อทนฟังเสียงร้องไห้ไม่ไหวก็ลุกขึ้นนั่งแล้วเช็ดน้ำตาให้ลู่หานอย่างแผ่วเบา

“ตอนเจ้าอกหักจากพี่ปั๋วเสวียนเจ้าก็งอแงแบบนี้” ลู่หานตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“ฮ่า...เจ้าเองก็ดื้อรั้นไม่ต่างจากข้าเลยสักนิด”

“แต่ก็ดีกว่าเจ้าที่ทำอะไรอันตรายก็แล้วกัน”

“...”

“...”

“...หากไม่รู้ว่าเจ้ารักข้า ข้าคงคิดว่าเจ้าเกลียดข้าไปแล้ว ดูคำพูดคำจาสิ...”

“ข้าเกลียดเจ้า”

“...”

“แต่ข้าก็รักเจ้า...ซื่อชุน” เสียงเล็กๆ นั้นสั่นเพราะกำลังร้องไห้ ท้ายสุดซื่อชุนก็ไม่สามารถทนเห็นภาพบีบหัวใจของตนได้อีก แม้นจะบอกว่าไม่ได้รักลู่หาน แต่การที่ต้องเห็นเพื่อนรักร้องไห้เจ็บปวดเช่นนี้ซื่อชุนก็ทนไม่ได้จนใจอ่อน

“ข้าซึ้งใจในความรักและความหวังดีอย่างมีเหตุผลของเจ้านะลู่หาน...”

“...”

“เอาเป็นว่าหากไม่เหนือบ่ากว่าแรง เจ้าก็มาทำให้ข้าตกหลุมรักเจ้าสักทีจะได้หรือไม่?”

“...”

“...”

“เจ้าพูดจริงๆ หรือ...”

“...ความจริงเจ้าก็น่ารักไม่แพ้พี่ปั๋วเสวียนหรอกนะ...แถมยังไม่ดุแล้วก็ไม่ใจร้ายเท่าพี่ปั๋วเสวียนอีกด้วย...”

“...”

“...หากเจ้าของหัวใจของข้าเป็นเจ้า...มันก็คงดีไม่น้อยทีเดียว...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“อื้อ...” เสียงครางในลำคอถูกเปล่งเสียงออกมาเมื่อคนที่กำลังหลับอยู่ในห้วงนิทรากำลังตื่นขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อพบว่าขยับตัวไม่ได้เลย...อึดอัดจนร้อน...

“นี่!” ปั๋วเสวียนร้องตกใจทันทีที่ลืมตาขึ้นมาพบกับคนใจร้ายที่ใกล้กันจนแทบจะเป็นคนๆ เดียวกัน ลืมตามาก็เห็นริมฝีปากของอีกฝ่ายอยู่ในระดับสายตา ไหนจะวงแขนแกร่งที่โอบกอดตนไว้แนบแน่นอีก

“ปล่อยข้านะ!” ร้องวายและดิ้นขยุกขยิกให้หลุดจากอ้อมกอดทันที ถึงจะเขินอายจนใจเต้นรัวอยู่แต่ปั๋วเสวียนก็ไม่ลืมหรอกนะว่ากำลังโกรธอีกฝ่ายอยู่! เพราะเมื่อคืนพอเจอหน้ากันก็มีปากเสียงกันทันทีและ...เดี๋ยวนะ...

 

เมื่อคืนทะเลาะกันมิใช่หรือ?

แล้วเหตุใดจึงตื่นมานอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดเขาเช่นนี้ล่ะ!?

 

“ไม่จริงน่า...” ริมฝีปากเล็กพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะลองคิดดูแล้ว ความทรงจำที่ยังนึกขึ้นได้ก็มีแค่โมโหแล้วดื่มเหล้าก็แค่นั้น...แล้วต่อจากนั้นล่ะ?

“ตื่นแล้วหรือ...” เสียงทุ้มเรียกคนที่จมอยู่ในความคิดให้หลุดออกจากภวังค์ ปั๋วเสวียนสะดุ้งเฮือกแล้วรีบดันอีกฝ่ายออกทันที

“ท่านทำอะไรข้าน่ะ!” พยุงตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองเขาตาแข็ง แม้จะเจ็บส่วนล่างอยู่บ้างแต่มันก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น จะมีก็แต่ความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วตัวเท่านั้น...คาดว่าร่างกายอาจจะชินกับการเป็นสามีภรรยากันแล้วกระมัง...

“หื้ม?” ชานเลี่ยเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจคำถาม แต่เห็นใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วก็พอเข้าใจ...คงจะตื่นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลยสินะ

“ก็นอนกับเจ้า”

“ยังไง!

“ก็...เจ้าจำไม่ได้เลยหรือ” ...จำไม่ได้เลยหรือว่าเจ้าร้อนแรงแค่ไหน?...

“ถะ ถ้าข้าจำได้จะถามท่านหรือ!

“หึๆ”

“อะไรท่านหัวเราะอะไร...อย่ามาแกล้งหลับต่อนะ!” ปั๋วเสวียนรีบเขย่าไหล่คนแกล้งหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวจนตัวโยก แต่คนขี้แกล้งนั่นกลับไม่ยอมลืมตาเสียที ท้ายสุดแล้วคนเอาแต่ใจอย่าพระชายาก็ลุกขึ้นนั่งทับคนโตกว่าแล้วทุบอกแรงๆ จนคนโดนทำร้ายต้องรีบตื่น

“ข้าเจ็บนะปั๋วเสวียน”

“เมื่อคืนข้าทะเลาะกับท่านแล้วก็ดื่มเหล้าเข้าไป”

“...”

“แล้วเกิดสิ่งใดต่อ เหตุใดเช้ามาข้าถึงได้...”

“ถึงได้อะไร?” แกล้งถามทั้งๆ ที่รู้ความหมาย องค์ชายห้าเพียงแต่อยากหยอกล้อคนน่ารักเพียงเท่านั้น ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายรักตนก็ดีใจมากอยู่แล้ว แต่ขอแกล้งหน่อยเสียเป็นไรไป คนปากแข็งน่ะ...น่ารักจะตาย

“เจ้าจำไม่ได้แม้แต่อย่างเดียวจริงๆ หรือ...ลองนึกดูดีๆ สิปั๋วเสวียน...” แสร้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งๆ ที่มือหนาถือวิสาสะวางลงบนเอวบางไปแล้ว...ก็นะ...เปลือยเปล่าอยู่อย่างนี้...

“ก็ถ้าข้านึกได้จะมาเค้นคำตอบจากท่านอย่างนี้หรือ?” ปั๋วเสวียนกดริมฝีปากบางแน่นจนคนมองกลัวว่าจะเป็นแผล

“เอาเป็นว่า...” เปล่งเสียงเป็นคำตอบก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง กายบางที่นั่งทับเอวหนาอยู่ร่วงหล่นลงมานั่งทับบนตักอีกฝ่ายแทน...และนั่นถึงได้ทำให้ปั๋วเสวียนรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในท่าทางล่อแหลม

“อึก...” กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเขายืดตัวขึ้นนั่งแล้วกลายเป็นใกล้ชิดกับเรือนร่างของตนเองเป็นอย่างมาก มือหนายกขึ้นปัดปลายผมยาวสลวยที่ปิดหน้าอกคนตัวเล็กอยู่ทัดไปด้านหลังแทน

 

เผยให้เห็นรอยรักตั้งมากมายอยู่บนแผงอกของตน...

และแผงอกของคนตรงหน้าก็ไม่ต่างกัน...ซ้ำยังมีรอยข่วนแดงๆ จนมีแผลซิบๆ อีก...

 

“..เราคืนดีกันแล้ว...”

!!!” เงยหน้ามองคนตอบอย่างไม่อยากเชื่อหู...ปั๋วเสวียนคืนดีกับคนนิสัยไม่ดีที่อยากจะมีพระสนมจริงๆ น่ะหรือ?

“ไม่เชื่อก็ดูรอยรักบนตัวข้าสิ...เจ้าเป็นคนทำมันเลยนะ...” กระซิบใกล้ๆ หูจนคนฟังขนลุกซู่ ปั๋วเสวียนรีบผลักอกพระสวามีของตนออกกรอกตาไปมาอย่างเลิกลั่กแล้วรีบคว้าผ้าห่มมาพันตัวไว้ก่อนจะลุกขึ้นไปยืนข้างเตียง

“ขะ ข้าจะไปอาบน้ำ!” ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าเข้าไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็วิ่งกลับออกมาใหม่

“ทะ ที่บอกว่าคืนดีกันแล้วน่ะ...ขะ ข้าเชื่อก็ได้นะ!” ตะโกนออกมาทั้งๆ ที่แก้มแดงจนถึงใบหูแล้ววิ่งหายไปในห้องน้ำทันที ทิ้งให้คนมองลอบยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว

“น่าแกล้งนักเชียว” เอ่ยปากอย่างเอ็นดู ทั้งๆ ที่จะบอกความจริงว่าอีกฝ่ายสารภาพรักแล้วก็ได้ แต่ชานเลี่ยเชื่อว่าคนขี้โวยวายและขี้อายอย่างปั๋วเสวียนต้องหาทางปฏิเสธออกมาแน่นอน

 

อย่างน้อยๆ ก็ต้องอ้างว่าเมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องนั่นแหละ...ไว้รอให้เจ้าตัวพูดอีกครั้งเองแล้วกัน

 

“บ้า! บ้า! บ้า! บ้าที่สุด!” อีกฟากหนึ่งในห้องน้ำ พระชายาตัวน้อยได้แต่ตีอกชกหัวตัวเองอีกครั้งกับความรู้สึกเขินอายที่มีในใจ อยู่ๆ คนนิสัยไม่ดีที่เอาแต่ทำใจร้ายไปวันๆ อย่างองค์ชายห้าเหตใดจึงได้กล้าทำรุ่มร่ามกับตนกัน

 

ลามกที่สุด!

จู่ๆ ก็กลับไปลามกเหมือนก่อนนู้น!

 

“มากอดเอวข้า มากระซิบหูข้าด้วยน้ำเสียงอย่างนั้นได้อย่างไรกัน บ้าที่สุด!” ถึงปากเล็กๆ จะโวยวายต่อว่าคนด้านนอก แต่หัวใจดวงเล็กๆ ในอกนั้นกลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งในทุกครั้งที่นึกถึงเขาเสียอย่างนั้น

“ข้าตกหลุมรักองค์ชายห้าจริงๆ หรือเนี่ย...ไม่น่าเลย คนอันตรายชัดๆ!...ว่าแต่ข้าคืนดีกับเขาจริงๆ น่ะหรือ...ข้าจำไม่ได้เลย” ยังคงพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนให้กระจ่าง แต่คิดไปคิดมา คิดจนปวดหัวก็ยังไม่ได้คำตอบ ท้ายสุดก็จำใจยอมรับอย่างปลงๆ ว่าอาจจะเผลอคุยอะไรกันสักอย่างจนเข้าใจแล้วก็ได้ เพราะไม่อยากรื้อฟื้นว่าเมื่อคืนคุยอะไรกันเพราะกลัวจะทำให้หน้าเห่อร้อนอีก

“ว่าแต่คืนดีอย่างไร เหตุใดจึงได้สร้างรอยรักเต็มตัวข้าอย่างนี้เนี่ย ฮึ่ย!!!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            มาแล้ววววว จะบอกว่าเหนื่อยมา โฮกกกก ไปทำงานมา งานหนักสุดๆ เลยค่ะ งานแรงงานต่างด้าวชัดๆ นี่แบบไม่คิดว่างานคลังนส.ขส.จะโหดขนาดนี้ ช็อคมาก และวันนี้ก็ยังไมหายป่วยดีค่ะ 555555555 แต่ก็โอเคขึ้นแล้ว และมาอัพให้แล้วนะ

            จริงๆ คือเขียนพล็อตไว้ว่าต้องมีหลังม่านแหละ แต่คิดไปคิดมากลัวมีคนว่าว่ามีเยอะเกินไปเลยขออนุญาตตัดจบแบบนี้ดีกว่าเนาะ ไม่รู้จะโดนแบนไหม แต่คือมันไม่มีอะไรให้หลบแล้วอะ มันก็แค่โป๊แต่ยังไม่ได้ทำอะไรกันเลยนะ ถ้ามีใครกดแจ้งแบนบอกเลยว่าโกรธมาก =_=

            ราคาฟิคเก็บเงินไว้เลยน้าคิดว่ารวมค่าจัดส่งแล้วไม่เกิน 650 แน่ๆ ค่ะ ปกฟิคเพื่อนยังทำไม่เสร็จเลย ส่วนฟิคเรื่องใหม่จะอัพเร็วๆ นี้นะคะ เป็นพีเรียตเหมือนกัน พอดีมันดันคิดพล็อตมาได้เมื่อตอนอริร้ายฯอยู่กลางๆ เรื่องก็เลยเขียน 5555555555 แบคฮยอนจะเป็นปีศาจค่ะสำหรับเรื่องหน้า

เอ็นดูพระชายาด้วยน้า องค์ชายเริ่มกลับมาหื่นอีกแล้ว -*- #อริร้ายชานแบค 

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2934 notisez (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 14:26
    Adorable makmakamak
    #2,934
    0
  2. #2916 tenpeachyy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:27
    ถ้ามีพระธิดา ชานเลี่ยหวงตายเลย ขนาดเมียยังหวงขนาดนี้
    #2,916
    0
  3. #2833 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:43
    พระโอรสหรือพระธิดานะที่จะมาเกิด ^^
    #2,833
    0
  4. #2771 pim pimmi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:18
    น่าเอ็นดู ><
    #2,771
    0
  5. #2668 Beebee ja (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 12:42
    น่ารักทั้งคนทั้งแมวจริงๆ55555555 
    แมวคือตัวสร้างสีสันอย่างนึงสินะ 
    #2,668
    0
  6. #2582 joylnr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 23:11
    ง่อวววววววววววว นี่ก็เขินแทนเลยจ้าาา

    แบคเขินแล้วน่ารักอ่ะ ชานเลี่ยก็น่ารัก 5555
    #2,582
    0
  7. #2542 Jammie-Lee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 20:00
    งุ้ยๆๆ จำไม่ได้ด้วยยยย ถถถถถถ
    #2,542
    0
  8. #2347 Pinnylulu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 12:19
    โอ้ยยยย เขินเว้ยเขินนน -///-
    #2,347
    0
  9. #2272 Cocoa Rabbit (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:20
    สงสารเหมยหลง 5555555
    #2,272
    0
  10. #1788 Marchmello  (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 00:18
    อ่านเสร็จจะมาเขินไอตัวดุ๊กดิ๊กที่ทอล์คตลอดอะ แก้มตุ่ยๆยุ้ยๆโคตรปั๋วเสวียนเลย เขินอะชายห้าพูดอะไรไม่รู้ คนผีทะเลมาก มอมเหล้าปั๋วเสวียนให้ทุกวันเลยดีหรือไม่ชายห้า ปั๋วเสวียนเมาแล้วน่ารักนักเชียว งือออ ;//////;
    #1,788
    0
  11. #1787 TamSunMin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 23:40
    อัยหยาาา ถ้าเมาแล้วจะหลุดออกมาหมดเลยนะแบคนะ (ผ้าหลุดด้วย) #อุ่ย -.,- 55555555555
    #1,787
    0
  12. #1786 xing_xing (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 20:35
    ค้างงงงงงงงงงงงง

    ไรท์มาต่อเถอะน้าาาาาาาา ^^
    #1,786
    0
  13. #1785 Helena Kadian (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 20:02
    ไรท์ขาาาาา
    อย่าทำร้ายกันแบบนี้
    #ค้าง
    #1,785
    0
  14. #1784 96line's (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 19:52
    เค้าอยากสั่งจองเรื่องนี้มากจริงๆนะคะ  เพราะชอบฟิคพีเรียด
    ข้ออ้างของเค้ามันเยอะ  และมีแค่ข้อเดียว  เค้าไม่มีเงินง่ะ T T
    งืออออออออออออออ    ชอบปั๋วเสวียนนนนนนนนนนน

    ฮุนฮานเค้าชอบนะ  ลู่หานต้องสู้นะ  อย่าให้ใครเอาเซฮุนไปเป็นภรรยาล่ะ 55

    #1,784
    0
  15. #1783 nisy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 17:54
    เพิ่งได้มาอ่าน ชอบมาก อ่านรวดเดียวยาวถึง22เลย อยากอ่านncด้วยง่ะ รบกวนไรท์ส่งให้หน่อยนะก๊าบบ lhun_su@hotmail.com ไรท์สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #1,783
    0
  16. #1782 Byun Sania >< (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 17:22
    ซื่อชุนกะลู่หาน เชียสสสส
    #1,782
    0
  17. #1781 Pins_99 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 10:06
    เขินมากฮืออออออ TTT___TTT
    #1,781
    0
  18. #1780 Yok'ky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 09:50
    หุหุ อร๊ายยยยย เขิน >\\\< งื้ออออออ พระชายาร้อนแรงเสียจริง คืนดีกันแล้วเย้ๆๆๆๆๆ เสี่ยวลู่ ทำให้ซื่อซุนตกหลุมรักให้ได้นะ สู้ๆ เชียร์คู่นี้
    #1,780
    0
  19. #1779 เดะดอย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 09:12
    น้องป๋ายเมาน่ารักมากกกกกก
    #1,779
    0
  20. #1778 kisseu129 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 04:59
    โง้ยย ถ้าป๋ายจะเมาได้น่ารัดขนาดนี้ ลูกดกแน่ๆ 555
    #1,778
    0
  21. #1777 Pii Ploywoii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 03:26
    เมาแล้วมันน่ารักเว้ยยยยย บอกเขาหมดเปลือกเลยนะ พระชายา // ลู่หานสู้ๆๆ
    #1,777
    0
  22. #1772 tenly0627 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:04
    แบคอ้อยขนาดนั้นถ้าเราเป็นองค์ชายห้าเราก็ไม่ทน55555555555555 ตื่นมาแถมยังบอกว่าจำไม่ได้ด้วยนะ ถถถถถถ ชอบเวลาปั๋วเสวียนเมาง่ะน่ารักจริงงงง
    #1,772
    0
  23. #1770 Iqizm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 18:59
    โอ๊ย ดีใจแทนลู่หานในที่สุดซื่อชุนก็ลองเปิดใจแล้ว ฮือออ แต่องค์ชายห้านี่จะหื่นไปไหน แต่ก็ช่วยไม่ได้พระชายายั่วเอง5555555555555555555555555
    #1,770
    0
  24. #1769 Vvzvi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 18:13
    อยากเหนฉากหลังม่านด้วยอะ



    แต่แบบนี้ ก้อน่ารักดีจ้า



    หายป่วยไวๆจ้า
    #1,769
    0
  25. #1768 darkfantasy9897 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 17:54
    วันไหว้พระจันทร์ขอบุตรผ่านไปอย่างร้อนแรง และเป็นการคืนดีกันที่หักมุมจากที่คิดเอาไว้มาก แต่ลึกๆ แล้วปั๋วเสวียนก็อยากคืนดีกับองค์ชายใช่มั้ย ถึงได้ยอมคืนดีแบบง่ายๆ รอลุ้นนะคะว่า พิธีขอบุตรนี้จะสัมฤทธิ์ผลรึเปล่า?
    #1,768
    0