♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 14 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๑๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    26 พ.ย. 57






??

เหมยฮวากลีบที่ 14

“ซื่อชุน!

(นี่คือเหมยหลง ♥)

 

 

“จริงหรือ ชานเลี่ยลงทุนโป้ปดขนาดนั้นเชียว?” เสียงใสจากลูกชายเจ้าของหอโคมเขียวเอ่ยขึ้นหลังจากได้ฟังเรื่องเล่าในรั้ววังจากคนรักของตนเสร็จ ใบหน้าคมสวยหัวเราะจนริมฝีปากยกกว้าง

“แน่นอน ชานเลี่ยนั้นปรับตัวขึ้นเยอะมาก พี่คิดว่าคงมิมีอันใดน่าเป็นห่วง” กล่าวถึงเรื่องใช้เจ้าแมวน้อยเหมยหลงเป็นข้ออ้างในการเข้าหาเหมยฮวาน้อยแล้วก็อดขบขันไม่ได้

“ข้าว่าชานเลี่ยมิได้ปรับตัวหรอกท่านพี่...”

“หืม?”

“เชื้อพี่อี้ฝานน่ะแรง ชานเลี่ยเป็นน้องของท่าน เรื่องเจ้าเล่ห์เอาเปรียบผู้อื่นน่ะคงถนัดนัก” เอ่ยปากเหน็บแหนมคนรักน้อยๆ จื่อเทาล่ะสงสารปั๋วเสวียนจับใจ เด็กน้อยน่ารักเช่นนั้นหรือที่จะตกอยู่ในเงื้อมมือของพญามังกรที่แสนร้ายกาจ พี่น้องกันนิสัยย่อมเหมือนกัน ยิ่งอี้ฝานเล่าว่าชานเลี่ยปฏิบัติตามคำสั่งของตนได้เป็นอย่างดีจื่อเทาก็ยิ่งเข้าใจ

“หืม เชื้อพี่แรงอย่างนั้นหรือ เจ้ารู้เพราะว่าเจ้าพิสูจน์มาหลายคราแล้วใช่หรือไม่?” เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหูเป็นการล้อเลียน จื่อเทาหดคอหนีแล้วอมยิ้มเขินอย่างอดไม่ได้ อี้ฝานมองท่าทางน่ารักนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยน บุรุษผู้สูงศักดิ์จับหัวใหล่เนียนขาวที่อวดผิวยั่วยวนแล้วมอบจุมพิตลงที่ลาดไหล่บาง

 

...เพราะเพิ่งเสร็จกิจได้ไม่นาน จื่อเทาจึงไม่ได้สวมอาภรชิ้นใดไว้เลย...

 

“ท่านพี่ข้าจักจี้...” ยกมือปัดป่ายร่างกายในส่วนที่มือหนาแสนซุกซนเริ่มจับนั่นแตะนี่อีกครั้ง อี้ฝานจัดการรวบตัวคนตรงหน้าแล้วเอนกายลงกับเตียงเพื่อให้จื่อเทาได้อยู่บนอกกว้าง

“ท่านน่ะจอมลามก”

“แล้วเจ้าชอบหรือไม่เล่าคนดีของพี่?”

“อืม...หากข้าตอบว่าไม่ชอบล่ะ?” จื่อเทาเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ไม่นานปลายจมูกเรียวได้รูปก็ถูกมือหนาของคนโตกว่าบิดเข้าให้อย่างเอ็นดู

“พี่ก็จะทำจนกว่าเจ้าจะชอบ”

“คนบ้า! แบบนี้ท่านก็มีแต่ได้กับได้น่ะสิ” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักกันอยู่สองคน มวลความสุขแผ่กระจายไปทั่วห้องในหอนางโลมชื่อดัง

 

...แต่ใครจะรู้ความสุขใช่อยู่นาน...

 

“เมื่อไรเราจะมีเจ้าตัวน้อยด้วยกันนะจื่อเทา พี่อยากมีจะแย่” ประโยคเพียงประโยคเดียว ใครเล่าจะรู้ว่าเป็นตัวต้นเหตุ กลิ่นความรักที่ลอยคละคลุ้งในความรู้สึกสลายหายไปในพริบตา

“จะไปไหนหรือจื่อเทา?” อี้ฝานเลิกคิ้วสูงหลังจากที่ได้เอื้อนเอ่ยความในใจออกไป เพียงไม่นานรอยยิ้มแสนหวานที่เคยได้รับก็หดหายไปพร้อมกับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดที่ลุกขึ้นควานหาเสื้อผ้ามาใส่

“จื่อเทา...เจ้าโกรธพี่หรือ?” ลุกขึ้นนั่งแล้วจับคนตรงหน้าให้หันมามองตนเอง

“เจ้าไม่อยากมีลูกหรอกหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ได้ ขอเพียงเจ้าหาย...”

“ข้าเปล่า!” ตาเรียวรีตวัดเพ่งมองเจ้าของหัวใจอย่างขุ่นเคือง

“ข้าอยากมีลูก แต่ข้ามีลูกกับท่านไม่ได้!” ถึงจะเป็นน้ำเสียงที่ตะเบงออกมาด้วยอารมณ์ไม่สู้ดี แต่คนฟังก็ยังจับได้ถึงน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเทา อี้ฝานขมวดคิ้วมากขึ้นและไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนรักถึงได้อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้

“จื่อเทา...”

“ทำไม...ทำไมท่านพี่ถึงได้ชอบพูดย้ำนัก...เคยนึกถึงจิตใจข้าบ้างหรือไม่...” หันหน้าหนีใบหน้าคมคายที่จ้องมองอย่างรอคำตอบ จื่อเทาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกลั้นเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“ท่านก็รู้ว่าเรามีครอบครัวด้วยกันไม่ได้...”

“จื่อเทา...พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าพี่พร้อมที่จะมาสู่...”

“เราแต่งงานกันไม่ได้ท่านก็รู้!” จื่อเทาร้องออกมาในที่สุด มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังรินไหลอย่างหักห้ามใจไม่ได้

 

จื่อเทาไม่ชอบให้อี้ฝานพูดถึงเรื่องครอบครัว...

เพราะองค์รัชทายาทไม่คู่ควรกับคนต่ำต้อยที่มาจากหอนางโลม...

 

“...ข้าไม่อาจทนเห็นท่านถูกผู้คนเย้ยหยันเพราะลดเกียรติมาอยู่กินกับข้า...” ความจริงที่แสนเจ็บปวดตอกย้ำภายในใจจื่อเทาเสมอ...หงส์หรือจะคู่กับดิน...

“จื่อเทาได้โปรดอย่าร้องไห้ เราเพิ่งมีความสุขกันได้ครู่เดียวเท่านั้น พี่ขอโทษที่พี่พูดจาไม่เข้าหูเจ้า แต่พี่อยากบอกให้เจ้ารู้ว่าในใจพี่มีเพียงเจ้า...และไม่อาจมีใครได้อีก”

“แต่ท่านต้องมีพระชายาจากขุนนางชั้นสูงเพื่อเป็นแม่ของแผ่นดินในอนาคต”

“พี่จะทูลเสด็จพ่อเรื่องของเรา...”

“ท่านจะบอกฮ่องเต้ว่าอย่างไร?...ข้าเป็นเด็กใจแตกที่ยอมร่วมรักกับคนที่ไม่ใช่สามีอย่างนั้นหรือ?...” แม้จะเจ็บปวดกับคำพูดที่ตนได้กล่าวออกมา แต่ความจริงก็คือความจริง จื่อเทาเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มนอกวังไม่มียศศักดิ์หรือแม้กระทั่งตำแหน่งผู้สืบเชื้อสาย หากใครต่อใครรู้เข้าว่าไม่บริสุทธิ์ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานก็คงตกเป็นขี้ปากให้อับอายไปทั้งบาง

“พี่ไม่อยากจะทะเลาะกับเจ้าด้วยเรื่องแบบนี้เลยจื่อเทา...เจ้าก็รู้ว่าพี่รักเจ้าและเจ็บปวดทุกครั้งที่เรามีปากเสียงกัน”

“ท่านก็รู้ว่าเราผิดทุกทาง ท่านจะปิดบังว่ายังไม่ได้ตัวข้า ฮ่องเต้ก็จะสั่งห้ามไม่ให้เราพบกันอีก แต่หากท่านพูดความจริงว่าเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ฮ่องเต้ก็จะทรงกริ้วที่ท่านทำตัวผิดประเพณีและลงโทษท่านในที่สุด...ข้าไม่อยากให้ท่านถูกลงโทษเลย พี่อี้ฝาน...”

“ชู่ว...เราไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้กันเลย เด็กดี”

“ฮึก...ข้ากลัว...ข้ารักท่าน...”

“พี่ก็รักเจ้า...ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร ขอเพียงเจ้าเชื่อมั่นในตัวพี่ พี่จะไม่มีวันทิ้งเจ้า เพราะเจ้าคือผู้เดียวที่พี่อยากให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต...” มอบจุมพิตแสนอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความรักเพื่อปลอบใจเด็กน้อยขี้แย แขนแกร่งโอบกอดร่างคนรักไว้ไม่ให้หนีหายไปไหนก่อนที่การปลอบโยนจะแปรเปลี่ยนเป็นการแลกความ รักซึ่งกันและกัน...อนาคตที่ไม่แน่นอนและไม่อาจล่วงรู้ได้ ขอเพียงวันนี้...ตักตวงความสุขให้ได้มากที่สุดเท่านั้นพอ...

 

????????????????

 

เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นไม่ขาดสายในท้องตลาด อยู่ๆ คุณชายหล่อเหลาจากตระกูลอู๋ก็นึกอยากเดินเล่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุทั้งๆ ที่ปกติแล้วไม่มีทางจะมาเดินเล่นตลาดบ่อยนัก

 

แน่ล่ะ เพราะซื่อชุนไม่ชอบความวุ่นวายในตลาด

เว้นเสียแต่จะตามมาเป็นไม้กันหนุ่มๆ ในเมืองที่จะคอยขายขนมจีบให้พี่ปั๋วเสวียนของตนเวลาออกมาเดินเล่นล่ะนะ

 

“อ้าวว่าไงไอ้หนุ่มน้อยขี้หวง...” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโรงเตี๊ยมข้างทาง ซื่อชุนตวัดสายตาขุ่นเคืองไปมองชายหนุ่มที่แสนไม่มีมารยาท

 

อ้อ...พวกขี้เมาที่ชอบแทะโลมพี่ปั๋วเสวียนนี่เอง...

 

“หวงอย่างกับตัวเป็นเจ้าของ เป็นไงล่ะ ได้ข่าวว่าปั๋วเสวียนคนงามของพวกเรากำลังจะแต่งงานกับองค์ชายห้าแห่งวังหลวงแล้วนี่...สุดท้ายก็ไม่มีใครได้ครอบครองกับของสวยงามสูงส่ง ฮ่าๆ”

“ใครบอกพี่ปั๋วเสวียนเป็นของพวกเจ้า! เป็นของข้าต่างหาก” ซื่อชุนตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดที่ชายพวกนั้นถือวิสาสะเรียกดวงใจของตนว่าเป็นของตนเอง

“ของเจ้าที่ไหน ขององค์ชายห้าที่เขาร่ำลือกันว่าหล่อเหลาเอาการทีเดียวล่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ?” ซื่อชุนพุ่งตรงไปยังโต๊ะที่ชายหนุ่มพวกนั้นนั่งล้อมกันอยู่อย่างสนใจ

“อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้?”

“มีเรื่องอันใดที่ข้าต้องรู้?”

“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะดังลั่นโรงเตี๊ยมอย่างนึกขันที่คุณชายตระกูลดังไม่รู้เรื่องของคนที่ตนรักเสียเลย

“เมื่อหลายวันก่อนเหล่าทหารในวังออกมาแปะป้ายประกาศให้คนในหมู่บ้านเตรียมฉลองเนื่องจากจะมีงานมงคลในวังหลวง...”

“...”

“...ปั๋วเสวียนกำลังจะเข้างานอภิเษกกับองค์ชายห้าแห่งวังหลังในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้านี้...”

 

????????????????

 

โครม! เก้าอี้ไม้ราคาแพงที่ไร้คนนั่งถูกคนมีกำลังภายในไม่น้อยฟาดเท้าใส่จนแตกละเอียด คนหน้าหวานที่กำลังนั่งอ่านบทกวีอยู่ในสวนกับเก้าอี้อีกตัวถึงกับสะดุ้งตกใจจนต้องยกมือขึ้นทาบอก

“ซื่อชุนเจ้าทำอะไรน่ะ?”

“เจ้าโกหกข้าทำไม!

“โอ๊ย!!!” ร้องออกมาเสียงหลงพร้อมกับแขนเรียวเล็กที่ถูกบีบจนต้องปล่อยหนังสือเล่มหนาร่วงลงกับพื้น ใบหน้าเหยเกทันทีเมื่อรู้สึกเจ็บจนชาหนึบไปทั่วแขน

“เจ้าโกหกข้าทำไม!!!” ตวาดลั่นพร้อมกับผลักร่างเพรียวบางออกจนล้มลงกับพื้น ความเจ็บจากสะโพกงามที่กระแทกลงกับพื้นเมื่อครู่ทำให้ลู่หานไม่สามารถลุกขึ้นนั่งได้

“จะ เจ้าพูดเรื่องอะไรซื่อชุน...”

“วันก่อนข้ามาถามเจ้าเรื่องพี่ปั๋วเสวียน เจ้าตอบข้าว่าอะไร!

“ขะ ข้า...”

“เจ้าตอบข้าว่าอะไร!

“โอ๊ย!” ลู่หานตาร่วงทันทีที่ถูกมือหนาของซื่อชุนบีบเข้าที่คางจนร้าวไปทั้งหน้า มือบางพยายามแกะมือซื่อชุนที่กำลังโกรธอยู่ให้ปล่อยตนออกแต่ก็ไม่ได้ผล

“ตอบสิ หากไม่ตอบข้าจะบีบจนกว่าเจ้าจะตอบ...” ซื่อชุนเปล่งเสียงรอดไรฟันออกมาจนลู่หานคร้ามกลัว

“ขะ ข้า...ข้าบอกง่าพี่ปั๋วเสวียนสบายดี...”

“แล้วที่ข้าถามถึงงานแต่งงานของพี่ปั๋วเสวียนล่ะ!

“โอ๊ย ข้าเจ็บ! ฮือ...” ลู่หานน้ำตาไหลพรากเพราะความเจ็บเล่นงานจนลู่หานรู้สึกเหมือนกระดูกจะหักให้ได้เสียอย่างนั้น

“ตอบ!

“โอ๊ย ข้าตอบแล้วๆ...ฮึก...”

“...”
“ข้าบอกว่า...พี่ปั๋วเสวียนยังไม่ส่งข่าวใดๆ มา...”

“แต่คนในตลาดรู้กันหมดว่าในวังกำลังจะมีงานมงคล! เป็นไปไม่ได้ที่ทหารจะไม่มาบอกกล่าวคนในสกุลเปี้ยนให้รู้ เจ้าโกหกข้าลู่หาน!

“โอ๊ย...” ลู่หานถูกปล่อยให้เป็นอิสระพร้อมกับใจและร่างกายที่บอบช้ำ ดวงตาหวานช้อนมองซื่อชุนอย่างเสียใจที่โป้ปด

“ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าทุกข์ใจ...”

“อย่าสู่รู้ลู้หาน!” ความห่วงใยที่อีกฝ่ายไม่เคยต้องการถูกปัดกลับมาอีกครั้งด้วยถ้อยคำที่แสนทำร้ายจิตใจ ลู่หานปาดน้ำตาทิ้งพยายามจะลุกขึ้นเพื่อขอโทษซื่อชุนหากแคนในร้อนกลับเดินหนี

“เจ้าจะไปไหนซื่อชุน!” ร้องเรียกให้อีกฝ่ายหยุดลง ลู่หานใจไม่ดีเพราะรู้ว่าซื่อชุนหวงพี่ชายของตนมากแค่ไหน ดังนั้นซื่อชุนคงคิดจะทำอะไรอันตรายอีกเป็นแน่

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอกให้คนที่หักหลังข้าต้องรับรู้...จำเอาไว้” ท่าทางฉุนเฉียวที่ยังไม่จางหายของซื่อชุนทำให้ลู่หานรู้สึกหวั่นใจมากกว่าจะสนใจถ้อยคำร้ายกาจเหล่านั้น ใจดวงน้อยได้แต่ภาวนาขออย่าให้ซื่อชุนได้ทำเรื่องไม่ดีอีกเลย...

 

????????????????

 

“เจ้านายของเจ้าน่ะบ้าที่สุด! คิก...” เสียงเล็กพูดเจื้อยแจ้วกับเจ้าแมวตัวน้อยขนปุยที่นั่งตัวกลมอยู่ข้างกาย หวนนึกถึงยามเช้าที่จู่ๆ ก็ได้รับดอกเหมยดอกงามจากอดีตคนใจร้ายที่ทัดหูให้ตนเองกับมือ แม้จะมีท่าทีเก้ๆ กังๆ กระแอมไออยู่บ้างตอนทำหน้ามึนขอทัดหูให้ แต่เห็นแก่ดอกไม้แสนโปรดที่ตนชื่นชอบก็จะไม่ใส่ใจที่ถูกล่วงเกินเพียงเล็กน้อย

 

...แกร๊ก...

 

เจ้าแมวแสนรู้กระดิกหูสงสัยหันไปมองทางต้นเสียงที่ได้ยินจนเจ้าของใบหน้าหวานต้องเงียบลงมองความผิดปกติของเจ้าแมวน้อย

“เมี้ยว~ เจ้าเหมียวตัวน้อยกระโดดลงจากเตียงวิ่งไปยังบานหน้าต่าง ไม่นานขนหางก็พองตั้งชันตามสัณชาตญาณนักสู้เมื่อเห็นเงาเคลื่อนไหวอยู่ภายนอก

“พี่ปั๋วเสวียน...” เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินถึงเสียงเรียกที่คุ้นเคย หัวใจที่เคยเต้นหยุลงไปชั่วขณะ...

“ซื่อชุน!” เอ่ยชื่อของอีกฝ่ายขึ้นก่อนจะวิ่งไปเปิดบานหน้าต่างรับอีกฝ่ายให้เข้ามา

“เจ้า! เจ้ามาทำอะไรอีก?...อ๊ะ!” ยังถามไถ่ไม่ทันได้ความกายบอบบางก็ถูกโอบกอดเสียจนแน่น เหมยหลงขู่ฟ่อๆ หลังจากเห็นผู้บุกรุกกำลังได้ชิดใกล้กับยอดดวงใจของนายตน

 

...ส่วนหนึ่งเหมยหลงก็หึงหวงกายหอมหวานนั้นเองด้วยล่ะนะ...

 

“จะ เจ้าร้องไห้?” ปั๋วเสวียนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจหลังจาที่สัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะบนลาดไหล่และแรงสะอื้นน้อยๆ จากซื่อชุน

“ข้าคิดถึงท่าน...พี่ปั๋วเสวียน...” ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังหนาที่ใหญ่กว่าตนเองด้วยความเห็นใจ ปั๋วเสวียนเข้าใจดีว่าซื่อชุนรักตนมากเพียงไหน แต่สัมผัสที่มอบให้ก็ให้ด้วยความรักฉันท์พี่น้องเท่านั้น

“เจ้าลักลอบเข้าวังมาอีก หากมีสายของใครสักคนจับได้คงมิวายโดนตัดหัวทั้งข้าและเจ้า ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้อีกซื่อชุน...”

“ข้าตรวจดูดีแล้วพี่ปั๋วเสวียน ข้ากล้าเอาหัวเป็นประกันว่ามิมีผู้ใดเห็นข้าสักคน หลังจากวันนั้นข้ากลับไปฝึกวรยุทธ์มาเพื่อที่จะสามารถปกป้องท่านได้”

“ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย...”

“เพราะท่านคือหนึ่งเดียวในใจข้า...” ปั๋วเสวียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับเด็กดื้อไม่ยอมรับชะตา ผละกายออกมาเป่าเทียนในห้องให้ดับลงจนหมดเพื่อให้ทหารยามเข้าใจว่าตนได้นอนแล้วและไม่ให้ใครได้เดินเข้ามารบกวนใกล้ตำหนักของตนอีก

“เจ้าลักลอบเข้าวังมามีเหตุผลอันใด?”

“ข้าจะพาพี่หนี”

“อะไรนะ!?” ปั๋วเสวียนถามเสียงหลงทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว

“ข้า จะ พา พี่ หนี!

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือมันไม่ใช่ง่ายๆ!

“ขอเพียงพี่ตอบว่าจะไปข้าก็จะพาท่านออกจากวังอย่างปลอดภัยที่สุด...”

“...” ปั๋วเสวียนเม้มปากแน่นขบคิดในใจอย่างสับสน ใจจริงนั้นคืออยากหนีไปดั่งคำชวน หากแต่การเอาตัวรอดคงได้ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลังเมื่อเจ้าสาวที่กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้าหายตัวไป

“ว่าอย่างไร?” ซื่อชุนจับมือเรียวขึ้นเขย่าเพื่อเร่งเร้าเอาคำตอบ ปั๋วเสวียนหอบหายใจเพราะคิดหนักจนแทบจะทนไม่ไหว

 

          พ่อไม่เคยอับอายที่มีลูกเช่นเจ้านะปั๋วเสวียน...

          ‘ลูกพ่อ เจ้าเป็นคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของพ่อ เจ้าจงเข้มแข็งกับดวงชะตาของตน พ่อภูมิใจในตัวเจ้ายิ่งนัก ปั๋วเสวียน...ลูกเป็นบุรุษใจกล้าที่สุดที่พ่อเคยเห็น

 

...หากข้าหนีแล้วท่านพ่อจะยังภูมิใจในตัวข้าหรือไม่นะ...

 

“พี่ปั๋วเสวียนคิดอะไรอยู่ ท่านอยากเป็นเมียคนอื่นอย่างนั้นหรือ!” เสียงรบเร้าจากซื่อชุนทำให้ปั๋วเสวียนหลุดจากภวังค์ คนตัวเล็กส่ายหน้าปฏิเสธช้าๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้บิดาของตนต้องเสียใจ

“ว่าอย่างไรนะ!? เหตุใดพี่จึงมี่หนี!” ซื่อชุนร้องถามอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่พี่ชายตรงหน้านั้นเกลียดการตกเป็นรองมาก แต่เหตุใดจึงได้ไม่ยอมหนีเอาตัวรอดกับตน

“ข้า...ข้าไม่อยากทำให้พ่อข้าเสียใจ หากข้าหนีต้องเกิดเรื่องวุ่นวายเป็นแน่ ทหารเอย นางกำนัลเอย คงโดนโบยโทษฐานที่ดูแลตำหนักได้ไม่ดี แค่คิดข้าก็กลัวจะสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นตั้งมากมายแล้ว”

 

          “ความรับผิดชอบของเจ้าคือต้องยอมรับกับตำแหน่งที่เจ้าได้และทำให้ดีที่สุด เจ้าต้องสัตย์ซื่อกับคำพูดที่เจ้าได้เปล่งวาจาออกมา เจ้าต้องมีความกล้าหาญเผชิญหน้ากับสิ่งที่เจ้าไม่ต้องการเพราะนั่นคือภาระและหน้าที่ที่เจ้าได้มา”

 

คำพูดหนักแน่นที่เคยได้ฟังจากบิดาในวันแรกที่รู้ว่าต้องเป็นผู้สืบเชื้อสายนั้นดังขึ้นในใจเพื่อตอกย้ำให้รู้ถึงสถานะตนเองที่ต้องยอมรับ ปั๋วเสวียนพยายามหักห้ามใจอย่างมากเพื่อไม่ให้ความเห็นแก่ตัวครอบงำ

 

ทหารยามจะต้องเดือดร้อน

เหล่านางกำนัลจะต้องเดือดร้อน

และเจี่ยเจีย...จะต้องเดือดร้อน

 

ครอบครัวซื่อชุนเองก็คงจะเดือดร้อนโทษฐานลักลอบพาพระชายาหนี หายไปเป็นคู่ใครๆ ก็ต้องรู้ว่าปั๋วเสวียนหนีไปกับซื่อชุน มิหนำซ้ำคนในตลาดก็คงโจษจันทร์กันไปทั่วว่าปั๋วเสวียนหนีตามผู้ชาย

“ไม่...ข้าไม่ไป...” ปั๋วเสวียนเอ่ยออกมาอย่างคนเหม่อลอยเมื่อจิตใจพะว้าพะวงคิดแต่เรื่องน่ากังวลอยู่ ซื่อชุนเพ่งมองคนที่ตนรักแล้วก็รับรู้ได้ว่าพี่ชายตัวเล็กนั้นกำลังสับสนอยู่

 

...หากข้าไม่ได้พี่ปั๋วเสวียนเป็นเมีย ใครก็อย่าหวัง!...

 

“ท่านขี้ขลาด!” จงใจด่าทอยั่วยุอีกฝ่ายทันที ใช่ว่าเวลาสิบกว่าปีที่ได้รู้จักกันมาจะมีเพียงปั๋วเสวียนฝ่ายเดียวที่รู้นิสัยของซื่อชุนเสียหน่อย...

“ซื่อชุน!

“นี่หรือปั๋วเสวียนคนกล้าที่ข้ารู้จัก? ไม่ยอมหนีออกจากวังเพราะรักตัวกลัวตาย เหอะ...” ซื่อชุนแสร้งทำหน้าผิดหวังและตำหนิปั๋วเสวียนทางสายตาจนคนถูกกล่าวหาต้องรีบปฏิเสธ

“ไม่ใช่นะ!

“แล้วทำไมท่านไม่หนี! หรือท่านอยากจะนอนเปลือยกายทอดร่างให้บุรุษเพศย่ำยี ท่านบอกข้าเองว่านั่นเป็นสิ่งที่หยามเกียรติท่านที่สุดในชีวิต แต่ดูวันนี้สิ ท่านกลับไม่ยอมหนีแต่รอวันที่จะถูกมอบรสรัก!

“ซื่อชุน!

“หรือท่านติดใจไอ้องค์ชายผู้นั้นกันล่ะ...มันคงจะหล่อเหลาสมใจท่านใช่หรือไม่?”

“ข้าเพียงแต่กลัวว่าคนที่อยู่จะ...”

“จะสนใจผู้อื่นไปทำไม ในเมื่อตอนถวายตัวท่านถวายคนเดียว!

!!!” ปั๋วเสวียนแทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากน้องชายที่เคยรู้จัก ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างสับสนในขณะที่คนเป็นน้องยังพูดจายั่วยุไม่หยุดปาก เหตุผลร้อยแปดหรือจะรู้ความรู้สึกที่ถูกเกลี้ยมกล่อมในเมื่อความเห็นแก่ตัวทุกคนย่อมมี...ควรจะเลือกสิ่งใดระหว่าง...

 

ความจริงที่ถูกต้อง...

กับความถูกต้องที่ปรุงแต่งเอง...

.

.

.

.

“ตกลง...ข้าจะหนี...”

 

????????????????

 

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            อนุญาตให้ฟาดทุเรียนใส่ซื่อชุนได้นะคะ อิ้อิ้ โอ่ยยยยย นางก็รักของนางเข้าใจบ้างไหมมมมม เคยเห็นคนประเภทที่ยั่วนิดหน่อยก็บ้าจี้ทำตามบ้างไหมคะ? ปั๋วนี่ล่ะค่ะคนแบบนั้น 55555555 ไหนเล่าความหวานที่ข้าใฝ่หากับชานแบค? ตอนหน้าเนาะ ตอนหน้าพี่ชานเค้าจะมาทำให้น้องไขว้เขว~ อิจฉาคนสวยเลือกได้จริงๆ เลออออ

            มีใครสนใจจะออกแบบปกเหมยฮวาให้เค้าไหมเอ่ย? ติดต่อได้นะคะ ว่าจะทำเก็บไว้เป็นผลงาน ใครทำได้ถูกใจล่ะก็เดี๋ยวมอบฟิคเรื่องนี้ให้ฟรีๆ ไปเล้ยยยยยย #ได้ข่าวว่าฟิคเพิ่งครึ่งเรื่องเองแก

 

...แต่มันกำลังจะเข้าได้เข้าเข็มแล้วนะ เย้เฮ...

 

กลัวว่าทุกคนจะเบื่อกับฟิคเรื่องนี้ที่เดินเรื่องยืดเยื้อ ใครเบื่อติได้นะคะ ;^;  #อริร้ายชานแบค 



S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2910 tenpeachyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:45
    ซื่อชุนแกกกกกกกกกกกก
    #2,910
    0
  2. #2893 jwsnpy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:58
    ซื่อชุน-คนวุ่นวายยย รู้ว่ารักแต่ไม่ควรทำให้คนอื่นเดือดร้อนป่ะ ไหนผลกระทบที่ตามมาอีก ซื่อชุนโว้ยยยยยยยยยยยยย
    #2,893
    0
  3. #2856 moooo_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:09
    โอ้ยยยโมโหซื่อชุนมาก รู้ว่ารักมากอะแต่ในเมื่อผลมันออกมาแบบนี้แล้วก็ควรตัดใจป่ะยิ่งอีกฝ่ายเป็นถึงองค์ชายอะ ทำไมไม่เจียมตัวเลย ปั๋วเสวียนก็อีกคนบอกว่าไม่อยากทำให้พ่อผิดหวังแต่พอโดนยุหน่อยก็เตลิดตามเขาไปซะหมด หงุดหงิดโว้ยยย
    #2,856
    0
  4. #2825 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 10:31
    โทษของการหนี คบชู้สู่ชายคือประหารเสียบประจาน ยิ่งหนีไปกับซื่อชุนยิ่งตอกย้ำสิ่งที่องค์ชายห้าพูดมาตลอด ใจโลเลหายใจแบบนี้ นำความเสียหายมาสู่ญาติพี่น้องวงค์ตระกูลแน่ๆ
    #2,825
    0
  5. #2801 Exo_ppppp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 14:45
    โอ้โหเซฮุนนน เเกทำให้เเบคเดือดร้อนนะ
    #2,801
    0
  6. #2791 ฮยอนบีค (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:12
    โง้ยยยย ฮุนอ่า ปล่อยพี่เขาไปได้แล้วนะ
    #2,791
    0
  7. #2783 Pseewhy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 15:05
    โอ้ยย ไม่นะะะะะ
    #2,783
    0
  8. #2762 pim pimmi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:15
    หงุดหงิด
    #2,762
    0
  9. #2723 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 03:58
    เกลียดซื่อชุนนะรู้ยัง #ทีมชานเลี่ย
    #2,723
    0
  10. #2699 เคแอล9091 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 07:57
    อ้าวววววว
    #2,699
    0
  11. #2681 ByunGsoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 18:54
    อ้าวเวน จะหนีเฉยเลย เอ้ออ
    #2,681
    0
  12. #2660 Beebee ja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 03:57
    ชิบหายแล้วไง อิฮุน โธ่!! อยากจะบ้าตาย
    #2,660
    0
  13. #2644 Aomme Aommy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 18:25
    โอ๊ยยยยยเซฮุนนน
    #2,644
    0
  14. #2625 YeolYoda (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 08:55
    จงเหรินอยู่ไหนนนนนนนนนน ซื่อชุนจะทำเรื่องแล้วโว้ยยย555555555
    #2,625
    0
  15. #2571 joylnr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 14:50
    ซื่อชุน โอ๊ยยยยยยยยย จงเหรินอยู่ไหน มาจัดการดิ๊

    แบคก็จะไปบ้าจี้ตามทำไมเนี่ย สงสารองค์ชายอ่ะ
    #2,571
    0
  16. #2533 Jammie-Lee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:08
    คล้อยตามอีฮุนอีก ถถถถถถถถ
    #2,533
    0
  17. #2431 -{กวางลู่}- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 11:16
    ซื่อชุนโว้ยยยย!!!, อยากด่าแก!!
    #2,431
    0
  18. #1584 Hztp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 18:51
    งานนี้ชานยอลอกแตกตายอย่างแน่นอนเลย
    สงสารชานยอลเหมือนกันนะ แต่เซฮุนทำเกินไป
    #1,584
    0
  19. #1209 Pii Ploywoii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 04:59
    ซื่อซุนนนน จับตีก้นดิ!!
    #1,209
    0
  20. #788 Pins_99 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:43
    จะหนีจริงๆอะ?
    #788
    0
  21. #739 ✦ RIGOLO ✦ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:43
    โอ้ย จื่อเทาอ่า ไม่ร้องนะโอ๋เอ๋ 
    สงสารจื่อเทาอ่ะ โอ้ย มันต้องหน่วงหนักๆแน่ๆเลย
    โถ่ๆๆๆๆๆๆ เฮ้อออออออ 

    ทำไมเหมยฮวาทำแบบนี้  โถ่ ยุ่งแน่ๆเลย
    #739
    0
  22. #591 PEANDA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 23:53
    โอ้ย พาร์ทคริสเทานี่มัน U___________________U) รู้สึกถึงความหน่วงและหนทางยาวไกลที่เต็มไปด้วยขวากหนามจังค่ะ 
    สู้ๆๆๆนะ เราก็ยังคงเชื่อว่ารักมันต้องชนะทุกอย่าง // ว่าแต่สนใจสเปไหมคะ อยากรู้มากว่าองค์ชายสองผู้สูงศักดิ์มาพบและมารักกับเด็กในหอนางโลมอย่างจื่อเทาได้อย่างไรมากกกก (เดี๋ยวนี้ฟิคชานแบค5555555555555 กรี้ดดดด ขอโทษค่า555555555)
    กำลังจะดีละ ชานแบคชั้นกำลังจะดีล่ะ.... ซื่อฮุนหล่อนมาทำไมนิ...
    ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความดีของซื่อฮุนเลยอะ เอาแต่ใจอย่างเดียวเลยจริงๆ ไม่คิดถึงคนอื่น ไม่คิดถึงครอบครัวตัวเองบ้างหรือไง
    สงสารลู่หานมากๆที่ต้องมาคอยรับอารมณ์ของเด็กคนนี้ หวังให้ลู่หานตาสว่างเร็วๆหรือไม่ก็มีชายใดซักคนมาสอยลู่หานไปที
    แล้วเหมยฮวาของชั้นไปตกลงจะหนีกับเด็กบ้านั่นได้ยังไง TTTT____TTTT ชายห้ารู้เข้าวังแตกแน่ๆ หลังจากนางอุตส่าห์ยอมลงให้เหมยฮวาตั้งเยอะ มาโดนหักหลังหนีไปกับผู้ชายคนอื่นนี่นางเอาตายแน่ๆๆๆ โอ้ยยย เปลี่ยนใจทันนะป๋าย
    #591
    0
  23. #583 Pawhale (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 19:07
    ซื่อซุนทำไมเป็นคนแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้เดือดร้อนกันหมดหรอก เง้ออออออ
    #583
    0
  24. #419 ppparn_SunShine (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 08:04
    ซื่อซุน... นี่ตัวปัญหาตลอดเลยอ่ะ 55555555555555555555555
    กำลังจะสวยล่ะ นี่เครียดเลย
    ปั๋วเสวียนก็โดนเด็กยุจนขึ้นอีก
    องค์ชายห้าอยู่หนายยยยย มาเร็วก่อนที่ดวงใจจะโดนเด็กซื่อซุนมันเอาไป
    #419
    0
  25. #415 Cbp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 00:06
    เย้ดดดดดดดดดดดดดด เยเฮท

    อิฮุ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    โอ้ยยยยยยยยยยย เด็กไปนะแกรรรรรรร

    นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะเว้ยยยยยยยยย

    แบคนี่ก้อดันยุขึ้นอี้กกกกกกกกกกกกก

    จงเหรินอยุ่หนายยยยยยย มาจัดการที
    #415
    0