♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 2 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    6 ก.ย. 57



梅花

เหมยฮวากลีบที่ 2

 “เป็นเจ้าใช่ไหม...เด็กน้อยที่มากับเหมยฮวา...”




            คนเรามีเรื่องให้จดจำอยู่สองประเภท คือเรื่องที่รู้สึกดีจึงทำให้อยากจดจำ กับเรื่องที่รู้สึกไม่ดีจนไม่อาจลบออกจากสมอง สำหรับชายชาตรีผู้นี้เล่าจะเรียกว่าอยู่ในประเภทใด ในเมื่อเขามีความสุขที่ได้พบเจอกับเด็กชายน่ารักคนนั้น แต่กลับทุกข์เหลือเกินเมื่อความจริงในอดีตเด่นชัดอยู่เสมอ...

 

เขาผลักเด็กน้อยนั่นตกน้ำ...

หนำซ้ำยังไม่กล้าลงไปช่วยเพราะรักตัวกลัวตายเช่นกัน...

 

เด็กน้อยมาพร้อมกับดอกเหมย ดอกเหมยเป็นสัญลักษณ์ของความสุข แต่เหตุใดใจชายหนุ่มถึงได้ห่อเหี่ยวตามดอกเหมยที่เก็บไว้ร่วมสิบปีเช่นนี้เล่า?

 

ดอกเหมยที่แสนแห้งเหี่ยวจนกลีบงามกรอบและแตกเป็นผง ใช่แล้ว ชานเลี่ยให้ทหารในตำหนักลงไปเก็บดอกเหมยเจ้าปัญหาที่เด็กน้อยผู้นั้นพยายามจะไขว่คว้ามาให้เขา

 

เหตุผลที่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ต้องนั่งเศร้าใจมองดอกเหมยที่เก็บรักษามาหลายปีก็เป็นเพราะเขาไม่เคยได้ข่าวของนายน้อยแห่งตระกูลเปี้ยนอีกเลยหลังจากที่ทหารประจำตำหนักลงไปช่วยเด็กน้อยทั้งสอง

“อย่างน้อยก็น่าจะแวะมาเล่นในวังอีกให้ข้าได้รู้บ้างว่าพวกเจ้ายังสบายดี ไม่ได้พิการหรือสิ้นใจ...เฮ้อ...” องค์ชายรูปงามได้แต่บ่นพลางถอนหายใจอีกครั้ง และอีกครั้ง...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

เปลวไฟจากเทียนไขในตะเกียงแก้วยังคงทำหน้าที่ได้ดีอยู่เกือบชั่วยาม บุตรชายสุดที่รักเจ้าของจวนโอ่อ่าแห่งนี้กำลังเคร่งเครียดอยู่บนโต๊ะหนังสือนั่งอ่านตำราตั้งแต่เช้า วันทั้งวันก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือ มีเพียงเวลาทานอาหารเท่านั้นที่นายน้อยรู้มารยาทว่าควรออกไปรับประทานอาหารให้พร้อมหน้า

“ปั๋วเสวียน ลูกยังไม่นอนอีกเหรอ” ขุนนางสูงวัยคนสนิทขององค์จักรพรรดิสาวเท้าเข้ามาหาลูกชายตนเอง

“ยังขอรับท่านพ่อ ข้าว่าจะอ่านกวีอีกครู่หนึ่งแล้วถึงจะนอน” เด็กหนุ่มเงยหน้าจากตำราแย้มยิ้มให้ผู้เป็นบิดาครู่เดียวก็ก้มหน้าลงอ่านบทกวีที่ว่าต่อ สัมผัสจากฝ่ามือที่ย่นตามกาลเวลาแตะลงที่เส้นผมนุ่มสลวยอย่างช้าๆ

“พ่อว่าเจ้าหักโหมไปนะลูกรัก”

“แน่นอนว่าข้าต้องหักโหม เพราะข้าจะต้องเป็นที่ปรึกษาขององค์จักรพรรดิเช่นท่านพ่อให้ได้” กล่าวด้วยวาจาหนักแน่นและจริงจัง ผู้เป็นพ่อมองแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของบุตรชายพลางพินิจส่วนอื่นๆ บนใบหน้าขาวอมชมพูระเรื่อ บุตรชายของตนนั้นเป็นเพียงคุณหนูหน้าตาเรียบๆ ไม่ได้โดดเด่นเท่าไรนัก หากแต่ในความเรียบนั้นก็ยังมีบางสิ่งที่น่าดึงดูดใจ

บางครั้งบุตรชายของเขาก็แลดูน่ารักเช่นหญิงสาว หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในตลาดต่างก็พูดจาหยอกล้อกันวันละนิดให้จิตใจเบิกบาน แต่ลูกชายจอมดื้อของเขานี่สิ กลับแยกเขี้ยวใส่ทุกคนที่เข้ามาเกี้ยวเพียงเพราะมั่นใจในความมาดแมนของตนยิ่งนัก

“ท่านพ่อจ้องหน้าข้านานเกินไปแล้ว”

“พ่อคิดว่าเจ้าอย่าเข้าร่วมประเพณีสอบคัดเลือกตำแหน่งในวังหลวงจะดีกว่า”

“เหตุใดท่านพ่อพูดเช่นนั้น แล้วที่ข้าเพียรพยายามเรียนหนังสือมาตลอดตั้งแต่จำความได้เล่า จะให้เสียเปล่างั้นหรือ แล้วท่านพ่อจะให้ข้าเรียนไปทำไม?”

 

นั่นก็เพราะพ่อไม่คิดว่าเจ้าโตขึ้นมาแล้วจะหน้าตาเหมือนแม่เจ้าไม่เปลี่ยน ถึงได้วางใจหมายมั่นปั้นมือให้เจ้าตั้งใจเรียนสอบคัดเลือก ขุนนางเปี้ยนบ่นในใจ ครั้นจะพูดความจริงกับลูกชายว่าต่อให้สมองดีแค่ไหนสอบไปก็ไม่มีทางได้เป็นขุนนางก็เกรงว่าจะทำร้ายจิตใจเกินไป

 

“พ่อเพียงแต่กลัวว่าเจ้าจะสอบไม่ได้ตำแหน่งที่เจ้าต้องการ”

“ทำไมหรือ? ข้อสอบยากมากหรือสมองลูกโง่เง่าเกินใคร? ข้ามั่นใจว่าข้าจะต้องสอบติดตำแหน่งขุนนาง หรือถ้าหากข้าสอบไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยข้าก็ต้องได้ตำแหน่งสักตำแหน่ง ไม่มีทางหลุดตำแหน่งให้อับอายทั่วหมู่บ้านหรอกท่านพ่อ”

“แม้ว่าตำแหน่งนั้นจะเป็นตำแหน่งที่เจ้าไม่ยินยอม?”

“ไม่มีตำแหน่งใดที่ข้าไม่ยินยอมเลยท่านพ่อ ทุกตำแหน่งล้วนรับใช้บ้านเมืองทั้งนั้น หรือแม้กระทั่งที่ข้าไม่อยากทำที่สุดคือตำแหน่งทหารรักษาการในวังก็ยังน่าชื่นชมและข้าก็ไม่เสียใจ” แต่เจ้าลืมอีกตำแหน่งหนึ่งนะลูกรัก... ขุนนางเปี้ยนกลืนคำพูดลงคอไป เพราะรู้ดีว่าหากพูดออกไปแล้วลูกชายของเขาจะโกรธเขาไปอีกสามวันเจ็ดวันซึ่งไม่เป็นผลดีเลยต่อใจผู้เป็นพ่อ

“เจ้าแน่ใจแล้วจริงๆ หรือ...หากตำแหน่งที่เจ้าได้...”

“ชายชาตรีเช่นลูกชายตระกูลเปี้ยน พูดคำไหนคำนั้น ไม่ว่าข้าจะสอบได้ตำแหน่งใดข้าก็จะยอมรับ”

 

แม้แต่ตำแหน่งผู้สืบเชื้อสายที่ต้องตกเป็นภรรยาให้เหล่าองค์ชายน่ะหรือ?

ขุนนางเปี้ยนไม่อาจพูดประโยคใดได้เลย ในเมื่อเขาเคยเปรยไว้แล้ว ผลคือลูกชายสุดที่รักโกรธจัดประชดด้วยการไปดื่มเหล้าที่หอนางโลมเพื่ออวดความเป็นชาย ความมั่นใจในความสามารถและหน้าตาอันหล่อเหลาเป็นสิ่งที่ปั๋วเสวียนยึดมั่นมากที่สุด

 

คงต้องปล่อยให้เด็กน้อยอายุ 18 ปีแก้วตาดวงใจของเขาได้เผชิญกับความจริงสักที เด็กน้อยควรจะรู้ตัวได้แล้วว่าร่างกายและหน้าตาของตนไม่เหมาะกับสิ่งใดเลยนอกจากผู้สืบเชื้อสาย อ้อ! ดีหน่อยตรงที่ว่าปั๋วเสวียนฉลาดเหมาะสมกับผู้สืบเชื้อสายชั้นสูงที่จะได้แต่งกับเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ไม่ใช่แค่ผู้สืบเชื้อสายธรรมดาที่แต่งกับลูกขุนนางคนใดก็ได้

 

            “ท่านพ่อกังวัลเรื่องใด เหตุใดจึงทำหน้านิ่วคิ้วขมวด”

            “เปล่าหรอกลูกรัก เจ้าก็อย่าหักโหมมากนัก อีกสองวันก็จะถึงวันสอบคัดเลือกแล้วอย่าได้อดนอนกันเชียว”

“ขอรับท่านพ่อ” ยิ้มแฉ่งให้ตามแบบฉบับเด็กหนุ่มอารมณ์ดีก่อนจะก้มลงอ่านตำราอีกครั้งอย่างขะมักเขม้น ทิ้งให้ผู้เป็นบิดายืนถอนหายใจอยู่หน้าประตูราวกับหมดอาลัยตายอยาก

 

...หากเจ้าไม่สอบเข้าวัง พ่อก็คงหาหญิงสาวหรือชายงามมาให้เจ้าครองคู่ได้อยู่หรอก แต่หากเจ้าเลือกเข้าวังแม้แต่ตัวเจ้าเองก็ปฏิเสธที่จะตั้งครรภ์ให้ชายหนุ่มไม่ได้...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ 50 %❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            หงุดหงิด...

นายน้อยของตระกูลเปี้ยนรู้สึกหงุดหงิด!

 

เหตุใดผู้คนถึงได้เอาแต่มองข้าแล้วซุบซิบกัน? ตั้งคำถามอยู่ภายในใจของตนเองพลางขมวดคิ้วแสดงความหงุดหงิดออกมาบนใบหน้าหวาน คุณชายตัวน้อยรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าตอนเดินตลาดแล้วถูกพวกลูกชายของพ่อค้าแม่ค้าจ้องมองเสียอีก

วันนี้ปั๋วเสวียนอยู่ในชุดสีขาวปักด้ายสีทองเป็นลวดลายดอกไม้คู่พัดสีขาวลายดอกเหมยวางมาดกุนซือน้อยตามที่ใจอยากเป็น ผมดำขลับนั้นปล่อยสยายยาวสลวยตัดกับปิ่นทองลายเหมย

 

...ทุกสิ่งทุกอย่างของปั๋วเสวียนล้วนเป็นดอกเหมย...

 

“หรือว่าข้าท่องตำราดึกดื่นจนหน้าตาดูไม่ได้กัน?” พยายามนึกหาเหตุผลมาเป็นคำตอบที่แสนค้างคาใจของตน แต่พอลองคาดเดาแล้วก็กลับต้องเบิกตากว้างตกใจ

“ไม่ได้นะ! ข้าหน้าโทรมแล้วหญิงใดจะมาหมายปองกันเล่า! คิดได้ดังนั้นก็ควานหากระจกชิ้นน้อยที่พกติดตัวเสมอออกมา กระจกเนื้อหยกอย่างดีที่ถูกหล่อหลอมให้เป็นลวดลายดอกเหมยดอกไม้ที่เจ้าของชอบถูกจ่อเข้าใกล้กับใบหน้าเรียว

แต่เพราะกระจกทำจากโลหะขัดเหงาจึงทำให้เห็นได้เพียงรางๆ เท่านั้น ไม่สามารถเห็นจุดบกพร่องบนใบหน้าได้ นายน้อยเอาแต่ใจจึงทำได้เพียงแต่ก้มหน้าก้มตาซ่อนใบหน้าที่คิดว่าน่าเกลียดของตนเอง

 

...หาได้รู้ความคิดของคนที่มองมาไม่...

 

“นั่นคุณชายของสกุลใดกัน เหตุใดจึงหน้าตาสะสวยคล้ายหญิงสาว” ชายหนุ่มคนแรกเพ่งมองดูอย่างพินิจ

“เกิดเป็นบุรุษเพศแท้ๆ แต่ร่างกายกลับบอบบางเช่นสตรี” ชายหนุ่มอีกคนมองทรวงทรงตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นั่นไซซี* ในร่างชายงั้นหรือ?” ผู้มาใหม่ขยี้ตามองอยู่พิเคราะห์

“ข้าอยากแต่งงานกับเด็กหนุ่มผู้นั้น ข้าจะทำอย่างไรดี” และหนุ่มผู้นี้ที่พูดอย่างเหม่อลอย

“มาสอบคัดเลือกเข้าเป็นผู้สืบเชื้อสายแน่ๆ” หญิงสาวแสนสวยนางหนึ่งกล่าวอย่างหงุดหงิด

“เขาต้องแย่งตำแหน่งผู้สืบเชื้อสายจากพวกข้าได้แน่ๆ” และหญิงสาวอีกกลุ่มที่เริ่มโวยวายอย่าท้อใจที่หนุ่มน้อยหน้าหวานปรากฏตัว

 

และกลุ่มนินทาขนาดย่อมที่รวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายก็แตกฮือเมื่อมีผู้มาใหม่ก้าวเข้ามา

 

“คุณชายผู้สูงศักดิ์และคุณหนูผู้แสนสวยทั้งหลาย ไม่ทราบว่าพวกท่านกำลังพูดถึงเรื่องใดกันอยู่หรือ” ชายหนุ่มสูงโปร่งก้าวเข้ามากลางกลุ่ม แต่เมื่อคนเหล่านั้นได้เห็นใบหน้าของผู้ถามแล้วถึงกับตะลึงค้าง ผิวเนื้อละเอียดขาวผ่องแลดูว่าบำรุงมาอย่างดี คิ้วหนาเข้ากับดวงตาคม เครื่องหน้าทุกอย่างราวกับสวรรค์รังสรรค์ รวมทั้งเสื้อผ้าการแต่งกายที่ดูจะแปลกๆ

 

ลายผ้าดูเรียบ ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มชาวบ้านทั่วไป

แต่เนื้อผ้าแค่ตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นเนื้ออย่างดีที่ถักทออย่างประณีต

 

...ใครมองก็ต้องครุ่นคิด ตกลงเป็นชาวบ้านธรรมดาหรือผู้ดีสูงศักดิ์กันแน่...

 

“ตกลงพวกท่านกำลังมุงดูอะไรกัน ให้ข้าร่วมวงได้หรือไม่?” ท่าทางเงียบขรึมราวกับเจ้าป่าทรงอำนาจแต่กลับพูดจาด้วยถ้อยคำอ่อนน้อม ทำเอาหญิงสาวผู้มาสอบคัดเลือกถึงกับระทวย

“พวกเรามุงดูเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาจิ้มลิ้มงดงามราวกับหญิงสาวน่ะท่าน” เป็นชายคนหนึ่งที่ตอบออกมาแทนหญิงสาวพวกนั้นอย่างเอือมระอา เป็นกุลสตรีแต่กลับสำรวมกริยาไม่ได้เลย

“ผู้ใดกัน?”

“ข้าได้ข่าวว่ามาจากสกุลหนึ่งในขุนนางชั้นสูงในวัง บิดาคงจะถนอมอย่างดีจนดูเปล่งปลั่งเช่นนั้น” ผู้รับฟังพยักหน้าอย่างเข้าใจและเบือนสายตาไปมองหาบุคคลที่ตกอยู่ในบทสนทนา พลันสายตามองเห็นก็ต้องจับจ้องอย่างไม่วางตา

 

เป็นชาย...เหตุใดจึงกายบอบบาง

เป็นชาย...เหตุใดจึงแก้มสีเลือดฝาด

เป็นชาย...เหตุใดจึงริมฝีปากชมพูหวาน

เป็นชาย...เหตุใด...เหตุใดจึงงดงามเช่นนี้กัน

 

“พี่ปั๋วเสวียนข้ามาแล้ว!” เสียงเรียกพร้อมกับฝ่ามือสัมผัสที่ไหล่ของเจ้าของชื่อ ใบหน้าบูดบึ้งกลับยิ่งบึ้งตึงขึ้นไปอีกตามแบบคุณหนูผู้เอาแต่ใจ

“เจ้าไม่มาส่งข้าพรุ่งนี้เลยล่ะเด็กบ้า!” ส่งกำปั้นเล็กๆ ตามขนาดมือเรียวของตนทุบเข้าให้ที่ไหล่ซ้ายจนคนถูกตีร้องโอดโอย แต่คนตัวโตกว่าก็ไม่คิดจะตีกลับหรือเอาคืน

“เจ้ารู้ไหมข้าอึดอัดแทบแย่ คนเหล่านั้นต่างพากันจ้องมองข้าซะจนข้ากลัวหัวหด”

“ข้า...”

“พวกนั้นมองข้าอย่างกับข้าวมิใช่คน!...ใช่แล้ว เพราะท่านเป็นนางฟ้า...ซื่อชุนทำได้เพียงแต่คิดในใจไม่กล้าเอ่ย เพราะรู้ดีเช่นนายท่านสกุลเปี้ยนว่าเวลาปั๋วเสวียนโกรธน่ะง้อยากเพียงใด

“ข้าขอโทษนะพี่ปั๋วเสวียน ข้ามัวแต่หาสิ่งของบางอย่างมาให้ท่านจึงทำให้มาสาย” ปั๋วเสวียนขมวดคิ้วงงกับสิ่งที่น้องชายข้างบ้านคนสนิทกล่าว...ของสิ่งใดกันที่สำคัญกว่าคนอย่างข้า!?

“อะไร! หากไม่ถูกใจข้าจะเหยียบให้แหลกเลยคอยดู” ว่าแล้วก็กอดอกเชิดหน้าแบบที่ชอบทำเป็นประจำ

“ต่อให้ท่านไม่ชอบ ข้าก็รับรองว่าท่านจะไม่เหยียบมัน” ปั๋วเสวียนชำเลืองมองของที่ซื่อชุนน้องรักหยิบออกมาแล้วก็ต้องร้องอย่างดีใจ

“ว๊าว! สวยจัง!” เป็นดอกเหมยที่ซื่อชุนเองเป็นฝ่ายลำบากค้นหาดอกที่สวยงามสมบูรณ์ที่สุดมาอย่างเหนื่อยหอบ

“เจ้าเด็ดมาจากที่ใด” แย้มยิ้มอย่างสราญใจเพียงเพราะได้เห็นสิ่งที่ตนชื่นชอบ ปั๋วเสวียนยกดอกเหมยขึ้นแล้วสูดกลิ่นหอมที่แสนชื่นชอบเพื่อผ่อนคลายความเครียดก่อนสอบ

“จากที่บ้านของลู่หาน ข้าปีนหน้าต่างที่หน้าลู่หานแล้วเด็ดมา” ครางอือแทนการตอบรับคำตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเพียงแต่ถามพอเป็นมารยาท ไม่มีสิ่งใดที่เขาสนใจหรอกเมื่อได้ชมดอกเหมย

“ข้าจะทัดดอกเหมยบนปิ่นของท่าน มันจะเข้ากับท่านมากพี่ปั๋วเสวียน” คนฟังพยักหน้ารับเพราะเขาเองก็ชอบทัดดอกเหมยไว้เช่นกัน ซื่อชุนเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วบรรจงรวบผมพี่ชายหน้าหวานอย่างเบามือ แล้วแอบลักขโมยหอมเกศาที่แสนนุ่มนิ่มของพี่ชายที่ตนชื่นชอบไปหนึ่งฟอดใหญ่

“ท่านควรจะให้รางวัลข้า” เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยันค่ำ ซื่อชุนเอ่ยปากทวงของกำนัลทันทีที่ได้สร้างคุณประโยชน์ให้แก่ปั๋วเสวียน

“เจ้าอยากได้อะไร” ถามออกไปอย่างไม่ยี่หระเท่าไร แม้ที่จริงแล้วคนเป็นพี่ก็รู้ถึงสิ่งที่น้องจะขอ เพราะไม่ว่าซื่อชุนจะพยายามทำดีเข้าแลกเพื่อขอรางวัลกี่ครั้ง ทุกครั้งก็จบลงด้วยคำขอเดิม...

 

“จุมพิตข้าสิท่านพี่”

 

“เฮ้อ...” ก็ถึงบอกว่าเด็กน้อยยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยันค่ำ ซื่อชุนเคยรักเคยชอบเคยปรารถนาในตัวเขาเท่าใดก็ยังคงปรารถนาอยู่อย่างนั้น

“เมื่อไรเจ้าจะเลิกคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เสียที หากข้าสอบได้ข้าก็จะแต่งงานกับหญิงสาวสกุลหลี่ที่สวยที่สุดในเมือง”

 

ท่านคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ? ซื่อชุนล่ะอยากจะย้อนถามเสียจริงๆ ไม่รู้ว่านิสัยคิดเข้าข้างตนว่าเหมาะที่จะเป็นพ่อพันธุ์ชั้นดีนั้นได้มาจากใคร

 

“ข้าไม่อยากฟังท่านหักอกข้าด้วยคำพูดอีกแล้ว เชิญท่านมอบรางวัลให้ข้าเถอะ เห็นแก่ที่ข้าเสี่ยงตายปีนระเบียงออกมา” ปั๋วเสวียนหัวเราะน้อยๆ ให้กับคำพูดแสนประชดประชันจากน้องชายหัวรั้น จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเกินหน้าเกินตาที่หลับตาพริ้มรอรับรางวัลอยู่

“แก้มเจ้าเปื้อน” แล้วส่งปลายนิ้วลูบไล้เบาๆ ตรงรอยเปื้อนสีดำๆ ตรงแก้มซ้าย เมื่อรอยเปื้อนหายปั๋วเสวียนก็ผละออกอย่างไม่สนใจท่าทีออดอ้อนวอนขอรางวัลจากตน

“ข้าจะไปสอบแล้ว ขอบใจเจ้ามาที่หาดอกเหมยมาให้ข้า” ปั๋วเสวียนส่งยิ้มอย่างจริงใจเพราะเอ็นดูน้องชายข้างบ้านของตนอยู่พอสมควร แต่หากจะให้เขาคิดเกินเลยล่ะก็คงไม่มีทาง

 

...เพราะเปี้ยนปั๋วเสวียนเป็นชายชาตรีที่จะครองรักกับสาวงามเท่านั้น...

 

และการกระทำเหล่านั้นของทั้งคู่ก็ได้สร้างความหงุดหงิดในใจของใครบางคน สิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกันไม่มีทางที่ใครจะได้ยิน แต่การกระทำที่มองเห็นกลับปลุกปั้นจินตนาการของคนมองไปไหนต่อไหน

 

“หรือเด็กหนุ่มอีกคนจะเป็นสามีของหนุ่มหน้าหวานนั่น?”

“หวานกันเช่นนี้ก็คงใช่แน่นอน”

“อย่างนี้ก็เป็นผู้สืบเชื้อสายไม่ได้แล้วสิ ข้าดีใจจัง”

 

แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กลับนึกถึงเรื่องที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง นึกถึง...เรื่องราวเมื่อครั้งยังเด็ก คราที่ตนเองเคยสร้างแผลในใจเอาไว้

“เป็นเจ้าใช่ไหม...เด็กน้อยที่มากับเหมยฮวา...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“พี่สืบมาแล้ว เด็กนั่นคือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของขุนนางคนสนิทของพ่อข้า” เสียงทุ้มนุ่มฟังดูอ่อนโยนเอ่ยกับคนข้างกายที่นอนอยู่ภายใต้วงแขนของตน

“เด็กที่ท่านเคยเล่าว่าองค์ชายห้าผลักตกน้ำน่ะหรือ”

“ใช่” นิ้วหนาคลอเคลียเล่นอยู่กับปลายผมยาวและดูจะตอบอย่างไม่ค่อยสนใจเท่าไรนัก คนถูกลวนลามยังคงนิ่งเฉยต่อท่าทีเหล่านั้น จะว่าชินแล้วก็ไม่เชิง

“โตขึ้นมาแลดูงดงามเหลือเกิน” เอ่ยชมด้วยใจหลังจากเห็นใบหน้าสดใสของเด็กน้อยนั่นแล้วเมื่อช่วงเช้า

“แต่ไม่มีใครงามเท่าเจ้านะจื่อเทา...” อีกฝ่ายหยอดคำหวานข้างหูชวนให้คนฟังจั๊กจี้ หากแต่จื่อก็ยังคงเมินเฉยเช่นเคย

“ทำไมเจ้าไม่สนใจพี่เล่ายอดรัก?” คนตอดเล็กตอดน้อยเริ่มบ่นเมื่อคนรักของตนกลับยังนิ่งเฉยทั้งที่ตนพยายามปลุกปลั่นเช่นนี้

“ข้าเหนื่อยแล้วนะพี่อี้ฝาน ตั้งแต่กลับมาจากพาข้าไปแอบดูหน้าเด็กเหมยฮวานั่น ท่านก็ทำรักข้าจนข้าแทบไม่มีแรง” อี้ฝานหัวเราะร่าเพราะถึงแม้จื่อเทาจะตอบออกมาตรงๆ แต่พวงแก้มที่ขึ้นสีเลือดฝาดก็ทำให้เขารู้ว่าอีกคนขลาดอายเพียงไหน

“พี่อี้ฝาน...”

“หืม...”

“ข้าว่า...”

“...”

“การสอบคัดเลือกปีนี้สนุกแน่”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

*ไซซี คือชื่อของหญิงสาวที่ได้ชื่อว่างามมากๆ ในวรรณกรรมจีน

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

50% ที่มาต่อให้ทำให้ใครผิดหวังรึเปล่าก็ไม่รู้ งื้อออออ ทำไมตอนเขียนก็เป็นปกติดีอยู่หรอก แต่พอเขียนเสร็จรู้สึกกดดันเฉยเลยไม่กล้าลงขณะหนึ่ง lol แต่พยายามกลั่นออกมาเท่าที่ทำได้แล้วน้า แต่เพราะไม่ถนัดจริงๆ ค่ะ เขียนยากมากในควมรู้สึกคนที่เขียนฟิคไม่เก่งอย่างหมาน้อย 5555555555555

อย่างที่บอกว่าติติงได้เลยนะคะว่าดีไม่ดีตรงไหน หมาน้อยยังต้องฝึกอีกเยอะค่ะ น้อมรับคำชี้แนะ

ปล.ความจริงรู้สึกมาตลอดว่าเขียนฟิคใช้คำเวิ่นเว้อเกินไป จริงๆ นะ ;[];

 

 บ่นได้นะ ในแท็ก #อริร้ายชานแบค 5555555555555555555555

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2940 Rasika Chanthiphaso (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:12
    คนงามของพี่ ระวังไว้ลูก แงงคนจ้องจะงาบหนูเต็มไปหมด
    #2,940
    0
  2. #2881 jwsnpy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 19:35
    ใจแมนมากลูกกก ถึงไปกินเหล้าที่หอนางโลมเลยย 5555555 หนูช่วยดูสารร่างตัวเองด้วยลูก 5555
    #2,881
    0
  3. #2813 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 13:05
    คนแมนมากกกก อะไร็ดอกเหมย อะไรก็สีชมพู สีขาว
    #2,813
    0
  4. #2750 pim pimmi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 09:07
    ิแมนมากไหมลูกกกก
    #2,750
    0
  5. #2718 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 20:23
    ถ่อวววว คนแมน... เห้อออเหนื่อยใจแทนชานเลี่ยเลย55555
    #2,718
    0
  6. #2709 Clothia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 10:43
    แบคไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน พ่อคนแมน ถถถถ
    #2,709
    0
  7. #2679 ByunGsoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 09:40
    แบคแลดูหมั่นใจว่าตัวเองแมนสุดๆอะ 55555555+
    #2,679
    0
  8. #2649 Beebee ja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:45
    จ๊ะ แบคคนแมน 55555555
    #2,649
    0
  9. #2614 YeolYoda (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 22:44
    คิดว่าตัวเองแมนมากป่ะแบค ถ่อววววว5555
    #2,614
    0
  10. #2609 Milyter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 11:46
    ว้าว
    #2,609
    0
  11. #2560 joylnr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 23:23
    งื้ออออออ บรรยายดีอ่ะ รู้เลยแบคต้องสวยมากแน่ๆอ่ะ

    โอ๊ยยยยยย ชอบบบบบบบ
    #2,560
    0
  12. #2545 2twinss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 02:21
    แบคคนแมน 55555
    #2,545
    0
  13. #2520 Jammie-Lee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 21:48
    ชานเจอแบคยังงงงงง???
    #2,520
    0
  14. #2322 Yezo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:14
    นู๋แบคจร้า คงไม่ได้สาวมาครองหรอกนะ
    เพราะนู๋สวยกว่าพวกเขาหลายเท่า
    พี่ปาร์คจ้าน้องเข้าวังมาแล้วนะ อิอิ
    #2,322
    0
  15. #2129 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:21
    ปั๋วเสวียนช่างไม่รู้ตัวเองเลยว่าหน้าตาของตัวอ่ะแมนไม่ได้นะ
    #2,129
    0
  16. #1811 Amperio K. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 10:44
    เอิ่ม ชายชาตรี - -;;;;;;;
    #1,811
    0
  17. #1790 praewpplc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 19:38
    ไซซี 5555555555

    แบคคิดว่าตัวเองแมนมาก ปล่อยเขาไป ตามอ่านำด้แค่ตอน2รู้สึกสนุกมาก ><
    จะรีบอ่านให้ทันนะคะ
    #1,790
    0
  18. #1775 xing_xing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 23:17
    ป๋ายดูจะภูมิใจว่าตัวเองแมนมาก 5555

    ติดตามๆๆ
    #1,775
    0
  19. #1560 Hztp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 15:18
    แมนที่ไหนพกกระจกย้ะ 5555555555
    เซฮุนนี่แอบปีนหน้าต่างบ้านลู่หานระวังจะหลงรักเขาแทนเปี้ยนนะ 55
    #1,560
    0
  20. #1345 shadow2love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 08:59
    ป๋ายนี่มั่นใจมากว่าพี่แกแมน 5555555555555 ไรท์วางเรื่องมาดีจัง อ่านแล้วค่อยๆเป็นค่อยๆไป
    #1,345
    0
  21. #1284 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 15:06
    รักแรกมันลืมยากใช่ชานเลี่ย 555555
    #1,284
    0
  22. #1096 White Valentine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:04
    ชานเลี่ยจำปั๋วเสวียนได้ด้วยยยย อั๊ยยยย รักแรกลืมยากอ่ะดี๊ อิอิอิ
    #1,096
    0
  23. #771 Pins_99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:32
    แบคแมนมากค่ะ ยอม5555555555
    #771
    0
  24. #720 ✦ RIGOLO ✦ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:28
    คริสเทาาาาา โอ้ยยย งื้ออออ 
    #720
    0
  25. #567 Pawhale (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:14
    สนุกมากๆค่ะ อ่านเพลินเลย ><
    #567
    0